พันธนาการรัก กับดักเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,411 Views

  • 22 Comments

  • 110 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    149

    Overall
    16,411

ตอนที่ 25 : พันธนาการรัก กับดักเสน่หา ตอนที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    2 มี.ค. 62














สรัลจอดรถตรงหน้าร้านอาหารลักษณะเป็นเรือนไม้สีน้ำตาลเข้มหลังใหญ่ ตัวเรือนปลูกสร้างสไตล์ยุโรปหากแต่ติดกระจกโดยรอบ แสงไฟสีเหลืองนวลทำให้เห็นภายในชัดเจน สำหรับเวลาก่อนเที่ยงแบบนี้ลูกค้าที่มาใช้บริการยังมีไม่มากนัก

เมื่อก้าวเข้าไปด้านในสรัลบอกกับเธอว่าเจ้าของร้านอาหารเป็นเพื่อนของพ่อ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่เดินออกมาทักทายอย่างเป็นกันเอง

“เฮ้... วันนี้ลมอะไรหอบลูกชายมาถึงนี่” ถามน้ำเสียงยินดีก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นว่าข้างๆ ชายหนุ่มมีใครอีกคนยืนอยู่ “อย่าบอกนะว่าวันนี้มีเซอร์ไพรส์แด๊ด” วิลล์ถามอย่างตื่นเต้นเพราะไม่เคยเห็นสรัลพาผู้หญิงมาที่ร้าน

“วิลล์นี่นลินคนสำคัญของผม” คำแนะนำนั้นทำให้ดวงตาของวิลล์ขยายกว้างกว่าเดิมอีกเท่าตัว

“สวัสดีค่ะ” นลินพนมมือไหว้ทักทายผู้สูงวัยกว่าอย่างนอบน้อม ก่อนจะยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นประกายตาตื่นเต้นเต็มไปด้วยความยินดีที่กำลังจ้องราวกับเธอเป็นสิ่งมหัศจรรย์

“โอ... ยินดีที่ได้รู้จัก... ไม่อยากเชื่อเลยว่าในที่สุดก็ได้เห็นแฟนของสรัลสักที” วิลล์บอกอย่างตื่นเต้นก่อนจะตะโกนเรียกภรรยา “เอนจ์ เอนจ์ สรัลพาคนสำคัญมาแน่ะ” สิ้นเสียงโหวกเหวกของวิลล์ สตรีสูงวัยหากยังเดินเหินกระฉับกระเฉงก็เดินออกมาจากครัว

“ทำเป็นตื่นเต้นไปได้ ทำอย่างกับว่าสรัลไม่เคยพาเพื่อนมาที่ร้านอย่างนั้นแหละ” คนเป็นภรรยาต่อว่าน้ำเสียงไม่จริงจังก่อนจะชะงัก เมื่อเห็นว่าคนสำคัญของชายหนุ่มเป็นหญิงสาวร่างเล็กหน้าตาสวยหวานจับใจ

 “นี่แองเจลล่าภรรยาของผม” วิลล์แนะนำ

“สวัสดีค่ะ หนู... นลินค่ะ” นลินไหว้ทักทายอีกฝ่ายพร้อมกับแนะนำตัว

“สวัสดีจ๊ะ... โอ... ฉันไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมคุณถึงได้ตื่นเต้นนัก” หันไปกระเซ้าสามีก่อนจะเดินเข้าไปดึงร่างบอบบางนั้นเข้ามากอดอย่างรักใคร่เอ็นดู

“วันนี้เป็นวันเกิดของนลิน ผมอยากได้เมนูพิเศษๆ สำหรับวันพิเศษสักสองที่ได้ไหมครับแด๊ด” สรัลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าสองสามีภรรยาผู้อารียังพูดคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้กับนลินอย่างตื่นเต้นพักใหญ่

“ขอโทษทีแด๊ดก็มัวแต่ดีใจ โอ... วันนี้เป็นวันเกิดของหนูนลิน... ช่างเป็นวันพิเศษอะไรเช่นนี้ เอนจ์คุณพาแขกพิเศษของเราไปที่โต๊ะสิ” วิลล์บอกอย่างตื่นเต้น

แองเจลล่ารีบพาแขกคนสำคัญไปยังมุมที่ดีที่สุดของร้านซึ่งเป็นโต๊ะอยู่ริมสุดติดกับกระจก ด้านนอกมีน้ำตกไหลออกจากแจกันใบใหญ่ที่กามเทพปูนปั้นถือไว้ รับกับสวนสวยที่ตกแต่งได้อย่างประณีตลงตัว

ทั้งสองนั่งรออยู่ครู่ใหญ่อาหารสุดพิเศษก็เริ่มทยอยขึ้นโต๊ะ นลินมองอาหารชั้นเลิศด้วยความตื้นตันเพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าถูกตกแต่งอย่างประณีตและงดงาม บ่งบอกถึงความใส่ใจของคนทำ พอได้ลิ้มลองรสชาติของอาหารเธอถึงกับหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข เพราะรสชาติอันกลมกล่อมนั้นแสดงให้เห็นว่าคนปรุงมีความตั้งใจมากมายเพียงใด

