เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

"พี่ คืนนี้บลูนอนกับพี่ที่หอนะ" ผมหันไปมองหน้าน้องชายตัวดีของผม ผมยกนาฬิกาที่ข้อมือของผมขึ้นดู มันบอกเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลา 20.50 น.เเล้ว

นี่พวกเราใช้เวลาอยู่ในห้างเเห่งนี้นานขนาดนี้เลยหรอ

"ไม่ห่วงเล่นเกมส์ที่บ้านใช่มั้ย" ผมถามมัน เพราะผมรู้ดีว่าไอ้บลูมันเป็นเด็กติดเกมส์ขนาดไหน กว่าจะเข้านอนในเเต่ละคืนได้ มันต้องเล่นเกมส์ก่อนทุกครั้ง เเม่ชอบมาบ่นเรื่องนี้ให้ผมฟังบ่อยๆ

"ก็อยากเล่นนะ เเต่ว่าบลูขี้เกียจเเล้วอ่ะ จากนี่กว่าจะถึงบ้านโคตรไกล พรุ่งนี้เช้าค่อยให้พี่สกายมารับบลูก็ได้" มันพูดเองเออเองซะเสร็จสรรพ

"เเล้วถามพี่สกายเเล้วหรอ ว่าว่างมารับบลูหรือเปล่า" พี่สกายต้องเข้าออฟฟิศตอนเช้าเกือบทุกวัน กว่าจะตีรถจากบ้านมาที่นี่ เเละกว่าจะไปส่งไอ้บลู เเล้วไปทำงานอีก พี่สกายจะไหวหรอ

"ไม่รู้ บลูยังไม่ได้คุยกับพี่สกายเลย" ดูมันตอบผมซิครับ

"เเล้วบลูกลับบ้านเองคนเดียวไม่ได้หรอ" ไอ้เผ่าที่วันนี้ทำหน้าที่คนขับรถจำเป็น ถามขึ้น

"ผมไม่ค่อยชอบนั่งรถสาธารณะอ่ะ" ผมลอบยิ้มให้กับความเอาเเต่ใจของน้องชายคนเล็กของผม

บลูเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาเเบบค่อนข้างที่จะถูกตามใจ อาจจะเพราะเค้าเป็นลูกคนเล็ก เเละที่สำคัญตอนที่บลูเกิด บลูไม่เคยได้เห็นหน้าหรือได้รับอ้อมกอดจากพ่อเลย เพราะพ่อของผมเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ ก่อนที่บลูจะเกิดเพียงสองอาทิตย์เท่านั้น บลูถึงได้เติบโตมาด้วยความรักเเละความสงสารจากเเม่ เพราะมีบลูเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้เห็นหน้าของพ่อ ผมกับพี่สกายเข้าใจความรู้สึกของเเม่นะ เเละไม่เคยรู้สึกที่จะอิจฉาบลูเลย เวลาที่เห็นว่าเเม่จะดูรักเเละห่วงบลูมากกว่าพวกผม

"เอางี้ เดี๋ยวถึงหอ โทรหาพี่สกาย ถามพี่เค้าว่ามารับบลูได้มั้ย เเต่ถ้าไม่ได้ พรุ่งนี้พี่จะไปส่งเอง เพราะพรุ่งนี้พี่มีเรียน10โมง"

ผมบอกน้องออกไป มันก็พยักหน้าเห็นด้วยกับผม

- หอพัก A -

รถของไอ้เผ่าจอดตรงหน้าหอพักของผมเเล้ว

"ขอบใจมากมึง ไว้พรุ่งนี้เจอกัน"

ไอ้ภาพพูดกับเพื่อนรักของมัน

"ขับรถดีๆนะมึง ถึงเเล้วไลน์บอกกูด้วย" ผมกำชับกับไอ้เผ่า มันส่งยิ้มให้ผม

สายตาของไอ้เผ่ามาหยุดอยู่ที่บลู มันมองไอ้บลูโดยที่น้องผมก็ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกมอง

ผมหันไปสะกิดที่ไหล่ของบลูเบาๆ บลูถึงยอมเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอมือถือที่มันเล่นเกมส์อยู่

