เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

ณ โรงอาหารที่ประจำของกลุ่มพวกผม

"วันนี้มีเรียนถึงเที่ยง ช่วงบ่ายอาจารย์ยกคลาส โคตรสวรรค์" ไอ้เก่งพูดขึ้น เเละทำท่าทางที่ดีใจสุดๆ เว่อร์เหลือเกินเพื่อนผม

"เเล้วช่วงบ่ายเราจะไปทำอะไรดีอ่ะ" ไอ้ยุ้ยที่นั่งอ่านการ์ตูนถามขึ้น

นี่ช่วงนี้กลุ่มผมมันบ้าอ่านการ์ตูนตั้งเเต่ตอนไหนวะเนี่ย

"กลับบ้านซิครับ อยู่รออะไรหล่ะ" ไอ้เผ่าพูดขึ้น

"ไม่ดิมึง ไม่รีบกลับบ้านดิวะ ไปดูหนังกันดีกว่ามั้ย" ไอ้ยุ้ยเสนอ

"ดูหนังอีกละ" ไอ้นายบ่นขึ้นมาบ้าง

"ดูหนังอีกเเล้วหรอ มึงไปดูกับใครไอ้นาย ไม่ใช่พวกกูเเน่ๆหล่ะ" ไอ้ยุ้ยท้วงขึ้นเสียงดัง

"เดี๋ยวๆไอ้ยุ้ย อย่าเเสดงอาการให้มันชัดนัก มึงกับมันเเค่เพื่อนกันป้ะหล่ะ" ไอ้เก่งปรามขึ้นเบาๆ เเต่หน้าไอ้ยุ้ยนี่เเดงเเปร๊ดเลยนะ นี่ผมต้องรู้เรื่องพวกนี้ด้วยมั้ยเนี่ย

"เอาดิ กูก็อยากดูเหมือนกัน" ผมพูดขึ้นบ้าง หลังจากที่ฟังพวกมันคุยอยู่นาน

"มึงสมควรที่จะได้เป็นเพื่อนรักของกูเเล้วหล่ะสีฟ้า เพราะมึงไม่เคยขัดใจกูเลยซักครั้งเดียว 555" พอเห็นดีเห็นงามเข้าหน่อยนี่เอาใหญ่เลยนะไอ้ยุ้ย

"คงไม่ต้องชวนไอ้ภาพหรอกเนอะ ถ้ามึงไปมันก็ไป" ไอ้เผ่าเเขวะผมยิ้มๆ นี่มึงไม่ต้องวกเรื่องเข้าหากู มึงจะตายมั้ยวะ

"นี่ กูถามหน่อยดิวะ มึงกับไอ้ภาพนี่มันยังไงกันเเน่" ไอ้เก่งทำหน้าตาเคร่งเครียดถามผม

"มึงจำเป็นต้องเครียดขนาดนั้นเลยหรอวะ" ไอ้นายถามขึ้นบ้าง

"ก็พวกมึงอ่ะ มีเหี้ยอะไรไม่เห็นเล่าให้กูรู้เลย" จากหน้าตาเคร่งเครียดเมื่อซักครู่ จู่ๆก็เบะหน้าทำเหมือนจะร้องไห้ กลายเป็นเด็กน้อยไปซะเเล้ว

"นี่ไอ้เก่ง กูก็อยากรู้ จนตอนนี้กูไม่อยากรู้เเล้วหล่ะ" ไอ้ยุ้ยมองค้อนผม สายตามึงนี่ไม่กดดันกูเลยเนอะ

"พวกมึง อย่ากดดันกู" ผมพูดขึ้น พร้อมกับเบนสายตาไปทางอื่น

"เนี่ยๆทำหน้าทำตาลอกเเล่กเเบบนี้ เเม้งต้องมีอะไรเเน่ๆ" ไอ้ยุ้ยพูดขึ้น พร้อมเอามือของมันมาจับที่หน้าของผม เพื่อให้หันไปสบตากับมัน

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นเเหละน่า" ผมว่า พร้อมพยายามเเกะมือของมันออกจากหน้าของผม

