เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

เฮียลม หมูกะทะ

หลังจากการเรียนปี 2 ในวันเเรกจบลง พวกผมทั้ง 6 คนก็มาสิงสถิตอยู่ที่นี่เเหละครับ ก็ตามสัญญาที่ไอ้เผ่ามันเคยบอกกับผมไว้ ว่าเปิดเทอมวันเเรกมันจะพาผมมาเลี้ยงตอบเเทนที่ผมไปช่วยมันจัดบอร์ดวิชาการวันนั้น ยังไงวันนี้ผมจะถล่มเเม้งให้ยับเลย

"เอ้า พวกมึง เเดกกันให้อิ่ม ไม่อิ่มไม่ต้องกลับ เพราะวันนี้เสี่ยเผ่าจะเลี้ยงทั้งโต๊ะเลยคร้าบบบ" ผมบอกกับทุกคน เเละหันไปขยิบตาให้ไอ้เผ่าทีนีง มันทำหน้าตาเเบบเคียดเเค้นผมมากๆเลยหล่ะครับ สมน้ำหน้าเเม้ง!!

"มึงไปรวยจากไหนมาวะไอ้เผ่า ถูกหวยไงมึงอ่ะ" ไอ้นายหันไปถามบ้าง

"หรือมึงคืนดีกับพ่อมึงเเล้ว เค้าถึงยอมให้เงินมึงใช้" ไอ้ยุ้ยว่าต่อ พร้อมกับหัวเราะซะดังลั่นร้านเลย

"ไม่ใช่เเบบที่พวกมึงคิดทั้งนั้นเเหละ ก็เพราะเเม้งนั่นเเหละ ตัวดีนัก" มันหันมาชี้หน้าผม เอ้า!! เกี่ยวอะไรกะผมวะเนี่ย

"เอาน่า รู้เเค่มันจะเลี้ยงพวกมึงก็พอ ไม่ต้องถามมันมากนักหรอก เดี๋ยวมันเขิน" ผมเเกล้งเอาไหล่ของผมไปกระเเทกไหล่ของมันเบาๆ เป็นการหยอกๆสไตล์เพื่อน

"เขินพ่อมึงดิ" มันหันกลับมาด่าผม เเต่ผมไม่รู้สึกอะไรหรอกครับ ชินเเล้ว

"มึงไปเลยนะไอ้ภาพ ไปตักของมาให้ไอ้เผ่ามันเลยนะมึง" ไอ้เก่งมันสั่งผม เออ ก็ได้ เห็นว่าวันนี้ไอ้เผ่ามันเป็นเจ้ามือหรอกนะ ไม่งั้นอย่าหวังว่าผมจะบริการมันเลย

ผมหันไปมองคนข้างๆที่นั่งขนาบกับผมอีกด้านนึง ผมมั่นใจว่าผมเอามันมาด้วยเเน่ๆ เเต่ว่าทำไมมันเงียบจังวะ

เเม้งเอ้ย มันเล่นมือถืออีกละ วันๆเเม้งเอาเเต่ก้มหน้าก้มตาเล่นเเต่มือถือ มันมีอะไรนักหนา....

"ไอ้สีฟ้า"ผมเรียกมันเเต่มันไม่ได้สนใจผมซักนิด

"....." เเม้งนิ่ง!!!

"ไอ้สีฟ้า..."

"....." ขยับตัวนิดนึง เเต่ก็เเค่นั้น

"ไอ้เหี้ยสีฟ้า" ผมสุดจะทนละนะ

"อืม" คำสั้นๆที่มันตอบรับผม เเต่มันยังไม่ละสายตาจากมือถือของมันเลย

"จะเเดกมั้ย หรือจะเเดกมือถือ" ผมหันไปทำหน้าดุๆใส่มัน มันพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ๆ ไม่เเสดงอาการเลยว่ารำคาญผม!!!

"ทำไม" ยัง ยังจะมาถามว่าทำไมอีก

ผมดึงมือถือออกจากมือของมันทันที เเละยัดมันลงในกระเป๋ากางเกงของผม ไม่ต้องเล่นเเม้ง!!!

