เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

06:10 น.

ผมลุกมาเข้าห้องน้ำครับ ปวดท้องฉี่...

เเต่ไหนๆผมก็ลืมตามาเเล้ว ขอดูมือถือหน่อยเเล้วกัน เผื่อจะมีใครมาทิ้งข้อความอะไรไว้ให้ผมบ้าง

เเล้วก็มีจริงดังที่ผมคาด

ผมกดเข้าไปดูข้อความนั้นทันที มันถูกส่งมาเมื่อเวลา 01.15 น. นี่มันยังไม่นอนอีกหรอไง หรือว่ามันคงมัวเเต่คุยกับน้องของมันอยู่มั้ง

Sfah : ตอนเช้ากูต้องไปส่งบลูที่บ้านนะ เผื่อรถติดเข้าเรียนไม่ทัน เก็บชีทให้ด้วย

ผมอ่าน เเต่ไม่ได้ตอบอะไรมันกลับ ค่อยตอบเเล้วกันนะท่าทางพี่สกายคงไม่ว่างมารับไอ้บลูเเน่ๆ

ผมว่าผมนอนต่อดีกว่า มีเวลาหลับอีกตั้งเกือบสองชั่วโมงเเหนะ

Rrrrrr...

ใครวะ!!!! ผมคว้ามือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง หลังจากที่ผมพึ่งวางมันลงไปไม่ถึง 5 วินาทีเลย

' ไอ้ตัวเรื่องมาก '

หืม!!! ไอ้สีฟ้ามันจะโทรมาทำไม หรือว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าวะ เพราะถ้าให้ผมเดา เช้าๆเเบบนี้ มันก็น่าจะกำลังขับรถไปส่งไอ้บลูกลับบ้านเเล้วนี่

"มีอะไรหรือเปล่าสีฟ้า" ผมถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

'ไม่มี ต้องมีอะไรด้วยหรอไง' เอ้า ไอ้นี่ กวนตีนเเต่เช้าเลย

"อ้าว ก็เห็นบอกว่าจะไปส่งบลูที่บ้าน ก็นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางหรือเปล่าไง"

'ไม่มี มึงมาเปิดประตูด้วย' หืม!!

"เปิดประตู" ผมทวนคำกับมัน คือผมก็พึ่งตื่น ไม่ดิ ผมไม่ได้ตื่น เเค่ลืมตามาฉี่เฉยๆ วิญญาณยังอยู่บนเตียง ตอนนี้เลยยังไร้สติไปนิด

"ช่วยมาเปิดประตูห้องของมึงให้กูหน่อย กูจะเข้า" อ่อ..

ผมดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียง เเละลากสังขารไปเปิดประตูให้กับไอ้สีฟ้า ซึ่งเมื่อผมเปิดประตูให้มัน ผมเห็นว่ามันอยู่ในชุดที่พร้อมจะไปเรียนเเล้ว

ผมหมุนตัวกลับเเละเดินมาทิ้งตัวลงบนเตียงของผมตามเดิม ปล่อยให้ไอ้สีฟ้าเดินตามผมเข้ามา เเละไม่ลืมสั่งให้มันปิดประตูห้องให้กับผมด้วย

"ทำไมอ่านไลน์กูเเล้วไม่ตอบ" มันถามผม เเละนั่งลงบนเตียงนอนของผม โดยที่ผมกำลังนอนหลับตาอยู่

"กะว่ารอให้มีสติกว่านี้เเล้วจะตอบ" ก็ง่วงอ่ะ อ่านๆให้รู้เรื่องเเล้วค่อยตอบก็ได้ไง

"มึงนี่เเม้ง..." น้ำเสียงฟังดูเหมือนหงุดหงิด

ผมพลิกตัว พร้อมทั้งยกหัวของผมขึ้นไปวางบนตักของมัน เเละเอามือพาดไว้ที่เอวของไอ้สีฟ้าไว้หลวมๆ

