เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

ผมรื้อของออกมาจากกระเป๋าใบโตสีฟ้าใบโปรดของผม เพื่อที่จะจัดวางเรียงของให้เป็นระเบียบในที่ที่ควรจะอยู่ ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องของผมนะครับ มีเพื่อนใหม่ที่ผมพึ่งบังเอิญได้รู้จักไม่นานนี้อยู่ด้วย คนนึงชื่อ เผ่า เป็นผู้ชายผิวสีเเทนที่ดูเเข็งเเรงเเบบนักกีฬา ยิ้มง่ายเเละดูเข้ากับคนอื่นง่ายดี ส่วนอีกคนนึง ชื่อ ภาพ เค้าดูเป็นผู้ชายที่ดูดีเลยเเหละ สูงมาก เเละขาวมาก ตาเรียวดุจเหยี่ยว ปากอมชมพูที่ดูสุขภาพดี เเละลักยิ้มมีเสน่ห์ที่เวลาเค้าพูดก็จะเห็นรอยบุ๋มเล็กๆลงไป มันยิ่งทำให้คนๆนี้ดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น จริงๆเเล้วผมก็ไม่ค่อยชอบให้ใครเข้ามายุ่มย่ามในพื้นที่ส่วนตัวของผมซักเท่าไหร่ เเต่ไม่รู้ทำไมผมถึงยอมให้ไอ้สองคนนี้เข้ามาในห้องของผม

ผมล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงเเละหยิบมือถือของผมขึ้นมา เมื่อผมนึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าได้มีคนบางคนถือวิสาสะกดปิดมือถือของผมซะงั้น มันคงรำคาญเเหละที่ผมไม่ยอมรับโทรศัพท์ซะที

มันเเจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับ 15 สาย.....

หึ มุมานะบากบั่นในการโทรเหลือเกิน ผมเลยเปลี่ยนเป็นระบบสั่นเเทน จะได้ไม่ทำให้คนที่อยู่ในห้องกับผมตอนนี้รำคาญอีก หากว่าปลายสายยังคงโทรมา

คนที่โทรมาหาผมเป็นเพื่อนสนิทของผมเอง ไม่นานมันพึ่งมาสารภาพกับผมว่ามันชอบผมมานานมากเเล้ว ผมก็รับฟัง เเต่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเเบบที่มันรู้สึกกับผม ผมเลยพยายามเลี่ยงที่จะรับสายจากมัน หรือการพูดคุยไลน์ส่วนตัว ไม่ใช่ว่าผมหยิ่งหรือมั่นหน้าว่าตัวเองหล่อนะครับ เเต่ผมไม่ชอบที่จะให้ความหวังกับใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันเป็นเพื่อนสนิทของผม ผมยิ่งไม่อยากให้มันมีความหวัง เเละจากเหตุการณ์นี้มันก็ทำให้ผมเสียเพื่อนสนิทอีกคนไปก็เพราะเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน ผมมีเพื่อนสนิทที่คบกันมานานมากอยู่ 3 คน มีผม ไอ้บีม เเละไอ้รัน พวกเราสนิทกันเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน เรียนห้องเดียวกัน จนถึงเรียนมหาลัยที่เดียวกัน ไอ้บีมชอบผม ไอ้รันเเอบชอบไอ้บีม คงเดาถูกกันนะครับ ว่าเรื่องมันจะวุ่นวายยังไง.....เเละนี่คือเหตุผลที่ทำให้ผมต้องมาที่นี่

พูดถึงเรื่องที่ทำให้ผมต้องมาเรียนที่นี่เเล้วก็เเอบเซ็ง ผิดใจกับเพื่อนรักทั้งสองคนเพราะความรัก เฮ้อ...หนักใจชะมัด

"อ้าวหรอ ไม่ว่างไม่เป็นไรนะ ไว้เจอกันเปิดเทอมเลยก็ได้" ผมหลุดออกจากภวังค์ เพราะเสียงของไอ้ภาพเพื่อนที่ผมพึ่งรู้จักวันนี้เป็นวันเเรก ไม่รู้ว่ามันคุยโทรศัพท์อยู่กับใคร

"ไม่เป็นไรจริงๆครับ"

"เราโอเค"

"เเล้วไว้เราโทรหากวางอีกนะ ได้มั้ย"

"เเล้วเจอกันนะ"

สักพักไอ้ภาพก็วางสาย เเล้วเดินทำหน้าบอกบุญไม่รับ ไปหาไอ้เผ่าที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาในห้องของผม