สรัลมองภาพตรงหน้าด้วยประกายตาเปี่ยมสุข ทั้งสองดื่มด่ำกับรสชาติอาหารท่ามกลางบรรยากาศแสนหวานและอบอุ่นด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย ระหว่างมื้ออาหารมีเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะในบางคราเคล้าไปกับบทเพลงอันไพเราะ

หลังจากสิ้นสุดมื้ออาหารทั้งสองใช้เวลาพูดคุยกับวิลล์และแองเจลล่าอีกครู่ใหญ่ จวบจนเห็นสมควรแก่เวลาจึงลากลับ

“ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่างในวันนี้” หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากร้านอาหารได้พักใหญ่

“พี่ต้องขอบคุณลินมากกว่าที่ให้โอกาสพี่ได้ทำอะไรพิเศษๆ แบบนี้” ชายหนุ่มหันไปยิ้มแล้วถามต่อ “ลินอยากไปไหนต่อหรือเปล่า”

“ไปร้านหนังสือไหมคะ ลินอยากไปดูหนังสือค่ะ”

“ได้สิ วันนี้เป็นวันพิเศษของลิน อยากไปไหนขอแค่บอกได้ทั้งนั้น” ชายหนุ่มบอกอย่างใจป้ำ

 

 

หลังจากเลือกซื้อหนังสือที่ต้องการและรอชำระเงิน ภาพความสนิทสนมรวมถึงสายตาของสรัลที่แสดงออกชัดเจนว่าให้ความพิเศษกับนลินอย่างโจ่งแจ้ง ทำให้หญิงสาวสองคนที่กำลังเดินผ่านเข้าไปในร้านถึงกับชะงัก ก่อนจะพากันเร่งฝีเท้าเข้าไปด้านในแล้วเดินไปยังจุดที่มองเห็นคนกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ชัดๆ

“แกว่านั่นใช่พี่สรัลแฟนยัยนภาไหม” หญิงสาวหนึ่งในสองเอ่ยขึ้น

“ฉันว่าใช่... แต่ทำไมพี่เขาถึงมากับคนอื่นล่ะ”

“เท่าที่ดูจากสายตาพี่สรัลฉันว่าผู้หญิงคนนั้นท่าทางจะไม่ใช่คนอื่น... แกว่าไหม” สันนิษฐานพร้อมกับพยักเพยิดไปที่สรัล

“นั่นสิ... ดูจากสีหน้าท่าทางแบบนั้นฉันว่าผู้หญิงคนนั้นคงมีความสำคัญไม่น้อย แกรู้จักไหมว่าเธอเป็นใคร”

“ฉันไม่คุ้นหน้าเลย... แต่ที่แน่ๆ สวยน่ารักกว่ายัยนภาขี้วีนเยอะเลย” พูดแล้วก็เบะปากเมื่อนึกถึงพราวนภา

“ไหนยัยนภาบอกว่าเขาเป็นแฟนพี่สรัลไง”

“ไม่รู้สิ บางทีเขาอาจจะเลิกกันแล้วก็ได้ เราลองโทร.ไปถามดีไหม”

“จะดีเหรอ... เกิดเขาเลิกลากันจริงๆ แม่ได้วีนแตกเผลอๆ มาพาลหาว่าพวกเราสอดรู้สอดเห็นฉันว่าอย่าไปยุ่งเลย” คนที่รู้นิสัยเพื่อนเป็นอย่างดีส่ายหน้าไม่เอาด้วย

“แต่ฉันว่าไม่น่าใช่ พี่สรัลทั้งหล่อทั้งรวยนิสัยก็ดีมีความเป็นสุภาพบุรุษถ้านภาเลิกก็โง่ตายชัก ฉันจะลองโทรไปสอบถามดูเผื่อพวกเขายังไม่เลิกกันฉันว่างานนี้มีมวยมันส์ๆ ให้ดูแน่ๆ” พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดค้นหารายชื่อที่ต้องการทันที หลังจากได้ชื่อที่ต้องการจึงกดโทร.ออกและรออยู่ชั่วครู พอมีเสียงตอบรับจึงกรอกเสียงกลับไปทันที

“นภาเธออยู่ไหนเหรอตอนนี้”

“ก็อยู่บ้านนะสิ แกมีธุระอะไรกันฉันเรอะ” พราวนภาถามกลับเสียงห้วน

“ไอ้ธุระฉันไม่มีหรอก ที่โทร.มาเนี่ยก็เพราะมีเรื่องจะถาม”

“เรื่องอะไร”

“ก็เรื่องแกกับพี่สรัลนะสิ”