"ขอบคุณพี่เค้าหน่อย" ผมบอกกับไอ้บลู

บลูเลยหันไปมองหน้าของไอ้เผ่า เเละยกมือไหว้

"ขอบคุณครับพี่เผ่า" มันส่งยิ้มไปให้กับไอ้เผ่าด้วย

ไอ้เผ่าก็ยิ้มรับเมื่อเห็นไอ้บลูยกมือไหว้ขอบคุณมัน น้องผมนี่มันก็มีมารยาทเหมือนกันนะเนี่ย

พวกเราทั้งหมดจึงเปิดประตูรถของไอ้เผ่า เเละมุ่งหน้าเดินเข้าไปในหอพักทันที

"คืนนี้กูนอนที่ห้องมึงด้วยดิ" ไอ้ภาพพูดขึ้น มึงจะบ้าหรือไงวะ นี่น้องกูมานอนนะเว้ย

"พี่ก็กลับไปนอนที่ห้องพี่ดิ จะมานอนห้องพี่สีฟ้าทำไมอ่ะ" ไอ้บลูพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"สีฟ้า บอกบลูไปดิ ว่ากูก็ไปนอนห้องมึงบ่อยๆ"

ผมหล่ะเบื่อพวกมันสองคนจริงๆเลย

ก็ตั้งเเต่หลังจากวันนั้นที่เรามีอะไรกัน ไอ้ภาพมันก็ขอมานอนที่ห้องผมจริงๆเเหละครับ เเต่ก็ไม่ได้บ่อยเเบบที่มันพูดหรอก เเละก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นด้วย ส่วนใหญ่ก็จะมีไอ้เผ่ามานอนด้วยเพราะพวกเราจะนัดกันมาอ่านหนังสือ เเละทำรายงานกลุ่มกัน พออยู่จนดึกมากๆเข้า ไอ้ภาพมันจะอ้างเสมอว่าขี้เกียจที่จะเดินกลับห้องของมันเเล้ว ก็กลายเป็นว่าพวกเราจะนอนกัน3 คนเเบบนี้เเหละครับ เเต่ทุกครั้งไอ้ภาพเเละไอ้เผ่าจะลงไปนอนที่พื้น เเละผมจะนอนบนเตียงของผมอยู่คนเดียว

"เเต่พี่สีฟ้าไม่ชอบให้คนอื่นนอนด้วยนี่นา ยกเว้นพี่บีมกับพี่รัน เเละวันนั้นที่พี่ได้นอนห้องของพี่สีฟ้า ก็เพราะว่าเเม่อนุญาตหรอกนะ รู้ไว้ด้วย" ไอ้บลูพูดขึ้นมา เเละท้ายประโยคนั้นมันก็หันไปพูดกับไอ้ภาพ

ผมหันไปมองหน้าของไอ้ภาพ ก็เห็นว่ามันนิ่งลงไปทันทีที่ไอ้บลูพูดจบ คือ ผมหวังอะไรของผมอยู่วะ ผมหวังว่ามันจะโกรธหรือไม่พอใจที่ไอ้บลูพูดเเบบนั้นหรอ หรือผมอยากรู้ว่าถ้าไอ้บลูพูดเเบบนั้นเเล้ว ไอ้ภาพมันจะเเสดงออกมายังไง

เเต่ไอ้ภาพมันก็ยังเงียบ เเละไม่พูดอะไรออกมาทั้งนั้น

"บลู..." ผมดึงเเขนน้องชายของผมเบาๆ เมื่อรู้สึกว่ามันพูดมากเกินความจำเป็นเเล้ว

"จริงหรอวะ มึงไม่ชอบให้ใครมานอนห้องมึงหรอ" ไอ้ภาพหันมาถามผม

จะให้ผมตอบยังไง มันก็จริง เเต่มันเมื่อก่อน มันไม่ใช่ตอนนี้อ่ะ

"มึง ..คือ.. นั่นมันเมื่อก่อนไง มันไม่ใช่ตอนนี้" ผมบอกมัน

"โห พี่สีฟ้าพูดเเบบนี้ ถ้าพี่บีมมาได้ยิน น้อยใจพี่ตายเลยนะเนี่ย เพราะเมื่อก่อนพี่บีมขอไปนอนกับพี่บ่อยๆ พี่ก็ไม่ยอมให้พี่บีมนอนด้วยเลยอ่ะ" ไอ้บลูพูดเเอบติดงอนๆเล็กน้อย