"มึงเอ้ย ถ้าไอ้ภาพมาเห็นช๊อตนี้นะ ไอ้ยุ้ยมึงได้ไปเกิดใหม่เเน่ๆ" ไอ้เผ่าว่ายิ้มๆ

"มันหวงมึงขนาดนั้นเชียว" ไอ้ยุ้ยหรี่ตามามองที่ผม ผมจะไปรู้ได้ไงหล่ะ ไม่เห็นมันจะเคยบอกผมเลย

"พอๆ เอามือออกจากหน้ามันได้เเล้ว" ไอ้นายเอามือของมันมาดึงมือไอ้ยุ้ยออกจากหน้าของผม เฮ้อ...ขอบใจมึงมากนะนาย

"เเล้วนี่พ่อภาพของมึงมันหายหัวไปไหน ไม่เห็นมาซักที" ไอ้เก่งถามผม

"จะไปรู้ได้ไงหล่ะ" ก็ผมไม่รู้จริงๆนี่นา

ครืด ครืด...

ข้อความมือถือผมเองเเหละครับ

ผมกดเข้าไปดู ก็เห็นว่าเป็นคนที่กำลังถูกพูดถึงส่งมานี่เอง ตากยากนักนะมึง...

Phappp: ทำอะไรอยู่

Sfah: นั่งอยู่ที่โรงอาหารเนี่ย

Phappp: กินข้าวหรือยัง

Sfah: กินนมไปแล้ว

Phappp: อ่อ

Sfah:เเล้วอยู่ไหน ทำไมยังไม่มา พวกมันถามหาเเล้วนะ

Phappp: มารอเค้กอยู่ที่หลังตึกอ่ะ นัดน้องให้มาเอาของ

Sfah: ลิปสติก??

Phappp: ใช่ๆ

Sfah: นี่ยังไม่ได้ให้อีกหรอไง ซื้อมาตั้งนานเเล้วนี่

Phappp: ก็นัดเเล้ว น้องมันยังไม่ว่าง วันนี้พึ่งว่าง

Sfah: เเล้วทำไมต้องไปหลังตึก ด้านหน้าก็มี

Phappp: ไม่รู้ ก็น้องมันนัดที่นี่อ่ะ

Sfah: ถ้ามันนัดที่ห้องมัน มึงก็จะไปใช่มั้ย

Phappp: เดี๋ยวๆคนละเรื่องเเล้ว

Sfah; กลับมาเดี๋ยวนี้เลยภาพ

Phappp: เดี๋ยวก็กลับเเล้วเนี่ย เเค่ให้ของเเป็ปเดียว ไม่เกิน 2 นาที

Sfah: จะไม่กลับใช่มั้ย

Phappp: งี่เง่าอะไรวะเนี่ย

Phappp: ก็บอกเเล้วไงว่าเดี๋ยวไป น้องมันไลน์มาว่าใกล้ถึงเเล้ว

Phappp: เออๆ รออยู่นั่นเเหละ กลับก็ได้วะ

Phappp: กลับเเล้วคร้าบบบบ

ก็เเค่เนี้ย!!!!

ผมยกยิ้มนิดๆเมื่อได้อ่านข้อความล่าสุดจากไอ้ภาพ พูดดีๆไม่ฟัง ชอบให้เข้าโหมดโหด

"นี่มันเหมือนเมียตามผัวกลับบ้านชัดๆ" เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้ผมเเทบตกเก้าอี้ ไอ้เชี้ยเผ่า!!