"เอามา...ของกู" มันเเบมือของมันมาตรงหน้าของผม เพื่อจะขอมือถือของมันคืนจากผม ฝันไปเหอะ

"ลุก...ไปตักของกินกับกู" ผมสั่งมัน มันชักสีหน้าใส่ผมทันที

"ไม่กิน" มึงจะบ้าหรอไง เค้าคิดค่าหัวมึงไปเเล้วมั้ยหล่ะ

"สีฟ้า!!!ไปตักของกินกับกูหน่อย" พยายามทำเสียงให้เหมือนขอร้องมันที่สุดเเล้ว

มันมองผมด้วยหางตาอีกครั้ง จิกเก่งจังนะสายตาของมึงเนี่ย!!!

ผมพามันเดินมาตรงโซนของสด ที่มีเนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อปลา ลูกชิ้น ไส้กรอก เเละของโปรดของผม เบคอน!!!

ผมยื่นจานใบนึงที่มันเต็มไปด้วยเบคอนให้กับคนที่มากับผมถือไว้ มันก็รับไปถือแบบไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

"จะกินอะไร จะตักให้" ผมหันไปถามมันที่ยังคงมองจดๆจ้องๆอาหารอยู่อย่างนั้น

"คือ...กู" อ้ำๆอึ้งๆอีกเเล้ว

"อย่าเรื่องมากนักได้มั้ย กินๆเข้าไปเหอะ" ผมหันไปดุมันเบาๆ

"งั้นมึงอยากตักอะไรก็ตักมาเลย" ผมมองมันที่พูดกับผม เเต่เบนหน้าหันมองไปทางอื่น มึงนะมึง!!!

พอมันบอกออกมาเเบบนั้น ผมเลยคว้าหมูสามชั้น เเละปลาหมึกยื่นส่งให้มันช่วยถือ ส่วนผมถือไส้กรอก กับเนื้อวัวอีกเต็มจาน เเละเดินนำกลับมาที่โต๊ะที่พวกเพื่อนๆผมนั่งกินกันอยู่ พวกผมอ่ะมันสายกินเนื้อครับ กินทีเเทบล้มวัว ล้มหมูกันเลยทีเดียว กินหนัก จัดเต็มทั้งนั้น เอาง่ายๆคือรวมตัวกันเมื่อไหร่ ร้านนั้นๆเเทบเจ๊งอ่ะ โดยเฉพาะบุฟเฟต์เเบบนี้ ผมว่าที่ร้านต้องมีขาดทุนกันบ้างเเหละน่า

"กูขอมือถือกูด้วย" เสียงหนึ่งดังข้างๆหูของผม ในขณะที่ผมกำลังคว้าเบคอนเข้าปาก มึงนี่ขัดเวลากินของกูจริงๆ

"......" ผมก็ทำเฉย

"ไอ้ภาพ อย่ากวนตีนกูน่า" มันเอามือมาสะกิดที่ขาผมเบาๆ

"ทำไมมึงไม่กิน ในมือถือมีอะไรนักหนา" ผมวางตะเกียบลง เเละเอี้ยวตัวเพื่อไปคุยกับมันเเบบจริงๆจังๆ

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นเเหละ" มันตอบกลับผมเสียงขุ่น

"กูว่ามึงติดมือถือมากไปแล้วนะ มึงดูดิ พวกกูไม่มีใครเป็นเหมือนมึงซักคน" ผมว่าพร้อมกับกวาดสายตามองไปยังเพื่อนๆของผม ที่มันดูตั้งอกตั้งใจในการกินจนไม่สนใจห่าอะไรทั้งนั้น

"กูก็เป็นของกูเเบบนี้มาตั้งนานเเล้วอ่ะ" มันตอบพร้อมกับจ้องตาของผมอย่างไม่ยอมเเพ้

"ไอ้สีฟ้า มึงมีเพื่อนนะเว้ย คนตั้งหลายคนอยู่ตรงหน้ามึง เเทนที่มึงจะให้ความสนใจ มึงกลับสนใจเเต่หน้าจอมือถือ เเล้วเเบบนี้ใครเค้าจะกล้าเปิดใจคุยกับมึงกันวะ มึงเล่นเอาตัวของมึงอยู่ในโลกของมึงคนเดียวเเบบนี้ ใครจะกล้าเข้าไปอยู่กับมึง มึงตอบกูดิ" ผมจ้องตามันกลับอย่างไม่ยอมเเพ้เช่นกัน