คนที่โดนผมนอนตัก มันก็ไม่ได้บ่นอะไรออกมา อืม..ตักไอ้สีฟ้านี่นุ่มนิ่มชะมัดเลย

"ทำเเบบนี้ จะเอาอะไร" เสียงไอ้สีฟ้าถามผมขึ้นมา

"ไม่เอาอะไรทั้งนั้นเเหละ เเค่อยากอ้อนมึงเฉยๆ" ผมลืมตาเเละส่งยิ้มไปให้กับมัน

"ทำตัวเป็นเด็กๆ" มันว่ายิ้มๆ พร้อมทั้งเอามือมาลูบหัวของผมเบาๆ

ผมคว้ามือของมันมาจูบเบาๆ

"เด็กก็ได้อ่ะ ถ้าเป็นเด็กแล้วได้ทำเเบบนี้กับมึงอ่ะนะ" ผมยังคงจับมือของมันไว้เเบบนั้น นานๆทีจะมีโมเม้นท์เเบบนี้ซะที ใครจะไปปล่อยให้มันหลุดมือง่ายๆหล่ะ

"จะหลับมั้ยหล่ะ พูดไม่หยุดซักที" มันบ่นผม เเละขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้ผมได้นอนตักมันให้ถนัดยิ่งขึ้น

"ไปส่งบลูเเล้วหรอ กลับมาไวจัง" ผมถามสิ่งที่สงสัย

"เปล่า มีคนมารับบลูอ่ะ"

"พี่สกายว่างหรอ" ผมลุกขึ้นจากตักของสีฟ้า เเละนั่งมองอย่างรอคำตอบ

"ไม่ใช่พี่สกาย บีมมารับอ่ะ"

ได้ยินชื่อนี้ทีไร ก็ไม่ค่อยจะชอบใจซักที

"เเล้วเดินขึ้นมาบนห้องมึงมั้ย ไอ้บีมอ่ะ" ผมก็ไม่รู้ว่าผมควรจะถามมั้ย คือ มันก็เป็นสิทธิของเค้ามั้ยหล่ะที่จะให้ใครเข้าหรือไม่เข้าห้องอ่ะ

"ไม่ได้ขึ้น กูให้มันรอน้องข้างล่าง" เฮ้อ อย่างกับยกภูเขาออกจากอก

"เเล้วมึงได้คุยอะไรกับมันมั้ย" ผมเกลียดตัวเองจริงๆ ที่ชอบพูดอะไรเเบบนี้ออกไป เเม้งโคตรงี่เง่าเลยหว่ะ

"ไม่ได้คุยกันเลย มันรอในรถ หน้ามันกูยังไม่ได้เห็นเลย" ผมพยักหน้าว่าเข้าใจส่งให้มันไป

"มึงง่วงมั้ยอ่ะ เมื่อคืนเห็นไลน์หากูซะดึกเลย นอนไม่พอ เดี๋ยววันนี้เรียนไม่รู้เรื่องนะ" ผมสังเกตว่าขอบตามันดูคล้ำๆนิดนึงเเหละ ก็ผลพวงจากการที่เมื่อคืนมันนอนน้อย

"นิดนึง" มันพูด เเละคว้ามือถือของมันขึ้นมากดดู

ผมชะโงกหน้าเข้าไปดูว่ามันกำลังดูอะไร หรือว่ามันกำลังคุยอยู่กับใคร

"กูอยากรู้ว่าบลูมันถึงบ้านหรือยัง" มันตอบผม เหมือนจะรู้เลยนะว่าผมคิดอะไรอยู่

"รู้ด้วยนะ ว่ากูอยากรู้" ผมพูดเเซว

"มึงไม่เเสดงออกอะไรเลยเนอะภาพ ยื่นหน้ามาใกล้ขนาดนี้ กูคงเดาไม่ออกเลย" มันพูดพร้อมทำหน้าเอือมระอาใส่ผม

เวลามันทำหน้าเเบบนี้นี่ น่ารักชิบหายเลยโว้ยยย

ผมขยับตัวเข้าไปใกล้มันมากขึ้น เเละขโมยหอมเเก้มมันไปทีนึง หน้ามันเหวอใส่ผมเลยครับ

"ไอ้ภาพ กูตกใจ" มันว่าผม เเละคว้าเอามือถือของมันที่กระเด็นหลุดจากมือเมื่อกี้มาคุยกับน้องของมันต่อ

มันก็ไม่ได้ว่าที่ผมหอมเเก้มมันเว้ย มันเเค่บอกว่ามันตกใจ งั้นเเสดงว่า...

