เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

นี่เป็นเช้าวันเเรก ในการเปิดเรียนปีที่ 2 ของผมที่มหาลัยเเห่งนี้ ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่ขั้นบันไดหน้าคณะบัญชี เเละตอนนี้เป็นเวลา 7โมงเช้าเเล้ว ผมตื่นเช้ามากครับวันนี้ ตื่นเต้นสำหรับการเปิดเรียนในที่เเห่งใหม่เเห่งนี้ สภาพเเวดล้อม รวมไปถึงผู้คนก็ดูเเปลกตา คนที่ผ่านไปผ่านมาก็มองผมบ้าง ซุบ ซิบกันเเละมีชี้มือมาทางผมบ้าง เเต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจหรือสนใจอะไรมากมายนัก ผมอยากอยู่ของผมเเบบเงียบๆมากกว่า

เเต่ผมคงไม่ได้อยู่เงียบๆนานหรอกครับ....

"เฮ้ ไอ้สีฟ้า" จบกัน ความเงียบสงบของผม

"ไง" ผมทักทายไอ้เผ่าไปแบบสั้นๆ

"กินข้าวยังอ่ะมึง ไปกินข้าวเช้ากับพวกกูมั้ย" ผมพึ่งสังเกตุว่าไอ้เผ่าไม่ได้มาคนเดียว ยังมีผู้ชายสองคน เเละผู้หญิงอีกหนึ่งคนมากับมันด้วย สามคนนี้ผมไม่คุ้นหน้าเลย

"กูยังไม่หิวหว่ะ" ผมตอบมันออกไป

"ไม่ต้องเกร็งหรอกมึง นี่ๆ เดี๋ยวกูจะเเนะนำพวกมันให้มึงรู้จักนะ ไอ้ตี๋เนี่ยมันชื่อไอ้เก่ง ไอ้เเว่นนี่เรียกมันว่าไอ้นาย ส่วนไอ้ผู้หญิงคนเดียวในที่นี้มันชื่อ ไอ้ยุ้ย พวกมันคือเพื่อนสนิทของกูกับไอ้ภาพ" ผมมองตามทีละคน ขณะที่ไอ้เผ่ามันเเนะนำกลุ่มเพื่อนของมันให้ผมรู้จัก ทุกคนดูเป็นมิตรดีนะ ยิ้มให้กับผมทุกคนเลย ผมทำได้เพียงส่งยิ้มน้อยๆตามสไตล์ผมไปให้พวกมันเเทน

"มึงคือสีฟ้า เด็กซิ่วจากที่อื่นซินะ ไอ้เผ่ามันโทรเล่าเรื่องมึงให้พวกกูฟังเเล้ว มันบอกมึงหล่อมาก เเต่กูไม่คิดว่ามึงจะหล่อกว่าที่กูคาดไว้" หนุ่มเเว่นที่ชื่อนาย เอ่ยทักผม

"ดีจังเลย จู่ๆก็มีผู้ชายหล่อๆมาอยู่ในเเก้งค์เดียวกับกู ชีวิตกูดูสดใสซู่ซ่าขึ้นเป็นกองเลยอ่ะ" ผมหันไปแอบขำให้กับท่าทางเปิดเผยของยุ้ย

"ไอ้ยุ้ย อย่าเเรดให้มากนักนะมึง เดี๋ยวไอ้สีฟ้ามันตกใจกับอาการของมึงเเละหนีไปอยู่กลุ่มอื่นซะก่อน" หนุ่มหน้าตี๋ที่ชื่อเก่งเอ่ยเเซวยุ้ย

"เนี่ย พวกเเม้งก็เป็นเเบบนี้เเหละ มึงก็ทำใจให้ชินไว้นะไอ้สีฟ้า เพราะมึงต้องอยู่กับพวกกูอีกนาน" ไอ้เผ่าพูดพร้อมกับตบบ่าผมเบาๆ

"เออ เเล้วไอ้ภาพมันไม่ได้มาพร้อมมึงหรอ เห็นว่าพักหอเดียวกันนี่" ไอ้ยุ้ยถามผมขึ้นมา นั่นซิ ผมก็นึกว่ามันจะมาพร้อมไอ้เผ่าซะอีก

"งั้น เดี๋ยวกูไลน์หามันก่อน" ผมจ้องไอ้เผ่าที่มันกำลังกดมือถือคุยไลน์กับไอ้ภาพ

"มันตอบยัง" เก่งหันไปถามไอ้เผ่า

"มันกำลังวิ่งมา บอกให้รอมันก่อน" ไอ้เผ่าก้มลงไปอ่านข้อความในมือถือที่เด้งขึ้นมา

"เชี้ย...กูหิวเเล้ว กูไปรอที่โรงอาหารเลยได้ป้ะวะ" ไอ้ยุ้ยว่าพร้อมทำท่าลูบท้องตัวเองไปด้วย