"เมียพ่องงง" ผมด่ามันกลับไป ส่วนมันไม่ได้สะทกสะท้านใดๆกับคำด่าของผมหรอก

เเสดงว่าไอ้เผ่า เเม้งต้องเเอบดูที่ผมกับไอ้ภาพคุยกันเเน่ๆ

"ไอ้ภาพของกู จากเสือกลายเป็นพยาธิตัวตืดไปเลยเมื่อเจอมึง 555" มันว่าพร้อมกับทำสายตาวิบวับ ผมเกลียดสายตาที่เหมือนรู้ทุกเรื่องของมันจริงๆ

"ไอ้สัส พยาธิตัวตืดนี่นะ มึงให้กูเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรอไง" มันมาเเล้ว วิ่งมาอย่างหอบเลย

ไอ้ภาพวางกระเป๋าลงที่ตักของผม เเละก้าวขาของมันมานั่งลงที่ข้างๆของผมทันทีที่มาถึง

"ถ้ามึงมาช้าอีกนิดเดียว หัวมึงสั่นเเน่ไอ้ภาพ" ไอ้เผ่ายังพูดไม่หยุด ส่วนผมก็ได้เเต่มองมันเเบบนิ่งๆ

"มึงต้องเลิกปั่นก่อนไอ้เผ่า" ไอ้ภาพหันมาทำเสียงดุ

ผมได้ยินเสียงหัวเราะจากพวกมันทั้งโต๊ะ ที่ได้ยินว่าพวกเราคุยอะไรกัน ส่วนผมก็นิ่งๆตามเดิมเเหละครับ

"ยังไม่ได้กินอะไรนอกจากนมถั่วเหลืองใช่มั้ย" ไอ้ภาพถามผม ผมก็ยังทำเฉย ยังไม่อยากตอบอะไร

"ใช่ กูตอบให้ก็ได้อ่ะ" ไอ้ยุ้ยพูดขึ้นมา พร้อมทำหน้าเเบบเซ็งๆใส่พวกผม เเต่ผมไม่สนใจหรอก

"กินข้าวมั้ย จะไปซื้อให้" มันยังคงถามผมต่อ

"....." ผมก็ยังเฉย

"หิวอ่ะ ยังไม่ได้กินอะไรเลย" ไอ้ภาพมันยังคงพูดต่อ

"....." ผมก็ยังเฉย

"หิวจริงๆนะ" พยายามเหลือเกินนะมึง

"....." ผมก็ยังเฉย

"บอกมัน เเล้ววันนี้มึงจะอิ่มมั้ยฮะ มุ้งมิ้งเหลือเกินนะ" ไอ้เผ่าปรายตามามองที่ผม เเต่ปากคุยอยู่กับไอ้ภาพ

"งั้นเดี๋ยวไปซื้อข้าวให้กินนะ รอก่อนนะ" มันจับเเขนของผมเบาๆ ก่อนที่จะลุกจากเก้าอี้ เพื่อไปซื้อข้าว

ผมก็ได้เเต่นั่งเฉยๆ เเละมองมันที่กำลังไปยืนสั่งข้าวที่ร้านๆนึงในโรงอาหารเเห่งนี้

"ชัดพอมั้ยมึง ว่าพวกมันสองคนเป็นอะไรกัน" ไอ้นายถามขึ้น พร้อมหันไปมองหน้าไอ้เก่งที่กำลังจ้องหน้าของผมอยู่

"ไม่ค่อยชัด อยากได้ยินจากปากมากกว่า" ไอ้เก่งว่า พร้อมกับยิ้มซะปากเเทบจะถึงรูหู

"อะไรของพวกมึง พูดอะไรมากมาย" ผมหันไปเอ็ดใส่เพื่อนเบาๆ

"มึงก็นะ มันก็ชวนคุย มึงก็เล่นเงียบเลย หน้ามันงี้หดเหลือเซ็นเดียวเองมั้ง" ไอ้ยุ้ยหันไปมองไอ้คนที่กำลังไปยืนสั่งอาหารอยู่ในที่ที่ไม่ได้ไกลกันมากนัก

"เรื่องของเค้า มึงก็อย่าไปยุ่ง เรามันคนข้างบ้าน เเอบส่องสนุกๆก็พอ 555" ไอ้เผ่าพูด พร้อมหัวเราะซะใหญ่โต มึงนี่กวนตีนชิบหาย

เเล้วสายตาของผม ก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงตัวเล็กๆที่เเสนจะคุ้นตา กำลังยืนคุยกับไอ้ภาพอยู่ที่หน้าร้านขายข้าว