"....." มันเงียบ เเละไม่ได้จ้องตาของผมอีกเเล้ว

ผมล้วงมือเข้าไปเอามือถือของมันออกจากกระเป๋าของผม เเละวางไว้ที่ข้างๆตัวของมัน มันเพียงเเค่มองมือถือของมันที่ผมวางคืนไว้ให้ เเต่ไม่ได้คว้าหยิบเอาไป มันทำเพียงเเค่มองนิ่งๆเท่านั้น

ผมคงทำเกินไปจริงๆหน่ะเเหละ ผมไม่ควรยุ่งเรื่องของมันมากจนเกินไป

"กูขอโทษ กูไม่ควรยุ่งกับมึงเกินไป มึงอยากทำอะไรก็ทำเหอะ" น้ำเสียงของผมอ่อนลงมาเยอะ หลังจากที่ผมพึ่งคิดได้ว่าผมละเมิดสิทธิส่วนตัวของมันมากจนเกินไป

"ไม่เป็นไรอ่ะ" มันตอบโดยที่ไม่ได้มองหน้าของผม

"เอาคืนไปดิ มือถือมึงอ่ะ" ผมว่า พร้อมกับก้มลงมองมือถือของมันที่ผมวางเอาไว้ให้ เเละดันให้เข้าไปใกล้มันมากขึ้นกว่าเดิม

"กูเริ่มหิวเเล้วเเหละ" มันพูดพร้อมกับหยิบตะเกียบที่วางอยู่ข้างๆจานของมัน เเละเอื้อมไปหนีบลูกชิ้นในเตามากินอย่างเงียบๆ

เเล้วมือถือมึงอ่ะ ไม่เอาเเล้วหรอไง!!!

"เก็บมือถือก่อนมั้ยหล่ะ อาหารเต็มโต๊ะ เดี๋ยวมันกระเด็นโดนมือถือ" ผมเตือนด้วยความเป็นห่วง

"เก็บให้หน่อย" มันก้มหน้าพูดกับผม เสียงมันเบาๆได้ยินไม่ถนัด

"ห้ะ!!!มึงพูดเบา ได้ยินไม่ชัด" ผมเอียงหูให้เข้าไปใกล้ๆไอ้สีฟ้าอีกนิด ก็เพื่อนๆมันก็พูดกันเสียงดังป้ะวะ เเล้วมันก็งุ้งงิ้งๆอะไรก็ไม่รู้

"เก็บมือถือของกูไว้ที่มึงนั่นเเหละ" มันพูดให้ผมฟังชัดๆ ผมเลยหันไปอมยิ้มให้มันนิดๆ มันพูดง่ายๆเเบบนี้ตั้งเเต่เเรกซะก็จบเเล้วมั้ยหล่ะ

ผมหยิบมือถือของมันที่ผมวางไว้ก่อนหน้านี้ เอามันกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของผมตามเดิม เเละเริ่มลงมือกินหมูกะทะต่อ ส่วนไอ้ตัวเรื่องมากข้างๆผมก็ก้มหน้าก้มตากินเเต่ลูกชิ้นของมันต่อไป ความจริงผมก็ไม่ได้อยากวุ่นวายกับมันนักหรอก กลัวมันรำคาญผมด้วยซ้ำ รู้จักกันไม่ทันไรก็ยุ่มย่ามกับมันซะเเล้ว เเต่มันก็ชอบทำตัวให้ผมหงุดหงิดจริงๆนี่ โดยเฉพาะเรื่องอาหารการกินของมัน ดูมันไม่ใช่คนที่กินอะไรง่ายๆด้วยซ้ำไป ออกไปทางเรื่องมากซะด้วยซ้ำ ผิดกับผมที่กินได้เเทบจะทุกอย่าง ยกเว้นพวกพืชผักไว้ซักเรื่องนึงเเล้วกันนะครับ นอกนั้นผมก็กินอะไรก็ได้อ่ะ เเต่เท่าที่ผมสังเกตุมันไม่เเตะต้องพวกเนื้อสัตว์เลยด้วยซ้ำ เห็นที่คว้าไปกินบ่อยสุดน่าจะเป็นลูกชิ้นที่มีเเต่เเป้งนี่เเหละครับ นอกนั้นก็หนีบเนื้อปลาไปบ้างชิ้นสองชิ้นในขณะที่พวกผมกินเนื้อกันไปเป็นกิโล ส่วนไอ้สีฟ้ากินไปแค่ขีดนึงได้มั้ง ทำไมมันกินน้อยนัก หรือมันไม่ชอบกิน ไม่ซิ!!!มันชอบกินอะไรบ้างดีกว่า

