เล่ห์รักเร้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 23,063 Views

  • 65 Comments

  • 356 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    223

    Overall
    23,063

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

อิสราละทิ้งชีวิตในเมืองกรุง ด้วยความคาดหวังว่าเธอจะมีชีวิตที่สงบสุขในบ้านไร่ แต่ทุกอย่างกลับผิดคาด เมื่อคู่ปรับเก่าในวัยเด็กของเธอกลายมาเป็นเจ้าของบ้านของเธอเองเสียนี่ เธอควรจะทำอย่างไรต่อไป...


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



1

 


อิสรามองบ้านที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าด้วยความแปลกใจ คิ้วเรียวสวยขมวดน้อยๆ อย่างใช้ความคิด ใช่... มันเป็นบ้านของเธอนั่นแหละ ก็เธออยู่มาตั้งหลายปีเธอจะลืมบ้านของเธอเองได้อย่างไรกัน ไม่เพียงเพราะความใหม่เอี่ยมของตัวบ้านเท่านั้นที่ทำให้สงสัย รถกระบะสีขาวคันใหญ่ยิ่งทำให้เธอหวาดระแวง สวนไม้ประดับข้างบ้านถูกจัดวางราวกับฝีมือจิตรกรชั้นยอด แต่ความสวยของมันทำให้คำๆ หนึ่งผุดขึ้นในใจของเธอหายนะ มันเป็นความหายนะของเธอเป็นแน่ เพราะ น้าเดือน น้องสาวนักพนันของแม่ไม่มีทางทำให้บ้านมีสภาพที่ดีแบบนี้ได้ จะเล่นพนันจนรวยก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เธอไม่เคยเห็นใครรวยจากการเล่นพนันเป็นจริงเป็นจังสักที จะเป็นเจ้ามือรึ... ก็คงไม่ใช่ พวกเราไม่เคยมีเงินมากถึงเพียงนั้นและเธอยังจำสภาพบ้านเมื่อหลายปีก่อนได้เป็นอย่างดีเพราะมันแทบจะไม่ต่างจากบ้านร้าง ที่ดินไร่เศษเต็มไปด้วยหญ้ารกเรื้อ น้าเดือนแทบจะไม่กลับบ้าน กลับใช้บ่อนเป็นที่พักพิง  หรือว่าน้าเดือนจะค้ายา โอ๊ย... ตายแล้ว ความคิดที่แว่บขึ้นมาทำให้เธอแทบทรุด เธอเดือดร้อนแน่แล้ว

หญิงสาวพยายามเลื่อนรั้วเหล็กให้เปิดออกแต่มันถูกล็อกด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่ ความกรุ่นโกรธทำให้เธอกระแทกประตูอย่างเหลือทน น้าเดือนทำอย่างนี้กับเธอได้ยังไง อิสราหย่อนกระเป๋าเป้ข้ามรั้วไปก่อนปีนขึ้นกำแพงอย่างคล่องแคล่ว เธอสำรวจทุกอย่างรอบด้านอย่างถ้วนถี่ ครุ่นคิดกับทุกที่ที่สายตามองผ่าน หญิงสาวเดินขึ้นบันไดเตี้ยๆ ที่ทอดสู่ตัวบ้านด้วยความระมัดระวัง ลูกบิดประตูถูกเปิดออกง่ายดายไม่ล็อกไว้อย่างที่คาดคิด เธอดึงเข้าหาตัวอย่างช้าๆ กำกระชับไม้กวาดทางมะพร้าวที่อยู่ในมือแน่นเข้า แต่แล้วก็ต้องชะงัก เพราะร่างสูงที่สวมเพียงกางเกงกีฬาขาสั้น แผ่นอกกว้างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อทำให้ความคิดสะดุด ชายหนุ่มหันมองเธอด้วยดวงตาที่ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน พร้อมทั้งความทรงจำที่เลวร้ายของทั้งสองก็หวนคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว

“คุณเข้ามาอยู่ในบ้านฉันได้ยังไง”

“ผมต่างหากที่ต้องถามคุณว่าเข้ามาอยู่ในบ้านผมได้ยังไง”

“บ้านคุณ...” หญิงสาวถามกลับเสียงสูง “ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ ฉันต่างหากล่ะที่เป็นเจ้าของบ้าน ฉันเป็นเจ้าของบ้าน!” หญิงสาวกระแทกด้ามไม้กวาดลงกับพื้นในทุกๆ คำเป็นการย้ำคำพูดของตนเอง

“คุณนั่นแหละเข้าใจผิด แล้วก็หยุดเอาไม้กวาดกระแทกพื้นเสียที คิดว่าตัวเองเป็นญาติฝ่ายไหนกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ล่ะนั่นน่ะ”

“คุณทัศวิน อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะ นี่มันบ้านฉัน คุณเองก็รู้ดี” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“ใช่... ก่อนหน้านี้มันอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ผมทำสัญญาเช่าบ้านกับน้าเดือนเป็นเวลาสองปี นั่นหมายความว่าตอนนี้เวลานี้ผมเป็นเจ้าของบ้าน เอาไว้อีกสองปีคุณค่อยมาเอาบ้านคืนแล้วกัน” คำอธิบายของเขาทำให้เธอโล่งใจอย่างน้อยน้าเดือนก็ไม่ได้ค้ายาอย่างที่คิดไว้ และบ้านก็ยังคงเป็นของเธอ

“ไม่... คุณวิน คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะ คุณก็รู้ว่าน้าเดือนไม่ใช่เจ้าของบ้าน”

“ผมไม่รู้”

“คุณรู้ รู้ดีเชียวล่ะ” อิสราเข่นเขี้ยว

“ผมจะรู้ได้ยังไง ตอนที่คุณแม่คุณ... เสีย... ผมก็ต้องเข้าใจว่าน้าเดือน น้องสาวคุณแม่คุณอาจเป็นเจ้าของก็ได้ จริงไหม”

“แล้วคุณไม่คิดว่าฉันซึ่งเป็นลูกสาวแท้ๆ จะเป็นเจ้าของบ้านหรือยังไง”

“อ่า... ผมไม่ได้คิดแฮะ...” อิสรามองทีท่ายั่วยวนกวนอารมณ์นั้นอย่างข่มใจเพราะมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย มีแต่จะเลวร้ายมากยิ่งขึ้นเพราะเธอโมโหเขาได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน

“คุณทัศวิน ฉันขอบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะ ฉันจะย้ายกลับมาอยู่บ้านและฉันก็จะไม่ย้ายไปไหน คุณควรรู้นะว่าต้องทำยังไง”

“คุณก็ควรรู้ไว้ด้วยว่าผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ว่าแต่คุณไม่ได้กลับบ้านมากี่ปีแล้ว ผมถามว่ากี่ปีแล้ว” ชายหนุ่มย้ำเมื่อเธอมองเขาด้วยความงุนงง

“สองปีกว่า อาจสาม หรือสี่...”

