กลร้ายสัมผัสรัก (ซีรีส์ชุดสองพี่น้องตระกูลแบรดลีย์)

ตอนที่ 9 : บทที่ 1-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    6 มี.ค. 62

ปุกาศ แจกนิยายจ้า

เรื่อง หวานรักนางบำเรอ เล่ม

เรื่อง เถื่อนรักนางบำเรอ เล่ม

กติกา

1.แอดแฟนนิยายเรื่อง กลร้ายสัมผัสรัก

2.คอมเมนต์ในหน้านิยายเรื่องกลร้ายสัมผัสรัก ย้ำว่าในหน้านิยายเรื่องกลร้ายสัมผัสรักนะคะ โดยคอมเมนต์ว่ากลร้ายสัมผัสรักอยู่ในซีรีส์ชุดอะไร และในซีรีส์ชุดนี้มีนักเขียนกี่ท่าน นักเขียนชื่ออะไรบ้าง (ตอบให้ครบทุกคำถามเน้อ)

3.ประกาศผลวันที่ มีนาคม 2562 นะคะ ผ่านหน้านิยายเรื่อง กลร้ายสัมผัสรัก นะคะ

หลังประกาศผล วัน หากผู้โชคดีไม่แสดงตัว ขออนุญาตตัดสิทธิ์จ้า

ขอให้โชคดีค่า


แดเนียล (แฝดน้อง) แบรดลีย์



มัทนาลัย (วิว)




เด็กหญิง เดสตินี่



ลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้านไปประมาณสองทุ่มเศษเกือบๆ สามทุ่ม ปกติแล้วร้านของมัทนาลัยปิดประมาณสองทุ่ม แต่หากมีลูกค้าเข้ามาที่ร้านตั้งแต่ก่อนสองทุ่ม ก็ต้องรอจนกว่าลูกค้าจะจัดการอาหารที่สั่งจนหมด ถึงจะปิดร้านได้ เพราะฉะนั้นบ่อยครั้งที่จำต้องปิดร้านหลังเวลาสองทุ่มตรง



“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะคุณเดวิด ถ้าไม่ได้คุณฉันต้องแย่แน่”



มัทนาลัยบอกตอนที่หญิงสาววางผัดผักบุ้งไฟแดงกับต้มจืดเต้าหู้สาหร่ายวางลงบนโต๊ะ แดเนียลเองก็กำลังวางจานข้าวลงบนโต๊ะเช่นกัน ทั้งคู่ต่างขยับเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงที่ฝั่งตรงกันข้าม



“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเต็มใจ ว่าแต่ถ้าไม่มีคนช่วย ทำไมไม่ปิดร้านไปก่อนล่ะครับ”



แดเนียลอดจะสงสัยไม่ได้ ร้านอาหารที่ต้องเป็นทั้งคนเสิร์ฟ คนทำอาหาร ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองเพียงลำพัง นอกจากจะให้บริการล่าช้าแล้ว อาจทำให้ลูกค้าไม่พอใจจนอาจจะเสียลูกค้าได้ อย่างไรเขาก็มองว่าดูไม่ค่อยคุ้มที่จะเสี่ยงสักเท่าไร สู้ปิดร้านไปก่อนแล้วค่อยเปิดให้บริการในภายหลังไม่ดีกว่าหรอกหรือ



“คือจริงๆ แล้วฉันไม่เคยต้องเปิดร้านคนเดียวมาก่อนเลยค่ะ ที่สำคัญมันจำเป็นสำหรับเรื่องค่าใช้จ่ายในครอบครัวน่ะคะ ฉันเลยต้องเปิดร้าน แต่จริงๆ แล้วคนก็ไม่ได้เยอะทุกวันหรอกค่ะ แต่บังเอิญจริงๆ ที่ลูกค้ามาเยอะวันที่ฉันต้องอยู่คนเดียวพอดี”



ประโยคหลังๆ ที่มัทนาลัยพูดแทบจะไม่เข้าหูของแดเนียลเลยด้วยซ้ำ เพราะเขาปิดการรับรู้ตั้งแต่คำว่าค่าใช้จ่ายในครอบครัวแล้ว



ครอบครัวงั้นหรือ



ที่เขาลงทุนทำไปทั้งหมดก็เปล่าประโยชน์



บ้าชะมัด



สีหน้าที่เคร่งขรึมของแดเนียลที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้คิ้วสวยเหนือดวงตากลมโตของมัทนาลัยขยับเข้าหากัน หญิงสาวชั่งใจอยู่พักหนึ่ง กลีบปากอวบอิ่มจึงเปิดอีกครั้ง



“คุณเดวิดเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมทำหน้าเครียดๆ”



“...”