"ทำหน้าเเบบนี้ มึงโดนมันเทอีกเเล้วดิ" เสียงของไอ้เผ่าเอ่ยเเซวไอ้ภาพ ในขณะที่คนโดนเเซวนั่งทำหน้าซังกะตายอยู่ข้างๆกัน

"เออ มึงเเม้งก็ย้ำกูจัง" ไอ้ภาพทำหน้าเซ็งๆใส่ไอ้เผ่า มันคุยเรื่องอะไรกันวะ

"มึงยังไม่ชินอีกหรอวะ เเม้งก็เป็นเเบบนี้ทุกทีอ่ะ มึงก็ยังไม่เลิกวุ่นวายกับเค้าซะที" ไอ้เผ่าเอ่ยเเซวเพื่อนมันยิ้มๆ

"กู... กูจะเลิกชอบได้ยังไงอ่ะ กูชอบเค้าไปแล้วอ่ะ" มันก้มหน้าลงมองมือของตัวมันเอง ผมเเอบเห็นว่าเเววตาของมันสั่นไหวเเปลกๆ

"ไอ้ภาพเอ้ย ถ้าเค้าจะชอบมึงอ่ะ เค้าชอบไปนานเเล้วมั้ยวะ" ผมพอจะเดาได้เเล้ว คงไม่พ้นเรื่องความรักอีกซินะ

"ไอ้สัสเผ่า...ไอ้เพื่อนเชี้ย เเม้งไม่เคยให้กำลังใจกูเลย" ไอ้ภาพมันด่าเพื่อนมัน เเต่ก็ไม่เห็นว่าไอ้เผ่ามันจะสะทกสะท้านเลยซักนิด

ผมยืนดูเพื่อนใหม่ทั้งสองของผมนั่งคุยกัน ปรับทุกข์กัน เสมือนผมนี่เเม้งไม่ได้อยู่ในห้องนี้เลยเนอะ มันลืมกันหรือเปล่าว่ายังมีผมยืนหัวโด่อยู่นี่อีกคน

"เเล้วพวกมึงจะกลับห้องกันตอนไหน" ผมไม่ได้ไล่นะครับ ไม่ได้ไล่เลยจริงๆ

"ไอ้เผ่า กลับเหอะ เจ้าของห้องเค้าไล่เเล้ว" ไอ้ภาพหันมามองผมเเว้บนึง เเล้วหันกลับไปพูดกับเพื่อนของมัน

"มึงไม่อยากให้พวกกูอยู่เป็นเพื่อนหรอวะ ไม่เหงาหรอไง" อยากตะโกนใส่หน้าไอ้เผ่าเหลือเกิน ว่ากูไม่เหงาโว้ยยยย!!!

"มึงจะไปวุ่นวายอะไรกับมันนักวะไอ้เผ่า" ไอ้ภาพถามเสียงดุๆ

"เออๆ กูกลับก็ได้วะ ส่วนมึงนะไอ้ภาพ กลับห้องเเล้วอย่าเเดกเหล้าหล่ะ ห้ามเมานะรู้มั้ย" มันชี้หน้าไอ้ภาพ ส่วนไอ้ภาพก็ปัดมือของมันออกจากใบหน้า ผมยืนมองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจ ทำไมไอ้ภาพต้องเมาด้วยวะ

"ไอ้สัส ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดี" มันด่าไอ้เผ่ากลับ

เเล้วพวกมันทั้งสองก็เดินออกจากห้องของผมซะที

เฮ้อ...ความเป็นส่วนตัวของผมกลับมาเเล้ว ผมทิ้งตัวลงบนที่นอนสีฟ้าที่นุ่มนิ่มของผมทันที เตียงขนาด 6 ฟุตทำให้ผมรู้สึกสบาย กลิ่นหอมอ่อนๆของกลิ่นวานิลลา กลิ่นโปรดของผมทำให้ผมผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี เเละคงจะเป็นเพราะว่าวันนี้ผมคงกินอิ่มมากเกินไปหน่อยหล่ะมั้ง เลยรู้สึกเปลือกตามันหนักเเปลกๆ พักซักหน่อยก็เเล้วกันนะ...

