[Yaoi] Still กลับมารัก

ตอนที่ 15 : Still :: 11 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 ธ.ค. 60



ตอนที่ 11

[Veethara's Part] ปล.พาร์ทนี้แนะนำให้ฟังเพลงนี้ไปด้วยนะคะ จิ้ม: https://www.youtube.com/watch?v=RSeXos9FLYM

     ผมคิดว่าผมกำลังมีความสุขอยู่นะ..

     ใช่ ถึงแม้ว่าผมจะมาผิดจังหวะไปหน่อย โต๊ะประจำของซีนกับเพื่อนอีก4คนที่ใต้ตึกคณะมันดันมีนิสิตแพทย์อีกห้าคนเข้ามาแจมด้วยจนต้องนั่งเบียดๆกัน โดยมีผมเป็นนิสิตสถาปัตย์ที่แก่สุดและหน้าด้านนั่งเพราะแค่ต้องการมาหาคนคนเดียว

ถึงจะต้องนั่งฝั่งตรงข้ามซีน แต่แบบนี้ก็มองหน้าน้องเขาง่ายดีนะครับ

     ตอนนี้กำลังอยู่ในสภาพที่ว่า สธร เดือนมหาลัยปีนี้ลากเพื่อนที่อยากเล่นกีต้าร์ให้แฟนมาเล่นให้ฟังก่อน และซีนที่ฟังๆอยู่ก็คอยบอกคอร์ด ตินทะเลาะอยู่กับธร ตรีกับเพื่อนของธรก็แซ็วๆสองคนนั้นกัน ส่วนปี..กำลังพิงบ่าของเฉินที่เล่นโทรศัพท์ตามปกติอยู่ ปีใส่หูฟังตั้งแต่ก่อนผมจะเดินมาด้วยซ้ำ

     "มานี่ กูเล่นให้ดู" ซีนคว้ากีต้าร์ไปเองราวกับเสียอารมณ์ที่น้องอีกคนเล่นของที่เขารักแบบไม่ได้ดังใจ และนั่นก็เรียกเสียงเฮฮิ้วของเพื่อนๆน้องได้เป็นอย่างดี เหมือนเขาจะเคยเล่าให้ผมฟังนะว่าเล่นกีต้าร์เป็น

     ทันทีที่นิ้วเรียวจรดลงไป จังหวะเพราะๆนุ่มๆก็คลอขึ้นมาจนผมยิ้มบางๆ ยังไงดีนะ..เหมือนความรู้สึกปลื้มๆคนที่ชอบมากขึ้นล่ะมั้ง

ผมยิ้มไปพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายลงสตอรี่ไอจี เขามองกล้องและยิ้มให้ผมด้วย

     "..เธออยู่ตรงนั้น เธอได้ยินฉันหรือเปล่า"

     "เหยดดดด มาว่ะ" เพื่อของเขาที่ผมไม่รู้จักเอ่ยชมขึ้นมา ซึ่งผมก็เห็นด้วยจริงๆว่าซีนเก่งมาก น้ำเสียงของเขาอาจจะธรรมดา ไม่ได้เก่งกาจเหมือนนักร้องอาชีพ แต่ว่าเชื่อไหม ตอนนี้ไม่ว่าซีนจะทำอะไรผมก็รู้สึกว่าเขาพิเศษไปหมดเลย

     "โลกที่ไม่มีเธอ เป็นโลกที่ฉันไม่เหลือใคร.."

อืม...

     ผมไม่ได้โง่หรอกที่จะไม่รู้ว่าตอนนี้ซีนกำลังตั้งใจร้องให้ใคร ก็แค่...ปิดตาข้างนึงน่ะ

ส่วนคนที่อยู่ในเพลงของซีนก็..

     ปียังคงนั่งพิงเฉินและใส่หูฟังตามเดิม ไม่ได้สนใจอะไรเลย

เขาไม่สนอะไรแล้วจริงๆ    

     ปีเก่งนะครับ...

     ตอนแรกผมพยายามสุดชีวิตที่จะลากซีนออกมาจากปี ผมอาจจะดูชั่ว แต่ผมจริงจังกับน้องคนนี้นะ ผมเคลียร์ตัวเองแล้ว และไม่อยากให้ซีนมีพันธะกับใครจึงพยายามลากซีนออกมาให้ห่างจากสายตาของแฟนเก่าคนนั้น

แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นเลย

ไม่มีสายตาเย็นๆ หรือท่าทีไม่ชอบใจอะไรอีกแล้ว

     ทำได้ยังไงนะ? เลิกรักง่ายๆแบบนี้นี่..

     ช่างเถอะ เพราะยังไง..สถานะของเขาก็คือคนเก่า ที่ต้องกลัวมันไม่ใช่เรื่องที่ปีจะรู้สึกหรือไม่รู้สึกอะไร แต่คงเป็นใจซีนมากกว่า

     ถ้าใจซีนยังรัก ต่อให้ปีอยู่เฉยๆและผมพยายามให้ตายแค่ไหน ผมก็ชนะคนในใจอย่างปีไม่ได้อยู่ดี

     อันที่จริง ผมก็นึกแปลกใจอยู่นะ ว่าแล้วที่ผ่านมามันคืออะไรล่ะ สิ่งที่เขาทำ ท่าทีไม่พอใจ ทุกสิ่งทุกอย่างมันค่อยๆหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ผมรู้สึกได้นะว่าซีนเองก็สับสนกับปีมาก ซีนทั้งโดนปีปั่นแบบเห็นได้ชัด โดนแสดงท่าทีเหมือนยังรักและห่วง แต่อยู่ๆมันก็ไม่มีอีกแล้ว แล้วยังไงล่ะ..ซีนก็ยิ่งคิดเรื่องปีมากขึ้นจนผมเริ่มจะทำอะไรไม่ได้ไง

นี่แหละ มันยากตรงนี้

     จนกระทั่งซีนร้องจบ มันพอดีจริงๆ กับจังหวะที่แฟนของปีและเพื่อนอีกคนเดินมาพอดี เขาหันไปยิ้มให้กับคนรักของตัวเอง พลางจับมือและเดินออกไปโดยบอกลาแค่เฉินที่มองตามเพื่อนด้วยแววตาอ่านยาก

     ทว่า..

     สิ่งที่ผมเห็นแวบนึงคือ

     สายหูฟังของปีไม่ได้เสียบกับโทรศัพท์

แปลว่าเขารับรู้ เขายังได้ยินทุกอย่าง..

     แต่ว่านะ คนที่ต้องมาเห็นภาพแบบนี้อย่างซีนดาวน์ไปแล้ว

ผมไม่คิดจริงๆว่าปีจะมีอิทธิพลมากมายกับความรู้สึกของซีนขณะนี้

     ผมจึงตัดสินใจลุกขึ้นและเดินอ้อมไปข้างหลัง พลางจับไหล่บอบบางทั้งสองข้างของน้องเบาๆ

     "ซีน เก่งมากเลยครับ"

     "อื้อ?" ได้ผล คือเขาสามารถละสายตาจากปีที่เดินไปไกลแล้วได้ ซีนเงยหน้าขึ้นมองผมก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาราวกับไม่รู้ตัวว่าเผลอมองตามปีไป

     "พี่เวย์ฟังซีนร้องอยู่ใช่ไหม?"