“คุณรู้ไหมว่าสภาพบ้านที่ไม่มีคนอยู่นานขนาดนั้นมันเป็นยังไง”

“แต่...” ฝ่ามือหนายกขึ้นเป็นเชิงห้ามพร้อมกับชี้นิ้วไปรอบๆ

“คุณมองรอบๆ ให้ดีนะ ว่าทุกอย่างมันดีกว่าครั้งสุดท้ายที่คุณเห็นมันแค่ไหน”

“มันจะดีจะแย่แค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ ฉันจะย้ายกลับมาอยู่บ้าน แล้วคุณก็ต้องย้ายออกไป เดี๋ยวนี้เลย”

“คุณนี่พูดไม่รู้เรื่อง”

“คุณนั่นแหละพูดไม่รู้เรื่อง ฉันเป็นเจ้าของบ้าน ฉันย่อมมีสิทธิ์ที่จะให้ใครอยู่ใครไปก็ได้” ทัศวินมองดวงหน้าเล็กๆ ที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นนิ่งนาน

“โอเค ผมยอมย้ายออกก็ได้” อิสรามองชายหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจ  “ถ้าคุณยอมจ่ายเงินที่ผมต้องเสียไป ผมก็ยินดีย้ายออก”

“เท่าไหร่”

“เห็นแก่ความคุ้นเคยของเราที่รู้จักกันมานาน ไอ้ที่ขาดเหลือผมยกให้ เฟอร์นิเจอร์ใหม่ๆ ผมก็คงต้องยกให้เพราะขี้เกียจย้าย”

“แหม... น้ำใจงาม”

“แน่นอน ไม่เหมือนคุณหรอก ไม่ใช่แค่แล้งน้ำใจนะคุณน่ะ ดื้อก็ดื้อ รั้นก็รั้น”

“ถ้าคุณว่าฉันอีกคำเดียว อีกคำเดียวเท่านั้นคุณวิน” หญิงสาวร้องเตือนเสียงขุ่น

“ตัวเท่าลูกแมว ทำเป็นขู่”

“คุณวิน!

“พูดความจริงทำเป็นเดือด... ผมคิดแค่หกแสนขาดตัว”

“หกแสน! ทำไมฉันต้องจ่ายค่าบ้าบออะไรนั่นด้วย”

“ถ้าคุณอยากได้บ้านคืน คุณก็ต้องจ่ายไอ้ค่าบ้าบออะไรนั่นล่ะ ค่าเช่าบ้านสองแสนสี่ เดือนละตั้งหมื่น ผมก็จ่ายเงินสด ผมซ่อมทุกอย่างในบ้าน ทำสวนใหม่ ทำรั้วใหม่ ส่วนไอ้ค่าบ้าบอที่ขาดเหลือ ผมยกให้”

“ฉันไม่จ่าย เพราะฉันไม่ได้ขอให้คุณซ่อมบ้านให้สักหน่อย”

“แล้วคุณคิดว่าผมซ่อมบ้านหลังนี้เพื่อให้คุณกลับมาอยู่งั้นเหรอ ไม่มีทาง ถ้าผมรู้สักนิดว่าคุณจะกลับมา ผมสาบานได้เลยว่าผมจะไม่ยอมเสียเงินแม้แต่บาทเดียวเพื่อซ่อมมันหรอก”

“แล้วคุณเอาอะไรมาคิดว่าฉันจะไม่กลับบ้าน ทั้งที่มันเป็นบ้านของฉัน”

“เพราะสภาพบ้านไงล่ะ แล้วน้าเดือนเขาก็ประกาศขายบ้าน อย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้เรื่องนี้ ผมไม่เชื่อหรอก”

“อะไรนะ... ไม่... ฉันไม่เคยอยากขายบ้าน” เธอตกตะลึงกับความจริงที่ได้รู้ “น้าเดือนประกาศขายบ้าน” หญิงสาวพูดย้ำ

“ใช่ คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ผมเข้ามาอยู่... แทนที่จะเป็นคนอื่น”

“ถ้าเป็นคนอื่น ฉันคงจะดีใจมากกว่านี้ เพราะเขาคงไม่ดื้อด้านไม่ฟังเสียงใครอย่างคุณ”

“ถ้าเป็นคนอื่น คุณคงไม่ได้ยืนตะโกนป่าวๆ แบบนี้หรอก ออกไปจากบ้านผมเลย ก่อนที่ผมจะโยนคุณออกไป”

“ไม่! ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าจะได้บ้านคืน”