"ไอ้ภาพ มึงดูโน่น" ผมหลุดออกมาจากการนั่งสังเกตุไอ้สีฟ้าก็เพราะไอ้ตัวข้างๆอีกฝั่งของผมนี่เเหละ มันกระเเทกไหล่ผมอยู่นั่น ไอ้เผ่าเป็นเชี้ยอะไรของมันวะ

ผมมองหน้าไอ้เผ่า เห็นมันพยักเพยิดหน้าไปทางประตูทางเข้าของร้านหมูกะทะ ผมเลยมองตามไป เเละผมก็พบกับ.....กวาง!!!

ใช่ครับ กวาง ผู้หญิงที่ผมชอบมาตั้งเเต่รับน้องตอนปี1 เธอเรียนคณะบริหาร ผมได้พบกับเธอเวลาที่เธอชอบมาทานข้าวที่คณะของผมนี่เเหละ เธอเป็นผู้หญิงน่ารัก ยิ้มสวย ตัวบางๆ หุ่นเธอค่อนไปทางนางเเบบได้สบายๆเลย ผมได้มีโอกาสพูดคุยกับเธอครั้งเเรกช่วงที่ต้องเข้ารับน้องด้วยกัน เเละก็มีไอ้เผ่านี่เเหละที่คอยเป็นผู้ช่วยผมอยู่ตลอด เพราะมันรู้ว่าผมชอบกวาง มันเสนอตัวเข้าไปชวนให้กวางมากินข้าวที่โรงอาหารของคณะบัญชีบ้าง ชวนให้กวางมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดกับพวกผมบ้าง เเละก็สารพัดเเผนการที่คนอย่างมันจะนึกขึ้นมาได้ เเละจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้มันก็บอกให้ผมไปสารภาพรักกับกวาง ผมก็ทำใจอยู่นานนะ ว่าผมจะบอกกวางดีมั้ย เเต่ผมก็ตัดสินใจบอกออกไป กล้าๆกลัวๆกับคำตอบเหมือนกันเเหละ เเต่พอบอกเเล้ว กวางเค้าก็เฉยๆนะ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร เเถมยังบอกกับผมว่า เธอก็พอจะรู้เเหละว่าผมชอบเธอ..ไอ้เผ่ามันก็บอกว่าผมก็ยังคงมีสิทธินะ ผมก็เชื่อเเบบนั้น เเต่ตลอดเวลาหลังจากที่ผมสารภาพออกไป เธอก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม ไม่สนใจผมเหมือนเดิม วันเกิดเธอผมก็เอาของขวัญไปให้ เธอก็เฉยๆ... โทรไปหา เธอก็รับบ้างไม่รับบ้าง... นัดไปเที่ยวกัน เธอก็มักจะปฎิเสธที่จะไปกับผม... เเต่พอวันไหนที่ผมเงียบหายไม่โทรไปหา บางครั้งเธอก็มักจะโทรกลับมาเเละมันก็ทำให้บางทีที่ผมจะถอดใจจากเรื่องของเธอ ก็ทำให้ความคิดมันพังทลายลงทุกที เเละกลับมีความหวังขึ้นมาซะอย่างนั้น พบมักจะได้ยินจากใครหลายๆคนที่มักจะบอกผมเกี่ยวกับเรื่องของเธอ ว่าวันนี้เจอเธอไปกับผู้ชายคนนั้นบ้างหล่ะ คนนี้บ้างหล่ะ เเต่ผมก็ไม่เคยถาม ไม่เคยวุ่นวาย เพราะผมรู้ตัวว่าผมไม่ได้มีสิทธิอะไรในตัวของเธอเลย

"หวัดดี ไม่เจอกันนานเลยเนอะ" เสียงของกวางที่เอ่ยทักผม ทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ ทำไมช่วงนี้ผมสติไม่ค่อยอยู่กับตัวบ่อยจัง

"สบายดีมั้ย" ผมถามคำถามที่ผมชอบถามกวางบ่อยๆ

กวางไม่ตอบอะไร เพียงเเค่พยักหน้าเเละยิ้มให้ผมเท่านั้น

"มาคนเดียวหรอไง" ไอ้ยุ้ยถามคำถามขึ้นมา

"เปล่า เดี๋ยวมีรุ่นพี่ตามมาอีก3 คนอ่ะ" กวางบอกยิ้มๆ

"นึกว่ามาคนเดียว จะชวนให้มานั่งด้วยกัน" ผมพูดออกไปอย่างมีความหมาย

"เออนั่นดิ ก็ชวนพวกพี่มานั่งตรงนี้เเหละ กินกันเยอะๆ สนุกจะตาย" ไอ้เก่งพูดขึ้นมาบ้าง