ผมย้ายจุดโฟกัสไปที่ติ่งหูของมันทันที เพียงเเค่ผมขบเม้มเบาๆไปที่ปลายติ่งหูของมัน มันก็สะดุ้งซะเเรงเลย

"ไอ้ภาพ เล่นอะไรเนี่ย" มันพูดกับผมเสียงดุๆ เเต่ผมว่าหน้ามันเริ่มเเดงๆเเล้วนะ

"นี่ดุจริง ดุเล่นอ่ะ" ก็ผมชอบเเกล้งมันนี่ครับ

"ถอยไปเลย คุยกับน้องไม่รู้เรื่องเเล้วเนี่ย เเกล้งอยู่นั่น" เเล้วมันก็ก้มหน้าลงไปที่มือถือของมันต่อ

ผมดึงมือถือของมันออกมาด้วยมือของผม เเละประกบปากของผมลงไปที่ปากของมันทันที ผมคิดถึงริมฝีปากของมันเเทบบ้า เเค่มองปากของมันขยับไปขยับมาเวลาที่คุยเเล้ว มันก็ทำให้ผมอยากจะจับมาจูบเเทบจะทุกครั้งไป

"อื้อ" มันพยายามที่จะดันตัวของผมให้ออกจากมัน ถามจริง เเรงเเค่นี้ผมจะต้องรู้สึกอะไรมั้ยเนี่ย

ผมพยายามที่จะจูบเเบบที่ไม่เรียกร้องอะไรมากนัก อยากให้คนที่ผมกำลังจูบอยู่ ได้มีการตอบสนองกับผมเอง โดยที่ไม่ใช่การถูกบังคับ

ผมขบเม้มริมฝีปากล่างของไอ้สีฟ้าเบาๆ ค่อยๆใช้ปลายลิ้นลากไปมาตามริมฝีปากอิ่มสวยนั่น มือของผมสอดเข้าไปยังใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ตอนนี้มันคงเริ่มที่จะมีรอยยับบ้างเเล้ว มือของผมลูบวนไปมาอยู่บริเวณเเผงอกของสีฟ้า ผมสัมผัสได้ว่าลมหายใจของมันเริ่มเเรงขึ้น เพราะผมก็เป็นเเบบเดียวกัน

ตอนนี้ลิ้นของผมอยากที่จะเข้าไปสำรวจด้านในปากคนตรงหน้าผมซะเเล้ว ผมสอดลิ้นเข้าไปเพียงเบาๆ ไอ้สีฟ้าก็ยอมให้ลิ้นของผมเข้าไปเเทบจะในทันที ผมชอบ ชอบที่มันมีปฎิกิริยากับผมเเบบนี้

ผมจูบตอบกับมันอย่างร้อนเเรง ปากของเราเกี่ยวกันพัลวัน มือมันคล้องอยู่ที่คอของผม มือของผมวนเวียนอยู่ที่เม็ดเเข็งบริเวณหน้าอกของมัน ยิ่งผมเขี่ยเม็ดนั้นเร็วเท่าไหร่ จูบของเราก็จะยิ่งร้อนเเรงมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

ผมเเทบอยากจะกระชากกระดุมของไอ้สีฟ้าให้มันหลุดออกมาเเทบจะในทันที เเต่ต้องคำนึงไว้หน่อยว่าเดี๋ยวมันจะไม่มีเสื้อใส่ไปเรียน ผมค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของมันออกอย่างช้าๆ ปากผมก็ยังคงไม่หยุดการทำงาน ผมเคลื่อนปากของผมมาคลอเคลียอยู่ที่ซอกคออันหอมกรุ่นของไอ้สีฟ้าเเล้ว เเละออกเเรงดูดดุนหวังจะให้มันขึ้นรอย

"ภาพ ไม่เอา เดี๋ยวเห็นรอย" เสียงเเผ่วๆเอ่ยบอกกับผม

"ก็ได้ ไม่ทำเเล้ว" ผมตอบมันออกไป ก็เข้าใจนะว่าเรื่องเเบบนี้ เวลาคนเห็นเเล้วเอาไปพูดต่อๆกันอ่ะ มันจะดูไม่ดี

พรึ่บ!!!!

