#AmongPages ความเงียบสีขาว | KAIHUN

[จบแล้ว] ความเงียบของคุณเป็นสีอะไร? #AmongPages

ยอดวิวรวม

35,474

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


35,474

ความคิดเห็น


477

คนติดตาม


3,906
จำนวนรีวิว : 7
จำนวนตอน : 8 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  23 เม.ย. 59 / 21:12 น.
นิยาย #AmongPages ºբ | KAIHUN

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 
 
 
 


   ฟิคสั้นของไคฮุนเท่านั้นค่ะ :)
 
    
ขอบคุณธีมสวยๆ   .minimalistic l querido theme
M

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

"ความเงียบสีขาว #AmongPages"

(แจ้งลบ)

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากที่สุด ไม่รู้ว่าพี่มิ้วได้แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากอะไร เหมือนติ๋มหรือเอ็มเคยบอกว่าพี่มิ้วไม่มั่นใจที่เขียนแนวนี้ออกมา เราแค่อยากจะบอกว่า พี่มิ้วทำมันได้ดีมากๆ เลยนะ ไม่ใช่แค่ดีมาก แต่มันครบหมดทุกอย่างในหนังสือหนึ่งที่ควรจะมี ชีวิตของจงอิน ... อ่านเพิ่มเติม