“ฉันกับพี่สรัล... หมายความว่ายังไง” คำถามนั้นทำให้คิ้วของคนที่อยู่ปลายสายเลิกขึ้น ขณะเจ้าตัวหันไปสบตากับคนข้างๆ แล้วกระตุกยิ้มบางๆ “ฉันถามว่าแกหมายถึงอะไร”

“ฉันแค่สงสัยว่าแกกับพี่เขาเลิกกันแล้วเหรอ”

“เปล่านี่ทำไมเหรอ” คำตอบที่สวนกลับมาทันควันทำให้ริมฝีปากที่คลี่บางๆ เปลี่ยนเป็นเบะออกราวกับสะอกสะใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น

“อ้าว... ถ้าไม่เลิกแล้วทำไมพี่สรัลถึงมาซื้อของกับผู้หญิงคนอื่นละ เท่าที่เห็นดูเหมือนพี่เขาให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนนั้นมากด้วย สายตาเวลามองเธอบอกตรงๆ ว่าฉันเห็นแล้วมันจะละลายเสียให้ได้... นี่อย่าบอกนะว่าพี่เขาคบซ้อน” พอพูดจบก็ต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างเพราะรู้สึกแสบแก้วหูกับเสียงกรีดร้องของพราวนภา

“ไม่จริง... ฉันไม่เชื่อแกเอาอะไรมาพูด... ไม่จริง” พราวนภาแผดเสียงกลับไป

“ฉันก็ไม่ได้ขอให้แกเชื่อนี่ เอาเถอะแกก็ใจเย็นๆ ก็แล้วกัน” หญิงสาวตัดบท

“แกเจอพี่สรัลที่ไหน”

“ที่ร้านหนังสือในเมือง” ตอบพร้อมกับทำปากขมุบขมิบกับเพื่อน

“พี่สรัลไปกับใคร” ถามกลับเสียงห้วน

“ไม่รู้สิหน้าตาไม่คุ้นเลย แต่สวยมากสวยกว่าแกอีกแน่ะ” น้ำเสียงยามเอ่ยถึงคู่แข่งของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความชื่นชม ก่อนจะดึงโทรศัพท์ออกห่างอีกครั้งเมื่อได้ยินพราวนภากรี๊ดด้วยระดับเสียงที่ดังกว่าครั้งแรกอีกเท่าตัว

พอได้ฟังคำบอกเล่าจากเพื่อนพราวนภาถึงกับโกรธจนตัวสั่น หญิงสาวกำโทรศัพท์แน่นขณะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างมีอารมณ์ แม้ปลายสายไม่ได้ระบุว่าผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างสรัลเป็นใคร แต่เธอก็พอเดาได้ว่านังผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก... นลิน...

 “ใจเย็นๆ น่าบางทีพี่เขาอาจจะมากับเพื่อนหรือญาติก็ได้ นี้ก่อนนะพอดีมีสายเข้า” พูดจบก็กดวางสายทันที

“นภาว่ายังไงบ้าง” พออีกฝ่ายลดโทรศัพท์ลงคนที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้นทันที

“จะว่ายังไง... ก็เต้นเป็นเจ้าเข้านะสิ... ป่านนี้คงดิ้นพล่านจะเผลอกัดลิ้นตัวเองเข้าหรือเปล่าก็ไม่รู้” พูดพร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน

“พูดก็พูดเถอะฉันว่าผู้หญิงคนนั้นดูเหมาะกับพี่สรัลมากกว่ายัยนภาอีกแกว่าไหม”

“นั่นสิ... แกเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหมว่าพี่สรัลให้ความพิเศษกับเธอไม่น้อยเลย ดูสายตายามที่มองเธอสิหวานฉ่ำจนแทบจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวแน่ะ”

“ฉันว่านะจริงๆ แล้ว ยัยนภาอาจจะขี้ตู่ว่าพี่สรัลเป็นแฟนก็ได้ บ้านเราก็แคบแค่นี้ แกเคยเห็นสองคนนั้นไปไหนมาไหนด้วยกันหรือเปล่าล่ะ ไม่มี๊... ฉันยังสงสัยว่าเป็นแฟนกันภาษาอะไร ไม่มีใครเคยเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกันแบบนี้สักที”

“อาจจะจริงของแก เพราะฉันก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน แต่สองคนนั้นเขาเหมาะสมกันนะ แกว่าไหม” อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างเห็นด้วย สองสาวพูดไปตามที่เห็น “ระเบิดลงบ้านยัยนภาแล้วแกเอ้ย...” ก่อนจะเหยียดยิ้มเมื่อนึกถึงระเบิดที่พวกเธอเพิ่งโยนไปให้พราวนภา





***จะอัพเดททุกวันอังคาร กับ วันเสาร์ นะจ้ะ...

...หยาดรัตติกาล...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น