ช่วงที่ผมกำลังเผลอๆนั้น ไอ้สีฟ้าก็ดันตัวผมให้ล้มลงไปที่เตียง โดยมีร่างของมันขึ้นมาคร่อมทับผมเอาไว้

ผมเเปลกใจกับสิ่งที่มันทำกับผม เเละอดตื่นเต้นไม่ได้ว่ามันจะทำอะไรมากกว่านี้หรือเปล่า

"กูไม่อยากให้ใครเห็นรอย เเล้วมึงอ่ะ ถ้ามีคนเห็น มึงจะซีเรียสมั้ย" มันถามผม สายตาของมันโคตรร้อนเเรงเลย ผมบอกหลายรอบเเล้วใช่มั้ยครับ ว่าเสน่ห์ของมันอ่ะโคตรร้ายกาจ

"ไม่" ผมตอบมันเเทบจะทันที

"มึงควรคิดซักหน่อย" มันพูดยิ้มๆ

"คิดเเล้ว คิดเเล้วถึงพูด เพราะถ้าคนที่ทำรอยเป็นมึง กูยอม" ผมพูดออกจากใจของผมเลยครับ เพราะถ้าเป็นไอ้สีฟ้า ผมอะไรก็ได้ทั้งนั้น ติดที่มันนั่นเเหละ ว่าถ้าเป็นผม มันจะยอมเหมือนที่ผมยอมมันมั้ย

มันส่งยิ้มเขินๆมาให้กับผม หน้ามันตอนนี้นี่เเดงมากๆเลย หูมันก็เเดง เขินๆเเบบนี้ยิ่งทำให้มันดูน่าเเกล้งมากกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเลย

"เขินมากเลยนะ มึงอ่ะ" ผมเเกล้งเย้ามัน

"มึงก็เลิกเเกล้งกูซะที" มันว่างอนๆ

"กูไม่ได้เเกล้งมึงตั้งนานเเล้ว"

ผมโน้มคอของคนที่อยู่ด้านบนให้โน้มลงมาหาผม ปากของเราประกบลงเเนบชิดกันอีกครั้ง ครั้งนี้ผมต้องการให้มันรู้ว่าผมไม่ได้เล่นๆอีกต่อไปแล้ว

เสื้อผ้าที่มันควรจะหลุดออกไปตั้งนาน ก็ได้หลุดออกไปจากเรือนร่างของคนด้านบนของผมซะที ผมพลิกตัวของสีฟ้าให้มันเเนบลงที่เตียง โดยที่มีตัวผมคร่อมทับมันไว้อีกครั้ง เสื้อผ้าของผมถูกถอดออก เหลือไว้เพียงบ็อกเซอร์สีดำตัวเก่งของผมไว้

ผมเอื้อมมึงไปดึงหัวเข็มขัดของไอ้สีฟ้าที่ผมรู้สึกว่ามันช่างน่ารำคาญตาของผมซะจริงๆ เมื่อผมปลดเข็มขัดได้เเล้ว ผมก็โยนมันไปแบบไร้ทิศทาง เพราะผมไม่ได้สนใจมันซักเท่าไหร่ ผมสนใจสิ่งที่อยู่ใต้กางเกงสเเลคสีดำนั่นมากกว่า

ผมปลดกระดุมกางเกงของมัน ค่อยๆรูดซิป จนเห็นชั้นในสีน้ำตาลอ่อน ผมค่อยๆเอามือของผมลงไปนวด ไปเค้นคลึงเบาๆเป็นวงกลม เพื่อให้คนบางคนรู้สึกสั่นไหว เเละมันก็ได้ผล

"อืม...ภาพ...อืม" เสียงที่เเสนจะสั่นสะท้านของคนที่โดนคลึงโดนจุดสำคัญ ร่ำร้องออกมาไม่หยุด

"ชอบมั้ยครับ" ผมกระซิบข้างๆใบหูของมัน เเละไม่ลืมที่จะขบเม้มเบาๆเเบบที่ผมรู้ว่ามันชอบ

"ชอบ...ชอบมาก" มันตอบผม ตามันปรืออย่างคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์

