พันธนาการรัก กับดักเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,208 Views

  • 22 Comments

  • 117 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,186

    Overall
    16,208

ตอนที่ 18 : พันธนาการรัก กับดักเสน่หา ตอนที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    5 ก.พ. 62
















ความเร็วของรถสปอร์ตที่พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยแรงอารมณ์ ทำให้ช้องนางหัวใจแทบวาย ก่อนจะหันไปต่อว่าที่พราวนภากำลังขับรถด้วยความประมาท

“นภาเกลียดมัน เกลียด...เกลียด!!” พราวนภากรีดเสียงแล้วใช้มือตบพวงมาลัยเพื่อระบายอารมณ์

“นภามีสมาธิในการขับรถหน่อยสิ ขับรถแบบนี้เดี๋ยวก็คว่ำตายพอดี มีแต่แกเกลียดมันเสียที่ไหนแม่ก็เกลียดมัน” คนเป็นแม่เตือน

“นภาไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ แน่ นังลินมันจะต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม” หญิงสาวเข่นเขี้ยวอย่างแค้นเคือง

“แม่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน แต่เราจะใช้อารมณ์ไม่ได้ ใจเย็นๆ เรากลับไปตั้งหลักก่อนแล้วค่อยมาคิดบัญชีพวกมันทีหลังก็ยังได้” ช้องนางบอกอย่างมีชั้นเชิง

“นภาเย็นไม่ไหวหรอกค่ะ หรือเราจะฆ่ามันดีคะแม่” หันไปขอเสียงสนับสนุนสีหน้าจริงจัง

“นภา! จะพูดจาอะไรให้มันห่างคุกห่างตะรางหน่อย แม่แก่จนหัวหงอกใจคอแกจะให้ไปใช้ชีวิตบั้นปลายในคุกเรอะ”

“ถ้านังลินมันตายไปสักคน นภาคงมีความสุขมากกว่านี้”

“ถ้ามันตายเองก็เป็นอีกเรื่อง แต่ถ้าให้มันตายเพราะฝีมือพวกเรา แกคิดเหรอว่าจะรอดจากเงื้อมือกฎหมาย ชีวิตคนมันไม่เหมือนผักปลาที่ใครอยากจับฆ่าก็ทำได้ง่ายๆ คิดอะไรใช้สมองบ้าง”

“โอ๊ย!... ก็นภาเกลียดมันเกลียดจนอยากให้มันตายๆ ไปเลย” เสียงที่แผดขึ้นทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านข้างต้องยกมือขึ้นปิดหู

“แล้วแกจะแหกปากทำไม แม่หนวกหู”

“ก็นภาเจ็บใจนี่คะ ไหนจะปวดใจที่พี่สรัลทำดีกับมัน...” พูดจบก็กรีดร้องออกมาอย่างระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เมื่อห้ามไม่ได้ช้องนางจึงยกมือขึ้นปิดหูแล้วปล่อยให้บุตรีกรีดร้องจนกว่าจะพอใจ

 

 

หลังมรสุมอารมณ์ผ่านพ้นจนบริเวณบ้านกลับเข้าสู่ความสงบ นลินกวาดตามองไปรอบๆ แล้วถอนใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อชีวิตอันแสนสงบสุขของเธอ กำลังถูกความรักและความหวังดีของสรัลเปลี่ยนเป็นความขัดแย้งที่ยากเยียวยา

“ลิน... แกโอเคไหม” ปานชีวาถามอย่างห่วงใย

“ก็เหมือนทุกครั้งนั่นแหละ บางครั้งก็คิดว่าชินกับพวกเขา แต่บางครั้งมันก็อดรู้สึกโกรธไม่ได้” นลินตอบแล้วยิ้มเซียวๆ

“เจ้ากรรมนายเวรของแกก็แรงเกิ๊น... กรวดน้ำให้ก็ยังเอาไม่อยู่ สงสัยจะจองล้างจองผลาญจนตายกันไปข้าง เข้าบ้านกันเถอะจะได้หารือว่าจะรับมือสองแม่ลูกนั่นยังไง” ปานชีวาชวน