"กูควรต้องดีใจหรือยังไงดีวะ ที่ได้ยินเเบบนี้อ่ะ" ไอ้ภาพพูดกับผมนิ่งๆ

ผมก็ไม่รู้ว่าไอ้บลูมันจะพูดเเบบนี้ขึ้นมาทำไมเหมือนกันนะ

"บลู ขึ้นไปบนห้องก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามขึ้นไป" ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมจะต้องร้อนรนเมื่อเห็นสายตาที่ไอ้ภาพมองผมเเบบนั้นด้วย มันอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้นะ เเต่ผมไม่สบายใจจริงๆ

"พี่จะไปไหนอ่ะ ผมรอขึ้นพร้อมกับพี่ได้นะ" ไอ้บลูยังคงรั้นที่จะไม่ยอมขึ้นไปบนห้อง

"บลู พี่ขอคุยกับพี่ภาพเเป๊ปเดียวนะ" ผมทำหน้าอ้อนวอนน้องสุดๆเเล้ว หวังว่าไอ้บลูจะยอมนะ

"อย่าออกตัวเเรงมากนักนะ ผมไม่ชอบ" ไอ้บลูกระซิบข้างๆหูของผม นี่มันเป็นน้องหรือพ่อผมกันเเน่วะ

ไอ้บลูมันสะบัดตูดเดินขึ้นไปแล้วครับ ตรงนี้ก็จะเหลือเเค่ไอ้ภาพเเละก็ผมเเค่สองคน ไอ้ภาพมันก็ยังคงยืนมองหน้าผมนิ่งๆเหมือนเดิม เฮ้อ...นี่ยังไม่รู้เลยเนี่ยว่าผมทำอะไรผิด ทำไมผมจะต้องร้อนตัวขนาดนี้ด้วยวะเนี่ย

"ภาพ คือ..." ผมพูดไม่ออก

"ทำไมน้องมึงมันขยันพูดชื่อไอ้บีมบ่อยนักวะ" มันถามผม หน้ามันนี่ยุ่งเลย

"มึงก็รู้ว่าพวกมันสนิทกัน"

"เเล้วยังไงอ่ะ กูก็ต้องฟังทุกครั้งที่น้องมึงพูดถึงมันใช่ป้ะ" มันเดินเข้ามาใกล้ผม ท่าทางมันดูหงุดหงิด มันเเสดงอาการอย่างนี้ จะให้ผมคิดยังไงอ่ะ

"บลูมันก็พูดไปเรื่อย มึงก็อย่าไปสนใจสิ่งที่มันพูดนักเลย" ผมอยากให้มันไม่ต้องคิดตามคำพูดทุกคำของไอ้บลูมันนักหรอก ปวดหัวเปล่าๆ

"เเล้วเรื่องที่มันบอกว่ามึงไม่ชอบนอนร่วมกับใคร ยกเว้นไอ้บีม กับไอ้รัน มันยังไงวะ" มันถามพร้อมกับกำข้อมือของผมซะเเน่นเลย

"กูเคยบอกมันไว้เเบบนั้น เเต่มันก็นานมากเเล้วไง" ผมพยายามที่จะสลัดข้อมือของผม ออกจากมือของมัน เเต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ไอ้ภาพก็ยิ่งออกเเรงรัดข้อมือของผมมากขึ้นเท่านั้น

"มีอะไรอีก มีอะไรอีกบ้าง ที่มึงชอบหรือมึงไม่ชอบอะไร มึงบอกกูมาให้หมดดิ เอาเเบบที่กูไม่ต้องไปรู้เองจากปากของคนอื่นอ่ะ" ไอ้ภาพมองผมด้วยเเววตาที่ดูไม่พอใจ ใช่...มันกำลังโกรธ

ผมก็กำลังโกรธ...

"ปล่อยกูก่อน" ผมพยายามพูดกับมันดีๆ

"ทำไมอ่ะ ทำไมต้องเป็นคนอื่นที่รู้จักมึงดีกว่ากูวะ เเล้วทำไมเเค่มึงชอบหรือไม่ชอบอะไร เเค่อ้าปากพูดกับกูเนี่ย มึงจะตายห่าหรือไงวะ" มันพูดกับผมเสียงดัง

"กูกับมึงพึ่งรู้จักกันมั้ยวะไอ้ภาพ เเต่ไอ้บลูมันรู้จักกูมาทั้งชีวิต มันจะเเปลกมากกว่านะเว้ย ถ้ามันไม่รู้ใจพี่ของมันเลยอ่ะ" ผมพยายามบอกเหตุผลให้กับมันฟัง