ผมเลื่อนมือของผม ลากเอาชั้นในเเบรนด์ดังของไอ้สีฟ้า ติดมือมาด้วย ผมอยากเห็นของๆมันให้เต็มตาของผมอีกครั้ง ผมโรคจิตมั้ย ถ้าผมจะบอกว่าผมชอบทุกอย่างที่เป็นของๆมัน

"เวลามันมีน้อย ขอใส่เลยนะ" ผมทำสายตาอ้อนๆส่งไปให้มัน

มันก็ได้เเต่ยิ้มเขินๆกลับมาให้ผมเเบบที่มันชอบทำ

ผมเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นที่อยู่ใต้ลิ้นชัก ตรงหัวเตียงนอนของผม ผมถอดบ็อกเซอร์ของผมออกเเล้ว เเละชะโลมเจลลงไปที่เเท่งเนื้อของผม ที่ตอนนี้มันตระหง่านโชว์ความเป็นชายอย่างเต็มที่เเล้ว

ผมจับขาของคนที่นอนรอให้ตั้งฉาก เเละค่อยๆบดเบียดตัวตนของผมไปทางด้านหลังของมัน ถึงมันจะดูตื่นเต้นเหมือนครั้งเเรกที่เรามีอะไรกัน เเต่ผมว่าครั้งนี้มันคงจะเตรียมใจไว้บ้างเเล้วเเหละ

"อย่าเกร็งนะ ภาพไม่อยากเสร็จเร็ว" ผมพูด ในขณะที่ผมก็พยายามที่จะใส่ตัวตนของผมเข้าไปในมันอย่างช้าๆ ผมกลัวมันเจ็บจนเกินไป

"ของภาพมันใหญ่อ่ะ" มันพูด พร้อมกับร่างกายที่ร้อนดั่งไฟ ตัวมันเเดงไปหมดเลย มันโคตรเซ็กซี่

"ภาพสัญญา จะทำเบาๆนะ" ผมกล่อมมัน ผมอยากให้มันจดจำเซ็กซ์ของเราในเเบบที่ดีๆ นุ่มนวลเเละอ่อนโยน

ผมค่อยๆกดเข้าไปช้าๆ ถ้ารู้สึกว่ามันเจ็บผมก็จะหยุด หยุดให้เวลามันได้ทำใจ เเละค่อยๆสอดใส่เข้าไปต่อ ถึงเเม้ว่าตอนนี้ผมจะรุ่มร้อนจนเเทบจะคลั่ง อยากจะเสียบเเรงๆเเละจับไอ้สีฟ้ากระเเทกเเรงเเค่ไหน ผมก็ต้องห้ามใจไว้ก่อน ความรู้สึกของมันต้องมาก่อนความรู้สึกของผม

"อือ...อื้อ..ภะ...ภาพ"

"อื้อ...อ่า..."

ในที่สุดผมก็เอาลูกชายของผมเข้าไปได้ซักที โห...เหงื่อนี่ไม่รู้ผุดมาจากไหน ทั้งผม ทั้งไอ้สีฟ้า

"ขยับ ภาพ ขยับ" สีฟ้าพูดเสียงหอบ

ผมขยับตัวตนของผมให้ออกจนสุด เเละเข้าจนสุดตามคำสั่งของมัน นี่ขนาดมีเจลหล่อลื่นมาช่วยไว้นะเนี่ย ถ้าไม่มีไอ้สีฟ้าจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

ทุกอย่างเริ่มสมดุลเเละเข้าขากันเป็นจังหวะได้อย่างดี ผมทำด้วยความอ่อนโยนเเละเบาที่สุดเท่าที่ความสามารถของคนอย่างผมจะทำได้ ส่วนสีฟ้าก็ส่งเสียงครางเเบบที่ผมชอบ ให้ผมได้ยินไม่หยุดเช่นกัน ผมมักจะสังเกตสีฟ้าบ่อยๆว่าช่วงไหนที่สีฟ้าผ่อนคลาย หรือช่วงไหนที่สีฟ้าดูเหมือนจะเจ็บ เเละผมก็เหมือนจะได้คำตอบบ้างเเล้ว ว่าสีฟ้าไม่น่าจะเป็นเเนวเซ็กซ์เเบบฮาร์ดคอร์ เเต่สีฟ้าชอบเซ็กซ์ที่ดูนุ่มนวลเเละค่อยเป็นค่อยไปมากกว่า ผมหวังว่าผมคงเดาไม่ผิดนะ