"มึงว่าช่วงนี้ไอ้ภาพมันดูเสน่ห์เเรงมั้ยวะ" ไอ้เผ่าพูดขึ้น เเละสะกิดเเขนของผมไปด้วย

ผมหันไปตวัดสายตาดุๆใส่มัน มันก็เหมือนจะรู้ มันเลยเลิกที่จะเเกล้งผม

"กูก็ว่าอยู่เหมือนกันเเหละ พอช่วงที่เเม้งไม่มี เเม้งก็ไม่มีเลยนะ พอช่วงที่เเม้งมีก็รุมเข้าหามันใหญ่เลย" ไอ้นายพูดขึ้นบ้าง

"มึงหยุดเเกล้งไอ้สีฟ้ากันก่อนมั้ยวะ มึงควรคิดถึงความปลอดภัยของไอ้ภาพด้วยนะ" ไอ้เก่งขัดขึ้นมา

"สีฟ้ามึงก็อย่าไปฟังไอ้พวกห่านี่พูดนักเลยนะมึง" ไอ้ยุ้ยปลอบผม

"กูเเค่หิว กูเเค่รู้สึกว่าถ้ามันเอาเเต่ยืนคุยอยู่เเบบนั้น วันนี้กูจะได้เเดกข้าวเมื่อไหร่" ผมว่าเสียงขุ่น

ผมตัดสินใจลุกออกจากเก้าอี้ เเละเดินตรงไปหาไอ้ภาพทันที

"ป้าครับ ข้าวที่เพื่อนผมสั่งได้หรือยังครับ" ผมเดินไปหยุดที่ร้านขายข้าวที่ตอนนี้ไอ้ภาพกำลังยืนคุยกับเค้กอยู่ เเต่พอมันเห็นผมเดินมา มันก็หยุดคุยเเละมองผม

"เหลือหมูกระเทียมอีกอย่างนะ รอเเป๊ปนึงนะลูก" ผมพยักหน้าให้ป้าเล็กน้อย

ผมก็ยืนคอยเเบบนั้นเเหละครับ ไม่ได้หันไปมองหรอกว่าพวกเค้าสองคนจะมีปฎิกริยาอย่างไร เมื่อเห็นผมเดินเข้ามา

"เค้กขอบคุณพี่ภาพมากนะคะสำหรับลิปสติก สีสวยถูกใจเค้กมากๆเลยค่ะ" เสียงเจื้อยเเจ้วยังคงพูดไม่หยุด ผมเเอบเหลือบมองบนเล็กน้อย หมั่นไส้อ่ะเเหละพูดเลย

"อ่า ดีครับ ที่เค้กชอบ" มันตอบออกไปแบบสุภาพ

"เเล้วพี่ภาพอย่าลืมทานเค้กส้มนะคะ ทานเเล้วบอกเค้กด้วยนะ ว่าอร่อยมั้ย" นี่มีของมาให้มันอีกเเล้วหรอเนี่ย

"ได้ครับ ยังไงพี่จะไลน์ไปบอกนะ"

"โทรบอกก็ได้นะคะ" ออกตัวเเรงดีเนอะ!!!

ข้าวหมูกระเทียมถูกยกมาวางตรงหน้าของผมเเล้วครับ ถ้าให้เดาหมูกระเทียมคงเป็นของไอ้ภาพ ส่วนสุกี้น้ำนี่ก็คงเป็นของผม

ผมขี้เกียจที่จะยืนฟังพวกมันคุยกันเต็มทีเเล้ว น่าเบื่อจะตายคุยอะไรกันนักหนาไม่รู้

"เท่าไหร่ครับป้า" ผมถาม เเละควักเงินออกมาเพื่อเตรียมจะจ่าย

"กูจ่ายให้เเล้ว" มันมาอยู่ตรงนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ เมื้อกี้ยังคุยกับเค้กอยู่เลยไม่ใช่หรอ

ผมไม่ได้พูดอะไร เเละเตรียมยกจานข้าวไปที่โต๊ะ

"เดินไปอย่างเดียว เดี๋ยวข้าวกูยกไปเอง" มันหันมาบอกผมทันที ที่เห็นผมกำลังจะคว้าจานข้าวไปถือ

"กูถือได้ ไม่ต้องมาช่วย" ผมหันไปบอกมัน

"พี่ภาพนี่ ดูเเลพี่สีฟ้าดีจังเลยนะคะ" ยังอยู่อีกหรอเนี่ย!!