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากที่สุด ไม่รู้ว่าพี่มิ้วได้แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากอะไร เหมือนติ๋มหรือเอ็มเคยบอกว่าพี่มิ้วไม่มั่นใจที่เขียนแนวนี้ออกมา เราแค่อยากจะบอกว่า พี่มิ้วทำมันได้ดีมากๆ เลยนะ ไม่ใช่แค่ดีมาก แต่มันครบหมดทุกอย่างในหนังสือหนึ่งที่ควรจะมี ชีวิตของจงอินเรื่องนี้โคตรโรลเลอร์โคสเตอร์ มันดูเหมือนจะมีจุดพีคในชีวิตของเขาอยู่หลายจุด แต่ในท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่พีคที่สุดในชีวิตเขาก็คือเจ้าเด็กตัวผอมกับกระดาษโพสต์-อิท ทุกอย่างมันดำเนินไปในสิ่งที่มันควรจะเป็น ในแงมุมของความรู้สึกคือถ้าหากเราเริ่มต้นที่จะชอบใครซักคน มันก็ควรรู้สึกแบบที่จงอินรู้สึกในเรื่อง ซึ่งมันดีต่อใจเรามาก หลายประโยคในฟิคเรื่องนี้ทำให้คิดได้ อาจจะเป็นอะไรที่ดูเล็กน้อย แต่ความหมายของมันก็มีเอฟเฟคต์ต่อความรู้สึกคนอ่าน หลายคนพูดว่าเห็นพี่มิ้วผ่านมุมมองของจงอิน อาจจะจริง หนึ่งในนั้นคือภาพคุณยายนั่งเล่นแคนดี้ครัชแบบไม่เงยหน้า 55555 จริงๆ แล้วเราชอบคาแรคเตอร์ของเซฮุนกับจงอินเรื่องนี้มากๆ เลยอ่ะ เรารู้สึกว่าเขามีมิติในแบบของเขา อย่างน้อยเราก็รับรู้ ในแง่มุมของเรื่องราวทั้งหมดผ่านเรื่องการเล่าของจงอิน ซึ่งถ้าหากเป็นเซฮุนที่เล่ามันออกมา มันอาจจะมีแก่นสารกว่านี้(?) แต่เพราะเสน่ห์ของเรื่องนี้อยู่ที่จงอิน ทุกอย่างมันเลยดูลงตัว รู้สึกลุ้นไปด้วยกับทุกความคิดของเขา และบางทีก็เผลอลุ้นตาม ว่าเจ้าเด็กตัวผอมนั่นจะตอบว่าอะไร...ถ้าหากถามว่าฉากไหนชอบมากที่สุด มันมีอยู่สองฉากที่มันทำให้เราน้ำตาไหลตอนอ่านจบ อันนี้ไม่ได้เว่อร์นะ ชอบร้องไห้ให้กับอะไรที่ธรรมดาๆ แต่ตรึงความรู้สึกแบบนี้แหละ 5555 ซีนแรก...ที่เซฮุนเขียนใส่โพสต์-อิทตอนที่ระบายความรู้สึกออกมาหลังจากที่รู้แล้วว่าจงอินชอบ แล้วก็ตัวเองก็ชอบจงอิน มันคือความสับสนของเขาเองนั่นแหละ ที่แบบใจหนึ่งก็หวง แต่ก็กลัว ทำไมต้องมาทำให้ชอบแล้วก็จากไปไกลๆ ถึงแม้ว่าจะสัญญากัน แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่รอนะ ว่ามันก็ต้องระแวงอยู่เหมือนกันนั่นแหละ ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาไหม อย่างหนึ่งคือ จงอินรู้เรื่องราวของเซฮุนหมดทุกอย่าง แต่ถ้าให้เราพูดถึงมุมมองของเซฮุน จงอินก็ยังคงไม่ได้พูดถึงชีวิตเขาทั้งหมด ถ้าให้พูดง่ายๆ คือ สมมติว่าถ้าจงอินไม่กลับมา เซฮุนก็อาจจะไม่รู้ว่าต้องไปตามหาจงอินที่ไหน มันทำให้เรารู้สึกสงสารเขาวูบหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เรากลัว เพราะการจูบเด็กตัวผอมนั่นถึงสองครั้ง มันทำให้เรารู้เขาต้องรักษาสัญญา ซีนที่สอง...การปรบมือสี่ครั้งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าแผ่นดินไหว เราหยุดยิ้มไม่ได้ พออ่านถึงตรงนี้แล้วก็ได้แค่เอามือมาทาบอก จำได้ว่าไม่อ่านฟิคแล้วใจเต้นแรงแบบนี้มานานมากพอสมควรแล้ว เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้นได้ เขิน แล้วเราก็ชอบมากที่จงอินตอบกลับไปด้วยประโยคง่ายๆ แต่ความหมายมันยิ่งใหญ่มาก แค่คำว่า คิดถึง นี่เล่นเอาเราน้ำตาไหล อยากรู้ว่าเซฮุนทนได้ยังไงกับการที่ไม่ติดต่ออะไรกลับมาเลยแต่รู้ความเคลื่อนไหวของจงอินทุกอย่าง ซึ่งถ้าให้เราคิดแบบลงลึก คิดแบบคิดไปเอง เราว่าจงอินเป็นฝ่ายบอกความเคลื่อนไหวของตัวเองให้เซฮุนรู้หมดทุกอย่างแน่ๆ โดยที่เด็กตัวผอมไม่ต้องถาม แล้วมันก็เป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงถึงความใส่ใจอ่ะ นับถือจงอินเหมือนกันนะ เสียงก็ไม่ได้ยิน หน้าก็ไม่ได้เห็น อาจจะกลับมานั่งจอหน้าจอคอมพ์เอาไว้ให้หายเหงา แต่เรารู้สึกว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกชั่วโมงที่เขาใช้ด้วยกัน โพสต์-อิททั้งโลกก็อธิบายความในใจของเซฮุนไม่หมด หลังจากอ่านจบตอนนี้ก็ยังเรียบเรียงความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่ถูก รู้แต่ว่ามันอิ่มไปหมด น้ำตาโคตรเค็มเลยตอนมันไหลเข้าปาก ในความเบาสบายของเนื้อเรื่องมันทำให้เรารู้สึกได้ผ่อนคลาย จะว่ายิ้มไปกับความบ้าบอประสาทกินของจงอินก็น่าจะถูก เขาเล่าเหมือนเราเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเขาแล้วมึงต้องมารับรู้ชีวิตอันสัปปะรังเคของกูนะที่รัก อะไรแบบนั้น ซึ่งอันที่จริงเรื่องพวกนั้นมันก็คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่ได้หนังสือเล่มนั้นของคิมยูจิน พูดว่าไงดี ต้องขอบคุณไหมที่จงอินหยิบมันติดมือมาด้วย? ขอบคุณเธอหน่อยก็แล้วกัน เพราะมันก็ทำให้จงอินกับเซฮุนทำได้เรื่องอะไรด้วยกันมากมายในระยะเวลาหนึ่งเดือน อันที่จริงก็อยากรู้นะว่าชุดประหลาดที่ใส่แล้วเดินกลางเมืองนั่นคืออะไร 5555555555 อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เราเขินแบบไม่รู้จะเขินทำไมก็คือทุกครั้งที่เขาจูบกัน คือมองความบงการในตัวจงอินออกมาว่ามันต้องบังคับน้องแน่ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเซฮุนดันไม่คิดว่ามันแปลกและเขาก็ไม่ขัดขืน แม่เอ๊ย เสร็จโจรเฉยเลย ไงล่ะ อีนี้เป็นผีบ้า ต้องอ่านไปหยุดไป บอกจากใจว่าตอนแรกคิดว่าเรื่องมันอาจจะเศร้า ไม่รู้เพราะอะไรแต่เราดันคิดไปเองซึ่งเอ็มก็บอกว่าถ้าเราอ่านแล้วเราจะชอบ ผลปรากฏว่าไม่ใช่แค่ชอบธรรมดา ชอบมากด้วย ชอบตอนจบของเรื่องที่สุดท้ายแล้วทั้งหมดที่อ่านมาก็คือการบอกรักของคิมจงอิน บก. หนังสือที่มีเพื่อนบ้าบอ (โคตรชอบตอนที่คยองซูยื่นกล่องคอนด้อมให้เลยอ่ะ ขำก๊าก แล้วก็อีกอันคือซีนแรกที่จงอินพกเอาไว้ด้วยกล่องหนึ่งด้วยความที่ว่าอาจจะได้เมียกลับโซล อยากเบิ๊ดกะโหลกหนาๆ ซักที) สุดท้ายนี้ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร หนังสือเล่มเดียวแต่ทำให้เรารู้สึกมีความสุขไปกับมันได้ เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่ว่ารู้สึกดีมากตั้งแต่ต้นจนจบ หัวเราะไปกับจงอินแล้วก็รู้สึกดีไปพร้อมๆ กับเซฮุน ตอนแรกก็ยังไม่เข้าว่าคำว่า ‘ความเงียบสีขาว’ ดีเท่าไหร่ แต่พอได้อ่านมาถึงตอนจบถึงได้รู้ว่าทั้งหมดนั่นก็คือเซฮุน และหนังสือเล่มนี้ก็คือตัวตนของเซฮุน ซึ่งในความรู้สึกของเราน้องอาจจะไม่ได้เจอเรื่องที่มีแต่สีขาวมาในชีวิต มันถูกแต่งแต้มด้วยสีทะมึนๆ มาหนักหนาอยู่พอสมควร แต่ในท้ายที่สุดแล้วสีขาวที่มีอยู่ในตัวเขามันมีมากกว่า มีมากจนกระทั่งมันเป็นขาวบริสุทธิ์และมองไม่เห็นสีอื่นๆ อีกแล้ว ขอบคุณที่จงอินตัดสินไปช็อลลาใต้และเจอกับเด็กขี้จัการยาน กังหันลมหัก แล้วก็เอ้อ! ประทับใจเรื่องที่เขาทำกังหันลมอันใหม่ให้ด้วย ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เล็กเลย เรารู้เลยว่าคนรับต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ   อ่านน้อยลง