"ไอ้เผ่า มึงไลน์บอกมันว่าไปเจอที่โรงอาหารเลยเเล้วกันนะ" ไอ้นายร่วมสบทบกับไอ้ยุ้ยอีกคน

"พวกมึงไปเหอะ กูยืนรอไอ้ภาพเอง" ผมอาสายืนรอไอ้ภาพให้ เพราะท่าทางพวกมันคงจะหิวข้าวเช้ากันมากๆเเล้ว

"เอางั้นก็ได้ งั้นพวกกูไปก่อน บอกมันว่าเจอที่เดิม ไอ้ภาพมันรู้" เก่งเป็นคนหันมาบอกผม

ผมพยักหน้าให้พวกมันไปทีนึงว่าเป็นอันรับรู้ พวกมันเลยพากันเดินไปยังทางที่น่าจะตรงไปยังโรงอาหารเเหละมั้ง เพราะผมก็ไม่รู้ว่าโรงอาหารอยู่ทางไหนเหมือนกัน

ผมยืนรอมันไปด้วย เล่นโทรศัพท์ไปด้วย ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนวิ่งตรงมาทางผม เเละเสียงฝีเท้านั้นก็หยุดอยู่ใกล้ๆผม ผมละจากหน้าจอมือถือ ก็พบกับคนที่ผมยืนคอยอยู่

"เเล้วพวกมันไปไหนกันหมดอ่ะ"

"มันหิวมาก รอมึงไม่ไหว มันให้มึงไปหาที่เดิม" ผมพูดตามที่ไอ้เก่งบอกให้ผมพูด มันก็เเค่พยักหน้าเบาๆให้ผมเท่านั้น

ผมเดินตามมันมาที่โรงอาหารของคณะ เช้าขนาดนี้คนยังดูเยอะมากๆเลยอ่ะ โรงอาหารที่นี่กว้างขวางมาก อากาศโปร่งไม่อึดอัด ที่นั่งก็มีเยอะ น่าจะประมาณ 25-30 โต๊ะได้ เเสดงว่าคณะบัญชีนี่นักศึกษาน่าจะเยอะนะเนี่ย

"กว้างใช่มั้ยหล่ะ ไม่ใช่เเค่คณะบัญชีหรอกที่ชอบมากินข้าวที่นี่ บางทีบริหารที่อยู่ตึกข้างๆก็ชอบมากินที่นี่เหมือนกัน" มันพูดกับผม เหมือนรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

มันเดินนำผมเข้ามาในโรงอาหารทางด้านใน โต๊ะมุมซ้ายสุดคงจะเป็นโต๊ะประจำของพวกมันซินะ เพราะผมเห็นพวกมันโบกมือกันให้ควัก ตอนที่เห็นพวกผมสองคนเดินเข้ามา เมื่อถึงที่โต๊ะ ไอ้ภาพโยนกระเป๋าสะพายสีดำที่มันสะพายมาไว้ที่ตักไอ้เผ่า เเละบอกให้ไอ้เผ่าดูกระเป๋าของมันให้ดีๆ ส่วนมันลากเเขนผมให้เดินตามมัน เพื่อที่จะไปซื้อข้าวเช้า

เราสองคนมาหยุดยืนอยู่ที่ร้านอาหารตามสั่งในโรงอาหารของมหาลัย ผมไล่สายตาดูเมนูอาหารที่มันตระการตาเหลือเกิน น่าจะมีไม่ต่ำกว่า 40 รายการนะเนี่ย ร้านเล็กๆเเค่นี้ ทำไมถึงได้มีเมนูเยอะเเยะขนาดนี้นะ ผมไล่สายตาจากบนลงล่าง เเละจากล่างขึ้นบน ผมก็ยังไม่รู้ว่าผมจะกินอะไรอยู่ดี....

"มึงไม่รู้จะกินอะไร ถูกมั้ย??" เสียงจากคนข้างๆถามผม ผมทำได้เเค่พยักหน้าให้มันไปทีนึง ผมบอกเเล้วว่าผมเรื่องมาก

"มึงมันเรื่องมาก" ผมหันไปทำหน้าดุๆใส่คนข้างๆที่มันบ่นถึงผม

"มึงจะกินอะไรอ่ะ" ผมถามมันบ้าง เผื่อจะมีไอเดียดีๆจากเมนูที่มันจะสั่ง

"กูก็ไม่รู้" อ้าว ไอ้สัส...

