Y / M _ X-mas Pome project

ตอนที่ 2 : Wizard {๒๐%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 พ.ย. 61



   

  Wizard 

story by Captain_Be 

 

            เสียงเอะอะด้านนอกทำให้องค์รัชทายาทที่อยู่บนเตียงขยับหนีด้วยความรำคาญใจ ผ้าแพรผืนบางที่คลุมตัวอยู่นั่นร่นลงมากองบริเวณสะโพกอย่างหมิ่นแหม่ ความร้อนที่เกิดขึ้นในร่างกายทำให้องค์รัชทายาทรำคาญใจไม่ต่างจากเสียงด้านนอก 

 

            ซังกุงเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้เสียงดังมาถึงในนี้สุดท้ายองค์รัชทายาทก็ไม่อาจต้านทานเสียงนั้นได้จึงต้องยันตัวลุกขึ้นนั่ง ชุดนอนผ้าแพรเนื้อดีนั้นลื่นไหลลงไปกองตรงไหล่ขาวทำให้ซังกุงผู้ดูแลต้องเอามือทาบอกด้วยความตกใจก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างละล่ำละลัก

 

            มีผู้บุกรุกเพคะองค์รัชทายาท..ซังกุงบอกเสียงเบา

 

            ในยามวิกาลเช่นนี้น่ะหรือ?” องค์รัชทายาทถามย้ำ

 

            เพคะตอนนี้เหล่าทหารกำลังตามตัวคนร้าย—องค์รัชทายาทจะเสด็จไปไหนเพคะ!” ซังกุงร้องเสียงหลงทันทีเมื่อจู่ๆองค์รัชทายาทก็หุนหันออกไปเช่นนั้นทั้งๆที่ยังแต่งกายไม่เรียบร้อย หากผู้อื่นพบเจอจักต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

 

อารักขาองค์รัชทายาท!” เสียงของเหล่าทหารดังขึ้นทันทีเมื่อองค์รัชทายาทปรากฏตัว สายลมที่พัดผ่านร่างกายทำให้องค์รัชทายาทต้องขยับชุดผ้าแพรเข้าหาตัวมากขึ้น นัยน์ตากลมกวาดมองไปรอบๆที่มีแต่ความวุ่นวายก็ได้แต่ขมวดคิ้ว

 

เสด็จเข้าด้านในเถอะเพคะ ข้างนอกอันตรายซังกุงบอกด้วยความร้อนรน

 

ไม่เราจะรอดูว่าใครเป็นคนสร้างความเดือดร้อนให้เราต้องนอน--เสียงทุ้มต่ำชะงักไปเมื่อพบกับบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกสวมด้วยหน้ากากสีดำไม่ต่างจากชุด หากแต่นัยน์ตาสีอำพันที่จ้องมายันตนเองทำให้องค์รัชทายาทไม่อาจขยับขาไปไหนได้

 

หาเจอจนได้องค์รัชทายาทอี้เอิน ต้วนองค์รัชทายาทตัวชาวาบเมื่อคนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้ ความลึกลับและน่าอึดอัดจนหายใจไม่ออกเกิดขึ้นพร้อมกัน อี้เอินไม่รู้เลยว่าเสียงรอบตัวเงียบลงตั้งแต่เมื่อใดเพราะประสาทสัมผัสของตนตอนนี้รับรู้เพียงแค่คนตรงหน้าเท่านั้น

 

จะเจ้าเป็นใครน้ำเสียงสั่นเครือนั้นทำให้องค์รัชทายาทนึกชังตัวเอง

 

ข้าควรตอบคำถามของท่านหรือ?” น้ำเสียงยอกย้อนรวมทั้งนัยน์ตาที่ฉายแววสนุกนั้นทำให้รัชทายาทรู้สึกโมโห ริมฝีปากสีอ่อนที่กำลังจะออกให้คำสั่งให้ทหารจับตัวผู้บุกรุกก็ต้องชะงักไปเมื่อใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากโน้มต่ำลงมาพร้อมกับริมฝีปากที่แนบสนิท

 

องค์รัชทายาทเบิกตากว้างหากแต่คนที่ฉวยโอกาสกลับยิ่งได้ใจ ริมฝีปากนุ่มหยุ่นขบเม้มกลีบปากบางแผ่วเบาราวกลับหลอกล่อให้เหยื่อนั้นตายใจ และเพียงไม่นานความมืดที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นกำลังโอบล้อมองค์รัชทายาทหลับตาลงช้าๆและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

           

 