"ไม่เอาอ่ะ เราจะคุยเรื่องรับน้องที่คณะกันด้วย" กวางพูดปฎิเสธ

"ปฎิเสธตลอดเลยนะกวาง ไม่คิดว่าคนเเถวนี้จะน้อยใจบ้างหรอไง" ไอ้เผ่าพูดขึ้น เเต่สายตาเหล่มาทางผม

"จะน้อยใจทำไมอ่ะ น้อยใจเราหรอภาพ" เอ้า ถามเเบบนี้ ผมจะตอบยังไงดีหล่ะ

"เปล่านี่" ผมตอบกลับไป พยายามเก็บอาการน้อยใจไว้ลึกๆ ไม่อยากทำให้ใครลำบากใจ

"เเกถามเเบบนี้ไอ้ภาพมันก็ต้องตอบเเบบนี้ป้ะวะ รู้ทั้งรู้ว่ามันชอบเเก มันชวนเเกมานั่งก็เพราะมันอยากให้เเกนั่งกับมันด้วย เก่งนักนะเรื่องปั่นหัวไอ้ภาพเนี่ย" ไอ้ยุ้ยพูดไปด้วย พลิกเบคอนบนเตาไปด้วย ท่าทางที่ดูสบายๆของมัน ใครที่มองมาอาจจะคิดว่ามันเเค่พูดไปงั้นๆ เเต่กับผม ผมรู้ว่าไอ้ยุ้ยมันเริ่มไม่พอใจ

"ภาพไม่ได้น้อยใจเราหรอก เรารู้....." ผมเเอบเห็นไอ้ยุ้ยมันเบะปากด้วย

"อื้ม" ผมได้เเต่ตอบเเบบนั้นออกไป จะพูดอะไรได้มากกว่านี้หล่ะ

"เธอชื่อ สีฟ้าใช่มั้ย" ผมเงยหน้ามองหน้าของกวางที่มองไปทางไอ้สีฟ้า เเต่คนที่ถูกถาม กลับทำเพียงนิ่งๆเท่านั้น

"....." มันนั่งมองไปทางด้านหน้า มันได้ยินหรือเปล่าวะ

"เอ่อ ใช่ มันคือสีฟ้า" เหมือนไอ้นายจะรับรู้ถึงความรู้สึกของผมว่าทำไมดูเหมือนไอ้สีฟ้ามันจะนิ่งๆไป มันมองหน้าผม เเปปนึง เเละตอบคำถามนั้นของกวางเเทน

"เราชื่อ กวางนะ" กวางยังคงคุยกับมันต่อ เเต่มันก็ทำเหมือนเดิม คือ นิ่ง...

"เอ่อ..." ไอ้เผ่าส่งเสียงออกมาเเค่นั้น ท่าทางทั้งโต๊ะจะเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติในตัวไอ้สีฟ้ากันหมดเเล้วหล่ะ

"ท่าทางเธอจะไม่อยากรู้จักเรานะ สีฟ้า" ไอ้สีฟ้าปลายตามามองหน้ากวางเเปปนึง เเค่เเปปนึงเท่านั้นจริงๆ

"สีฟ้า มึงเป็นอะไร" ผมกระเถิบตัวเองให้เข้าใกล้สีฟ้ามากขึ้น เพื่อจะกระซิบถามถึงสิ่งที่ผมสงสัย

"กูเปล่า" มันตอบกลับผมเบาๆ

"มึงเงียบเกินไปไอ้สีฟ้า" ผมพยายามมองหน้ามัน เเต่มันยังคงไม่ยอมสบตากับผม

"กู..กูอึดอัดนิดหน่อยหว่ะ สงสัยกินเยอะไป" มันทำหน้าเซ็งๆ ถึงมันจะไม่ได้หันหน้ามามองผม ผมก็เห็นสีหน้าของมันจากด้านข้างนี่เเหละ

"คุยกับกวางหน่อย" มันหันมามองหน้าผมทันที ที่ผมพูดจบ สายตาที่มันมองผมเหมือนมันฉายชัดว่ามันไม่พอใจ มันเป็นอะไรวะ!!!