"เเล้วไอ้บีมอ่ะ มันอยู่กับมึงทั้งชีวิตเเบบไอ้บลูใช่มั้ย มันถึงได้รู้จักมึงดีขนาดนี้อ่ะ" ไอ้ภาพ มึงนี่...เเม้ง งี่เง่าเกินไปแล้วนะ

"ไม่ใช่เเค่ไอ้บีม ไอ้รันมันก็รู้ รู้ว่ากูเป็นคนยังไง"

"เเต่กูว่าไอ้บีมน่าจะรู้จักมึงดีกว่าที่ไอ้รันรู้จักมึงนะ"

"ทำไม ทำไมไอ้บีมถึงต้องรู้จักกูมากกว่าไอ้รัน มึงเอาอะไรมาวัด" น้ำเสียงของผมที่พูดออกไป เเสดงชัดถึงความไม่พอใจอย่างที่สุด

"ก็มึงกับไอ้บีมเคยเอากันเเล้วไง คนที่มันนอนคุยกัน มันต้องรู้ใจมากกว่าคนที่นั่งคุยกันป้ะวะ"

"กูว่ามึงคงเข้าใจผิดเเล้วหล่ะ เพราะมึงก็เอากับกู มึงยังไม่รู้ใจกูเลย!!!" ผมไม่สนว่าใครจะมาได้ยินหรือไม่ ผมโกรธที่มันยังคงพูดเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับไอ้บีมไม่เลิกซักที ทั้งๆที่ผมอยากที่จะลืมมัน

"....." มันเงียบ

มึงเงียบทำไมอ่ะ มึงพูดมาอีกดิ!!

"ที่กูไม่เคยบอกว่ากูชอบหรือไม่ชอบอะไร ก็เพราะว่ากูอยากที่จะตามใจของมึง กูไม่อยากถูกคนมาเอาอกเอาใจ กูอยากลองในสิ่งที่กูไม่เคยลอง อยากทำ อยากกินในสิ่งที่มันฝืนตัวตนของกู กูเคยบอกมึงใช่มั้ย เวลาที่มึงถามกูว่ากูอยากกินอะไรหรือเปล่า กูตอบมึงไม่ได้ เพราะกูเป็นคนที่กินยาก เเต่กูบอกมึงไปแล้วว่าให้มึงบังคับกู เเละมึงก็จะรำคาญกู เเละจะสั่งสิ่งที่มึงอยากจะสั่งให้กับกูกิน กูก็ไม่เคยปฎิเสธ เพราะกูรู้ว่ามึงหวังดีกับกู มึงต่างจากคนอื่นๆที่กูเคยเจอตรงนี้เเหละไอ้ภาพ"

"...."

"คนอื่นพยายามเข้าหากู พยายามทำเรื่องที่คิดว่าจะทำให้กูพอใจ เเต่มึง มึงพยายามที่จะให้กูกินในสิ่งที่กูไม่ชอบ เพียงเพราะว่ามันมีประโยชน์กับกู มึงจะโมโหหรือมึงจะชอบบ่นกูเวลาที่กูกินอะไรที่ไม่มีประโยชน์ ในขณะที่คนอื่นกลับชื่นชมที่กูเป็นเเบบนั้น มึงต่างจากคนอื่นขนาดนี้ มึงจะให้กูบอกกับมึงเหมือนที่กูบอกกับคนอื่นๆได้ยังไงวะ"

"....."

"มึงต่างจากคนอื่นๆมากขนาดนี้ มึงไม่รู้ตัวเองเลยหรอไง"

ผมพูดออกไปยาวเลยทีเดียว ไม่รู้ไอ้ภาพมันจะฟังทันมั้ยเหมือนกัน

ผมก็โกรธนะกับปัญหาอะไรก็ไม่รู้ที่ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มเลยซักนิด เเต่ถ้าลองฟังที่ไอ้ภาพมันพูดดีๆ ผมว่าผมก็รู้สึกดีนะ ที่มันดูเหมือนจะสนใจในตัวของผม

ไอ้ภาพนี่เวลามันงี่เง่ามันก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะเนี่ย!!