“คุณเชื่อผมได้เลยว่าผมจะทำทุกอย่างให้คุณกระเด็นออกจากบ้านหลังนี้” ทัศวินยืดตัวขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับก้าวเข้าหาหญิงสาวอย่างช้าๆ อย่างคุกคาม อิสราถอยหลังห่างออกไปอีกนิดอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งใช้ไม้กวาดกั้นชายหนุ่มให้ถอยห่าง ร่างสูงใหญ่ที่เขาพยายามใช้มันเพื่อข่มขวัญเธอ แน่ล่ะ... มันได้ผล และเธอก็นึกหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย เพราะรู้ซึ้งถึงความดื้อรั้นของเขาเป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน การจ้องมองอย่างระมัดระวังตัวทำให้หญิงสาวได้สังเกตชายหนุ่ม ทัศวินเปลี่ยนแปลงไปมาก เขาดูดีและตอนนี้ก็มีความภูมิฐานอยู่ภายใต้บุคลิกนั้น มัดกล้ามตามช่วงแขนทำให้เธอรู้ว่าการโยนเธอออกไปให้พ้นบ้านคงไม่ใช่เรื่องยาก และเรื่องที่น่าตกใจก็คือ เธอไม่สามารถละสายตาไปจากแผ่นอกกว้างที่ชื้นไปด้วยเหงื่อนั้นได้เลย ถ้าหากเธอเงยหน้ามองเขาสักนิด เธอคงได้เห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความขบขันและอาจมีความพอใจรวมอยู่ด้วย

ทัศวินเอื้อมมือไปเพื่อคว้าตัวหญิงสาวแต่ประตูที่เปิดกว้างทำให้ทั้งสองหันมอง อิสราทิ้งไม้กวาดในมือและรีบวิ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อไว้ได้ทันเมื่อเห็นอีกฝ่ายหันหลังกลับทันทีที่เห็นเธอ ผมยาวรุงรังถูกมัดรวบไว้อย่างรวกๆ เสื้อผ้ายับย่นส่งกลิ่นของควันบุหรี่คละคลุ้ง ลมหายใจนั้นเจือปนกลิ่นเหล้า หญิงสาวกลั้นลมหายใจอย่างนึกรังเกียจ

“ทำไมน้าเดือนทำแบบนี้”

“ฉันทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ”

“แล้วคุณทัศวินเข้ามาอยู่ในบ้านของอิงได้ยังไง”

“ก็... ก็เขาแค่เช่าบ้านเฉยๆ ทำไมแกจะต้องเต้นแร้งเต้นกาให้มันวุ่นวายอะไรนักหนา” หญิงสูงวัยตอบพร้อมทั้งกระชากตัวออกห่าง

“แต่นี้มันบ้านอิง ไม่ใช่บ้านน้า น้าเดือนไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้”

“ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ฉันก็อยู่ในบ้านนี้เหมือนกัน แล้วฉันก็เป็นน้องสาวของแม่แกนะ”

“แต่บ้านนี้มันก็ของอิงไม่ใช่ของน้า”

“อย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะ บ้านนี้มันก็เป็นของฉันเหมือนกับที่เป็นของแกนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่ของฉัน ฉันจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“มันเป็นบ้านของอิง แม่แค่ให้น้าเดือนอยู่อาศัย ถ้าน้าเดือนจำไม่ผิด”

“ใครๆ เขาก็คิดว่ามันเป็นบ้านของฉันทั้งนั้นแหละ แกเคยกลับมาดูมาแลเสียที่ไหน”

“แต่อิงต้องทำงาน”

“แล้วไม่ใช่ฉันหรอกรึที่บ้านยังเป็นบ้าน ฉันเหนื่อยสายตัวแทบขาด” อิสราส่ายหน้ากับคำพูดนั้นพลางถอนหายใจ

“ช่างน้าปะไร อิงจะกลับมาอยู่บ้าน น้าก็ควรจะคืนเงินเขาไปเดี๋ยวนี้”

“เงิน... เงินอะไร ฉันมีเงินซะทีไหน”

“ก็เงินค่าเช่าบ้านที่คุณวินเขาให้น้าไงล่ะ”

“มัน... มันหมดแล้ว ไม่มีแล้ว” เสียงที่งึมงำออกมาไม่ได้ทำให้ทัศวินแปลกใจ เพียงแค่คิดว่ามันใช้เวลานานกว่าที่เขาคิดไว้สองสามวัน แต่อิสรากลับชะงักค้างอย่างตกใจ

“อะไรนะ! เงินตั้งสองแสน ไม่มีแล้ว หมายความว่ายังไงไม่มีแล้ว” อิสราก้าวเข้าหาน้าสาวอย่างคุกคาม เธอรู้ว่าอาจจะมีปัญหาหากทิ้งบ้านไว้ให้น้าเดือนแต่ไม่เคยคิดว่าปัญหาจะหนักหนาถึงเพียงนี้ ถึงกับประกาศขายบ้าน เธออาจจะยังโชคดีที่เป็นทัศวิน หากเป็นคนอื่น เธอคงมีปัญหาอย่างที่ชายหนุ่มพูดไว้นั่นแหละ เธอรู้กฎหมายเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้น้อยมากแต่รู้ว่าอย่างไรเสียมันคือปัญหาอย่างแน่นอน หญิงสาวจ้องมองร่างผอมบางแทบจะเรียกได้ว่าหนังหุ้มกระดูกนั้นด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคือง ที่ผ่านมาน้าเดือนไม่เคยหยุดสร้างความเดือดร้อนให้กับแม่ของเธอ และตอนนี้ก็เป็นเธอที่ต้องเป็นคนที่รับภาระ

“งั้นน้าก็ออกไปได้เลย” หญิงสาวออกแรงผลัก ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะทวงถามความรับผิดชอบกับน้าเดือน

“ไม่ ปล่อยฉันนะ อีนังนี่ ปล่อยสิ ฉันมีเรื่องจะต้องคุยกับคุณวิน”

“ไม่หรอก น้าไม่มีอะไรจะคุยกับเขาหรอก”

“ฉันบอกว่ามี ปล่อยสิโว้ย ฉันจะมายืมเงินคุณวินเขา”

“ผมไม่มี / เขาไม่มี” ทั้งสองกล่าวขึ้นพร้อมกัน ผิดกันแค่เพียงว่าหญิงสาวตวาดขึ้นเต็มเสียง “ถ้าน้าอยากมีเงิน น้าต้องทำงาน ไม่ใช่มาแบมือขอคนอื่นเขาแบบนี้”

“ทำงาน! งานอะไรของแก แถวนี้มันจะมีอะไรให้ทำ”