     "พี่ไม่ได้ฟังครับ"

     "อ้าว.." คนหน้าหมวยมีสีหน้าเจื่อนลงอย่างน่าสงสาร ผมจึงยิ้มและพูดกลั้วหัวเราะ

     "พี่กำลังอัดคลิปอยู่ อยากฟังอีกเรื่อยๆ" ทันทีที่ได้ยินเจ้าตัวก็ยิ้มกว้าง พลางพูดด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

     "งั้นบอกซีนนะครับ จะเล่นให้ฟัง เพลงอะไรก็ได้ ซีนอยากเล่นตั้งนานแล้ว"

     "อ่า..งั้น..เล่นเพลงของเราได้ไหมครับ?" ผมเต๊าะน้องแบบหน้าด้านๆ แบบไม่สนใจเสียงโห่เสียงแซ็วที่มาจากรอบทิศ ส่วนเจ้าตัวก็เขินงุดเลย น่ารักเนอะ

แต่ว่า..เอาจริงๆผมก็มีความหมายแฝงนะ

เพลงของเรา..ของผมกับเขา ไม่ใช่ปีที่อยู่ในเพลงของซีนมาตลอด

     "คบเห้อะ นะ" ตรีแซ็วทีเล่นทีจริงจนผมหัวเราะ ส่วนซีนก็ยิ่งเขินหนักกว่าเดิม

     "ไอ้ตรีมึง!! พูดงี้พี่เวย์เขาจะ.."

     "ไม่เป็นไรครับ พี่ชอบ" ผมโน้มตัวลงนิดหน่อยก่อนจะพูดเบาๆ "ชอบซีน"

     หลังจากนั้นทั้งโต๊ะก็หวีดกันจนผมกลัวว่าน้องจะเป็นลม ส่วนซีนก็ช็อคไปแล้ว ปากสั่นไปหมดเลยล่ะ

เฮ้อ ให้มองกี่รอบๆผมก็ยังยืนยันว่าซีนน่ารักจริงๆ

     "โอ๊ยยย พี่เวย์!!" ซีนโวยวายเป็นคำตอบ เพราะไม่เคยเจอผมรุกหรือหยอดขนาดนี้มาก่อนเขาอาจจะไม่ชิน เหมือนจะเคยได้ยินซีนพูดบ่อยๆด้วยว่าอย่าหยอดแล้วยิ้มให้ เพราะใจน้องจะสั่ลลเอามากๆ

ผมยังขำมาจนถึงตอนนี้เลย

     "แผ่นดินไหวแต่กูไม่ไหวนะคะ ตายไปเลยอิสัสสส ตายยยยย"

     "มึงตายคนเดียวเหอะ ซีนมึงไม่เอากูรับต่อนะ" น้องเดือนวิศวะก็เอาด้วยจนผมแอบเขินๆ แต่เขินได้ไม่นานหรอก เพราะเดือนมหาลัยนี่จ้องผมเขม็งเลย

     "อ้าว..น้องตินมีคนจองแล้วนี่"

     "ฮึ?" คนโดนพูดถึงดูงงๆ

     "ก็เดือนมหาลัยไงครับ จ้องอีกนิดคือหยิบมีดมาผ่าพี่แล้วนะ อย่าเล่นแบบนี้อีกนะครับติน น้องเขาหวง" น้องเดือนมหาลัยที่ชื่อธรชูนิ้วโป้งให้ผม จากสีหน้าเหมือนจะฆ่ากันเมื่อกี้เปลี่ยนไปเป็นผู้ร่วมอุดมการณ์แบบที่ผมก็เข้าใจ

     ทั้งโต๊ะชุลมุนกันแซ็วน้องธรกับน้องตินผู้เป็นเหยื่อรายต่อไปแทน ผมจึงอาศัยช่วงเวลานี้เพื่อพูด

     "ซีน.." ผมโน้มตัวลงไปอีกเพื่อที่จะพูดข้างๆหูของเขา ให้มีแค่เราที่ได้ยิน แต่ก็ไม่ลืมที่จะเว้นระยะห่างไม่ให้เขาต้องอึดอัด

     "เล่นกีต้าร์บ่อยๆนะครับ พี่จะฟังเอง"


ใช่ ต่อให้ปฐวีจะไม่สนใจ แต่ผมจะอยู่ให้เขา

     ถ้าคนที่ซีนมอบเพลงนั้นให้ไม่เอาอีกแล้ว ผมจะทำให้ซีนรู้..ว่าผมก็ดีพอที่จะอยู่ในเพลงรักของน้อง

ผมอยากเป็นคนคนนั้นจริงๆ

อาจจะใกล้ถึงเวลาที่ต้องบอกแล้ว

     อีกแค่นิดเดียว ผมจะขอเขาด้วยคำพูดที่ชัดเจนกว่านี้ ชัดเจนจนซีนเชื่อว่าผมพร้อมจะอยู่ข้างเขาจริงๆ และชัดเจนจนซีนมองผมที่เป็นผมได้

     ไม่เคยจริงจังเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต และใช่ครับ..

     ผมจะขอซีนเป็นแฟน


[End Veethara's Part]

---------------------------------

     "เล่นกีต้าร์บ่อยๆนะครับ พี่จะฟังเอง"

     ยิ่งผมได้ยินคำพูดจากปากพี่เวย์มากเท่าไหร่ มือไม้ของผมมันก็ยิ่งอ่อนแรงลงทุกทีๆ แม่งเอ้ยยยย ถ้าผมว้ากได้ก็จะเอาให้ดังไปถึงหน้าม.เลย แต่มันทำไม่ได้ คำพูดเมื่อกี้ผมแน่ใจว่าไม่มีใครได้ยินไปด้วย แต่มันกลับทำให้ผมหน้าร้อนยิ่งกว่าโดนหยอดพร้อมกับแซ็วไปด้วยซะอีก

     โว้ะ เจองี้ไม่รู้สึกอะไรผมควรไปบวชละ เอาจริงๆพี่เวย์เป็นคนแรกเลยนะที่ตั้งแต่เลิกกับปี..เขาเป็นคนแรกที่ทำให้ใจที่นิ่งมานานของผมมันเต้นระรัวขึ้นมาได้อย่างน่าแปลก อาจจะเพราะหน้าตา เพราะการกระทำและเพราะพี่เขาเข้ามาถูกจังหวะด้วยล่ะมั้งนะ

     ผมรู้สึกอบอุ่นกับคำพูดเมื่อกี้มากๆนะ ผมพอจะรู้ว่าพี่เวย์หมายถึงอะไร ก็..เพราะพี่เขาก็เห็นไง ว่าตอนนี้ปีไม่ได้สนใจอะไรเลยนอกจากเรียน เกม เฉิน และพี่คิว มันเลือกที่จะใส่หูฟังและกระชากออกอย่างรวดเร็วทุกครั้งแค่เฉินอ้าปาก ตรีกับตินก็ใช่ถ้ามันรู้ว่าคุยด้วย แต่ถ้าเป็นผมหน้ามันยังแทบจะไม่มองเลย ไอ้เหี้ย!