"กูต่างจากคนอื่นจริงๆใช่มั้ย" มันถามขึ้น

"อืม" ผมพยักหน้าไปให้มัน

"กูต่างจากคนอื่นเเบบนี้ มันดีหรือไม่ดีสำหรับมึงกันเเน่วะ" สีหน้าของมันที่ถามผม ยังไม่คลายซึ่งความกังวล

"มันก็มีทั้งดีเเละไม่ดี จะไม่ดีก็ตรงที่กูไม่อยากกินในสิ่งที่กูไม่ชอบ เเต่มันก็ดีตรงที่กูจะได้หัดกินอะไรที่มันหลากหลายขึ้น ไม่ใช่ว่าจะเอาเเต่ใจตัวเองอย่างเดียว" ผมพูดออกไปอย่างจริงใจ หวังว่ามันจะสัมผัสความรู้สึกของผมได้บ้างนะ

"เเต่ถ้ามึงจะต้องทำในสิ่งที่มึงไม่ชอบ สักวันนึงมึงก็อาจจะเบื่อ"

"ใช่ กูอาจจะเบื่อ เเต่มันก็อาจจะใช่มั้ยหล่ะ นั่นหมายความว่ากูก็อาจจะไม่เบื่อก็ได้ ถูกมั้ย" อย่างน้อยๆผมก็ยังเบาใจที่รู้ว่าคนตรงหน้าของผมอารมณ์เริ่มเย็นลงเเล้ว

"กูงี่เง่าเองอ่ะ เลยทำให้มึงต้องเสียเวลามาอธิบายอะไรก็ไม่รู้กับคนอย่างกู" มันพูดเเบบคนที่รู้สึกตัวว่าผิด ผมเห็นมันเป็นเเบบนี้เเล้วก็อดสงสารไม่ได้จริงๆ

"มึงสำคัญกับกูนะไอ้ภาพ ถ้าเกิดมีอะไรที่ไม่เข้าใจกันอีก มึงมาถามกู เเละพูดกันด้วยเหตุผลดีกว่ามั้ย กูไม่อยากทะเลาะกับมึงเเบบนี้เลย" ผมยกมือของผมไปจับเบาๆที่ข้างเเก้มของมัน

"มึงก็สำคัญกับกูเหมือนกัน" มันพูดกับผม เเละยกมือของมัน มาทาบลงที่มือของผม

เราสบตากัน เเต่การสบตานั้นมันมีความหมายอย่างอธิบายไม่ถูก มันลึกซึ้ง เเต่ให้ความรู้สึกที่อบอุ่นในหัวใจ มันเป็นความรู้สึกที่ผมอยากจะมีมันเเบบนี้ไปนานๆ

"ไปนอนกับกูได้มั้ย" เเววตาของมันที่มองผม มันทำให้ใจของผมสั่นอีกเเล้ว

"น้องกูรออยู่นะ" ผมเตือนมันให้รู้ เผื่อว่ามันจะลืม

"ไม่ได้เลยหรอ" มันจ้องตาของผม เเละทำเสียงอ้อนๆใส่ผม

"คือ...อย่าเป็นเเบบนี้เลยนะ กูต้องไปหาบลู"

สายตาของมันลดต่ำลงมองไปยังพื้น ไม่รู้เหมือนกันว่ามันกำลังคิดอะไรของมันอยู่ เเต่กูหวังว่ามึงจะเข้าใจกูนะ

"ขึ้นห้องเถอะ เดี๋ยวกูเดินไปส่ง" มันเงยหน้า เเละพูดกับผม

ผมมองตามเเผ่นหลังของคนที่เดินอยู่ทางด้านหน้าของผม ไอ้ภาพไม่ได้พูดอะไรกับผมตลอดทางที่มันเดินไป มันอาจจะมีเหลือบมองมาทางด้านหลังบ้าง เพื่อที่จะดูว่าผมเดินตามมันทันมั้ย เเต่ถ้ามันเห็นว่าผมเดินช้า มันก็จะหยุดคอยผม เเละพอผมเดินมาใกล้ถึงมัน มันก็จะเริ่มก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าต่อ

"ถึงเเล้วหล่ะ"

มันหันมายิ้มให้กับผม หลังจากที่หยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของผมเเล้ว

"ขอบใจนะที่เดินมาส่ง"

มันไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เเค่ส่งยิ้มให้กับผมเเบบที่มันชอบทำ เเละมันก็หันหลังเดินจากผมไป

ผมมองตามมันไปจนลับสายตา

"ไหนบอกว่าจะคุยเเป็ปเดียวไง" ยังไม่ทันจะปิดประตูเลย เสียงไอ้บลูก็พูดขึ้นมาซะเเล้ว