ผมรู้สึกตัวอีกทีตอนที่รู้สึกว่าเเสงเเดดสุดท้ายของวันมันเเยงตาผมอยู่เนี่ย เฮ้อ หนักหัวชะมัด นี่ซินะที่คนโบราณเค้าไม่อยากให้นอนตอนตะวันใกล้จะตกดิน เพราะมันจะปวดหัวเเบบนี้นี่เอง

ผมลุกขึ้นช้าๆ รู้สึกขี้เกียจก็ขี้เกียจ หิวก็หิว ไม่รู้อะไรมันจะชนะกันนะ ระหว่างความหิวกับความขี้เกียจ เเละผมก็ได้คำตอบว่าความหิวชนะทุกสิ่งจริงๆ

ผมลากตัวเองลงมาหาของกินที่ด้านล่าง ช่วงเย็นๆของกิน เเถวนี้ตั้งกันได้อย่างละลานตามากเหลือเกิน ก็เเถวนี้มันใกล้มหาลัยอ่ะเนอะ นักศึกษาก็ต้องเเยะเป็นธรรมดา ไหนจะคนทำงานที่บ้านอยู่เเถวนี้อีก มันก็เลยจะดูคึกคักเป็นพิเศษ มหาลัยเก่าของผมมันก็คล้ายๆเเบบนี้เเหละ เพียงเเต่อาหารมันจะดูมีราคากว่านี้นิดนึง ก็ตอนนั้นผมอยู่มหาลัยเอกชนในเมืองกรุงนี่เนอะ ค่าครองชีพหรืออะไรตั่งต่างก็ดูเเพงไปตามพื้นที่ที่อยู่ เเต่ที่นี่ค่อนไปทางปริมณฑล อาหารหรือค่าครองชีพก็ดูเข้าถึงได้ง่ายกว่ามาก ผมไม่ได้ซีเรียสหรอกว่าจะอยู่ในเมืองหรือนอกเมือง ผมอยากอยู่ในที่ที่ผมสบายใจมากกว่า

ผมเดินหาของกินไปตามทาง เเต่ก็ยังไม่เจอที่ถูกใจซักที ผมค่อนข้างจะเรื่องเยอะในการหาของกินหน่ะครับ อะไรที่ผมไม่ชอบนี่ผมไม่กินเลยนะ เเต่ถ้าอะไรที่ผมชอบผมก็จะกินเเม้งอยู่อย่างนั้นเเหละ

"ขอโทษนะคะ น้องเป็นนักศึกษาที่พึ่งซิ่วมาปีนี้หรือเปล่า" ผมหันไปตามเสียงที่เรียกผมจากทางด้านหลัง ผมหันไปช้าๆเเละพบกับผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่ยืนยิ้มหวานมาให้กับผม ข้างเธอมีเพื่อนอีกหนึ่งคน ก็กำลังมองผมอยู่เช่นกัน ผมไม่ได้ตอบอะไร เพียงเเค่พยักหน้าเเละยิ้มให้กับพวกเธอเล็กน้อยเท่านั้น

"เอ่อ เดี๋ยวซิ คือพี่ชื่อตาลนะ เเละนี่เพื่อนพี่ชื่อ อัน" คนตัวเล็กเเนะนำตัวเองให้ผมรู้จัก พร้อมๆกับเเนะนำเพื่อนของเธอไปด้วย

"ผมชื่อ สีฟ้าครับ" ผมตอบไปตามมารยาทที่ควรทำ เพราะยังไงคนตรงหน้าก็ยังคงเป็นเพศหญิง ที่ผมคิดว่าควรที่จะให้เกียรติเธอซักหน่อย

"น้องสีฟ้า เรียนคณะไหนหรอคะ" พี่คนที่ชื่ออันเป็นคนถามผม

"คณะบัญชีครับ"

"พวกพี่เรียนคณะบริหารนะ ปีสามจ้ะ ตึกบริหารกับบัญชีก็อยู่ใกล้ๆกันด้วยนะ" ผมทำเพียงเเค่พยักหน้าให้กับพวกเธอเท่านั้น ไม่ใช่ผมไม่รู้นะว่าพวกเธอต้องการอะไรจากผมอ่ะ เเต่ว่า...พวกเธอก็ยังไม่ใช่สำหรับผมอยู่ดีอ่ะครับ

"หรอครับ" ผมตอบไปแค่นั้นเเหละ ไม่รู้จะพูดอะไรเเล้วจริงๆอ่ะ

"พี่อยากขอไลน์น้องสีฟ้าไว้หน่อยได้มั้ยคะ"

ผมจะปฎิเสธยังไงให้มันไม่กระทบกระเทือนจิตใจพวกเธอมากนัก เฮ้อ....