กลิ่นของท่อนไม้ที่กำลังเผาไหม้ปลุกให้คนที่อยู่ในห้วงนิทรานั้นตื่นขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็น นัยน์ตากลมลืมขึ้นช้าๆแล้วมองไปรอบห้องก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่ตำหนักที่ตนเองพักอยู่ มันเป็นห้องนอนเล็กๆซึ่งมีเพียงฟูกและโต๊ะเล็กๆสำหรับทานข้าวเท่านั้น

 

            ปลายเท้าเล็กที่ไม่ได้สำหรับอากาศเย็นแดงระเรื่อกำลังเดินออกมาจากห้องก็พบกับบุรุษที่ขโมยจูบตนเองไปเมื่อคืนกำลังนั่งก่อไฟ บริเวณบ้านมีแต่ต้นไม้และแปลงผักอีกเล็กน้อย ดูเหมือนบ้านหลังนี้จะตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองมากโขเพราะไม่มีบ้านอื่นอีกเลยในบริเวณใกล้เคียงนี้

 

            ตื่นแล้วหรือองค์รัชทายาทน้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยขึ้นทำให้คนที่แอบมองอยู่สะดุ้งเล็กน้อย

 

            ที่นี่ที่ไหน แล้วเจ้าพาตัวเรามาที่นี่ทำไม

 

            ท่านหิวหรือยังข้ากำลังทำกับข้าวอีกไม่นานท่านก็คงได้ทาน

 

            อย่าเมินคำถามเรานะ!”

 

            ข้าไม่ได้เมินเพียงแต่ข้าไม่ตอบ

 

            ถ้าเจ้าไม่บอกว่าที่นี่ที่ไหนข้าก็จักไม่กินข้าว

 

            ก็ดีน่ะสิข้าจักได้ไม่เปลืองน้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นพูดออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนทำให้รัชทายาทกำมือแน่น ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาและเจ้านี่เป็นใครถึงกล้ามาพุดจาเช่นนี้ ปลายเท้าเปลือยเท้าก้าวเดินลงมาจากชานบ้านเหยียบลงบนดินที่เต็มไปด้วยกรวดถึงแม้จะบาดผิวหากแต่องค์รัชทายาทกลับไม่ปริปากพุด

 

            นี่ท่านจะไปไหน!!” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนานชายหนุ่มจึงหันมามอง ภาพที่เห็นทำให้โทสะที่ไม่เคยเกิดขึ้นง่ายๆบังเกิดขึ้นอีกครั้ง กายสูงก้าวเดินไปหาองค์รัชทายาทที่แสนดื้อรั้นฝ่ามือหนารวบเข้าที่ข้อมือเล็กออกแรงบีบจนองค์รัชทายาทหันมามอง

 

            ปล่อยเรา เราจะกลับวัง--

 

            วังที่ไม่มีใครต้องการท่านน่ะหรือ วังที่ใครต่อใครก็คิดจะอยากกำจัดท่าน นี่ท่านไม่รู้หรือว่าเหล่าสนมพวกนั้นคิดจะกำจัดท่านแล้วให้ลูกของพวกนางขึ้นเป็นรัชทายาทแทนท่านน่ะ!” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยอารมณ์โทสะหากแต่เนื้อคำนั้นทำให้องค์รัชทายาทต้องเม้มปาก ทุกถ้อยคำที่คนตรงหน้ากล่าวมานั้นเป็นจริงทุกอย่าง เป็นจริงจนเขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลย

 

            แต่ที่วังมีท่านพะ--

           

ฝ่าบาทน่ะหรือ? ฝ่าบาทสนใจท่านด้วยหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะฝ่าบาทหนุนหลังพวกนางสนมนางในจะกล้าคิดทำร้ายองค์รัชทายาทเชียวหรือ ในวังหลวงน่ะไม่เหมาะกับท่านเลยสักนิดอี้เอิน ต้วนชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและหวังเพียงสักนิดว่าคนตรงหน้านั้นจักคิดได้

           

แล้วเจ้าเป็นใครถึงกล้ามาตัดสินว่าข้าควรอยู่ที่ใด ไม่ควรอยู่ที่ใด กล้าดีอย่างไรถึงมาเรียกชื่อเราเช่นนี้เจ้าไม่กลัวตายใช่ไหม!!!” องค์รัชทายาทตะโกนออกมาด้วยเสียงทั้งหมด ตะโกนจนน้ำใสๆนั้นคลอหน่วยในนัยน์ตาคู่สวย

 

๒๐%


? themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น