MRBRIGHTSIDE94' | 17 ก.ย. 58

  • 11

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"ความเงียบสีขาว #AmongPages"

(แจ้งลบ)

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากที่สุด ไม่รู้ว่าพี่มิ้วได้แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากอะไร เหมือนติ๋มหรือเอ็มเคยบอกว่าพี่มิ้วไม่มั่นใจที่เขียนแนวนี้ออกมา เราแค่อยากจะบอกว่า พี่มิ้วทำมันได้ดีมากๆ เลยนะ ไม่ใช่แค่ดีมาก แต่มันครบหมดทุกอย่างในหนังสือหนึ่งที่ควรจะมี ชีวิตของจงอิน ... อ่านเพิ่มเติม

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากที่สุด ไม่รู้ว่าพี่มิ้วได้แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากอะไร เหมือนติ๋มหรือเอ็มเคยบอกว่าพี่มิ้วไม่มั่นใจที่เขียนแนวนี้ออกมา เราแค่อยากจะบอกว่า พี่มิ้วทำมันได้ดีมากๆ เลยนะ ไม่ใช่แค่ดีมาก แต่มันครบหมดทุกอย่างในหนังสือหนึ่งที่ควรจะมี ชีวิตของจงอินเรื่องนี้โคตรโรลเลอร์โคสเตอร์ มันดูเหมือนจะมีจุดพีคในชีวิตของเขาอยู่หลายจุด แต่ในท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่พีคที่สุดในชีวิตเขาก็คือเจ้าเด็กตัวผอมกับกระดาษโพสต์-อิท ทุกอย่างมันดำเนินไปในสิ่งที่มันควรจะเป็น ในแงมุมของความรู้สึกคือถ้าหากเราเริ่มต้นที่จะชอบใครซักคน มันก็ควรรู้สึกแบบที่จงอินรู้สึกในเรื่อง ซึ่งมันดีต่อใจเรามาก หลายประโยคในฟิคเรื่องนี้ทำให้คิดได้ อาจจะเป็นอะไรที่ดูเล็กน้อย แต่ความหมายของมันก็มีเอฟเฟคต์ต่อความรู้สึกคนอ่าน หลายคนพูดว่าเห็นพี่มิ้วผ่านมุมมองของจงอิน อาจจะจริง หนึ่งในนั้นคือภาพคุณยายนั่งเล่นแคนดี้ครัชแบบไม่เงยหน้า 55555 จริงๆ แล้วเราชอบคาแรคเตอร์ของเซฮุนกับจงอินเรื่องนี้มากๆ เลยอ่ะ เรารู้สึกว่าเขามีมิติในแบบของเขา อย่างน้อยเราก็รับรู้ ในแง่มุมของเรื่องราวทั้งหมดผ่านเรื่องการเล่าของจงอิน ซึ่งถ้าหากเป็นเซฮุนที่เล่ามันออกมา มันอาจจะมีแก่นสารกว่านี้(?) แต่เพราะเสน่ห์ของเรื่องนี้อยู่ที่จงอิน ทุกอย่างมันเลยดูลงตัว รู้สึกลุ้นไปด้วยกับทุกความคิดของเขา และบางทีก็เผลอลุ้นตาม ว่าเจ้าเด็กตัวผอมนั่นจะตอบว่าอะไร...ถ้าหากถามว่าฉากไหนชอบมากที่สุด มันมีอยู่สองฉากที่มันทำให้เราน้ำตาไหลตอนอ่านจบ อันนี้ไม่ได้เว่อร์นะ ชอบร้องไห้ให้กับอะไรที่ธรรมดาๆ แต่ตรึงความรู้สึกแบบนี้แหละ 5555 ซีนแรก...ที่เซฮุนเขียนใส่โพสต์-อิทตอนที่ระบายความรู้สึกออกมาหลังจากที่รู้แล้วว่าจงอินชอบ แล้วก็ตัวเองก็ชอบจงอิน มันคือความสับสนของเขาเองนั่นแหละ ที่แบบใจหนึ่งก็หวง แต่ก็กลัว ทำไมต้องมาทำให้ชอบแล้วก็จากไปไกลๆ ถึงแม้ว่าจะสัญญากัน แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่รอนะ ว่ามันก็ต้องระแวงอยู่เหมือนกันนั่นแหละ ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาไหม อย่างหนึ่งคือ จงอินรู้เรื่องราวของเซฮุนหมดทุกอย่าง แต่ถ้าให้เราพูดถึงมุมมองของเซฮุน จงอินก็ยังคงไม่ได้พูดถึงชีวิตเขาทั้งหมด ถ้าให้พูดง่ายๆ คือ สมมติว่าถ้าจงอินไม่กลับมา เซฮุนก็อาจจะไม่รู้ว่าต้องไปตามหาจงอินที่ไหน มันทำให้เรารู้สึกสงสารเขาวูบหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เรากลัว เพราะการจูบเด็กตัวผอมนั่นถึงสองครั้ง มันทำให้เรารู้เขาต้องรักษาสัญญา ซีนที่สอง...