“น้าก็ไปรับจ้างป้าเนียมสิ บ้านนั้นเขามีงานให้ทำเยอะแยะ”

“งานในไร่น่ะเรอะ ฉันแก่แล้วนะ แล้วมันก็ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเวลาทำงาน” หญิงสาวยิ้มหยันกับเหตุผล

“น้าเลยต้องหาเงินด้วยการนั่งอยู่ในบ่อนงั้นสิ”

“แกจะไปรู้อะไร ได้แต่เรียนแล้วก็ทำงานนั่งโต๊ะ ไม่เคยทำงานในไร่ ไม่รู้หรอกว่ามันหนักหนาแค่ไหน” น้าเดือนค้านเสียงขมก่อนจะหันถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “อิงล่ะ อิงก็มีเงินไม่ใช่เหรอ น้าขอยืมสักหมื่นสองหมื่นสิ”

“ไม่มี เพราะหมดตัวไงล่ะถึงต้องกลับบ้าน และเพราะสิ่งที่น้าเดือนทำ ทำให้อิงต้องหาที่อยู่ใหม่ อิงไม่แจ้งความก็ดีแค่ไหนแล้ว” หญิงสาวเงียบไปเพียงครู่ก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “แต่อย่าเลย น้าเดือนต้องรับผิดชอบ ไหนๆ ตอนนี้เราสองคนก็ไม่มีบ้านเหมือนกัน ให้อิงหาบ้านให้น้าเดือนก็แล้วกันนะ” พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางกดหาเบอร์ที่ต้องการ

“แกจะโทรไปไหน”

“สถานีตำรวจไง ในคุกน่ะ สบายนะ ข้าวก็ไม่ต้องหา ที่นอนก็มี”

“แกจะทำแบบนี้กับน้าไม่ได้นะ”

“ทำไมจะไม่ได้ ดีเสียอีก คุกมันอาจจะทำให้น้าเดือนมีความคิดดีๆ ขึ้นมาบ้างก็ได้ ใครจะรู้” อิสราเอื้อมยึดเสื้อเชิ้ตตัวเก่าไว้แน่น

“อีเด็กเปรต อีหลานนรก แกมันจะไม่ได้ดี ฉันจะฟ้องแม่แก ปล่อยสิโว้ย”

“น้าจะฟ้องแม่ยังไง... แม่ไม่อยู่แล้ว จำได้ไหม”

“ฉันฟ้องได้สิน่า อีเด็กอกตัญญู ปล่อยสิโว้ย กูบอกให้ปล่อย” หญิงสูงวัยโวยวายเสียงลั่น ดิ้นรนผลักไสอิสราให้พ้นทางก่อนจะหนีออกไปอย่างรวดเร็ว เธอขยับกายลุกจากพื้นอย่างเชื่องช้าพร้อมกับหันมองร่างสูงที่อยู่ข้างหลังเธอไม่ยอมขยับ ทั้งสองมองหน้ากันนิ่งเงียบ เขายังตกใจและโกรธเคืองกับการกระทำของน้าเดือนไม่หาย และอิสราก็ทำให้ทุกอย่างยิ่งเลวร้ายเมื่อเธอออกคำสั่งกับเขา

“ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น นี่มันบ้านของฉัน คุณนั่นแหละที่ต้องออกไป”

“คุณเห็นนี่ไหม” ชายหนุ่มชูซองเอกสารที่หยิบจากลิ้นชักหนังสือขึ้นโบกในอากาศ “ผมทำสัญญาเช่าอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”

“สัญญาของคุณมันไม่มีทางถูกต้องตามกฎหมายได้หรอก คุณทำสัญญากับคนที่ไม่ใช่เจ้าของบ้าน เพราะฉะนั้นทุกอย่างต้องเป็นโมฆะ ฉันชนะใสๆ ถ้าเราสองคนต้องขึ้นศาล”

“อย่างนั้นเหรอ” 

“งั้นสิ! ทางที่ดีคุณควรจะคืนบ้านให้กับฉัน ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายโดยไม่จำเป็น”

“แน่ล่ะ มันต้องบานปลายแน่ๆ เพราะการกระทำของคุณเอง”

“อย่ามาขู่ฉันเชียวนะ” อิสรามองอย่างหวาดระแวงกับรอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่ม

“คุณจำเงินค่ารักษาพยาบาลของคุณแม่คุณได้ไหม เอ๊ะ... มันขาดเหลืออีกเท่าไหร่นะ อ๋อ... หนึ่งแสนสี่หมื่นแล้วก็เศษอีกนิดหน่อย” ดวงตาเรียวเบิกกว้างเพราะนั่นคือยอดเงินคงค้างล่าสุดที่ทนายความของคุณแม่ของเขาแจ้งไว้กับเธอเมื่อไม่กี่วันก่อน

“ผมอุตส่าห์ไม่เร่งรัดเพราะคุณเป็นลูกหนี้ที่ดี จริงไหม”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับบ้านหลังนี้” หญิงสาวถามเสียงเบา

“ไม่เกี่ยวหรอก แต่ผมจะทำให้มันเกี่ยว”

“คุณป้าจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นแน่ๆ”

“อ้อ... ผมลืมบอกคุณไปว่าผมเป็นคนดูแลเงินที่คุณจ่ายคืนทุกเดือน แล้วอีกอย่างนะ... ตอนนี้แม่ผมก็อยู่อังกฤษกับพี่นา ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะฟ้องท่านได้หรือเปล่า”

“นิสัยเสีย...” ชายหนุ่มยิ้มรับ 

“ขอบคุณสำหรับคำยกยอ... แล้วก็ไอ้ที่ว่าชนะใสๆ คงจะไม่ได้ผลแล้วล่ะ อีกสองปีคุณค่อยมาเอาบ้านคืนแล้วกัน ที่นี่ก็ออกไปได้แล้ว” ชายหนุ่มพยายามผลักหญิงสาวให้พ้นประตู เขาผลักไสเธอแต่ภายในหัวกลับครุ่นคิด ถ้าหากเธอคิดจะยอมแพ้จากไปง่ายๆ เขาคงต้องหาเหตุมารั้งเธอไว้ แต่เขาก็รู้จักหญิงสาวดีเกินกว่าจะคิดผิด ทัศวินแสร้งตีหน้าขรึมเมื่อหญิงสาวหันหน้าเข้าหาพร้อมกับบีบกระชับที่ต้นแขนของเขารั้งเขาไว้ด้วยเสียงขอร้องที่ทำให้เขาหวั่นไหว