“คุณเดวิดคะ”



แดเนียลลืมไปชั่วขณะว่าตอนนี้ตัวเองกำลังสวมรอยเป็นพี่ชายของตัวเองอยู่ เขาจึงขานรับก็ตอนที่มัทนาลัยเรียกเขาเป็นครั้งที่สองแล้ว



“ครับ”



“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าตาดูเครียดๆ”



“คือผมกำลังคิดว่าจะไปนอนที่ไหนดี คือโมเทลที่คุณแนะนำเต็มแล้วครับ”



แดเนียลเลี่ยงที่จะตอบความจริงออกไป ชายหนุ่มแสร้งฝืนยิ้มบางๆ ก่อนจะตักอาหารเข้าปาก ทว่านัยน์สีดำสนิทเปล่งประกายอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม



“เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ก็พักที่บ้านของลุงกับป้าของฉันก่อนได้ อยู่หลังร้านนี่เอง”



“แล้วคุณพักที่ไหนครับ”



“ฉันก็พักที่บ้านของลุงกับป้านี่แหละค่ะ”



“...”



“เราอยู่กันสามคน มีลุงคาร์ลอส ป้ากช และก็ฉันค่ะ”



แดเนียลไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองเผยรอยยิ้มกว้างที่ดูเกินความจำเป็นเสียหน่อย เมื่อหญิงสาวให้ข้อมูลมาแบบนั้น ทว่าชายหนุ่มรีบเก็บรอยยิ้มที่กว้างจนเกินพอดีอย่างแนบเนียน



“งั้นผมต้องรบกวนด้วยนะครับ”



“ยินดีค่ะ”







“อาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไรนะคะ เพราะห้องนี้ไม่ได้เปิดใช้มานานแล้ว แต่ฉันเข้าไปทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้ง น่าจะพอใช้ได้อยู่ค่ะ”



มัทนาลัยบอกหลังจากที่พาแดเนียลออกมาจากร้าน เดินอ้อมมาทางหลัง ห่างจากร้านอาหารประมาณสามร้อยเมตร เป็นบ้านไม้สองชั้นสีน้ำขาวหม่น ก่อนจะถึงประตูบ้านมีบันไดเล็กประมาณสามขั้น มัทนาลัยเดินนำแดเนียลที่หิ้วกระเป๋าใบโตมาด้วยมาหยุดที่หน้าประตูบ้าน มือบางผลักบานประตูไปด้านใน ก่อนจะพยักหน้าให้แดเนียลเข้าไปด้านใน



“ห้องน้ำอยู่ตรงนี้นะคะ ส่วนห้องที่จะใฟ้คุณพักอยู่ข้างบนค่ะ คุณจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมคะ หรือจะขึ้นไปที่ห้องก่อนดี”



“แล้วแต่คุณสะดวกเลยครับ ผมยังไงก็ได้”



“ถ้างั้นคุณอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปบอกลุงกับป้าว่าให้คุณมาพักด้วย”



“ครับ”



“ถ้างั้นตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวฉันลงมา”



มัทนาลัยบอกก่อนที่ร่างแบบบางจะขยับเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของตัวบ้าน โดยมีสายตาคมกริบของแดเนียลมองตามไปจนลับสายตา นัยน์ตาสีดำสนิทเผยแววเจ้าเล่ห์ มุมปากหยักยกยิ้มอย่างไม่น่าไว้ใจ



“ผมไม่เคยต้องลงทุนลงแรงอะไรขนาดนี้”



“...”



“และผมก็หวังว่ามันจะคุ้มกับที่ผมต้องลงทุนไป”



ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะก้าวเข้าห้องน้ำไป โดยที่ยังคงมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เกลื่อนบนใบหน้า ซึ่งแน่นอนว่าหากมัทนาลัยอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มไม่มีทางเผยรอยยิ้มเช่นนั้นออกไปแน่


แดเนียล นายแลดูไม่เหมือนพระเอกเลยสักนิด ร้ายนัก(^_^)


ฝากของแฝดคนพี่ด้วยค่ะ


กลร้ายสะดุดรัก แอดแฟนกดลิงก์ได้เลยค่ะ

แวะมาพูดคุยสอบถามได้ที่แฟนเพจวรินทร์นารีค่ะ

Twitter @nokhongyok_amp


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #91 150221 (@150221) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:33
    ไม่ร้ายธรรมดา ร้ายมากคะ
    #91
    0
  2. #80 NO2H (@NO2H) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:30
    เหมือนเสือจ้องลูกกวางน้อย...
    จะคอยดูตอนกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ...
    #80
    0