การปรบมือสี่ครั้งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าแผ่นดินไหว เราหยุดยิ้มไม่ได้ พออ่านถึงตรงนี้แล้วก็ได้แค่เอามือมาทาบอก จำได้ว่าไม่อ่านฟิคแล้วใจเต้นแรงแบบนี้มานานมากพอสมควรแล้ว เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้นได้ เขิน แล้วเราก็ชอบมากที่จงอินตอบกลับไปด้วยประโยคง่ายๆ แต่ความหมายมันยิ่งใหญ่มาก แค่คำว่า คิดถึง นี่เล่นเอาเราน้ำตาไหล อยากรู้ว่าเซฮุนทนได้ยังไงกับการที่ไม่ติดต่ออะไรกลับมาเลยแต่รู้ความเคลื่อนไหวของจงอินทุกอย่าง ซึ่งถ้าให้เราคิดแบบลงลึก คิดแบบคิดไปเอง เราว่าจงอินเป็นฝ่ายบอกความเคลื่อนไหวของตัวเองให้เซฮุนรู้หมดทุกอย่างแน่ๆ โดยที่เด็กตัวผอมไม่ต้องถาม แล้วมันก็เป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงถึงความใส่ใจอ่ะ นับถือจงอินเหมือนกันนะ เสียงก็ไม่ได้ยิน หน้าก็ไม่ได้เห็น อาจจะกลับมานั่งจอหน้าจอคอมพ์เอาไว้ให้หายเหงา แต่เรารู้สึกว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกชั่วโมงที่เขาใช้ด้วยกัน โพสต์-อิททั้งโลกก็อธิบายความในใจของเซฮุนไม่หมด หลังจากอ่านจบตอนนี้ก็ยังเรียบเรียงความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่ถูก รู้แต่ว่ามันอิ่มไปหมด น้ำตาโคตรเค็มเลยตอนมันไหลเข้าปาก ในความเบาสบายของเนื้อเรื่องมันทำให้เรารู้สึกได้ผ่อนคลาย จะว่ายิ้มไปกับความบ้าบอประสาทกินของจงอินก็น่าจะถูก เขาเล่าเหมือนเราเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเขาแล้วมึงต้องมารับรู้ชีวิตอันสัปปะรังเคของกูนะที่รัก อะไรแบบนั้น ซึ่งอันที่จริงเรื่องพวกนั้นมันก็คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่ได้หนังสือเล่มนั้นของคิมยูจิน พูดว่าไงดี ต้องขอบคุณไหมที่จงอินหยิบมันติดมือมาด้วย? ขอบคุณเธอหน่อยก็แล้วกัน เพราะมันก็ทำให้จงอินกับเซฮุนทำได้เรื่องอะไรด้วยกันมากมายในระยะเวลาหนึ่งเดือน อันที่จริงก็อยากรู้นะว่าชุดประหลาดที่ใส่แล้วเดินกลางเมืองนั่นคืออะไร 5555555555 อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เราเขินแบบไม่รู้จะเขินทำไมก็คือทุกครั้งที่เขาจูบกัน คือมองความบงการในตัวจงอินออกมาว่ามันต้องบังคับน้องแน่ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเซฮุนดันไม่คิดว่ามันแปลกและเขาก็ไม่ขัดขืน แม่เอ๊ย เสร็จโจรเฉยเลย ไงล่ะ อีนี้เป็นผีบ้า ต้องอ่านไปหยุดไป บอกจากใจว่าตอนแรกคิดว่าเรื่องมันอาจจะเศร้า ไม่รู้เพราะอะไรแต่เราดันคิดไปเองซึ่งเอ็มก็บอกว่าถ้าเราอ่านแล้วเราจะชอบ ผลปรากฏว่าไม่ใช่แค่ชอบธรรมดา ชอบมากด้วย ชอบตอนจบของเรื่องที่สุดท้ายแล้วทั้งหมดที่อ่านมาก็คือการบอกรักของคิมจงอิน บก. หนังสือที่มีเพื่อนบ้าบอ (โคตรชอบตอนที่คยองซูยื่นกล่องคอนด้อมให้เลยอ่ะ ขำก๊าก แล้วก็อีกอันคือซีนแรกที่จงอินพกเอาไว้ด้วยกล่องหนึ่งด้วยความที่ว่าอาจจะได้เมียกลับโซล อยากเบิ๊ดกะโหลกหนาๆ ซักที) สุดท้ายนี้ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร หนังสือเล่มเดียวแต่ทำให้เรารู้สึกมีความสุขไปกับมันได้ เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่ว่ารู้สึกดีมากตั้งแต่ต้นจนจบ หัวเราะไปกับจงอินแล้วก็รู้สึกดีไปพร้อมๆ กับเซฮุน ตอนแรกก็ยังไม่เข้าว่าคำว่า ‘ความเงียบสีขาว’ ดีเท่าไหร่ แต่พอได้อ่านมาถึงตอนจบถึงได้รู้ว่าทั้งหมดนั่นก็คือเซฮุน และหนังสือเล่มนี้ก็คือตัวตนของเซฮุน ซึ่งในความรู้สึกของเราน้องอาจจะไม่ได้เจอเรื่องที่มีแต่สีขาวมาในชีวิต มันถูกแต่งแต้มด้วยสีทะมึนๆ มาหนักหนาอยู่พอสมควร แต่ในท้ายที่สุดแล้วสีขาวที่มีอยู่ในตัวเขามันมีมากกว่า มีมากจนกระทั่งมันเป็นขาวบริสุทธิ์และมองไม่เห็นสีอื่นๆ อีกแล้ว ขอบคุณที่จงอินตัดสินไปช็อลลาใต้และเจอกับเด็กขี้จัการยาน กังหันลมหัก แล้วก็เอ้อ! ประทับใจเรื่องที่เขาทำกังหันลมอันใหม่ให้ด้วย ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เล็กเลย เรารู้เลยว่าคนรับต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ   อ่านน้อยลง