ผมก็ได้เเต่ส่งยิ้มน้อยๆไปให้กับเค้ก

"เอ่อ เค้ก พวกพี่สองคนยังไม่ได้กินข้าวเลยอ่ะ ยังไงพี่ขอตัวก่อนนะ ขอบคุณสำหรับเค้กส้มด้วยนะ พี่สีฟ้าคงชอบกินเเหละ" มันหันมาส่งยิ้มให้กับผม

"เเต่ว่า เค้กทำมาให้พี่ชิมนะคะ" ผมเห็นเค้กทำหน้าเศร้าเล็กน้อย เฮ้อ...อยากบอกใจจะขาดนะ ว่าไอ้ภาพมันไม่ชอบเเดกขนมหวานหรอกนะ

"พี่สีฟ้ากินก็เหมือนพี่กินนั่นเเหละ ถ้ามันบอกอร่อย พี่ก็ว่าอร่อย" ให้ตายเถอะ ผมพยายามเก๊กหน้าให้นิ่งที่สุดเเล้วเนี่ย

"ถ้าอร่อย พี่จะให้ภาพมันบอกน้องเเล้วกันนะ" ผมพูดเเละส่งยิ้มน้อยๆไปให้

"ไปเถอะ ภาพหิวข้าวจะเเย่เเล้วเนี่ย" มันทำเสียงอ้อนๆใส่ผมอีกเเล้ว

"คิดว่าหิวคนเดียวหรือไงหล่ะ" ผมตวัดสายตาที่คิดว่าโหดที่สุดส่งไปให้มัน

"ทำไมดุนักอ่ะ" มันว่า เเละทำหน้าหงอๆส่งมาให้ผม

"ดุตรงไหน ก็พูดดีๆ" คิ้วผมยิ่งขมวดเข้าหากันอีก ก็คนมันหงุดหงิดเเล้วอ่ะ

ผมตัดสินใจเดินออกมาเเล้ว ขี้เกียจจะคุยเเล้ว น่าเบื่อชิบหาย

"หน้าอย่างเหวี่ยง" ไอ้ยุ้ยพูดขึ้นกับผม ในขณะที่ผมนั่งลงที่โต๊ะ

ผมก็ทำนิ่งๆอ่ะเเหละ ไม่อยากต่อปากต่อคำ

ชามสุกี้น้ำได้มาวางลงตรงหน้าของผมเเล้ว ผมเหลือบสายตามองมันเล็กน้อย เเละคว้าชามสุกี้มากิน โดยไม่ได้พูดอะไรออกไป

มันก็มองๆผมเหมือนอยากจะถามอะไรเเหละ เเต่หน้าตาผมคงเเย่มั้ง มันเลยยังไม่กล้าพูดอะไรออกมา

"ภาพเอ้ย กูว่าชีวิตมึงตอนนี้ท่าทางจะพบกับมรสุมใหญ่" ผมเหลือบตามองที่ไอ้เผ่าพูดกับมัน

มันก็ยังคงทำหน้างงๆส่งไปให้กับไอ้เผ่า เเต่ไอ้เผ่ามันคงรู้ว่าเพื่อนมันโง่อ่ะเเหละ มันสองคนเลยกระซิบกระซาบอะไรกันก็ไม่รู้ เเต่นั่นมันไม่ใช่เรื่องของผมนี่ ผมกินต่อดีกว่า

"พวกมึงเอาเค้กส้มไปเเดกด้วย" ผมเห็นว่าไอ้ภาพเลื่อนถุงเค้กที่น้องรหัสเอามาให้มัน ไปที่ด้านหน้าของไอ้นาย

ไอ้นายก็รับ เเล้วยิ้มเป็นการใหญ่ มึงนี่ก็ยิ้มเก่งชิบหาย ไม่เห็นมีอะไรน่ายิ้มเลย ก็เเค่เค้ก!!

