กลร้ายสัมผัสรัก (ซีรีส์ชุดสองพี่น้องตระกูลแบรดลีย์)

ตอนที่ 11 : บทที่ 2-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    6 มี.ค. 62



แดเนียล (แฝดน้อง) แบรดลีย์



มัทนาลัย (วิว)




เดสตินี่




มัทนาลัยพาแดเนียลมาที่ใตัต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างจากตัวบ้านราวๆ ร้อยเมตร ตรงตำแหน่งนั้นมีชิงช้าที่ตัวม้านั่งทำมาจากไม้ ใช้โซ่เป็นสายห้อยชิงช้าอยู่ตัวหนึ่ง และไม่ห่างจากตรงนั้นมากนักมีรอยขี้เถ้าและท่อนฝืนที่ยังถูกเผาไหม้ไปเพียงครึ่งหนึ่ง คล้ายกับว่าเคยมีใครก่อไฟมาก่อน หญิงสาวพาแดเนียลไปนั่งที่ชิงช้าตัวดังกล่าว โดยทั้งคู่นั่งห่างกันพอประมาณ ไม่มากไปไม่น้อยจนเกินไป



เมื่อต่างคนต่างเงียบ มัทนาลัยจึงเป็นฝ่ายชวนแดเนียลคุย



“คุณบอกว่าคุณเป็นลูกครึ่งไทยอเมริกันใช่ไหมคะ งั้นเรามาคุยกันด้วยภาษาไทยดีไหมคะ”



“...” คิ้วหนาถูกยกขึ้นสูง นั่นทำให้มัทนาลัยเข้าใจได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัย



“คืออย่างนี้ค่ะ ฉันมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนอายุสิบห้าปี คุณป้าของฉันเป็นคนไทยก็จริง แต่เป็นเพราะลุงคาร์ลอส สามีของป้าเป็นคนที่นี่ และท่านก็ใช้ภาษาสเปนในการสื่อสาร เพราะฉะนั้น ฉันเลยไม่ค่อยได้ใช้ภาษาไทยสักเท่าไร ไม่ใช่ค่ะ ฉันหมายถึงฉันไม่ได้ใช้ภาษาไทยมาประมาณสิบปีได้แล้วค่ะ”



ในรัฐเท็กซัส ประชากรกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์ใช้ภาษาสเปนเป็นภาษาหลัก เพราะประชากรบางส่วนอพยพมาจากเม็กซิโก จึงไม่แปลกที่บางคนอาจจะพูดภาษาอังกฤษแบบอเมริกันไม่ได้เลย



“เอ่อ ลืมไปเลยค่ะ ฉันยังไม่ได้ถามคุณเลยว่าคุุณพูดภาษาไทยได้หรือเปล่า เพราะบางทีคุณอาจจะเกิดและโตที่อเมริกา อาจจะพูดภาษาไทยไม่ได้ ฉันนี่แย่จัง”



“ไม่เป็นไรครับ ผมพูดไทยได้”



คราวนี้แดเนียลตอบอย่างฉะฉานด้วยภาษาไทย นั่นทำให้มัทนาลัยยิ้มออกมาได้



“ดีจังเลยค่ะ”



“ว่าแต่ทำไมคุณถึงได้มาอยู่ที่นี่ล่ะครับ”



“พอดีคุณพ่อกับคุณแม่ฉันเสียไปตอนอายุสิบห้า ป้าเลยไปรับฉันมาอยู่ด้วยค่ะ”



“เสียใจด้วยนะครับ”



“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องมันผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ฉันโอเคแล้วล่ะค่ะ ว่าแต่คุณอยู่อเมริกามาตั้งแต่เกิดเเลยหรือเปล่าคะ”



“ใช่ครับ ผมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด”



“แต่คุณพูดไทยได้ชัดมากเลยนะคะ”



“คุณแม่สอนน่ะครับ”



แดเนียลยิ้มบางๆ ตอนที่กล่าวถึงมารดา มารดาของชายหนุ่มเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ใบหน้าเกลี้ยงเกลา มีดวงตาสีดำสนิท ซึ่งตัวเขาเองมีสีตาสีเดียวกับมารดา ท่านเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยอ่อนหวาน ทว่ามีจิตใจเด็ดเดี่ยว แต่น่าเสียดายที่ท่านอายุสั้นไปเสียหน่อย



“ฉันเดาว่าคุณแม่ของคุณต้องเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก ๆ เลยใช่ไหมคะ”



“ใช่ครับ ท่านน่ารักมาก ว่าแต่คุณทราบได้ยังไง”



“ฉันก็แค่เดาน่ะค่ะ  ฉันเห็นคุณยิ้มตอนที่พูดถึงท่าน”



แดเนียลทำเพียงยิ้มรับ จากนั้นทั้งคู่ต่างก็ทอดสายตามองดวงดาวบนท้องฟ้า ที่เปล่งเสียงระยิบระยับแข่งกับแสงนวลผ่องของดวงจันทร์ ซึ่งแน่นอนว่าดวงดาวเหล่านั้นไม่อาจให้แสงสว่างสู้แสงจากดวงจันทร์ได้ แต่ทว่าช่วยเติมเต็มให้บนท้องฟ้าในยามค่ำคืนดูไม่มืดครึ้มจนเกิดไปนัก



ผ่านไปราวๆ ชั่วโมงมัทนาลัยก็เริ่มหาววอด แดเนียลที่ลอบมองหญิงสาวอยู่ก่อนแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดปาก



“ไปนอนกันดีกว่าครับ ดูเหมือนว่าคุณจะง่วงแล้ว”



“ค่ะ”



มัทนาลัยรับคำอย่างเก้อเขิน แก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นสีแดงจาง ก่อนจะเป็นฝ่ายขยับตัวลุกขึ้นก่อน จากนั้นแดเนียลจึงลุกตาม แต่เพราะเท้าเล็กที่ขยับอย่างไม่ทันระวัง นั่นเป็นเหตุให้หญิงสาวเกือบล้มคะมำ ดีที่แดเนียลไวกว่า เขาคว้าร่างเล็กเอาไว้ได้ทัน แต่ต้องแลกกับการที่ร่างสูงใหญ่ล้มตึงลงบนพื้นดินแข็งๆ แทน โดยร่างเล็กของหญิงสาวทาบทับอยู่บนตัวเขา มัทนาลัยร้องเสียงหลง



“ว้าย”



ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ร่างเล็กรีบขยับตัวลุกจากร่างสูงใหญ่ คิ้วหนาที่พาดเหนือดวงตาเรียวรีที่ขยับเข้ากหากัน นั่นทำให้หญิงสาวทราบว่าอีกฝ่ายคงเจ็บตัวไม่น้อย



“ขอโทษนะคะ เป็นเพราะฉันไม่ทันระวัง”



มัทนาลัยบอกด้วยสีหน้าจืดเจื่อน ร่างแบบบางรีบเเข้าไปช่วยพยุงคนสูงกว่าให้ขยับลุกขึ้นยืน พลางช่วยปัดเศษดินเศษหญ้าออกจากตัวของอีกฝ่าย



“เจ็บมากไหมคะ”



มัทนาลัยถามเขาอย่างกังวล ดวงงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด มือเล็กยังคงช่วยปัดป่ายเศษดินเศษหญ้าออกจากตัวแดเนียลอย่างตั้งอกตั้งใจ นั่นเป็นเหตูให้ชายหนุ่มต้องคว้าข้อมือข้างหนึ่งของหญิงสาวเอาไว้อย่างถือวิสาสะ เพื่อให้หญิงสาวหยุดการกระทำ



“วิว ผมไม่เป็นไร”



เสียงทุ้มที่บอกอย่างอาทรบวกความร้อนที่เกิดขึ้นบริเวณข้อมือจากการที่ถูกคนสูงกว่ายึดครองเอาไว้ ทำให้ร่างกายของมัทนาลัยชะงักค้าง ทั้งคู่สบตากัน นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววบางอย่างที่หญิงสาวไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ แต่ทว่ามันส่งผลให้กล้ามเนื้อในอกข้างซ้ายของหญิงสาวเต้นถี่ขึ้น ดวงตากลมโตวูบไหว ก่อนจะบอกอีกฝ่ายเสียงติดขัด



“เอ่อ ไม่เป็นไรก็ดีแล้วค่ะ”



มัทนาลัยบอกก่อนจะดึงมือออกจากมือใหญ่อย่างแนบเนียน เพราะตอนนี้ความร้อนไม่ได้อยู่ที่ข้อมือของเธอเท่านั้น แต่มันกับส่งผลไปทั่วร่างกายของหญิงสาวอย่างน่าปประหลาด และแดเนียลเองก็ไม่ได้ดึงดันที่จะยึดครองข้อมือเล็กนั่นเอาไว้ แม้จะเสียดายอยู่ไม่น้อยก็ตาม



“ถ้างั้นเรากลับเข้าบ้านกันดีกว่านะคะ”



“ครับ”



เมื่อแดเนียลรับคำแบบนั้น มัทนาลัยจึงขยับเท้าเดินนำไปก่อน แต่เท้าเล็กที่สะดุดเข้ากับบางสิ่งที่พื้นดินทำเอาดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ก้อนหินที่อยู่ตรงตำแหน่งดังกล่าว แม้จะไม่ได้ใหญ่มาก แต่การที่แดเนียลหงายหลังกระแทกลงบนพื้นเข้าอย่างจังแบบนั้น มันต้องไม่ดีแน่



“คุณโกหก”



นัยน์ตาสีดำสนิทวูบไหวเล็กน้อย เมื่อประโยคดังกล่าวออกมาจากเรียวปากอวบอิ่ม คิ้วหนาขยับเข้าหากันจนเกือบชิด จู่ๆ ชายหนุ่มก็เกิดอาการหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาเป็นครั้งแรก



‘เธอรู้ได้ไงวะว่าเราโกหก’


เนี่ยๆ อย่าเพิ่งตัดสินเนียล จริงๆ เนียลเป็นคนดีมาก

เป็นผู้ชายสายเปย์และรักเมียมาก แค่ทำพลาดไปนิดเดียวเองงง 55+

ฝากของแฝดคนพี่ด้วยค่ะ


กลร้ายสะดุดรัก แอดแฟนกดลิงก์ได้เลยค่ะ

แวะมาพูดคุยสอบถามได้ที่แฟนเพจวรินทร์นารีค่ะ

Twitter @nokhongyok_amp


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #93 0984694249 (@0984694249) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:30
    รออ่าน
    #93
    0
  2. #92 150221 (@150221) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:38
    รู้เพราะเก่งไง ว่าที่เมียนายเก่งแดเนียลแต่ก็เสร็จนาย
    #92
    0