MRBRIGHTSIDE94' | 17 ก.ย. 58

  • 11

  • 0

477 ความคิดเห็น

  1. #477 Thisisyaniji (จากตอนที่ 6)
    5 พ.ย. 63 / 18:22 น.
    ทำไมถึงดีขนาดนี้ อบอุ่นหัวใจมากๆค่ะพี่มลิน
    #477
    0
  2. #476 kbkb (จากตอนที่ 1)
    22 มิ.ย. 63 / 02:10 น.

    คิดถึงจงอินของพี่มลินมากๆเลยค่ะ คิดถึงพี่มลินด้วย💙💙 หยุดยาวนี้จะตามอ่านอีกรอบให้หมด เรื่องนี้รอบสอง ส่วนซอมบี้จะรอบสี่แล้ว ที่ผ่านมาก็พูดถึงฟิคพี่มลินกับเพื่อนตลอดเลยเลยรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วมากกกกก คิดถึงvibeช่วงนั้นมากๆๆๆ คิดถึงตลอดเลยนะคะ💙💙💙💙

    #476
    0
  3. #475 nana (จากตอนที่ 6)
    16 มิ.ย. 63 / 15:07 น.

    ชอบมากเลยค่ะ อบอุ่นมาก นี่ตามอ่านเกือบครบทุกเรื่องที่คุณแต่งแล้วชอบคาแรกเตอร์ไคฮุนทุกเรื่องที่คุณแต่งเลยค่ะ ขนาดนี่ไม่ใช่แฟนคลับวงหรือชิพคู่นี้เลยนะคะ ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆให้เราได้อ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้คุณนักเขียนนะคะ❤

    #475
    0
  4. #474 sprimmm (จากตอนที่ 6)
    9 พ.ค. 63 / 23:47 น.

    พีคมาก เป็นตอนจบที่คาดไม่ถึงเลยค่ะ แต่ก็ดีมากๆเช่นกัน ฮืออยากร้องไห้มาก ;____; เป็นนิยายที่อบอุ่นฟีลกู๊ดเรื่อยๆที่เราโคตรจะรักเลย ปกติเราชอบแนวนี้อยู่แล้ว พอได้อ่านมาอ่านเรื่องนี้ก็ได้รับรู้ว่ามันดีมากๆ ขอบคุณไรท์ที่แต่งงานเขียนดีๆออกมานะคะ เป็นนิยายที่เราอ่านแบบไม่คิดเลยว่าอีกนานไหมกว่จะจบตอน ด้วยความที่สมาธิสั้นมาก แต่เรื่องนี้เรากลับไม่มานั่งคิดเลยว่าอีกนานไหมกว่าจะจบตอน มันอิ่มใจ มันอ่านได้เรื่อยๆ เราชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้จริงๆนะคะ แง้

    #474
    0
  5. #473 sprimmm (จากตอนที่ 5)
    9 พ.ค. 63 / 23:13 น.

    ตอนน้องบอกชอบคืออยากร้องไห้มากอ่ะ ทั้งดีใจทั้งซึ้งทั้งประทับใจทั้งเขิน ฮือมันดีจังเลย แล้วตอนนี้คือยิ้มแก้้มแตกทั้งตอนเลย ฮืออออออออ ;___;

    #473
    0
  6. #472 sprimmm (จากตอนที่ 4)
    9 พ.ค. 63 / 22:51 น.