“เราต้องคุยกัน”

“ไม่ ผมเสียเวลามามากพอแล้ว”

“ไม่นะคุณวิน เราต้องคุยกัน”

“คุณนี่ดื้อชะมัด จะคุยอะไรล่ะ” ชายหนุ่มบ่นแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย ความใกล้ชิดทำให้เขาสำรวจหญิงสาวได้อย่างถี่ถ้วนมากยิ่งขึ้น ผมยาวเพียงไหล่ปลายม้วนเป็นลอนสวย ดวงตาที่เคยวาววับด้วยความโกรธ บัดนี้กลับอ่อนหวานอ้อนวอนเขาอย่างไม่ตั้งใจพลอยทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ความใกล้ชิดกันกว่าครั้งไหนๆ ไม่ทำให้หญิงสาวเก้อเขินเพราะความกังวลฉายชัดในแววตา เขามั่นใจในทันทีว่าหญิงสาวคือคนที่อยู่เบื้องลึกของหัวใจเขามาตลอด และเธอคือคำตอบเกี่ยวกับการกระทำของเขาทั้งหมดด้วยเช่นกัน

ทัศวินบีบกระชับไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาวพร้อมกับผลักออกไปจนสุดแขนก่อนที่ความอดทนของเขาจะหมดไป ความเปลี่ยนแปลงที่เขาสังเกตเห็นก่อเกิดความพึงพอใจ แม้รู้จักคุ้นเคยกับครอบครัวเธอมาแทบจะเกือบทั้งชีวิตของเขา แม้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอิสราไม่หอมหวานน่าประทับใจ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกได้ว่าเขาใกล้ชิดกับเธอมากกว่าใคร เพราะภายใต้ท่าทีสุภาพและห่างเหินที่มีต่อทุกคนจะแปรเปลี่ยนไป เมื่อหญิงสาวอยู่กับเขาและมันก็กลายเป็นเรื่องสนุก

“คุณวิน” น้ำเสียงนั้นขอร้องอย่างอ่อนล้า แต่ชายหนุ่มยังคงนิ่ง “ฉันต้องย้ายกลับมาอยู่บ้านจริงๆ นะ ฉันลาออกจากงานแล้วด้วย”

“ลาออกจากงาน! คุณลืมไปแล้วเหรอว่ายังใช้หนี้ผมไม่หมด” ถามออกไปแล้วก็นึกอยากตบปากตัวเองเสียนักเมื่อหญิงสาวก้มหน้าลงซ่อนความละอายใจต่อคำถามของเขา พร้อมกับมือของเธอที่ตกลงข้างตัวอย่างสิ้นหวัง “เอ่อ... ผมหมายถึงคุณคิดจะทำอะไรต่อไป”

“ฉันไม่ลืมเรื่องหนี้ แล้วก็ไม่คิดจะหนีหนี้ด้วย ฉันจะกลับมาทำงานที่นี่แหละ”

“งานอะไรของคุณ”

“ก็งานในไร่” ทัศวินยืนกอดอกมองร่างที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมกับส่ายศีรษะราวกับเรื่องที่เธอคิดจะทำมันช่างไร้สาระสิ้นดี

“ฉันทำได้นะคุณวิน แล้วคุณจะได้เห็น”

“เห็นคุณเป็นลมตายกลางแดดน่ะสิไม่ว่า” อิสรามองค้อนกับคำประชด

“ไม่รู้ล่ะ เพราะฉะนั้นคุณต้องคืนบ้านให้ฉัน เพื่อที่ฉันจะได้มีที่อยู่ แล้วก็ทำงานใช้หนี้ให้คุณได้จนครบทุกบาททุกสตางค์ไงล่ะ”

“คุณคิดจะให้ผมคืนบ้านให้กับคุณทั้งที่ผมยังอยู่ยังไม่ถึงเดือนเนี่ยนะ มันคงเป็นค่าเช่าบ้านที่แพงที่สุดเท่าที่ผมเคยจ่ายมาเลยล่ะ จากหนี้แค่แสนกว่าบาท กลายเป็นว่าตอนนี้คุณก็ต้องจ่ายผมเกือบล้าน ผมแก่ตายพอดีกว่าคุณจะใช้หนี้หมด”

“ให้ฉันอยู่ด้วยเถอะนะ ที่นี่มีห้องนอนตั้งสองห้อง คุณคงไม่ย้ายไปนอนห้องโน้นทีห้องนี้ทีหรอกใช่ไหม ไหนๆ ห้องก็ว่างแล้ว อย่าให้เสียเปล่าเลยนะ” หญิงสาวแนะนำเสียงใสอย่างคาดหวัง

“คุณรู้ได้ยังไงว่าห้องว่าง”

“คุณไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ แฟนคุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ” คนรักของทัศวิน การรับรู้สร้างรู้สึกปวดแปลบขึ้นในใจของเธอ

“เปล่า... ผมอยู่คนเดียว แต่ผมย้ายไปนอนห้องโน้นทีห้องนี้ทีอย่างคุณว่านั่นแหละ”

“...” ดวงตาเธอเบิกกว้างกับคำตอบของเขาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเคือง “ถ้าคุณไม่บ้าก็โรคจิตดีๆ นี่เอง ยิ้มอะไร มีอะไรสนุกตรงไหน” เธอกระชากเสียงถาม ทัศวินคิดว่าเขาควรยุติการสร้างความคุ้นเคยไว้เพียงเท่านี้ ก่อนที่เธอจะโกรธเคืองเขาเสียจนไม่คิดอยากอยู่ที่นี่

“โอเค ผมให้เวลาคุณสองอาทิตย์เพื่อหาที่อยู่ใหม่ระหว่างที่ผมยังอยู่ที่นี่”

“สองอาทิตย์!