"อาบน้ำเรียบร้อยเเล้วหรอ" ผมมองคนที่กำลังนั่งเล่นเกมส์มือถืออยู่บนเตียงของผม

"พี่ชอบเลี่ยงคำถามตลอดเลยนะ" มันว่างอนๆ

"ไม่ได้เลี่ยงซะหน่อย" ผมว่ายิ้มๆ

"พวกพี่สองคนคบกันเเล้วหรอ"

"ยังไม่ได้คบ" ผมตอบตามตรง สำหรับผมกับบลูเเล้ว เราไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังกัน

"ขอคำจำกัดความถึงความสัมพันธ์ของพวกพี่หน่อย"

"เพื่อน" ผมตอบเเบบไม่ต้องคิด ก็เราไม่มีสถานะอะไรมากกว่านี้จริงๆอ่ะ

"ก็ดี พี่บีมก็ยังมีหวัง" ผมตวัดสายตาไปที่ไอ้บลูทันที

"เลิกพูด เลิกคิด เลิกเชียร์" ผมเน้นทุกคำ เพื่อให้มันเข้าใจ

"พี่ควรจะมองเห็นความดีที่พี่บีมทำให้กับพี่บ้างนะ เวลาพี่ไม่เข้าเรียน พี่มาสาย พี่โดดเรียน ใครที่คอยช่วยพี่ เวลาพี่ป่วย พี่เป็นไข้ พี่บีมก็ไปหาซื้อยามาให้พี่ เเละยังคอยเอาอาหาร เอาน้ำ เอานมมาให้พี่ถึงที่นี่อีก พี่จะใจร้ายกับพี่บีมขนาดนี้ถึงเมื่อไหร่วะ"

ผมได้เเต่ถอนหายใจ ก็รู้ว่าไอ้บีมมันดี เเต่ความดีมันไม่ใช่ความรักอ่ะ มันเเทนกันไม่ได้ คนไม่ใช่มันก็ไม่ใช่ป้ะวะ

"ไอ้บีมใช้ให้เเกมาพูดใช่มั้ย บลู" ผมถามเสียงเข้ม

"พี่อย่ามาทำเสียงเเบบนี้ใส่ผมนะ" มันพูดกับผมเเบบสั่นนิดๆที่หางเสียง

"พี่ไม่รู้ว่าต่อไปพี่จะชอบมันได้มั้ย พี่ก็ตอบไม่ได้ เพราะตอนนี้พี่ไม่ได้คิดอะไรกับมันมากกว่าเพื่อน เเต่ถ้าพี่จะชอบ พี่คงชอบมันไปตั้งนานเเล้ว ไม่ใช่จะชอบเพราะเเกมาบอกให้พี่ชอบ" ผมพูดออกไปอย่างหนักเเน่น

"เเต่ว่า..."

"ส่วนกับพี่ภาพ พี่กับมันยังไม่มีอะไรที่มากเกินกว่าที่เเกกังวล พี่ไม่รู้ว่าสุดท้ายเเล้วพี่กับมันจะจบลงในรูปแบบไหน เราอาจจะไม่มีอะไรที่มากกว่าเพื่อนเลยก็ได้ เเต่พี่ก็อยากให้เเกเข้าใจว่าเรื่องเเบบนี้ มันบังคับกันยาก"

เฮ้อ...ผมรู้สึกว่าวันนี้มันเป็นวันอธิบายของผมหรือยังไงกัน นี่ผมจะต้องอธิบายซักกี่เรื่อง หรือซักกี่คนวะเนี่ย

"อือ ผมจะพยายามทำความเข้าใจเเล้วกัน" มันตอบผมเสียงเบาๆ

"ดี เข้าใจง่ายๆหน่อยก็ดี" ผมพูดกับมันอีกครั้ง ก่อนที่จะหมุนตัวหายเข้าไปในห้องน้ำ

ให้น้ำมันรดหัวผมไปบ้างก็ดี เผื่อผมจะรู้สึกว่าจะสดชื่นขึ้นมาได้บ้าง ไอ้บลูมันเป็นเเบบนี้มากๆผมเองก็ลำบากใจไม่น้อยเลย เเล้วไหนจะไอ้คนที่พึ่งเดินมาส่งผมที่หน้าห้องนั่นอีก เฮ้อ...ผมหล่ะอยากที่จะหายตัวไปเลยจริงๆ

0 ความคิดเห็น