     ผมยอมรับนะว่าการที่เล่นเพลงเพลงนึงที่มีคนนั้นอยู่ในนั้นแล้วเขาไม่รับนี่แม่งเฟลเหี้ยๆ เฟลสัสๆเลย พี่เวย์คงรู้ว่าผมกำลังรู้สึกยังไง เขาเลยเลือกที่จะเดินมาคุยกับผม และมันได้ผลนะ ผมที่มองปีมาตลอด..เผลอละสายตาจากมันได้ด้วย

เหมือนจะเป็นสัญญาณที่ดีใช่ไหมนะ

     แต่เอาจริงๆความรู้สึกเฟลนี่มันยังติดอยู่ในหัวผมอยู่เลย ก็ไม่ว่าจะเล่นกี่ครั้งๆ มันก็ฟังแล้วก็เป็นคนร้องให้ผมมาตลอดนี่..

น้อยใจเหมือนกันแฮะ

     แถมโดนขยี้ด้วยการที่แฟนของมันเดินมาหาถึงที่อีก เฮอะ รักกันมากมั้งน่ะ

     ในใจตอนนี้ผมสบถด่าร้อยแปดด้วยความหมั่นไส้ ยังดีที่มีพี่เวย์ผมเลยไม่ดาวน์จนสติหลุดเหมือนที่เป็นๆทุกครั้ง

     "มึงนี่เก่งเนอะ อยากเล่นให้ได้งี้ว่ะ เก็บทุกเม็ดเลย ค่ดคูล" คนที่ผมแย่งกีต้าร์มาเล่นแทนเมื่อกี้พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าชื่นชม เหมือนธรจะบอกว่าชื่อไมล์นะ

     "เอาจริงๆถ้าฝึกบ่อยๆก็เล่นได้ มึงก็เล่นโอเคนะ แค่จับผิดวางนิ้วผิดนิดเดียว" ผมว่าพลางยื่นกีต้าร์โปร่งคืนให้มัน

     "เฮ้อ งั้นคงทัน"

     "ที่เล่นเป็นเร็วงี้เพราะมีคนที่อยากเล่นให้ฟังใช่ปะ ใครอะ" ผมถามมันด้วยความอยากเสือก ไอ้แบบนี้เดาได้ไม่ยากหรอกน่าว่ามีคนที่อยากจะเล่นให้ฟัง

     "โห่ บอกพวกเหี้ยนี่ก็รู้หมดดิ ไม่เอาๆไม่ได้ๆ อีกแป๊บเดียวมึง เดี๋ยวรู้เรื่องเลยว่าใคร" ไมล์พูดดับฝันคนรอบโต๊ะที่รอจะเสือกอย่างใจจดใจจ่อรวมทั้งผม โดยเฉพาะฝั่งนิสิตแพทย์ที่แม่งตาวาวกันด้วยความต้องการจะเป็นห่วงเรื่องของเพื่อนแบบสุดตีนมาก

     "โอ๊ะ..เดี๋ยววันนี้พี่ต้องไปรับน้องทัพกลับไปทานข้าวที่บ้าน งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ" พี่เวย์พูดกับผม ซึ่งผมก็พยักหน้า

     "ไปเถอะครับ พี่เวย์อาจจะอึดอัด ซีนฝากบอกทัพด้วยนะว่าซีนคิดถึง" ผมกับทัพยังคุยกันเหมือนเดิมนะ โดยทัพเป็นคนที่คุยกับผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเขาพูดกับผมอย่างชัดเจนว่ามันเป็นไปไม่ได้ ผมรู้นั่นแหละว่าลึกๆทัพก็ยังลืมไม่ได้หรอก แต่ถ้าแบบนี้มันทำให้ทัพไม่อึดอัด ผมก็จะทำ

     "พี่ไม่อึดอัดหรอกครับ ไว้รอบหน้าพี่จะพาซีนไปด้วยนะ"

     "ฮึ? ซีนเหรอ?"

     "พาไปบอกพ่อแม่พี่ครับ ว่าพี่ชอบคนนี้ พี่จะคบกับเขา"

โอ้ยไอ้เหี้ยแม่งงงง!!!

     พี่เวย์เล่นทุกอย่างบนโลกใบนี้เลยอะ เล่นแบบไม่อายด้วยเพราะพี่เขาหล่อมาก ต่อให้มุกจะแป้กจะแว๊นซ์บอยแค่ไหนมันก็ไม่อุบาทว์เพราะแค่พี่เวย์ยิ้มก็หล่อฉิบหายจนคิดแทบไม่ทัน แม่งคิลลิ่งสมายมาก พี่เขาฆ่าคนได้แค่ยิ้มเดียวจริงๆพูดเลย

     คนที่ชอบคนหน้าตาดีๆแบบผมนี่เฉียดตายมาหลายรอบมาก คือเขาหล่อแบบละมุนๆด้วยไง มันเลยแบบมองแล้วสว่าง มองแล้วตาพร่าเพราะออร่าความแฮนซั่มกายอะ

     "พี่เวย์กลับบ้านไปเลยไป!" ผมยอมรับว่าเขินเพราะหน้าตากับรอยยิ้มพี่เขามากนะ แต่ยังไม่รู้ว่าเขินด้วยความรู้สึกไหนอะ

เขินแบบชอบเหมือนFC หรือเขินแบบชอบเขาจริงๆก็ไม่รู้

     "กลับจริงๆแล้วนะ บ๊ายบายครับ" พี่เวย์ลุกขึ้นและรับไหว้พวกผม ก่อนจะเดินจากไป

     เมื่อพี่เวย์ไปผมก็ไม่พ้นพวกปากผีที่ตอนนี้เพิ่มเหล่านิสิตแพทย์สัมภเวสีอย่างพวกธรมาด้วย อวยกันทั้งความหล่อพ่อตายของพี่เวย์ และการหยอดจนผมหน้าแดงแทบไหม้ โอ้ยไอ้ห่ารากกก พวกสารเวรรรร!!

     "โหยยย งั้นที่เล่นกีต้าร์ได้เพราะๆเมื่อกี้ เพราะมีคนที่อยากเล่นให้ฟังเป็นพี่เวย์อะดิ"

ผมรู้ว่าไมล์มันแซ็วแบบไม่รู้เรื่องมาก่อน แต่มันก็ทำให้ผมชะงักกึกได้

     "..ไม่ใช่พี่เวย์หรอกมึง" ผมรู้ว่าไม่มีใครเข้าใจผมหรอกว่าผมหมายถึงอะไร

     "ซีน..ปีร้องเพลงเก่งปะมึง?" อยู่ๆเฉินก็ถามผมขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เมื่อถามถึงปีผมก็อยากจะตอบไปตามตรงว่าใช่ ปีคือคนที่ร้องเพลงเพราะที่สุดของผม แต่ว่าไม่ได้อยู่ดี เพราะทุกคนไม่รู้เลยว่าผมกับมันเคยคบกันมาก่อน

     "อืม ก็เคยได้ยินมันร้องนะ"

     "แล้วมันเล่นกีต้าร์ได้ปะวะ" ผมไม่รู้หรอกนะว่าเฉินเห็นหรือรู้อะไรมา ปีคงร้องเพลงหรือเล่นกีต้าร์ให้มันมั้ง แต่แบบ ปกติมันร้องให้ผมฟังคนเดียวนะ..

     "ได้ดิ มันเล่นได้หน่อยนึง" ผมตอบตามที่เคยรู้

     "มึงสอนมันเหรอ?"