“หรือจะไม่เอา”

“โอเค สองอาทิตย์ก็สองอาทิตย์” แม้จะตอบตกลงอย่างว่าง่ายแต่เธอกลับคิดหาวิธีที่จะได้บ้านคืนอย่างถาวร

“อย่าคิดทำอะไรที่นอกเหนือจากที่เราตกลงกัน เพราะผมจะเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุด” ทัศวินห้ามปรามอย่างรู้ทัน

“ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลย”

“คุณอยู่ห้องเล็กของคุณไป ผมนอนห้องใหญ่”

“แต่ห้องใหญ่นั้นมันห้องของแม่ฉันนะ”

“แต่ตอนนี้ผมเป็นเจ้าของบ้าน... คุณเลิกค้อนผมสักที ตกลงตามนั้นแหละ ห้ามเสียงดัง ผมชอบอยู่เงียบๆ ถ้าคุณจะใช้ห้องครัว ก็ต้องทำความสะอาดทุกครั้งที่ใช้ ห้องที่คุณพัก วันที่คุณย้ายออกไปต้องทำความสะอาดด้วย ผมไม่ชอบคนสกปรก แค่นี้คุณทำได้ไหม” อิสราเพียงพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

“กุญแจบ้านล่ะ” หญิงสาวยื่นมือออกไปพร้อมกับให้เหตุผล “คุณก็รู้ว่าฉันต้องใช้มัน เพราะเราคงไม่เข้าออกในเวลาเดียวกัน ใช่ไหม”

“ตรงนั้น” ชายหนุ่มชี้ไปที่ข้างฝาใกล้ๆ กับประตูมีพวงกุญแจคล้องไว้สองชุด พร้อมกับหันหลังให้กับอิสรา ก้าวเดินขึ้นบันได แต่แล้วก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงอันดังของหญิงสาว

“เดี๋ยว!

“อะไรอีกล่ะที่นี้” ทัศวินทำหน้าเบื่อหน่าย

“คุณไม่ทำงานหรือยังไง มาเช่าอยู่ที่นี่ตั้งปีสองปี”

“ผมรวย... จำได้ไหม?” ทัศวินหงายมือทั้งสองข้างออกประกอบกับคำพูด ทำให้ความหมั่นไส้ที่เธอมีต่อเขาแทบจะทะลุปรอท

“ย่ะ พ่อคนรวย” ทัศวินเลิกคิ้วกับคำพูดนั้นหากแต่ไม่ใส่ใจหันหลังกลับเดินขึ้นบันไดไป อิสราอาจไม่รู้ แต่เขาทำงานหนักมาตลอดระยะเวลาสิบปี นับตั้งแต่จบปริญญาโท เขาไม่เคยหยุดหากนั้นหมายถึงความมั่นคงของบริษัทเฟอร์นิเจอร์ที่พ่อของเขาสร้างมันขึ้นมาด้วยความยากลำบาก และมันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าพ่อยังอยู่กับเขา แม้ต้องเหนื่อยแค่ไหน เขาก็ไม่เคยพร่ำบ่นเพราะงานและครอบครัวเป็นทุกสิ่งในชีวิตของพ่อ และความรับผิดชอบนั้นก็ส่งต่อมาถึงเขา ทัศวินส่ายหน้าให้กับตัวเอง วันนี้ความคิดของเขาเตลิดไปไกลหลายเรื่องเลยทีเดียว...


อิสราเพียงแค่มองตามร่างสูงที่หายลับไปก่อนจะหมดความสนใจ และหันกลับมามองรอบด้านอย่างช้าๆ มุมโต๊ะรับแขกถูกแทนที่ด้วยชั้นวางหนังสือที่ทำจากไม้สูงเกือบถึงเพดาน โซฟาตัวยาวสีส้มสดใสทำให้เธออมยิ้ม หญิงสาวถอนหายใจปลดเปลื้องความเหนื่อยล้า ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากเดิมไม่หลงเหลือสิ่งใดย้ำเตือนถึงความสูญเสียอีกแล้ว นี่อาจเป็นเรื่องดีสำหรับเธอก็เป็นได้    

เธออาจโชคดีที่ไม่ต้องทำความสะอาดเองและบ้านก็ถูกซ่อมแซมทั้งหลัง มันสวยใช้ได้ ไม่... มันเยี่ยมเลยต่างหากล่ะ... แต่ในความโชคดีเธอก็โชคร้ายที่สุดเหมือนกันเมื่อต้องหาที่อยู่ใหม่ภายในสองสัปดาห์ แม้ว่าสัญญาจะไม่ถูกต้อง หากเธอยืนกรานจะฟ้องร้องเขา ก็คงต้องใช้เงินไม่น้อย ไหนจะค่าเดินทาง อีกทั้งเสียเวลา การฟ้องร้องกันในศาลเป็นเรื่องที่เธอไม่อยากให้มันเข้ามาขัดจังหวะการดำเนินชีวิตเรียบง่ายที่เธอวาดหวังไว้ และคงจะต้องมีคนรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเธอ บ้านของเธอ น้าเดือน และอะไรๆ อีกหลายอย่าง เธอไม่คุ้นเคยนักกับการบอกเล่าเก้าสิบเรื่องของตนเองให้ใครฟัง เรื่องนี้อาจยืดยาว เสียเวลา... เป็นการเสียเวลาอย่างยิ่ง เธอกลับมาเพื่อหางานทำ ใช้ชีวิตในแบบที่ใฝ่ฝัน แม้จะแลดูไร้สาระในความคิดของคนอื่นๆ ก็ตาม 

ในมุมของทัศวินเอง เขาก็จ่ายเงินก้อนโตเพื่อซ่อมแซมบ้าน แม้เขายินดีที่จะย้ายออกหากเธอมีเงินชดใช้ให้ทั้งหมด แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน เธอมีเงินไม่ถึงครึ่งของจำนวนเงินที่เขาเรียกร้องเสียด้วยซ้ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้โกรธเคืองคนต้นเหตุไม่หาย น้าเดือนทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง หญิงสาวทิ้งกระเป๋าลงกับพื้นห้องราวกับหมดแรง หวังว่านี่จะเป็นเรื่องสุดท้ายที่น้าเดือนจะทำให้เธอเดือดร้อน 