"คือ...ผมไม่สะดวกอ่ะครับ ขอโทษนะครับ" ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ไม่รู้หรอกว่าพวกเธอจะทำหน้ากันยังไง เเต่ผมโคตรอึดอัดอ่ะ

ไม่เดินเเม้งเเล้ว กลับห้องดีกว่า...ไปกินมาม่าที่ห้องเอาก็ได้

ผมเลือกที่จะเดินขึ้นบันได เเทนที่จะใช้ลิฟท์ เพราะจะได้ถือโอกาสเดินออกกำลังกายไปเลย ผมค่อยๆเดินมาจนถึงชั้นสองเเละกำลังก้าวขาเพื่อที่จะขึ้นไปยังชั้นสาม ซึ่งมันเป็นห้องพักของผม เเต่ผมกลับหยุดชะงัก เเละยืนอยู่ที่ชั้นสอง ชั้นที่ผมจำได้ว่ามันเป็นชั้นที่ไอ้ภาพมันพักอยู่

'กลับห้องเเล้วอย่าเเดกเหล้าหล่ะ ห้ามเมานะรู้มั้ย'

จู่ๆเสียงของไอ้เผ่าที่มันกำชับกับเพื่อนของมัน ก่อนที่จะพากันเดินออกไปจากห้องของผม มันกลับทำให้ผมหยุดชะงัก ทำไมมันต้องกินเหล้าด้วยหล่ะ เเล้วทำไมผมต้องอยากรู้ด้วยว่ามันจะเมาหรือเปล่า...

เเล้วที่สำคัญ ไหนห้องของมันวะ

ช่วงที่ผมยังยืนงงๆอยู่ว่าจะรู้ได้ยังไงว่าไอ้ภาพมันอยู่ห้องไหน ก็มีรุ่นพี่คนนึงเดินผ่านหน้าของผมไปพอดี พี่คนนี้กำลังจะเข้าห้องพักของเค้า ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับที่ผมยืนอยู่ตอนนี้

"พี่ครับ..." ผมเรียกพี่เค้าเอาไว้ก่อนที่เค้าจะเดินเข้าไปในห้อง

"ว่าไงน้อง" พี่เค้าตอบผมกลับมา

"พี่รู้จักไอ้ภาพมั้ยครับ มันอยู่ห้องไหนอ่ะครับ"

"ภาพหรอ...อ้อ ภาพคณะบัญชีหรือเปล่า"

"ใช่ครับ"

"นู่น เดินไปสุดทางนู่นเลย ห้อง 212"

"ขอบคุณนะครับพี่" ผมกล่าวขอบคุณพี่เค้า เเล้วเดินมาตามทางที่พี่เค้าบอกให้มา

ตอนนี้ผมยืนอยู่ที่หน้าห้อง 212 เเล้ว

ก๊อก ก๊อก...

ถอยออกมารอครับ เงียบ..!!!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

ก็ยังเงียบ!!! หรือมันไม่อยู่ที่ห้อง

อีกทีวะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก....

ถ้ารอบนี้มึงยังไม่ออกมา กูจะกลับห้องเเล้วนะ

เเอ๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!

มันค่อยๆโผล่หน้าออกมาจากประตู ตานี่เเดงก่ำเชียวนะมึง ไม่ต้องสืบ เเม้งเมา!!!!

"มึงมาไม" มันถามเสียงยานๆใส่ผม

"กูมาหามึง" ผมก็ตอบมันกลับไป

"หากูหรอ เอ้อ มึงเข้ามา" มันเปิดประตูให้ผมกว้างขึ้นกว่าเดิม เพื่อให้ผมเดินเข้าไปในห้องของมัน เเละมันก็ปิดประตูพร้อมทั้งเดินตามหลังผมเข้ามา

"มึงเมา" ผมถามมัน หลังจากที่มันนั่งลงตรงโต้ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆ ที่คาดว่าน่าจะเอาไว้ใช้สำหรับเวลากินเหล้าเท่านั้น มันเหลือบตามองผมเล็กน้อย เเละยกเเก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวหมดเเก้ว ไอ้สัส เหล้าเพียวๆเข้าไปอีก

ผมเลือกที่นั่งลงตรงข้ามกับมัน เเละดูมันที่กำลังยกขวดเหล้ายี่ห้อดังที่เเสนเเพงที่มันกำลังเเดกอย่างกับน้ำเปล่า ค่อยๆเทลงในเเก้วใสที่มันพึ่งกระดกหมดไปเมื่อกี้...เเดกหมดขวดนี่ ตับเเม้งเเข็งตายห่าเเน่นอน

"เบาๆหน่อยมั้ยหล่ะมึง" ผมพูดทีเล่นทีจริงใส่มันไป มันก็นิ่งๆไม่ได้พูดอะไรกับผม เเต่ก็ไม่ได้ยกเเก้วขึ้นดื่มต่อ

"กูอยากเมา...เเค่นั้น" มันตอบผมหลังจากที่เงียบมาประมาณ 2 นาทีได้

"เรื่องผู้หญิง" ผมเห็นมันเมาหรอกนะ เลยกล้าถาม

"มึงเเม้งฉลาดเหมือนที่ไอ้เผ่ามันบอกจริงๆ" มันพูดตาปรือๆใส่ผม

"เค้าทิ้งมึง???"