     "อื้อ กูสอนมัน ทำไมอะมึง มึงจะให้กูสอนด้วยเหรอ?" ผมตอบไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก ก็เฉินอาจจะเห็นปีเล่นกีต้าร์เป็น แล้วพอเห็นผมเล่นเลยอยากรู้ว่าเล่นได้เพราะผมเคยสอนมันเมื่อมัธยมรึเปล่าก็ได้มั้ง ก็บอกคนอื่นไปว่าเป็นเพื่อนกันมาก่อนนี่

     "เออ เผื่อเอาไปเล่นให้รีนฟัง มันจะได้รักกูหลงกูเหมือนหลงวันนาวัน ไอ่สัส แม่งตอนนั้นเป็นวันนึงในรอบสัปดาห์ที่กูไปค้างห้องมันได้ นึกว่าจะได้อยู่ด้วยกัน แม่งเสือกลุกขึ้นมาเต้นนายาน๊าๆ ไอ้เหี้ยเอ้ยยยย" 

     มันตอบแบบปลงๆให้พวกผมขำ ซึ่งคิดภาพตามได้เป็นฉากๆ

     "produce101อะนะ ละมึงทำไงคะ" ตรีถาม

     "ทำไงล่ะ กูก็ลุกขึ้นมานายาน๊ากะมันไง กูก็ติ่งคังแดเนียลกับฮยอนบินเหมือนกัน กูขอเตือน ใครมีเมียเป็นติ่งอย่าเสือกติดแล้วติ่งตามมัน ไม่งั้นมึงจะต้องเต้นจนตับแทบหลุดแบบกู"

     ยิ่งมันเล่าผมยิ่งขำในความรักเมียจนติ่งตามของมัน น่ารักสัสสส เฉินแม่งเป็นผู้ชายที่ดูนิ่งๆโหดๆนะ แต่ความจริงแล้วมันทำได้ทุกอย่างเพื่อแฟนมันเลย

     "โอ้ยกูชอบๆ มึงเอามาเล่าบ่อยๆ กูก็ขำจนตับแทบหลุดเหมือนกัน" ตินขำจนกุมท้อง พลางพูดเสียงสั่น

     "โอ้ไอ้เหี้ย มีอีกบาน ไหนจะkokobop มีช่วงนึงมันมาร้องกรอกหูกูว่าชิมมิชิมมิโคโคบอบ ไอติ้งไอไลค์อิททั้งวันจนกูหลอนประสาทจะแดก นั่งๆอยู่ท่อนเบรกแด๊นซ์กับเสียงไอ้รีนก็วิ่งเข้ามาในหัวตอนสอบย่อยอะ โคตรเหี้ย"

     "มึงนินทาเมียยย กูจะอัดไปให้เมียมึงฟั๊งงง" ไมล์พูดทีเล่นทีจริง แต่นั่นก็ทำให้พ่อเฉินคนคูลเราเงียบได้ แถมยังจ้องขู่ด้วยทำนองว่ามึงอัดสิ กูเอาปืนมายิงหัวมึงแน่ๆ

     "โอ้ยพ่อ กูอิจฉามึงว่ะ ได้แฟนแบบมึงคงดี" ผมพูดหลังจากขำมันเสร็จ ก็ดูแต่ละอย่างสิ ทั้งติ่งตาม ทั้งไปหาเช้าเย็นทั้งๆที่ไปได้ไม่นาน มันรักรีนมากจริงๆนะ

     "นี่มึงหลงกูอีกคนละหรอ พอๆ กูไม่อยากได้เมียน้อยเพิ่ม" มันเบ้ปากแบบกวนตีนใส่ผม

     "ใครวะเมียน้อยมึง อะพูดๆ กูเตรียมอัดละ" ธรรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ซึ่งเฉินก็ด่าพ่อมันไปทีก่อนจะตอบ

     "ไอ้ปี มีมันเหมือนกูได้แฟนเพิ่ม งอแงฉิบหาย"

     "หน้าอย่างปีอะนะงอแง ตัวมันเยี่ยงควาย" ตินพูดขึ้นมาแบบไม่เชื่อหู

     "เออดิ อย่างกะใส่ฟีลเตอร์พิมฐา มันอยู่กับพวกมึงรั่วแค่ไหนกูคูณให้อีกแสนนึง นั่นแหละมัน"

หือ...

     โอ้โห ผมพึ่งรู้นะว่ามันสนิทกันจนถึงขั้นนี้ ขั้นที่ปีไว้ใจมากอะ มันแสดงด้านอะไรไม่รู้ให้ผม แต่กับเฉินมันทำตัวตามปกติเหรอ? งอแง รั่วเนี่ยนะ ทีกับผมล่ะ แม่งเงียบเป็นอากาศเลยไอ่เหี้ย!

หงุดหงิ๊ดดด!!!!! แม่งเป็นเหี้ยไรวะ
    
     ผมยอมรับนะว่าอยู่แบบนี้ แบบที่ปีคอยปั่นมันก็ไม่ได้รู้สึกดีหรอก แต่นี่คือไม่มองกันเลย ก็แค่..แค่อยากคุยกับมันบ้าง..ผมคิดถึงมันจริงๆนะ

     ผมอิจฉาเฉินจัง ที่ได้เห็นปีแบบนั้น

     ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันเริ่มเงียบจนทำตัวเหมือนไม่มีตัวตนขนาดนี้ ซึ่งผมก็ช็อคอยู่เหมือนกันว่ามันเป็นห่าอะไร ก็ควรใช้ช่วงเวลานี้ลืมๆมันไปซะ แต่แล้วไงล่ะวะ

     ผมไม่ได้คิดถึงความเจ็บหรือปีที่คอยมาปั่นนะ แต่คิดถึงปีที่เป็นปีจริงๆ ไม่ใช่ปีที่เป็นแบบนี้ ปีที่ผมทำให้มันเป็นแบบนี้

     เฮ้อ ก็รู้อยู่หรอกนะว่าความรู้สึกผมมันซ้ำซากจำเจ น่ารำคาญ และน่าเบื่อด้วย แต่ทำไงได้ มันคิดถึงจริงๆนี่หว่า ยิ่งได้รู้ว่ามันเงียบแบบนี้แค่กับผมผมยิ่งอิจฉา ทั้งเฉิน ทั้งพี่คิวเลย

     มันไม่อึดอัดแล้วก็ดีอยู่หรอก ไม่ต้องคิดถึงแบบเจ็บๆแบบคิดถึงเรื่องเก่าๆที่ทำให้ฟีลมันแย่ก็ดีนั่นแหละ

     แค่มันเหงาๆ ถึงจะคิดเรื่องพี่เวย์ได้บ้างแล้ว แต่พอไม่มีพี่เขามันก็ยังเหงาอยู่ดี

ผมนี่เป็นเอามากจริงๆ

มาต่อค่ะ

      "ซีน คืนนี้กูจะค้าง.." วันนี้ปีก็โทรมาเพื่อบอกผมเหมือนในทุกครั้ง ปกติแล้วผมจะรอให้มันพูดจบ และผมก็จะพูดต่อว่าจะไปก็ไป แต่วันนี้ไม่ใช่ ผมชิงพูดขึ้นมาก่อนที่มันจะพูดจบประโยคซะก่อนว่า

     "ไม่"

     "ฮะ? อะไรนะ?" ปลายสายมีน้ำเสียงตกใจที่บทสนทนาเรามันไม่เหมือนทุกครั้ง ซึ่งผมก็ยังคงยืนยันคำเดิม