“พี่เห็นด้วยกับป่านนะ เราจะต้องหาทางป้องกันสองแม่ลูกนั่น เพราะวันหน้าไม่รู้พวกเขาจะเข้ามาทำร้ายลินไหม ดีนะที่วันนี้สรัลมันอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงเรื่องยาวกว่านี้” ศิวัชพูดเสริม

นลินเหลือบไปมองคนร่างใหญ่ที่กำลังจ้องมาที่เธอ แล้วรีบเบนสายตาไปทางอื่น แล้วนึกค่อนขอดว่าที่เรื่องมันบานปลายขนาดนี้เป็นเพราะสรัลนั่นแหละที่เป็นชนวน

“ลินขอตัวก่อนนะคะ วันนี้รู้สึกเหนื่อยๆ” พอเดินพ้นประตูนลินจึงเอ่ยขอตัวแล้วเลี่ยงเดินไปที่ห้องนอนทันที พอเข้าเขตความเป็นส่วนตัวคนที่ทำเป็นเข้มแข็งมาตลอดก็ทรุดร่างลงพิงกับขอบเตียงอย่างหมดแรง

“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะพี่สรัล” ปานชีวาถามทันทีที่ทุกคนนั่งลงบนโซฟารับแขก

“พี่ขับรถผ่านมาเห็นลินปีนต้นไม้ขึ้นไปจับชีต้าห์น่ะ เลยลงไปช่วย คงเห็นลินโกรธก็คงกลัวจึงไม่ยอมไปหา พี่ก็เลยอาสาพามันไปใส่กรงให้ ตอนเดินไปหลังบ้านสองคนนั่นก็เข้าเปิดรั้วเข้ามา แล้วขอโฉนดที่ดินคืน” สรัลเล่าเหตุการณ์อย่างละเอียด

“โฉนดที่ดินอีกแล้ว... ไม่รู้จะอยากได้ไปทำไมนักหนา” ปานชีวาบอกอย่างเหนื่อยหน่าย

“มันเป็นความผิดของพี่เอง...” สรัลยอมรับผิด

“หมายความว่ายังไงคะ”

“พี่เคยพูดกับคุณแม่ว่าอยากได้ที่ดินแปลงนั้น แต่สาบานได้นะป่านพี่ไม่รู้จริงๆ ว่าที่ดินแปลงนั้นเป็นของลิน พี่เห็นว่าที่สวยและอยู่ติดกับที่ดินของตัวเองก็เลยสนใจ คุณแม่ท่านก็ปรารถนาดีเลยให้คนไปสืบเสาะหาเจ้าของจนทราบว่าเป็นของคุณพรรณราย เพราะสนิทกับคุณช้องนางท่านก็เลยลองเกริ่นดู แต่มันก็นานมาแล้ว”

“ความจริงลินก็ไม่ได้อยากได้ที่ดินผืนนั้นหรอกค่ะ แต่คุณย่าท่านขอร้องให้รับเอาไว้เพราะมันเป็นสมบัติของพ่อแม่ลิน แล้วตอนนี้พี่ยังต้องการที่ดินแปลงนั้นอยู่ไหมละคะ” หญิงสาวเล่าแล้วถามต่อ

“พอรู้ว่าที่ดินเป็นของลินพี่ก็ไม่คิดอยากได้ นอกจากนั้นก็ยังแอบภาวนาขอให้ลินเก็บมันไว้” ชายหนุ่มบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนจนคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนิ่วหน้าด้วยความสงสัย

“ถ้าลินเก็บไว้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกวะ” ศิวัชถามขึ้น

“ไม่รู้สิ... เอ่อ... เมื่อครู่พี่ได้ยินนภาพูดถึงคำมั่นสัญญา ป่านพอจะรู้ไหมว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง พอจะเล่าให้พี่ฟังได้ไหม” ชายหนุ่มถามเหมือนเพิ่งนึกได้

“เอ่อ... ป่านไม่รู้ว่าควรเล่าไหม” หญิงสาวเหลือบไปทางห้องนอนของเพื่อนแล้วกลืนน้ำลายอย่างลังเล

“ถ้ามันมีพี่เข้าไปเกี่ยวข้อง ป่านก็ควรเล่าว่ามีเกิดอะไรขึ้นกับลินบ้าง ขอร้องล่ะช่วยบอกพี่หน่อย อย่างน้อยก็จะได้ช่วยกันแก้ไขหากเกิดปัญหา” สรัลขอร้อง