    เรื่องในอดีตน้องนี่คือเจ็บหัวใจมาก แต่คนพี่ก็คือเริ่มรุกแน้วววว

    #472
    0
  7. #471 sprimmm (จากตอนที่ 3)
    9 พ.ค. 63 / 22:26 น.

    น้องน่ารักจังอ่ะ

    #471
    0
  8. #470 sprimmm (จากตอนที่ 2)
    9 พ.ค. 63 / 18:54 น.

    ตอนจงอินถามว่าอยากเจออีกหรือเปล่าคือจะร้องไห้ เหมือนใจจะฟู ฮือมันดีจัง

    #470
    0
  9. #469 sprimmm (จากตอนที่ 1)
    9 พ.ค. 63 / 02:10 น.

    เราชอบมากกก เห็นแนะนำนานแล้วไม่ได้เข้ามาอ่านสักที คือมันดีชอบความชนบท ชอบความคิดของจงอิน ชอบความธรรมชาติของทั้งคู่ด้วย แง้ ดีหมดเลยยยยยยยย

    #469
    0
  10. #468 Jxnush (จากตอนที่ 6)
    21 ธ.ค. 62 / 23:28 น.
    จบได้ดีมากๆๆๆเลยค่ะ เราโคตรตื้นตันใจอ่ะ เรื่องนี้อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจมากๆ บอกไม่ถูกแต่ชอบมากจริงๆค่ะ T____T
    #468
    0
  11. #467 Jxnush (จากตอนที่ 5)
    21 ธ.ค. 62 / 21:45 น.
    ต้องกลับมาหาน้องนะ! ;—;
    #467
    0
  12. #466 Jxnush (จากตอนที่ 4)
    21 ธ.ค. 62 / 21:07 น.
    น้องจะกลับมาพูดได้มั้ยนะ;-;
    #466
    0
  13. #465 Jxnush (จากตอนที่ 3)
    21 ธ.ค. 62 / 20:42 น.
    เอ็นดูน้องมากๆ
    #465
    0
  14. #464 Kkkkkkkk (จากตอนที่ 6)
    21 ธ.ค. 62 / 20:26 น.

    ชอบไคฮุนมาก ดีใจที่ได้มาเจอเรื่องนี้

    พอจงอินได้มาเจอน้อง กลับอบอุ่น อย่างเหลือเชื่อ

    รู้สึกว่าหัวใจมันพองโต อ่านแบ้วมีความสุขมากเลยค่ะ


    #464
    0
  15. #463 Jxnush (จากตอนที่ 2)
    21 ธ.ค. 62 / 17:58 น.
    น้องน่ารักแงงงง
    #463
    0
  16. #462 Jxnush (จากตอนที่ 1)
    21 ธ.ค. 62 / 17:40 น.
    น้องเซฮุน เกิดอะไรขึ้นกันนะ ;-;
    #462
    0
  17. #461 ฉลามน้อยแดนมังกร (จากตอนที่ 6)
    19 ก.ย. 62 / 23:19 น.

    เป็นเรื่องที่อบอุ่นไปถึงแก่นหัวใจเลย ตอนอ่านรู้สึกได้ถึงความเอ็นดูของพี่ที่มีต่อน้องมากๆ เป็นนิยายที่ดีและประทับใจมากๆเลยค่ะ อุ่นใจมากที่ได้อ่านเรื่องอบอุ่นดีๆแบบนี้ ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ
    #461
    0
  18. #460 Anniie Ann (จากตอนที่ 6)
    28 มิ.ย. 62 / 21:24 น.
    เป็นเรื่องที่อบอุ่นหัวใจจริงๆนะคะ กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังรู้สึกอยากเดินทางไปพร้อมกับไดอารี่เล่มนี้ของจงอินจริงๆ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆเรื่องนี้ที่เขียนขึ้นมาให้ได้อ่านนะคะ อบอุ่นหัวใจมากๆเลยค่ะ
    #460
    0
  19. #459 Anniie Ann (จากตอนที่ 1)
    28 มิ.ย. 62 / 11:59 น.
    กลับมาอ่านฟิคเรื่องนี้อีกครั้งด้วยความคิดถึงมากๆ
    #459
    0
  20. #458 tales story (จากตอนที่ 2)
    13 มิ.ย. 62 / 11:41 น.
    เขิน จะบ้าแน้ว
    #458
    0