"เค้กส้ม!!" ไอ้ยุ้ยรีบดึงไปทันที

"เออ น้องเค้กเอามาให้กูอ่ะ" ไอ้ภาพพูดขึ้น

"นี่เค้าเอาให้เเค่กล่องเดียว เเสดงว่าเค้าจงใจให้มึงกินเเค่คนเดียว" ไอ้เก่งพูดขึ้น หลังจากสำรวจกล่องเค้กเเล้ว

"มึง มันมีพี่รหัสเป็นไอ้ภาพคนเดียว มันจะทำมาหลายๆกล่องทำไมวะ" ไอ้เผ่าหันไปถามด้วยความสงสัย

"เออหว่ะ" ไอ้เก่งเหมือนจะพึ่งนึกขึ้นมาได้ เเม้งประสาท!!

"สีฟ้ากินมั้ย เห็นไอ้ภาพมันบอกว่ามึงชอบกินของหวาน" ไอ้เก่งถามผม

ผมถอนหายใจใส่มันไปทีนึง เเละผมเห็นว่าไอ้เผ่ายื่นหน้าไปพูดอะไรกับไอ้เก่งก็ไม่รู้ มันก็เลยรีบดึงเค้กส้มกลับไป และเอาให้ไอ้ยุ้ยกินเเทน

ผมกินสุกี้น้ำจนหมดเเล้วครับ มันก็อร่อยดี เเละก็กินง่ายด้วย ผมรู้สึกว่ายิ่งนับวันไอ้ภาพเหมือนมันจะยิ่งรู้ใจผมมากขึ้นเรื่อยๆเเล้วนะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยถามผมเเล้วว่าจะกินอะไร เดินไปสั่งเองเเทบจะทุกที เเล้วเเต่ละอย่างที่เอามา ผมก็กินได้เเทบจะทั้งนั้น มันก็ดีนะเวลาเป็นเเบบนี้

"ไอ้ภาพ ช่วงบ่ายไปดูหนังกันดีกว่า" ไอ้ยุ้ยชวนไอ้ภาพ

ผมเห็นว่าไอ้ภาพชี้มาที่ผม เเละไอ้ยุ้ยก็พยักหน้าส่งไปให้กับมัน

"เออ ตามนั้น" ไอ้ภาพพูดขึ้น เเละส่งยิ้มมาให้ผม ยิ้มหาป้ามึงหรือไงหล่ะ!!

"ไปรถใคร" ไอ้เผ่าถามขึ้น

"มึงยังจะถามอีกหรอ" ไอ้ภาพหันไปทำหน้ากวนตีนใส่มัน มันคงรู้เเล้วเเหละ ว่าต้องเป็นรถของมันอ่ะ

"รถกูทุกที น้ำมงน้ำมันก็ไม่เคยช่วยกูเติมเลยนะ" มันบ่นใหญ่เลยทีนี้

"รอบนี้กูให้ค่าน้ำมันมึงเอง" ป๋าภาพอีกเเล้วครับ รวยเหลือเกิน

"โอเค กูสบายใจขึ้นเยอะเลย 555" ไอ้เผ่าหัวเราะดังลั่น

เวลา 13:45 น.