     "ไม่ต้อง"

     "อะไรของมึงเนี่ยซีน งั้นกูไปค้างห้องพี่คิวก็ได้"

     "คือมึงจะไปให้ได้ช้ะ? อยู่กับกูละเป็นเหี้ยอะไร" เนี่ย งงมากเลยอะ ตอนนี้ผมได้แต่ทุบๆไปที่หมอนเพื่อระบายอารมณ์หมั่นไส้ในอก ไม่ให้พลั้งปากหมาใส่แฟนมันเข้า

     "เปล่า ทำแบบนี้น่าจะดีไม่ใช่หรอ มึงจะได้ไม่ต้องอึดอัด ส่วนกูก็จะได้ไม่ต้องมาคอยจิกตาใส่คนคุยมึงด้วย กูเหนื่อยละ ทำไปทำเหี้ยไรก็ไม่รู้ กูเกลียดเขาแต่ก็ต่อยหน้าเขาไม่ได้สักหน่อย นี่ไง มึงจะได้อยู่สบายๆ ไม่ต้องเห็นหน้ากูให้กูเป็นสิ่งแย่ๆในชีวิตมึง"

     "กูไม่เคยพูด" มันก็อาจจะดีอย่างที่มันพูดนั่นแหละ..แต่ไม่รู้สิ พอไม่มีปีอยู่แล้วมันไม่ค่อยชินอะ

     "เฮ้อ พอเหอะซีน กูรู้ว่ามึงเหนื่อยใช่ไหมอยู่กับกูอะ กูจะไม่อะไรให้มึงคิดมากและไง พอเหอะ กูไปแล้วนะ"

     "เดี๋ยว!" อันนี้ผมเริ่มโกรธขึ้นมาจริงๆแล้ว พอรู้ว่ามันจะวางผมก็รีบตะโกนเข้าไปในสายโดยไม่สนว่ามันจะแก้วหูสะเทือนแค่ไหน

     "ว่าไง"

     "ไอ้หน้าส้นตีน ฮุก*ว*!!!!" ด่าเสร็จปุ๊บก็ตัดสายและโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงทันที ผมได้แต่นอนต่อยหมอนข้างด้วยความโกรธแค้นที่มันเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ 

     แล้วนี่ตัวผมจะหงุดหงิดทำไม? 

โอ้ย ไม่รู้เหมือนกันโว้ย!!!

---------------------------------

ก๊อกๆ

     ช่วงสี่ทุ่ม อยู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆดังขึ้นมา ตอนแรกผมนึกว่าห้องอื่น แต่ฟังดีๆก็หน้าห้องผมนี่หว่า

     "ใครวะ.." ใครวะเนี่ย มาเคาะประตูห้องดึกๆดื่นๆงี้

แกร๊ก

ผิดคาด..คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือปี

     "ไหนมึงบอก.." ผมนิ่งไปเพราะเรียกประโยคไม่ออก มันบอกว่ามันจะไม่อยู่ แต่ก็กลับมาเหรอ?

     "พี่คิวไปค้างบ้านพี่ตี๋ กูจะกลับมาเอาของเฉยๆ"

     "ไอ้ควาย ละจะเอาของทำไม นี่ก็ห้องมึง" มันทำให้ผมคว่ำปากอีกแล้ว ไอ้คนเลว บอกขนาดนี้ไม่คิดจะอยู่ให้สักนิดรึไง!

    "มีกูอยู่ก็อึดอัดเปล่าๆ ถอยเร็ว กูขอเข้าไปแปบ"

     สักพักเมื่อเห็นว่าปียัดๆเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้เสร็จผมก็รีบเดินไปขวางประตูไว้ เมื่อปีที่ช้ากว่าผมไปหนึ่งก้าวเห็นก็ได้แต่ทำหน้างง

     "ซีน...ทำอะไรวะ"

     "ไม่" 

     "ขวางกูทำไม" มันถามย้ำถึงจุดประสงค์อีกครั้ง

     "ดึกแล้ว มึงนอนนี่"

     "...ซีน" มันเรียกชือผมแบบปลงๆราวกับไม่อยากอยู่ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้สติผมขาดผึง

     "เป็นเหี้ยไรก็พูดมาตรงๆดิ ยากตรงไหน ปากก็มี เก็บไว้พูดกับเฉินแค่คนเดียวหรอสัส!"

     "จะลากมันทำไมซีน กูยังไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง นี่มึงจะหัวร้อนทำไม" ปีเสยผมขึ้นก่อนจะถอนหายใจน้อยๆ อะ คิดว่าหล่อมากมั้ง มันจะเก๊กไปทำไมวะ

     "ก็มึงอะ เอาแต่หุบปาก เป็นไรมากปะ" ผมกอดอกพลางถามจี้มันไปด้วย ซึ่งปกติมันต้องอะไรมั่งอะ แต่นี่มันกลับหันหลังเดินไปที่เตียงตัวเอง ก่อนจะวางกระเป๋าและนั่งลงไปราวกับไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงหรือเสวนาอะไรกับผมอีก

     "ไม่ได้เป็น จะให้อยู่ก็ได้"

     "..อะไรวะ" ผมงงนิดหน่อยที่อยู่ๆมันก็ทำตัวไม่อะไรเลยขึ้นมา คือปกติมันจะยอมอะ แบบยอมให้รู้ว่ายอม แต่อันนี้คือมันไม่มีอะไรในการกระทำเลย กลวงๆว่างเปล่า ทำนองว่าให้อยู่ก็อยู่ แบบกูอยู่ก็ได้ 

เชี่ยไรอีกล่ะเนี่ย...

---------------------------------

     "ปี"

     "อืม"
 
     "ปี"

     "ว่าไง"

    "ปี"

     "...อา"

     "ไอ้เหี้ยปี"

     "อ่า"

     "นี่มึงจะไม่ฟังกูเลยรึไง!" ผมลุกขึ้นพรวดขึ้นมาจากเตียงของตัวเอง ดูดิ เรียกก็ตอบเหมือนไม่เต็มใจตอบ มันอะเอาแลปทอปมาเล่นบนเตียง แถมใส่หูฟังด้วย รู้เลยว่าทำไมถึงตอบแค่อืมๆอาๆกวนตีนแบบนี้

     "...ก็ตอนกูไม่ใส่หูฟังไม่พูดล่ะ" มันดึงอินเอียร์ออกข้างหนึ่งเพื่อหันมาพูดกับผม อีกมือก็กดสเปคบาร์เพื่อพอสหนังหรืออะไรสักอย่างเอาไว้

     "ละมึงถอดมั่งปะละตอนอยู่กับกู?" เอาแต่ใส่หูฟัง กูจะแช่งให้มันพังไม่ก็จะแอบเอาไปทิ้งซะ!