หลังจากนี้อย่าหวังเลยว่าเธอจะยอมรับชะตากรรมหรือรับผิดชอบกับการกระทำของน้าเดือนอีก แต่ตอนนี้เธอแก้ปัญหาอะไรไม่ได้แล้วนอกจากจะลุยกับมันและทำตามแผนเดิมที่วางไว้ อย่างน้อยสองอาทิตย์นี้เธอก็ยังไม่ต้องกังวลกับเรื่องที่พัก เธอต้องไปหาป้าเนียม 

อิสราหยุดยั้งความคิดที่จะทำความสะอาดห้องและจัดของเข้าที่มาเป็นการเลือกเพียงบางส่วนที่ต้องใช้เท่านั้น ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็เปิดประตูห้องอีกครั้ง เหลียวซ้ายแลขวาเพื่อดูลาดเลา พร้อมกับก้าวออกจากห้องไปอย่างระมัดระวัง เธอยังไม่อยากเจอทัศวินตอนนี้หลังจากที่ปะทะฝีปากกันไป และมันคงจะอึดอัดน่าดูหากต้องทำตัวสงบเสงี่ยมอย่างที่เขาสั่งไว้ ภายในบ้านเงียบเชียบสมกับความชอบของเขา หญิงสาวเปิดปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนจะเดินออกไปสู่ถนนหน้าบ้านโดยที่มีสายตาคู่หนึ่งมองตามไปอย่างพิจารณา 


to be continued... 


หยาดรัตติกาล... 


ปล. 

1. อัพเดททุกวันพฤหัสบดี กับ วันอาทิตย์ นะจ้ะ... 

2. หากนักอ่านท่านใด ไม่อยากรอนาน สามารถดาวน์โหลดจากเว็บข้างล่างนี้ได้นะคะ 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=63036

สารบัญ อัพเดท 30 เม.ย. 62 / 13:12

บันทึกเป็น Favorite

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ หยาดรัตติกาล จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

65 ความคิดเห็น

  1. #65 หลิน มั่ง เฉ่า (@coala10781) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:15
    แอบนอนบนที่นอนสาวนะพระเอกกก
    #65
    0
  2. วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:15
    ขอบคุณไรท์เตอร์มากๆนะคะ...จบด้วยความอบอุ่นใจ....ครอบครัวคือความสุขที่แท้จริง
    #64
    1
    • 16 เมษายน 2561 / 09:02
      ขอบคุณ คุณ Saodoyloangkroong Hug มากๆ เช่นกัน ที่ติดตามอ่านจนจบและขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ... ^^
      #64-1
  3. #63 NuReader (@NuReader) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 19:58
    ขอบคุณไรท์มากค่ะ อ่านเพลินมากกก มีครบทุกรสชาติชีวิตเลย แม้ว่าอ่านตอนแรกจะไม่ดึงดูดเท่าไหร่ แต่อ่านไปๆกลับวางไม่ลงซะงั้น
    ขำทั้งผัดกะเพรา, ต้มยำกระเจี๊ยบแดง
    มันเป็นเรื่องที่เป็นจริงเกิดได้ในชีวิตเราจริงๆ ทั้งลุ้น ทั้งหน่วง
    ท้ายสุดยังส่งเด็กน้อยมาให้ขำอีก 5555555
    ขอบคุณมากๆๆๆๆ กไก่ล้านตัวค่ะ
    #63
    1
  4. #62 toina (@toina) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 14:04
    จนแบบ สมบูณ์แบบ จริงๆ แถมบทส่งท้ายให้ด้วย สมกับตั้งใจรออ่านค่ะ

    ขอบคุณ ไรท์เตอร์คนงามมากๆนะคะ ที่สร้างความบันเทิงให้จนถึงวาระสุดท้าย  และจะติดตามผลงานต่อไปค่ะ

    เนื่องในวาระดิถี ขึ้นปีใหม่(ไทย)นี้ ขอให้สิ่งศักด์สิทธิ์ ทั้งหลายจงดลบันดาลให้ไรท์เตอร์พร้อมด้วยครอบครัว จงประสบแต่สิ่งดีๆ ด้วยเทอญ


    #62
    1
    • #62-1 หยาดรัตติกาล (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 56)
      15 เมษายน 2561 / 14:08
      ขอบคุณ คุณ toina ที่ติดตามงานเช่นกันค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ คำแนะนำติชม และขอให้สิ่งดีๆ ความปรารถนาดีส่งกลับไปให้กับคุณ toina เช่นกันนะคะ
      ขอบคุณมากๆ ค่ะ (รู้สึกมีความสุขจัง ^^)
      #62-1
  5. #61 jeed-noi (@jeed-noi) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:09
    ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องราวดีๆ มีแง่คิดให้..ชอบมากๆค่ะ
    #61
    1
    • #61-1 (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 56)
      15 เมษายน 2561 / 11:34
      ขอบคุณ คุณ jeed-noi ที่ติดตามและกำลังใจนะคะ ^^