“เรื่องนี้มันเกี่ยวกับพี่เต็มๆ เลยล่ะ แต่มันจะดีเหรอคะ”

“ดีสิเพราะอย่างน้อยเมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไร... สรัลมันก็จะได้นอนตายตาหลับ” ศิวัชรีบสนับสนุนเพราะอยากรู้เหมือนกัน

“พี่รู้ใช่ไหมคะว่านภาเขาคลั่งพี่ และเป็นเอามากด้วย” หญิงสาวถามขณะจ้องหน้าต้นเหตุของปัญหา

“พี่ก็พอรู้ แต่พี่ก็ไม่เคยให้ความพิเศษอะไรกับเขา” สรัลออกตัว

“แต่เขาไม่คิดแบบนั้น และยิ่งวันนี้เขาเห็นพี่อยู่ที่นี่ งานนี้ลินคงถูกสองแม่ลูกนั่นหาเรื่องไม่เลิก”

“ทำไมพวกเขาต้องหาเรื่องลินด้วย”

“ก็นภาไม่ชอบลินและมักจะหาเรื่องอยู่บ่อยๆ แต่ที่หนักสุดก็เป็นเรื่องระหว่างเขากับพี่ นภาเขาไปได้ยินข่าวลือว่าพี่ชอบลินแต่นั่นไม่หนักหนาเท่าเขาเห็นพี่ให้ช่อดอกไม้ให้ลินตอนวันจบการศึกษา ด้วยความหึงหวงเขาก็อาละวาดอย่างกับคนบ้า ด้วยความรักหลานไม่เท่ากันของคุณย่า... ท่านโทษว่าเป็นเพราะลินเลยให้คนมาตาม เฮ้อ... ก็เพราะความลำเอียงท่านไม่ถามสักคำว่าเรื่องราวเป็นยังไง พนลินปฏิเสธว่านภาเข้าใจผิด ท่านจึงขอร้องแกมบังคับให้ลินรับปากว่าจะไม่ยุ่งกับพี่อีก... ตอนนั้นเพราะไม่อยากมีปัญหาลินจึงตกปากรับคำ ทั้งที่เขากับพี่แทบไม่ได้คุยกันด้วยซ้ำ...”

 “พี่ไม่เคยรู้เลยว่ามันมีเรื่องแบบนี้ด้วย”

 “เรื่องมันนานมากแล้ว แต่ลินก็รักษาคำพูดมาตลอด”

“ใช่... ถ้าการที่หลบหน้าพี่คือการรักษาคำพูด ลินก็ปฏิบัติตามคำมั่นนั้นได้อย่างเคร่งครัดเลยทีเดียว” น้ำเสียงของสรัลตัดพ้ออยู่ในที

“เฮ้อ... ป่านบอกตรงๆ ว่ารู้สึกเห็นใจเพื่อนค่ะ ที่มีญาติร้ายกาจแบบนั้น” ปานชีวาบอกพร้อมกับถอนใจ

“เวลานี้คนที่น่าเห็นใจที่สุดควรเป็นพี่มากกว่า ที่ถูกนลินเกลียดโดยที่ไม่ได้อะไรผิด” สรัลร้องขอความเห็นใจ

“ป่านไม่เห็นใจหรอก เพราะลินไม่ได้เกลียดพี่สักหน่อย ที่ไม่อยากยุ่งด้วยก็เป็นเพราะต้องการตัดปัญหามากกว่า”

“ป่านแน่ใจนะว่าลินไม่ได้เกลียดพี่” สรัลถามอย่างกระตือรือร้น

“จะเกลียดด้วยเรื่องอะไรล่ะคะ... และถ้าเกลียด ลินคงตะเพิดพี่ออกจากบ้านนับตั้งแต่เห็นเหยียบเท้าเข้ามาแล้วล่ะ” บอกพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นสีหน้าของคนถามแช่มชื่นจนน่าหมั่นไส้











***จะอัพเดททุกวันอังคาร กับ เสาร์ นะจ้ะ...

...หยาดรัตติกาล...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 visr (@visr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:10
    เกลียดๆๆๆระวังจะเข้าโรงบาลบ้า ระวังจะเข้าคุกเพราะความโลภนะแม่ลูก
    #3
    0