     "เฮ้อ" มันถอนหายใจก่อนจะหันไปมองที่หน้าจอต่อ ก่อนที่ปีจะยัดหูฟังเข้าอีกครั้ง ผมก็บ่นแกมตั้งใจประชดขึ้นมา

     "เฮอะ ปากบอกห่วงกูงั้นงี้ สุดท้ายพอเล่นจนเบื่อแล้วก็เลิกเลยชะ ง่ายดี"

     "เลิกง่ายเหมือนมึงไง เอาไรมาก" ได้ผลคือว่ามันยอมถอดหูฟังทั้งสองข้างออก แต่คำตอบที่ได้นี่หน้าสั่นเลยนะครับโผม

     "อ๊ะไอ้สัสนี่ ยอกย้อน"

     "ไม่ปากดีจะเถียงชนะมึงได้ปะละซีน"

     "ชาตินี้ก็ไม่ชนะกูหรอก" 

     "อืม กูยอม กูแพ้มึงทุกอย่างแหละ" ปีตอบหน้านิ่งๆ และน้ำเสียงราบเรียบราวกับแค่พูดส่งๆไป แต่ผมที่เป็นคนฟังกลับหุบปากฉับ

     "...."

     "....."
เดธแอร์...

     กึกกันไปทั้งคู่ ผมกับมันต่างก้มมองผ้าห่มสีขาวกันราวกับว่ามันน่าสนใจมากมายเหลือเกิน

     ผมตัดสินใจลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างหน้าปี ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ

     เจ้าตัวชะงัก ในแววตาราบเรียบปรากฎความตกตะลึกขึ้นมา แต่มันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย..มันยังคงความนิ่งไว้เหมือนเดิม

     ตอนแรกผมกำลังจะผละออกเพราะคิดว่ารู้แล้วว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ คือนั่นแหละ ความรู้สึกมันหมดไปแล้วไง แต่ทว่า..ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมยกมือสั่นๆขึ้นไปทาบที่แผ่นอกฝั่งซ้ายของมัน

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

     ผมรู้สึกได้ว่าหัวใจของมันกำลังเต้นระรัวจนน่ากลัว ถึงตัวปีจะไม่แสดงสีหน้าอะไรเลยก็ตาม ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเก็บอาการเก่งขนาดนี้เลย

     ยิ่งใกล้มันยิ่งเต้นตึกๆจนผมแอบกลัวว่าจะเด้งออกมาไหม แบบนี้ไม่ใช่ตกใจหรือเปล่า?

     ถ้าแค่ตกใจ..น่าจะไม่เต้นขนาดนี้เพราะรู้ว่าผมไม่ได้จะทำอะไรแค่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เฉยๆไม่ใช่เหรอ

     "ซีน..อย่าทำแบบนี้ เอามือออก กูจะตายแล้ว" 

     เมื่อได้ยินเสียงของอีกคน ผมราวกับได้สติจึงรีบดึงมือออกก่อนจะถอยหลังออกมามองหน้าคนที่คีพลุคนิ่งได้ ถึงใจจะเต้นเบรกแด๊นซ์ไปเมื่อกี้ก็เถอะ

     "ตกใจเหรอ?" ผมถามเสียงเบา

     "อืม ตกใจนิดหน่อย"

     "ขี้ตกใจเนอะมึงเนี่ย"

     "เออ อย่าเล่นแบบนี้ดิ มันยาก"

     "อะไรยาก?"

    "เออนั่นแหละ มึงเอาไปเล่นกับพี่เวย์มึงนู่น" มันถอนหายใจปลงๆราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โอ้โห มึงจะสตรองไปไหนวะ เป็นผมผมคงเหนื่อยอะใจเต้นซะอย่างกับเต้นแอโรบิคมา

     "ไม่อะ"

     "เค้าจะขอมึงคบอยู่แล้ว นี่มึงโง่หรือมึงซื่อ" ปีพูดไปพลางเล่นแลปทอปไป

     "เฮ้อ...ถ้าขอจริงก็คง..ไม่รู้สิ พี่เขาก็ดีนะ" ใช่ ก็ดี พี่เวย์เป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึกดีได้ แต่ไม่รู้จริงๆนะว่าถ้าคบแล้วจะเป็นยังไง

ว่าแต่..มันเลิกแขวะพี่เวย์ได้แล้วนี่

     "อือ...แขนไปโดนอะไรมาอะ?" ตอนแรกปีคงกะตอบผมแค่อือเดียวสั้นๆ แต่มันคงเหลือบมาเห็นแขนผมที่ออกจะแดงจางๆก่อนจึงถามต่อขึ้นมา

     "แดด วันนี้ออกไปซื้อของกินข้างนอกกับพวกเพื่อนธร ละแฟ้มมันบังได้ข้างเดียว" มันแดงกว่านี้นิดหน่อยแหละ แต่ก็ปกติ แปบเดียวหาย 

     "ดูแลตัวเองหน่อย ห่วงตัวเองให้มันมากๆ" มันหันมามองตาผมและพูดด้วยจริงๆจังๆในรอบหลายวัน 

      เหยด ใจเต้นด้วยว่ะ

ไม่ ไม่ใช่มัน ผมนี่แหละ

     "ปกติมีคนทำให้นี่ อยู่ๆแม่งก็ตาย ไม่รู้เป็นห่าอะไร" ผมแขวะมัน

     "เขามีป้อมของเขา มึงต้องเข้าใจด้วย พ่อเฉินต้องโกรธกูแน่ๆ วันนี้นัดกันไว้ด้วย.."

      "มึงเป็นเมียน้อยเฉินมันรึไง อยู่กับกูทีจะตายเลยสิ" แหม่ รักกว่าเมียมันก็เฉินอะ หายใจเข้าเป็นพี่คิว หายใจออกเป็นเฉินมั้งแม่ง!

     "ไม่ได้บอกว่าจะตาย มึงชอบคิดไปเองอะซีน"

     ผมคว่ำปากมองบนเพราะรู้ว่ามันกำลังว่าผม สายตาจึงมองไปที่แลปทอปของมันแทน

     "อ้าว นี่มึงดูเหรอ? กูยังไม่ได้ดูตอนล่าสุดเลยอะ" ผมยื่นหน้าเข้าไปดูซีรี่ส์ที่มันเปิดค้างไว้ จำได้ว่าผมนี่แหละเป็นคนบอกให้มันไปดูเพราะผมชอบ ซึ่งมันก็ตามดูจริงๆ

     "อือ ยังตามอยู่"

     "เอาหูฟังออกหน่อย จะดูด้วย"

     ปีดึงหูฟังออกให้เป็นคำตอบ ซึ่งมันก็กดสเปคบาร์อีกครั้งเพื่อให้ซีรี่ส์มันเล่นต่อ

     "....ตามนานจัง ชอบเหรอวะ" ผมถามขณะที่ตาไม่ได้ละจากจอ

     "อืม ชอบ"

     "เหรอ..." อย่างน้อยก็เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องดีๆในชีวิตมันใช่ไหม ปีชอบนี่นะ..อย่างน้อยผมก็ไม่ใช่คนที่เอาแต่เรื่องร้ายๆเข้ามาในชีวิตของมัน

    "เคยเลิกดูไปครั้งนึง สุดท้ายก็กลับมาชอบ จนถึงตอนนี้ก็ยังชอบอยู่นั่นแหละ.." มันพึมพำราวกับไม่ได้อยากให้ผมได้ยิน แต่ไม่ ณ ตอนนี้ไม่ว่าปีจะพูดอะไรผมก็ตั้งใจฟังมาก ถึงแม้มันจะไม่รู้ตัวก็เถอะ

     "..ขอบคุณกูสิ กูทำให้มึงรู้จักซีรี่ส์เรื่องนี้นะ" ผมขยับเข้าไปใกล้ปีอีกนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ชิดจนน่าเกลียด ก็..ก็แค่ตอนนี้อยากใกล้ปีอีกนิด ถึงผมจะอยู่ได้แค่นี้ก็เถอะ

      "อืม..ขอบคุณนะซีน" ปีว่าก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบศรีษะของผมเบาๆ สัมผัสที่ไม่มีอะไรมาเจือปนเลย..นอกจากความรู้สึกดีๆ ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนเมื่อวันวานจนผมอยากจะหยุดช่วงเวลานี้ไว้ไม่ให้มันหายไป

     ทุกการกระทำของเรา ผมและปีไม่แม้แต่จะมองหน้ากันด้วยซ้ำ ตาทั้งสองคู่จ้องมองที่หน้าจอแลปทอปเรื่อยๆ ทว่าเราก็ยังคงรู้สึกถึงสัมผัสบางเบานี้ได้

คิดถึงจังเลย..