ผมเอื้อมมือของผมไปจับเเท่งเนื้อร้อนของคนตรงหน้าไว้ เเละรูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอให้กับมัน

"ชอบเเบบนี้ใช่มั้ย" ผมถามในขณะที่ผมยังเอาเเท่งเนื้อของผมสอดเข้าสอดออกไม่หยุด

"อืม ชอบ" มันตอบพร้อมกับจับมือของผมที่รูดเเท่งเนื้อของมันไม่หยุดเช่นกัน

ผมยิ้มเมื่อได้รับคำตอบที่ถูกใจ ผมเร่งจังหวะขึ้นเร่งน้อย เมื่อคนตรงหน้าของผมเหมือนใกล้จะเเตะขอบสวรรค์รำไรเเล้ว

"อืม...อ่า..." น้ำสีขาวขุ่นพ่นออกมาเลอะมือของผมเเละมือของมันจนเต็ม ผมมองไปยังคนที่นอนหอบจนตัวโยน

"ไม่เคยรอกันเลย" ผมเอ่ยเเซวๆ มันได้เเต่ตีหน้ายักษ์ใส่ผม

ผมเร่งจังหวะอีกครั้ง เพื่อที่จะตามมันไป จริงๆเเล้วผมรอมันเเหละครับ ผมอยากเห็นเวลาที่มันเสร็จว่าสีหน้าเเละเเววตาของมันจะเป็นยังไง ผมอยากจะเก็บทุกๆความทรงจำระหว่างผมเเละมันให้ชัดเจนได้มากที่สุด

เพียงไม่นานผมก็ตามไอ้สีฟ้าไป

"เหนื่อยมั้ย" ผมล้มตัวลงนอนข้างๆมัน หลังจากที่ถอดเเท่งร้อนของผมออกจากช่องทางของมันเเล้ว เเละถามขึ้น

"ไม่เท่าครั้งที่ทำที่บ้าน" มันหันมาตอบผม เเละยิ้มเขินๆ

"เเละชอบเเบบไหนมากกว่ากัน ที่บ้านหรือที่นี่"

"ชอบที่นี่"

เหมือนตามที่ผมคาดไว้เลย ว่าสีฟ้าน่าจะชอบเเบบนี้

"เเต่ที่บ้านก็ชอบนะ เเต่ถ้าให้เลือก ชอบเเบบนี้มากกว่า" มันพูดเเละหลับตาลง

"ดีจัง ที่มึงชอบ" ผมรู้สึกดีนะ เวลาที่ได้ยินมันพูดว่ามันชอบในสิ่งที่ผมตั้งใจทำให้

"ทำไมถามเยอะ เรื่องเเบบนี้ต้องถามด้วยหรอ" มันเหล่มามองผม

"ก็ถามเพื่อจะได้รู้ไง จะได้ทำให้ในสิ่งที่มึงชอบ" ผมบอกออกมาจากใจ

"กูไม่เห็นจะอยากรู้เลย" มันพูดขึ้น พร้อมกับยกมือถือของมันขึ้นมาดู

ไม่รู้ทำไม ผมถึงเเอบรู้สึกน้อยใจในคำตอบของมัน มันอาจจะเเค่พูดไปโดยไม่ทันคิด หรือว่าเเค่อาจจะพูดไปเรื่อย โดยที่ไม่ได้มีความหมายอะไรทั้งนั้นก็ได้ เเต่คงเป็นผมเองเเหละ ที่ไปใส่ในความเป็นมันทุกเรื่อง ผมก็เลยเก็บทุกๆคำพูดของมันมาทำร้ายตัวของผมเอง

ผมถามเยอะ เพราะผมอยากที่จะรู้จักมันให้มากขึ้น ถึงผมจะไม่สามารถที่จะรู้ใจมันได้มากเท่ากับไอ้บีม เเต่ผมก็พยายามถาม พยายามสังเกตให้มากที่สุด ผมจะถามทุกอย่างเท่าที่ผมอยากจะถาม เพราะเคยมีคนบอกว่า การถามมันจะทำให้เราสนิทกันมากขึ้น ผมก็อยากลองดูว่ามันจะเป็นจริงเเบบที่เค้าบอกกันหรือเปล่า