      ดีใจจังค่ะ
      #61-1
  6. #60 รักษ์ยิ้ม (@suebamea) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:02
    <p>ขขอบคุณค่ะ</p>
    #60
    1
    • #60-1 (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 56)
      15 เมษายน 2561 / 11:32
      ขอบคุณ คุณรักษ์ยิม เช่นกันค่ะ ^^
      #60-1
  7. #59 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 10:56
    ขอบคุณค่ะ.... ชอบมาก... ดีงาม
    #59
    1
    • #59-1 (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 56)
      15 เมษายน 2561 / 11:32
      ขอบคุณ คุณ ondara ที่ติดตามอยู่เป็นเพื่อนกัน เช่นกันค่ะ ^^
      #59-1
  8. #58 pim_pom (@pimsaesong) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 09:13
    มีตอนพิเศษมั้ยอ่าาาา
    #58
    1
    • #58-1 (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 56)
      15 เมษายน 2561 / 09:25
      ไม่มีอ่าาา คุณพิมพ์ ขอบคุณคุณพิมพ์ที่ติดตาม คอมเม้นท์แนะนำมาตลอดเลยนะคะ
      รู้สึกดีใจที่มีคนตามอ่านและให้คำแนะนำติชม... ขอบคุณอีกครั้งค่ะ ^^
      #58-1
  9. #57 aoi-aoi ^_^ (@aoi-aoi) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 09:12
    ขอบคุณค่ะ
    #57
    1
    • #57-1 (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 56)
      15 เมษายน 2561 / 09:23
      ขอบคุณ คุณ aoi-aoi เหมือนกันนะคะที่ติดตาม อยู่เป็นเพื่อนกัน ^^
      #57-1
  10. #56 Oil2540 (@Oil2540) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 09:03
    จบแล้ว สนุกมากคะ
    #56
    1
    • #56-1 (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 56)
      15 เมษายน 2561 / 09:08
      ขอบคุณ คุณ oil สำหรับกำลังใจนะคะ ^^
      #56-1
  11. #55 นารี (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 02:53
    <p>ไรท์อ่านความเห็นของคนอ่านจริงหร๋อค่ะ ทำไมมันถึงได้ซ้ำซากเหมือนวนอยู่ในอ่างไม่มีการพัฒนาเลย พระเอกนางเอกไม่คิดจะคุยกันต่างฝ่ายต่างเข้าใจผิดไปเอง วนอยู่แบบนี้พอจะอธิบายนางเอกก็ไม่คิดจะฟังแล้วก็วนซ้ำกลับไปที่เดิม ตอนปูเนื้อหาแรกๆมาก็ดีนะคะ หลังๆนี่บอกตรงๆวนอยู่เหมือนกับตอนแรกๆเลยค่ะ ลองทบทวนดูนะคะ</p>
    #55
    2
    • #55-1 หยาดรัตติกาล (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 48)
      14 เมษายน 2561 / 05:39
      อ่านค่ะ อ่านทุกความเห็น แต่เคยบอกเช่นกันค่ะว่าจะใช้ในการแก้ไขงานเล่มต่อๆ ไปค่ะ
      #55-1
    • #55-2 หยาดรัตติกาล (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 48)
      14 เมษายน 2561 / 05:41
      ขอบคุณสำหรับความเห็นทักทวงแนะนำของคุณนารีนะคะ ^^
      #55-2
  12. #54 นารี (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 02:31
    <p>ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าน่ารำคานการกระทำของทุกคนใรเรื่อง บางอย่างไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย </p>
    #54
    0
  13. #53 นารี (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 02:27
    <p>น่ารำคาน แค่อธิบายทำไมทำให้เป็นเรื่องยาก </p>
    #53
    0
  14. #52 Sai1Fon9 (@Sai1Fon9) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 05:55
    สนุกมากค่ะขอบคุณไรท์มากๆค่ะ
    #52
    1
  15. #51 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 08:24
    รอได้.. รอ..
    #51
    1
  16. #50 pim_pom (@pimsaesong) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 09:00
    หมดกันพี่วินของเรา 555
    #50
    0
  17. #49 นุช นุชติยา (@455524021) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:32
    อ่านรวดเดียวเลยค่ะ สนุกมากค่ะ..ชอบค่ะ..
    #49
    3
  18. #48 yam (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 12:50
    ค-ว-า-ยเอ้ย ยังจะให้เขาติดต่อมาง้อเมิงอีกเหรอ ทำเ-หี้-ยกับเขาขนาดนั้นยังหลงตัวเองอีก เขาก็คิดว่าเมิงคงไปเป็นผัวน้อยอินิตอยู่นะซิเพราะดูท่าเหมือนปกป้องแย่งชิงอินิตหลายผัวเหลือเกิน ขนาดสำส่อนหลายชู้สองผีวยังมีแต่คนเอาใจ พระเอกเลวๆทำไมมันเยอะจัง
    #48
    0
  19. #47 pim_pom (@pimsaesong) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 10:52
    พี่วินแกพลาดแล้ว..ที่ไม่อยุข้างๆอินตอนนี้
    #47
    0
  20. #46 yam (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 02:12
    วนเวียน ยืดเยื้อ ซ้ำซาก จำเจ กับไอ่ค-ว-า-ย 2 ตัวบ้ารักอินิตหลายใจสำส่อน กับยัยอิงอ่อนแอ ยอมเป็นทาสรับใช้พวกผัวเมีย 3 คนนี่ มันทำไมไม่พูดคุยเปิดใจกันทั้ง 4 คนซะ ำไยหลายสวนแล้วนะ
    #46
    0
  21. #45 pim_pom (@pimsaesong) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 07:49
    เสด รร.อิพี่
    #45
    0
  22. #44 aoi-aoi ^_^ (@aoi-aoi) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:30
    ติดตามอยู่ค่ะ
    #44
    1
    • #44-1 (@Yaat-rattigaan) (จากตอนที่ 42)
      28 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:57
      ขอบคุณมากๆ ค่ะ ^^
      #44-1
  23. #43 ออมสิน (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:31
    รอติดตามค่ะ
    #43
    1
  24. #42 เมียมโน (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:46
    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ
    #42
    1
  25. #41 สาวิ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:49
    ขอให้อิงไปได้สักที ไม่งั้นจะเกลียดพระเอกมากกว่านี้ที่ปกป้องนิดอยู่ได้ เมียเก่ายังไงก็เคยนอนคุยกันก็ต้องใจอ่อนอยู่แล้ว เกลียดที่พระเอกไม่อธิบาย ไม่แก้ไข แล้วยังตวาดอิงเพราะนิดอีก ถ้าอิงยังจะหวั่นไหวกับวินอีกก็ไม่รู้จะพูดยังไง ผู้ชายเขาไม่ชัดเจนแบบนี้ ลุ้นอิง
    #41
    0