     แค่นี้..แค่สัมผัสที่ไม่ล่วงล้ำ ไม่มากมายไปกว่านี้ แต่อ่อนโยนจนอบอุ่นไปทั้งหัวใจ

     เพียงเท่านี้ที่ทำให้ผมคิดถึงมากกว่าครั้งไหนๆ มันเป็นการคิดถึงที่รู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ไม่ว่ายังไง

แต่ว่านะ..รู้สึกดีมากเลย

     รู้สึกเหมือนปีกำลังโอบกอดผมด้วยความทรงจำดีๆ ที่ไม่ใช่ยัดเยียด แต่ส่งผ่านมาให้รับรู้..จนล้นหัวใจไปหมด

     ทำยังไงดี ไม่อยากให้ถึงเช้าเลย..

     ขอให้ผมได้รู้สึกดีๆแบบนี้..จากคนที่ผมรักอีกสักนิดเถอะนะ

จากผม คนโง่ที่รักษาเขาไว้ไม่ได้



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------     
    ถ้าอยากปลดปล่อยอยากบ่นอยากคุยทำไมไรท์มาช้าจังวะ หรือจะแซะพี่ปี  จะหวีดพี่เวย์ก็ไปในทวิตเตอร์กันเน้อ #ปีมาทำไม นะคะ เราชอบอ่าน แล้วเราก็อยากคุยด้วย เราเหงา ฮ่าาาาา

     เอาจริงๅตอนนี้ก็อาจจะไม่มีอะไรนะคะ แต่ว่าถ้ามองดีๆ ปกติซีนจะโดนปียัดเยียดความรู้สึกอยู่ตลอดอะค่ะ เหมือนแบบ ยัดเยียดให้จนมันรู้สึกแย่ รู้สึกเสียใจแทนที่จะรู้สึกดี แต่ครั้งนี้คือปีทำให้ซีนรู้สึกคิดถึงแบบคิดถึงจริงๆ ไม่ใช่คิดถึงแบบเจ็บๆเหมือนที่ผ่านมาตลอด ประมาณนี้ค่ะ

    อ่านเม้นละขำมากอะ เออขำจริงๆค่ะ5555555555555 เราพุดตามตรงคือไม่เคยแต่งเรื่องไหนแล้วคนอ่านไม่ชอบพระเอกกันเลย อีปีนางแหวกอะ เราชอบนะ555555555

     ปล.อย่าลืมไปฟังโลกที่ไม่มีเธอตามลิ้งค์ที่แปะด้วยนะคะ!

     ถ้าเล่นทวิตก็ติดแท็กได้นะคะ เรายิ้มจนดิ้นเลยค่ะพอเห็นว่ามีคนไปทวิตให้ในแท็กด้วย ฮรุก เราจะคอยรีคอยตอบเองนะเด้อ อย่ากลัวเราเลย5555555555

     ฝากเฟบฝากเม้นกันแนคะ ตามอ่านตลอดเด้ออ ขอบคุณค่า รักทุกคนน

     ปล.ปีซีนของเราไปบุกจอยแล้วนะคะ พิมพ์ไปว่า"ปีมาทำไม" ก็เจอแล้วค่ะ ชื่อเรื่องเดียวกันแฮชแท็กเดียวกัน เราแปะลิ้งค์หลายลิ้งค์ไม่ได้งะ เด็กดีเรามันเอ๋อๆชอบกล555555555555

     ปล2.ก็ขอฝากอีกเรื่องของเราด้วยนะคะ จะอัพพร้อมๆกับปีซีนค่ะ พระเอกน่ารักนะแก เขาชื่อเมธาวินค่ะ      

     จิ้มเถอะฉันไหว้ล่ะ555555555: https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1704854>


ปล.มาบ่น มาติ ได้ที่นี่เลยค่า เราเองเราเอง
ทวิต: https://twitter.com/_19798 
และ
เฟซบุ๊ค: https://www.facebook.com/haze19798 
บรั้ย