"เปล่า"

"เค้ามีคนใหม่"

"ป่าววววววว" เอ้า เชี่ย เเล้วมันเป็นห่าอะไรวะ

"...." ผมไม่เดาต่อละ นึกไม่ออก

"กูไม่ได้คบกับเค้าเลย กูจะโดนทิ้งได้งายยย"

"......" ผมนั่งมองหน้ามันอยู่อย่างนั้น อยากรู้มันจะพูดอะไรต่อ

"กูเเค่ชอบเค้า เเค่ชอบบบบ ข้างเดียว" มันพูดพร้อมกับฟุบหน้าลงบนโต๊ะ

"......"

"กูชอบตั้งเเต่ปี 1 ยันจะขึ้นปี 2 เเม้งก็ยังไม่ชอบกูเลยย"

"....." ทำไมผมมองมัน เหมือนเห็นภาพของไอ้บีม ในวันที่มันมาสารภาพรักกับผมเลยวะ เเม้งเมาเป็นหมาเเบบนี้เลย

"กูนะ ทำให้เค้าทุกอย่าง เเต่เเม้ง...เสือกไปชอบคนอื่น" เสียงมันสั่นๆ หรือว่า!!! มันกำลังร้องไห้

"....." ผมได้เเต่เงียบครับ

"เเต่กูก็ยังตัดใจไม่ได้ซักทีหว่ะ เชี้ย...เเม้งโคตรเจ็บอ่ะ"

นี่หรือเปล่าวะ คือความรู้สึกเเบบที่ไอ้บีมรู้สึก มันทรมาน เพราะผมเเบบนี้หรือเปล่า

"หน้าอย่างมึง..เคยรักใครข้างเดียวหรือเปล่าหล่ะ มึงเคยมั้ย..ห้ะ!!! หึ มึงคงไม่เคยซินะ คนอย่างมึงคงมีเเต่คนที่อยากยื่นความรักให้กับมึงทั้งนั้น มึงไม่รู้หรอก ว่ากูรู้สึกยังไงอ่ะ" มันพรั่งพรูทุกความรู้สึกออกมาให้ผมฟัง ผมรู้สึกได้ว่ามันกำลังเจ็บ ทั้งเจ็บ ทั้งเสียใจ...

"มึงพยายามลืมเค้าหรือยัง" ผมถามมันกลับไป ก่อนที่มันจะเจ็บขนาดนี้ มันเคยพยายามห้ามใจมันเองหรือเปล่า

"พยายามเเล้ว กูทำเเล้ว...กูพยายามทุกวัน" เเววตามันที่มองผม เหมือนมันพยายามบอก บอกให้ผมรู้ว่ามันเจ็บขนาดไหน..

เเต่....ผมกลับเข้าใจ ผมกลับเข้าใจที่มันรู้สึก ผมกลับรู้สึกเเบบที่มันรู้สึก ทำไมวะ...

ผมลุกขึ้น เเละเดินไปนั่งข้างมัน มันมองผม ตาของมันบวมช้ำ ไม่รู้เพราะมันร้องไห้หรือว่าเหล้ากันเเน่ ที่ทำให้ตามันเเดงได้ขนาดนี้

หมับ!!!!

ไม่รู้ทำไม ผมถึงดึงมันเข้ามากอด ผมไม่รู้ว่าผมจะบอกยังไงให้มันรู้ว่าผมรู้ว่ามันเสียใจขนาดไหน

ผมค่อยๆเอื้อมมือไปลูบหลังของคนที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดของผม เพื่อเป็นการปลอบประโลม เเละผมมั่นใจว่ามันก็รู้ว่าผมกำลังปลอบมันอยู่ มันกระชับอ้อมกอดของมันเข้าที่เอวของผมเเน่นขึ้น ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของผมเเละของมันทั้งนั้น มีเพียงความเงียบเเละสัมผัสของผมที่ลูบเเผ่นหลังมันเอาไว้เเบบนี้ ที่จะเป็นคำพูดของผมทั้งหมด ว่ามันยังมีผมอยู่กับมัน

0 ความคิดเห็น