เเต่จริงๆเเล้ว ผมมีคำถามนึงที่ผมคิดว่า ผมต้องไม่กล้าถามมันไปแน่ๆเลย นั่นก็คือ มันคิดยังไงกับผม ผมไม่ได้กลัวคำตอบที่มันจะตอบหรอกนะครับ เเต่ผมกลัวว่ามันจะไม่เหมือนเดิมกับผมมากกว่า ตัวผมเอง การถูกปฎิเสธมันเป็นเรื่องที่ผมเคยผ่านมาเเล้วหล่ะ มันก็เจ็บนะ เเต่เดี๋ยวเมื่อมันนานวันเข้า ความเจ็บที่มันเคยเจ็บ มันก็จะเบาบางลงไปเอง เเต่ผมกลัวการไม่เหมือนเดิมมากกว่า เพราะนั่นหมายถึง ผมคงจะไม่สามารถเข้าไปใกล้ชิดมันได้เเบบเมื่อก่อนอีกเเล้ว เราคงไม่ได้คุยกันเเบบที่เคยคุย หรือยิ้มให้กันเเบบที่เคยยิ้มได้อีก มันคงทรมานน่าดู ที่เค้าอยู่ใกล้ๆเราเเค่นี้ เเต่เเม้งโคตรเหมือนอยู่กันคนละโลกเลย

"คิดอะไรอยู่" เสียงของไอ้สีฟ้า ดึงผมขึ้นมาจากห้วงเเห่งความคิด

"นึกอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรหรอก" ผมพูดกับมันด้วยท่าทีสบายๆ

"มึงชอบเป็นเเบบนี้อ่ะ มีอะไรก็ไม่พูดไม่บอก" มันว่าผมงอนๆ

ผมเลยอดใจไม่ไหวหอมเเก้มมันไปอีกทีนึง

ฟอด!!!!!!

"เบาๆหน่อย เเก้มจะช้ำไปหมดเเล้วเนี่ย" มันว่าขึ้นเบาๆ

"ก็มึงมันน่ารักทำไมหล่ะ" ผมถามเเละเอื้อมมือไปลูบที่เเก้มข้างที่โดนผมหอมไปเมื่อกี้ อย่างเบามือ

"มึงชอบพูดเเบบนี้อ่ะ"

"เเบบไหนหล่ะ"

"ก็บอกว่ากูน่ารัก"

"ก็รู้สึกยังไง กูก็บอกมึงไปแบบนั้น" ผมคว้าคนขี้อาย ให้เข้ามาในอ้อมเเขนของผม เเละประทับจูบที่หน้าผากของไอ้สีฟ้าอย่างเเผ่วเบา

"ตรงเกิน" มันพูดพร้อมกับเอาเเขนมากอดที่เอวของผมไปด้วย

"ก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไมอ่ะ มีโอกาสพูด ก็เลยอยากจะพูด กลัวว่าซักวันเกิดอยากจะพูดมันขึ้นมา เเล้วไม่มีโอกาสได้พูด" ผมจ้องเข้าไปในดวงตาของมันอย่างมีความหมาย

"เเล้วมีอะไรอีก ที่อยากพูดเเล้วยังไม่ได้พูด" มันถามผม

จริงๆก็มีอยู่นะ!!!

"อืม นึกไม่ออกอ่ะ ไว้นึกออกเเล้วค่อยบอกนะ"

ผมกระชับอ้อมกอดของผมให้เเน่นขึ้น เหมือนกลัวว่าคนที่ผมกอดอยู่เค้าจะหายไปอย่างนั้นเเหละ เเค่คิดว่าถ้าวันนึง ถ้าเกิดไอ้สีฟ้ามันหายไป วันนั้นผมจะเป็นยังไงนะ

เฮ้อ...อยากหยุดเวลาเอาไว้เเค่นี้จริงๆเลย เวลาที่มันมีเเค่ผมกับมันเเบบนี้เเหละ ผมคงจะมีความสุขมากๆเลยเนอะ

0 ความคิดเห็น