#ปีมาทำไม


?STAR

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1,269 ความคิดเห็น

  1. #1221 yuminajina (@yuminajina) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 19:21
    แบบตอนนี้คือยอมอะคือยอมร้องไห้หนักมากไม่น่าเปิดเพลงตามที่ไรท์บอกอะ...
    #1221
    0
  2. #1216 D E K V E N (@PiyapornHunthong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 18:55
    อึดอัดอะ ตกลงปีเป็นพระเอกหรอ เกลียดอะ มันทำให้อึดอัดดดดดดดด
    #1216
    0
  3. #1151 Ohmfamee (@Ohmfamee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 17:01
    ไม่โอเคกับนิสัย ซีน ลำไย
    #1151
    0
  4. #1138 Rapunzel.YY (@airkcn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 23:02
    อึดอัดแทน เมื่อไหร่จะพูดกันซักที อีปีนี้ก็เก็บความรู้สึกเก่งเว่อิ พี่เวย์ก็ดีมีความพยายมากเว่อ ซีนก็ใจเเข็งเว่ออิ โอ้ยยยยยย
    ปากเเข็งไรเบอนั้นค่ะ (พี่คิวกับปีนี้เป็นเเฟนกันจิงอ่อ มันต้องมีอะไรเเน่เลย หรือเราคิดไปเอง5555)
    #1138
    0
  5. #1135 Milestone_wj (@wunji1234569) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:09
    อึดอัดโว้ยยยยยย รักกันก็บอกๆกันไปสิ เก็บไว้ทำไม อย่างน้อยบอกออกไปยังมีโอกาสกลับมารักกันไม่ใช่รึไง พวกบ้า ปากตรงกับใจกันหน่อยสิโว้ยยยยยยย
    #1135
    0
  6. #1133 "ひよこ" (@mivako) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 15:11
    สงสารทั้งคู่เลยฮื่อออออ ถ้าเราเป็นซีนเราคงพยายามลืมแล้วเปิดใจให้พี่เวย์อ่ะ แม้จะลืมรักเก่าได้ยากแต่ก็ยังดีกว่าเก็บมานั่งเสียใจเรื่อยๆ อีกอย่างปีก็มีพี่คิวแล้ว อยากให้ซีนลองเปิดใจบ้างอะ อินสุดฮื่อออออออออ
    #1133
    0
  7. วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 22:13
    สมน้ำหน้าทั้งคู่ค่ะ แยกห้องกันเลยดีที่สวด
    #1126
    0
  8. วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 12:13
    โอ๊ยแต่ละคนปากแข็งกันทั้งนั้นนน
    #1123
    0
  9. #1116 VmIaPi (@mai-top-bb) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 22:05
    ไม่โอเคที่ปีเป็นแบบนี้ ไม่โอเคกับนิสัยซีนด้วย ถ้าจะเชียร์ให้เวย์ซีน ก็กลัวซีนจะงี่เง่าใส่พี่เวย์ พี่เวย์คือดี เหมือนจะดีสุดในเรื่อง ปีซีนก็อารมณ์อยู่แบบนี้ จะรอดมั๊ยถ้ากลับบมาคบกัน
    #1116
    0
  10. #1106 blacklady (@bloodbath) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 15:48
    สนุกนะ แต่เหมือนเรื่องวนอยู่ที่เดิมๆ
    #1106
    0
  11. #1086 Milky Chiqo (@milkychiqo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:57
    ฮือไรท์เราจะร้องไห้แล้วนะ หน่วงแบบไม่ไหวแล้ว เคยมีโมเม้นแบบนี้มาก่อนถึงได้รู้ว่ามันไม่ง่ายเลย ยิ่งอ่านยิ่งเจ็บแทน แง
    #1086
    0
  12. #1085 charsupansa (@charsupansa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:31
    ตกลงปีเอาไง
    #1085
    0
  13. #1084 Mookky2900 (@Mookky2900) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:28
    อัพรวดจบเลยได้มั้ยยย ทำไมมันหน่วงแบบนี้T^T
    แต่ก้อชอบนะ เข้าใจความรู้สึกเลยอะ
    #1084
    0
  14. #1083 S'NOOK (@nexo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:01
    หลุดจากช่วงเวลาอย่างนี้เร็วๆเถอะนะ ขอร้อง คือเวลาอ่านมันทำให้รู้สึกอึดอัด แบบเห็นว่าอัพแต่ใจนึงก็เออ เข้ามาอ่านก็ต้องอึดอัดอ่ะ ความอยากอ่านมันดาวน์ลงเรื่อยๆ//อินจัดมากค่ะ สงสารปี เริ่มไม่สงสารซีนละ ทำตัวยืดเยื้อเว่อ บอกเลิกเค้าก่อน แต่ตอนนี้ตัดพ้อเขาว่าทำไมไม่พูดไม่คุยด้วย เอ้า!! ปีมันก็คนนะ มันเจ็บเป็นนะเว่ย พูดเลยว่าอวยปีมาก//อินกว่านี้มีอีกมั้ย?555555555
    #1083
    0
  15. #1080 StraycatYZ (@StraycatYZ) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 19:18
    คือตอนจบมันเป็นยังไงอะคับ รบกวนสปอยได้ไหมคับ มันรู้สึกแบบอึดอัด หงุดหงิด แบบ+_=£@$&÷×(อธิบายไม่ถูก คือเมื่อไหร่เขาจะชัดเจนซักที ใคร ซักคน ปีมีแฟนใหม่แล้วแต่เข้ามาทำไม ซีนจะตัดใจแล้วลีลาเวอร์วัง ตกลงปีจะเอายังไง วนลูปแบบนี้ต่อไปมันอึดอัด

    #ขอโทษคับที่อินไปแต่ผมแค่ไม่อยากให้มันยื้อแบบนี้มันหงุดหงิด สู้ๆคับแต่ขอให้คนใดคนหนึ่งเด็ดขาด

    ป.ล. อยากได้แบบซีนตัดใจปล่อยปีไป คงจะหน่วงเฟ่อร์ร์ร์....
    #1080
    0
  16. #1079 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 17:15
    เอาจริงๆ นี่อยากรู้ว่าตกลงปีจะเอายังไงงงงงงง
    #1079
    0
  17. #1078 BamTvOnile (@BamTvOnile) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 16:10
    จะร้ งงววง
    #1078
    0
  18. #1077 BamTvOnile (@BamTvOnile) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 16:10
    ฮือออ ๆรท์ใจร้สสยเยดย
    #1077
    0
  19. วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 14:33
    เกือบดีละ แต่แม่งหงุดหงิดตอนคิดว่าแล้วอีปีจะเอายังไงกันแน่! ต้องการอะไร คนที่มาใกล้ซีนก่อนก็คือปีไม่ใช่อ่อ ปีเป็นคนทำให้ทุกอย่างเป็นอย่างนี้อ่ะ ปีแม่งทำร้ายทุกคนเลย มันค้างคา อึดอัดมากๆ (อินมากด้วย)
    #1076
    0
  20. #1074 newstar45 (@newstar45) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 04:40
    อ่านเรื่องนี้แต่ละตอนมาม่าชามโตมาก แต่มากไปก็อืด ไรท์น่าจะเพิ่มความโรแมนติกด้วยนะ(โดยเฉพาะคู่ของปีกับซีนและธรกับติน) วนลูปอยู่อย่างนี้เนื้อเรื่องก็ยังไม่ก้าวไปไหนอยู่ดี
    #อวยเวย์กับทัพมาก
    #1074
    0
  21. #1073 Tuk Ta (@tuk0-0) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 23:59
    จะยื้อกันทำไมอ่ะ ปีก็มีคนใหม่แล้ว อินมากๆๆๆ
    #1073
    0
  22. #1072 Mymild007 (@Mymild007) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 22:12
    ซีนเอาจริงนะเว้ย คือแม่งพูดไปเลยดิว่ารู้สึกไง ขอโทษ อยากให้กลับมา ทั้งสองคนอ่ะยังรักอยู่ก็พูดดิว่ะ //มันหน่วงใจโว้ยย555
    #1072
    0
  23. #1071 k_khim41 (@k_khim41) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 21:02
    ไรท์จะให้ทุกอย่างจบตอนไหนคะ คือนี่รู้สึกหนักหน่วงและอึดอัดมาก(อินมากเวอร์) อุตส่าห์ห่างจากเรื่องนี้ไปนาน พอมาอ่านต่อนี่ก็ยังคงจำฟีลของซีนได้(เพราะไม่เปลี่ยนเลย) รู้สึกว่าควรพอ แบบนี้มันทำร้ายคนอ่านมากจริงๆ อ่ะค่ะ เราไม่ชอบปีนะ แต่ก็อยากให้มันเป็นพระเอก ส่วนพี่คิวแฟนปี คือนี่ขอตลอดว่าตอนจบขอให้ไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ คือถ้าเป็นแฟนกันจริงๆ อ่ะ เราจะรู้สึกว่าพี่คิวกำลังโดนทำร้าย(จากอิปี)อ่ะ เรื่องนี้คนที่มีชีวิตดี๊ดี มีความสุขแบบสุดๆ ก็คงเป็นแฟนเฉินอ่ะค่ะ
    #1071
    0
  24. #1070 0900071036 (@0900071036) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 19:22
    ขอล่ะ ไรท์ พระเอกเป็นปีที ไม่ไว้ เครียดด ซีนก็รักปีอยู่ ปีก็รักซีนอยู่
    #1070
    0
  25. #1069 hunthanapob (@hunthanapob) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 18:27
    หงุดหงิดอะ เมื่อไหร่มันจะเลิกอัดอัดแบบนี้ ชัดเจนกันได้แล้ววววว รอนานแล้วนะะะะ
    #1069
    0