"วันนี้คงไม่ต้องได้เเดกหรอก" ผมว่าประชดใส่มัน มันเหลือบมองผมเล็กน้อย เเละสักพักมันก็ยิ้ม... ผมว่ามันเป็นยิ้มที่ดูเเปลกๆนะในความรู้สึกของผมอ่ะ

"เอางี้มึง มึงเห็นเมนูที่ร้านใช่ป้ะ มันมีฝั่งละ 20 เมนูเว้ย เเละนี่.." ผมมองตามมือของมัน มันหยิบเหรียญบาทออกมาเหรียญนึงชูขึ้นมาตรงหน้าของผม

"มึงจะเอาหัวหรือก้อย" มันจะเล่นอะไรของมันวะ

"หัว" ไม่รู้เว้ย ผมตอบไปมั่วๆอ่ะ

มันโยนเหรียญในมือลงบนโต้ะกินข้าวที่ว่างเเถวๆนั้น เเละเอามือของมันบังเหรียญเอาไว้

"ถ้าออกหัว มึงจะได้เลือกว่ามึงจะเอาเมนูทางฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา เลือกเเค่ซ้ายหรือขวาก่อนเเค่นั้นนะ มึงเข้าใจใช่มั้ย"

"เออ" มันเล่นเป็นเด็กๆไปได้ เเละผมก็ดันไปเล่นกับมันด้วยนี่ดิ

มันค่อยๆเลื่อนมือที่ปิดเหรียญออกช้าๆ เเละในที่สุดเหรียญก็ออกหัว นั่นหมายความว่าผมจะได้เป็นคนเลือกซินะ

"มึงเลือก" มันบอกผม

"กูเอาฝั่งซ้าย" ผมไม่รู้ว่าฝั่งซ้ายมันมีอะไรบ้างนี่ดิ ผมเลยจะดูเมนูจากทางด้านที่ผมเลือกว่ามันมีอะไรที่ผมจะกินได้บ้าง

"ห้ามดูดิ มึงยังเลือกไม่เสร็จเลย" ผมหันไปทำหน้าหงุดหงิดใส่มัน นี่ยังไม่จบอีกหรอวะ

"ต่อไปมึงต้องเลือกเลข 1 ถึง 20 มึงจะเอาเลขอะไร"

"เลข 5 ก็ได้" ผมตอบมันกลับไป

"งั้นกูเอา 14"

"เเล้วยังไงต่อ" มันถามผม

"ก็เลขที่มึงเลือกคือเมนูอาหารที่มึงเลือกให้กูกินไง ส่วนเลขที่กูเลือกก็คือเมนูที่มึงจะได้กิน เข้าใจยัง" มันทำหน้ายิ้มๆใส่ผม เวรเอ้ย...เเค่จะกินข้าวเช้า มันจำเป็นต้องวุ่นวายขนาดนี้เลยหรอวะ

"อืม คงได้เเดกดีเเหละทีนี้" มันรีบไปยืนนับลำดับรายการอาหารที่หน้าร้านอาหารตามสั่งทันที ถ้ามันออกมาเป็นเมนูที่ผมไม่ชอบ นี่ผมต้องกินมันใช่มั้ยอ่ะ

"เชี้ย" มันสบถซะลั่นเลย ที่ผมกลัวเเม้งคงจะเป็นจริงเเล้วเเหละ

"มึงได้อะไร เเละกูได้อะไร" ผมรีบเดินเข้าไปหามันที่ร้านอาหารตามสั่งทันที

"มึงได้ไก่ผัดหอมใหญ่ เเต่กูได้ผักบุ้งไฟเเดงอ่าาา" ผมกลั้นขำกับท่าทางที่มันเเสดงออกเหมือนคนกำลังจะตาย ที่รู้ว่าจะได้กินอะไร มันคงไม่ได้มีความสุขกับเมนูที่มันได้เเน่นอน

"สั่งได้เเล้ว ป้าเค้ารอมึงนานเเล้วเนี่ย" ผมพยักเพยิดหน้าให้มันหันไปดูป้าที่ถือตะหลิวรอการสั่งอาหารของพวกผมทั้งคู่มาสักพักใหญ่ๆได้เเล้วหล่ะ มันก็ได้เเต่ทำหน้าเซ็งๆเเละเดินไปสั่งตามที่มันพูดมาเมื่อกี้นี้เเหละครับ สงสารก็สงสารนะ เเต่มันเล่นของมันเองนะครับ