"...." ผมเเปลความเงียบของมันไม่ออกโว้ยย

"นะมึง เค้าคุยกับมึงนานเเล้วอ่ะ" ผมยังพยายามอ้อนวอนให้มันยอมคุยกับกวางซักนิด

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ กวาง" มันหันไปพูดกับกวางตามที่ผมบอก เเละหันมาทิ้งสายตาให้กับผม เหมือนจะบอกกลายๆว่า กูพูดเเล้วนะมึง!!!

"ดีใจที่ยอมพูดด้วย นึกว่าจะไม่ยอมพูดกับเราเเล้ว" ทำไมผมรู้สึกว่าน้ำเสียงของกวางดูตื่นเต้นเเปลกๆ กับเเค่คำทักทายสั้นๆของไอ้สีฟ้า

"ทำไมต้องทำเสียงดีใจขนาดนั้น" ไอ้นายพูดขึ้น

"เก็บอาการหน่อยมั้ยหล่ะ บางทีอ่ะ" ไอ้ยุ้ยพูดขึ้นมาบ้าง

ผมจะพยายามไม่คิดอะไรมากเเล้วกันนะ...

"มึง เบคอนมึงไหม้เเล้วอ่ะ" ไอ้สีฟ้ามันสะกิดบอกผม

"...." คิดมากจนได้ซินะ

"อย่าทำหน้าเเบบนี้ดิวะ" ผมทำหน้าเเบบไหนวะ

Rrrrrr...

ผมหันไปสนใจเสียงเรียกเข้ามือถือของกวาง ที่มันดังขึ้น

"ค่ะพี่ กวางมารอในร้านเเล้ว" คงจะเป็นรุ่นพี่ที่นัดกันไว้ มาถึงเเล้วมั้ง

"พี่จอดรถตรงด้านข้างได้เลยนะ ร้านนี้มีที่จอดรถให้ค่ะ" กวางยังคงคุยอยู่กับปลายสาย

"เเล้วเจอกันค่ะ" กวางพูดเเค่นั้น เเละกดวางสายลง

กวางหันมามองหน้าของผม เธอเพียงมองผมนิ่งๆ ผมก็มองเธอกลับไปนิ่งๆเช่นกัน ผมไม่เข้าใจถึงสายตาที่กวางส่งออกมา ผมไม่เคยรู้เลยว่ามันมีความหมายว่ายังไง ผมไม่อาจสื่อสารกับใครได้เเค่เพียงมองตาหรอกนะ เเม้งเอ้ย!!เป็นความสัมพันธ์ที่โคตรคลุมเครือเลย

กวางเธอเดินไปแล้ว เธอไม่ได้กล่าวคำร่ำลาใดๆกับใครทั้งนั้น ผมก็ได้เเต่มองเธอเดินไป อีกครั้ง...

"มึงควรเลิกชอบมัน" ผมหันหน้าไปหาไอ้ยุ้ยทันที ที่มันพูดประโยคนั้นจบลง

"ไอ้ยุ้ย มึงเอาอีกเเล้วนะ" ไอ้เผ่าหันมาดุมัน

"เเม้งเหี้ย เชื่อกูไอ้ภาพ" ไอ้ยุ้ยยังคงไม่หยุดพูด

"มึงเเดกต่อไปเลยไอ้ยุ้ย จะได้เงียบๆปาก" ไอ้นายหันไปคีบปลาหมึกใส่ลงในจานไอ้ยุ้ย

"ไม่ต้องคิดอะไรมากมึง" ไอ้เผ่าตบบ่าผมเบาๆ

"อ่ะ เบคอนของโปรดมึงอ่ะ" ไอ้นายเอื้อมมือมาวางเบคอนลงในจานของผม

ผมรู้ว่าทุกคนหวังดี เเละเป็นห่วงผม เพื่อนๆของผมทุกคนอยู่ข้างๆผมเสมอ เเค่การเเสดงออกของเเต่ละคนก็จะเเตกต่างกันออกไป ผมโชคดีตรงนี้เเหละ...เพราะเวลาผมเเย่ๆผมไม่เคยรู้สึกว่าผมอยู่คนเดียวเลยซักครั้ง ผมมีพวกมันอยู่กับผมเสมอ

0 ความคิดเห็น