ได้ฤกษ์ออกเดินทางเพื่อไปดูหนังซักที สงสัยสุกี้น้ำที่กินเมื่อกี้จะย่อยหมดเเล้วมั้งเนี่ย เพราะผมเริ่มหิวอีกเเล้ว เเต่ไม่เป็นไรค่อยไปซื้อขนมกินที่โรงหนังก็ได้

"กูควรนั่งไหน" ไอ้ยุ้ยถามขึ้น หลังจากที่พวกเราทั้ง6 คนมาหยุดที่รถของไอ้เผ่าเเล้ว

"นั่งข้างกูเลย ปล่อยให้พวกเเม้งนั่งข้างหลังไป" ไอ้เผ่าบอก

"โอ้โห ผู้ชายตัวอย่างควาย นั่งเบียดกัน4คนเนี่ยนะ" ไอ้เก่งโอดครวญ

"เเล้วมึงจะให้ไอ้ยุ้ยไปเบียดกับพวกมึงเนี่ยนะ" ไอ้เผ่าถาม

"ก็มันตัวเล็กกว่ามั้ยหล่ะ เเล้วกูก็ไม่เกิดอารมณ์กับเเม้งหรอกนะ ทุกวันนี้กูไม่เคยรู้สึกว่าเเม้งเป็นผู้หญิงเลย" พอมันพูดจบ ไอ้ยุ้ยก็โบกหัวมันซะสั่นเลย สมน้ำหน้ามึง

"กูนั่งข้างมึงเอง" ผมพูดขึ้น จะได้จบๆปัญหาซักที ร้อนจะตายเเล้วเนี่ย

"เฮ้ย ไม่เอา" ไอ้ภาพรีบคว้าข้อมือผมไว้

"ไอ้ยุ้ย มึงมาซักที เร็วๆเลย" ไอ้เผ่ากวักมือเรียกไอ้ยุ้ยอีกครั้ง มันก็เลยต้องรีบหย่อนตัวไปนั่งคู่กับไอ้เผ่า เเละให้ผู้ชายตัวอย่างควายทั้งหมดนี่นั่งด้านหลัง

ผมเปิดประตูรถด้านหลังของฝั่งคนขับ เเละก้มตัวเพื่อที่จะเข้าไปด้านใน โดยที่อีกฝั่งของประตูไอ้นายเข้ามาก่อน เเละตามด้วยไอ้เก่ง

"ขอกูเข้าก่อน" ไอ้ภาพมาดึงผมไว้ก่อนที่ผมจะเข้าไปในรถ ผมเลยหลบให้มันเข้าไปนั่งติดกับไอ้นายตามที่มันบอก

ผมปิดประตูรถเรียบร้อยเเล้ว เเละไอ้เผ่าก็ออกรถมุ่งหน้าไปยังจุดมุ่งหมายทันที

ผมรู้สึกว่าตัวของผมถูกคนที่นั่งข้างๆเบียดเข้ามาเรื่อยๆ อะไรของมันวะ จะเบียดทำไมนักหนา เเค่นั่งเฉยๆไหล่ก็เเทบเกยกันอยู่เเล้ว นี่มึงยังจะเบียดกูอีกนะ เเละเอวของผมก็โดนมือของไอ้ภาพมาโอบไว้อีก ไอ้นี่ก็นะ...

"อย่าเเกล้ง" ผมหันไปพูดกับมันเบาๆ เเต่ไอ้นายมันคงได้ยินเเหละ เพราะผมเห็นว่ามันเหล่ตามามอง เเละยิ้มๆ เเต่มันก็ไม่ได้พูดอะไร

ผมพยายามเเกะไอ้มือปลาหมึกของคนที่อยู่บนเอวของผมออก เเต่เเม้งก็ไม่ออก

"ไม่ได้เเกล้งซะหน่อย" มันพูดหน้าตายใส่ผม

"ภาพปล่อย" ผมชักโมโหเเล้วนะ คนเต็มรถมั้ยหล่ะ

"กอดนิดเดียว" มันยังคงดื้อไม่เลิก

"คนเยอะ" ผมดันหน้าอกมันเอาไว้ เมื่อเห็นว่ามันเอาหน้ามาใกล้ผมมากเกินความจำเป็นเเล้ว

"เขิน??" มันถามผมยิ้มๆ

"ไม่เอา" ผมอดที่จะเผลอยิ้มออกมาไม่ได้ ก็ดูมันทำดิ เป็นใครก็ต้องใจอ่อนเเล้วมั้ยหล่ะ