ยังดีที่ผมยังได้เมนูไก่ผัดหอมใหญ่ ยังพอกินได้อยู่ เเต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่โปรดปรานอะไรมากนัก ก็ยังดีกว่ากินพิซซ่าวันนั้นหล่ะวะ

ผมรับจานไก่ผัดหอมใหญ่จากมือไอ้ภาพที่มันยื่นมาจนเกือบจะชนหน้าของผม เเละเดินตามมันกลับไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนๆนั่งรอกันอยู่

"มึงไปช่วยป้าเค้าผัดกับข้าวมาหรอไง นานชิบหาย" ไอ้นายมันบ่นใส่หน้าไอ้ภาพ

"หึ" มันเหล่หางตามองมาทางผม นี่ผมทำอะไรผิดวะเนี่ย

"กูว่าฟ้าฝนวันนี้กระหน่ำเเน่ๆ มึงเเดกผักบุ้งหรอวะไอ้ภาพ" ผมหันไปตามเสียงเเซวของไอ้เผ่าที่เอ่ยเเซวเพื่อนของมัน หน้าตามันนี่บอกบุญไม่รับจริงๆอ่ะครับ ผมเห็นมันเขี่ยไปเขี่ยมาอยู่นั่น ไม่เห็นมันจะกินซะที

"มึงเงียบไปเลยไอ้เผ่า กูกำลังทำใจอยู่" มันยกส้อมขึ้นชี้หน้าไอ้เผ่า ไอ้เผ่านี่เกือบหน้าหงายเลยหล่ะครับ เป็นใครก็ตกใจมั้ยหล่ะ จู่ๆก็ยกส้อมขึ้นมาเเบบนั้นอ่ะ

"มีงใจเย็นเลยนะไอ้ภาพ กูยังหาเเม่ของลูกไม่ได้เลยนะเว้ย อย่าพึ่งให้กูตายเลยนะ กูขอร้อง" ไอ้เผ่าทำน้ำเสียงเเบบน่าสงสารที่สุดใส่เพื่อนของมัน เเต่หน้าตานี่เเม้งเหมือนจะกวนตีนเพื่อนมันซะมากกว่านะ

"เขี่ยไปเถอะมึงอ่ะ ไม่รู้จะได้เเดกวันไหนเนี่ย" ไอ้เก่งพูดใส่หน้ามัน เเละรวบช้อนส้อมเข้าหากัน เมื่อมันกินข้าวเช้าในจานของตัวเองหมดเเล้ว

"เดี๋ยวกูก็เเดกเองเเหละ" มันเหวี่ยงใส่ไอ้เก่ง

"พวกกูกินข้าวกันอิ่มเเล้วนะเว้ย เหลือมึงกับไอ้สีฟ้านี่เเหละ" ยุ้ยพูดขึ้นมาบ้าง หลังจากที่กินไก่ทอดจานเบ้อเริ่มหมดไป

"เอางี้ละกัน พวกกู4 คนจะไปหาอาจารย์ทวีก่อน ไปเอาชีทรายวิชามาเเจกเพื่อนๆทั้งห้องอ่ะ มึงก็ค่อยๆกินไป มีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะเข้าเรียน กูฝากมันด้วยนะ" ไอ้เผ่าพูดกับไอ้ภาพ เเละท้ายประโยคก็หันมาหาผม

ผมมองพวกมันทั้ง4 คนเดินหายออกไปจากโรงอาหาร ผมละสายตาที่มองกลุ่มเพื่อนใหม่ของผมที่เดินหายไปจากระดับการมองเห็นของผมเเล้ว เเละเลื่อนสายตาของผมกลับมาสนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆของผมเเทน มันก็ยังคงเขี่ยผักบุ้งไปมาในจานของมันอย่างเดิม เฮ้อ...เด็กน้อยจริงๆ

"เอามานี่มา" ผมยกจานข้าวของมันที่สภาพดูไม่ได้ออกมาจากตรงหน้าของมัน เเละดันจานข้าวของผมเข้าไปหามันเเทน มันหยุดชะงักไปนิดนึง

"ไม่เป็นไร กูกินได้" กูคงเชื่อมึงหรอกนะ ว่ามึงจะกินได้

"กินไปเหอะน่า หรือมึงก็ไม่อยากกินจานนี้ด้วย??" ผมถามมันด้วยความสงสัย

"เเล้วมึงจะกินอะไรอ่ะ ถ้ากูกินจานของมึง" หึ กูก็ไม่เเดกจานของมึงเเน่นอน เละยิ่งกว่าข้าวหมาอีก