"หายงอนมันเเล้วดิ" ไอ้ยุ้ยหันมาถามผม ผมงอนอะไร ไม่มีอ่ะรุ่นนี้

"คงสักพักจริงๆนะ ที่กูจะชินกับไอ้ภาพโมเม้นท์เเบบนี้อ่ะ" ไอ้นายว่าล้อๆ

"เออ เเม้งทำเหมือนไม่มีพวกกูอยู่ตรงนี้เลย" ไอ้เก่งก็ยื่นหน้ามาทำหน้างอนๆใส่ผม

"อย่าเเซวพวกมันเยอะ ถึงกูจะขับรถอยู่ กูก็เดาว่าไอ้สีฟ้าเเม้งต้องกำลังเขินอยู่เเน่ๆ"

เขินซิไอ้ห่า!!! ไม่เขินกูก็ไม่ใช่คนเเล้วมั้ง

"หายงอนเเล้วเนอะ" ผมหันไปมองหน้าของคนที่ถามผม ไอ้ภาพมันกำลังส่งยิ้มน้อยๆมาให้กับผม นี่ที่มันทำเเบบนี้ เพราะพยายามง้อผมอยู่งั้นหรอ เเม้งโคตรดีใจเลยอ่ะ

"ไม่ได้งอนนี่" ก็ปากเเข็งไปตามสไตล์

"หรอ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่างอน" มันว่ายิ้มๆ เเละสอดมือของมันเข้ามาใต้เสื้อของผม ที่ไม่ได้เอาเสื้อใส่ในกางเกงเเล้ว มือของมันลูบโดนเข้าที่เอวของผมเต็มๆ ผมสะดุ้งเล็กน้อย ก็มันเล่นบ้าอะไรก็ไม่รู้ เเม้งไม่อายบ้างไงวะ

"ภาพ หยุดเลยนะ ไม่งั้นกูโกรธจริง" ผมหันไปชี้นิ้วใส่หน้ามันทันที เเละพยายามทำหน้าให้ดุที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ วันนี้ผมจะต้องโหดกับมันซักกี่ร้อยรอบวะเนี่ย

มันหยุดทันที เเละเอามือออกจากเสื้อของผมเเล้ว มือของมันก็เลยเอามาวางที่บ่าของผมเเทน

"ขอโทษ" มันทำเสียงอ้อนๆใส่ผม ถนัดนักเเหละ เสียงเเบบนี้อ่ะ

"ก็พูดไม่รู้เรื่องทำไมหล่ะ" ผมยังดุมันไม่เลิก

จริงๆมันก็ทั้งเขิน ทั้งงอน ทั้งอาย โอ้ย...เเทบจะทุกอารมณ์เเล้วหล่ะครับตอนนี้อ่ะ ใครจะหน้าด้านเท่ามันหล่ะ อยากกอดก็กอด อยากพูดบ้าอะไรก็พูด เหนื่อยกับมันจริงๆเลย

เเล้วดูมันนะ พอโดนว่าเข้าหน่อย ทำเป็นเงียบเลย กลับไปนั่งตัวตรงๆได้ซะที หลังจากที่รู้สึกว่าโลกมันจะเอียงมาทางผมซะตั้งนาน เรื่องกวนตีนนี่ขอให้บอกเลย..

"เงียบเลยครับท่านผู้ชม" ไอ้นายยังคงเเซวมันไม่หยุด

"มึงเเหละเงียบไปเลย" มันหันไปว่าเพื่อน ไอ้นี่...

ผมได้เเต่ส่ายหัวให้กับมันเบาๆ โตเเต่ตัวจริงๆ

เเล้วในรถก็กลับมาสู่ความสงบ เเบบที่มันควรจะเป็นซะตั้งนานเเล้วมั้ยหล่ะ

เฮ้อ..มึงนี่นะ จะทำอะไรเเต่ละทีก็เพลาๆกับหัวใจกูบ้าง ให้มันพักผ่อนบ้างเถอะ ถือว่ากูขอเเล้วกันนะ

0 ความคิดเห็น