ผมไม่ได้ตอบคำถามที่มันถามผมหรอกครับ ผมเลือกที่จะลุกไปยังร้านขายน้ำที่อยู่เเถวๆนั้นเเทน เเละผมก็ถือนมถั่วเหลืองกลับมา 1 กล่อง

"นมกล่องเดียว มึงอิ่มหรอวะ" มันถามผม เมื่อเห็นว่าในมือของผมมีเเค่นมกล่องเดียว

"ปกติกูไม่กินข้าวเช้าอ่ะ" ผมพูด พร้อมกับเจาะหลอดลงไปที่นมกล่องที่ผมพึ่งไปเดินซื้อมา เเละดูดเเบบไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

"เเดกยังไงให้เลอะ" ไอ้ภาพเอื้อมมือของมันมาที่มุมปากด้านขวาของผม เเละเช็ดตรงบริเวณนั้นเบาๆ ชิบหาย...ใจผมเต้นเเปลกๆ

"หรอ....เออ ขอบใจ" ผมกระเถิบตัวเองออกมาทันทีที่สติผมกลับมา เเม้งเอ้ย..มึงทำเชี้ยอะไรวะเนี่ย

"อะไรวะ เเค่เช็ดปากให้เเค่เนี้ย มึงต้องตกใจใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอไง" การเช็ดปากของมึงนี่เป็นเรื่องปกติของมึงมากซินะ ไอ้เวร มึงคงทำกับใครหลายๆคนเเบบนี้ซินะ

"ตกใจดิวะ ทีหลังมึงเเค่บอกกูก็พอ กูจัดการตัวกูเองได้" สัมผัสเมื่อกี้ของมัน เเม้งโคตรนุ่มนวลเลยอ่ะ

"มึงเขินหรอไง หน้ามึงเเดงนะ" มันยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผม

"เขินบ้านมึงดิ" ผมเลือกที่จะด่ามัน เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของผมเอง ใช่....ผมเขิน ผมเขินที่มันทำเเบบนั้น

"น่ารักดี" มันยังคงจ้องหน้าผมไม่หยุด โอ้ย...วันนี้มันเป็นห่าอะไรของมันวะเนี่ย

"มึงเเดกข้าวให้หมดเร็วๆเลยนะ ไม่งั้นกูจะทิ้งมึงไว้ตรงนี้เเหละ " มันมองหน้าผม เเละหัวเราะออกมา อารมณ์ดีเหลือเกินได้เเกล้งผมเนี่ย

"มึงไปห้องเรียนถูกหรอไง" มันทำหน้าตาเยาะเย้ยใส่ผม

"เออ..กูไปไม่ถูก" ผมว่า พร้อมกับเบือนหน้าหนีมันไปอีกทาง ไม่อยากให้มันเห็นหน้าของผมตอนนี้เลยจริงๆ

"มึงก็ต้องรอกูอยู่ดีนั่นเเหละ" มันฉีกยิ้มที่กว้างมากๆมาให้กับผม ผมชะงักกับรอยยิ้มนั้นของมัน มันเป็นรอยยิ้มที่ผมรู้สึกว่าทำให้มันดูดีขึ้นอีกเป็นสิบๆเท่าเลย เเละผมกลับอยากเห็นรอยยิ้มเเบบนั้นของมันอีกบ่อยๆจัง

มันคงไม่รู้ตัวหรอก ว่ามันได้ทำอะไรกับความรู้สึกของผม สัมผัสเพียงเเผ่วเบาจากปลายนิ้วที่มันยกมาเช็ดคราบนมที่ปากของผม ความรู้สึกนั้นมันยังชัดเจนในความรู้สึกของผมอยู่เลย ท่าทางที่ดูสบายๆของคนที่นั่งข้างผมตอนนี้ กลับทำให้ผมปั่นป่วนอย่างประหลาด ผมเผลอเเอบมองหน้ามันเเบบที่ไม่อยากให้มันรู้ตัว เพียงเเค่ผมเห็นมันจากด้านข้าง ผมกลับรู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อ ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นเเค่ตอนที่มันเช็ดนมที่ปากให้กับผม มันกลับส่งผลยาวนานมาจนถึงตอนนี้เลยหรอ เเค่มันทำกับผมเเค่นั้นเองอ่ะนะ มันเกิดขึ้นง่ายเกินไปหรือเปล่ากับความรู้สึกดีๆเเบบนี้ เเล้วผมควรต้องทำยังไงต่อไปดีหล่ะ....

0 ความคิดเห็น