เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 17 : ตอนที่17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

"ไอ้ภาพ เย็นนี้กูจะไปห้าง ว่าจะไปดูของให้น้องรหัสซะหน่อย" ไอ้เผ่าพูดขึ้น ในขณะที่พวกเรานั่งอยู่ที่โรงอาหาร

"เดี๋ยวนะ นี่มึงสองคนยังไม่ได้ให้ของน้องรหัสกันอีกหรอ" ไอ้นายหันมาถาม พร้อมทำหน้างงๆ

"เออ กูลืม" ผมตอบกลับไป มันจะได้หายสงสัยซะที

"สงสารน้องรหัสของพวกมึงสองคนชิบหาย นี่ดูพวกกูเป็นตัวอย่างนะ ให้ก่อนสอบนะครับผม" ไอ้นายพูดด้วยความภูมิใจ

"ไอ้ผ้าเช็ดตัวลายเคโระ ที่ไอ้ยุ้ยไปหาซื้อจากสำเพ็งอ่ะหรอ" ผมมองมันเหยียดๆ โถ...ทำเป็นคุยนะมึง ถ้าไอ้ยุ้ยไม่ได้ไปหาซื้อ พวกมึงก็ไม่มีของให้น้องเหมือนกูกับไอ้เผ่านี่เเหละ

"เเล้วทำไมอ่ะ อย่างน้อยๆกูก็มีให้น้องป้ะหล่ะ" ไอ้นายมันยังลอยหน้าลอยตาพูด

"พวกมึงสองคนหยุดเลย กูชักรำคาญเเล้ว" ไอ้ยุ้ยเบรคพวกผมสองคนซะเสียงดังเลย

"เย็นนี้กูไปด้วยนะเว้ย" ผมหันไปหาไอ้เผ่า ที่ก้มหน้าอ่านการ์ตูนอยู่

"เออ ดีเลย ไปช่วยกูเลือกหน่อย น้องกูก็ผู้หญิงเหมือนมึงเลยหว่ะ เอาอะไรให้ดีวะ" ไอ้เผ่าทำหน้าตาครุ่นคิด

"กูก็ไม่รู้หว่ะ ไม่รู้จะซื้ออะไรให้ดี" ผู้หญิงเเบบเค้ก น้องเค้าจะชอบอะไรวะเนี่ย

"ไอ้ยุ้ยผู้หญิงส่วนใหญ่ ชอบอะไรวะ" ผมหันไปมองหน้าไอ้ยุ้ย ที่เอาเเต่นั่งกินขนมอยู่

"โอ้ย เยอะเเยะสารพัดอย่างอ่ะมึง ของกินก็ได้ เครื่องสำอางก็ดี กระเป๋าก็โอ รองเท้าก็เริ่ด" ผมก็คิดตามที่ไอ้ยุ้ยมันพูด อะไรมันจะเยอะเเยะขนาดนี้วะเนี่ย

"มึง เเล้วมึงว่าอย่างน้องบัว น้องรหัสกูเนี่ย เค้าสไตล์ไหนวะ" ไอ้เผ่าหันมาขอความเห็นบ้าง

"น้องบัวอ่ะหรอ นางดูรักสวยรักงามอยู่นะ เครื่องสำอางไงมึง" ไอ้เผ่าพยักหน้าหงึกๆหลังจากที่ไอ้ยุ้ยพูดจบ

"เหมาะเหลือเกิน ที่จะให้คนอย่างกู เดินไปเลือกเครื่องสำอาง" ไอ้เผ่าพูดพร้อมกับทำหน้าเอือมระอา

"ไม่ยาก ถามพนักงานให้เค้าเลือกให้" ไอ้ยุ้ยพูดด้วยท่าทีที่ดูสบายๆ

"เเล้วอย่างเค้กหล่ะ" ผมขอความคิดเห็นบ้าง

"อืม น้องมึงดูสายหว๊าน หวานเนอะ เเละก็ดูเป็นคนชอบทำขนม ไปซื้ออุปกรณ์ทำขนมละกัน" มันตัดสินใจเสร็จสรรพ เเต่ก็เข้าท่าอยู่นะ

"ตามนั้นเเหละ" ผมเห็นด้วยกับไอ้ยุ้ยทันที

"มึงหายไปไหนมาเนี่ย" ไอ้นายพูดขึ้น เเต่สายตาของมันมองเลยไปทางด้านหลังของผม สงสัยคงถามคนที่พึ่งจะเดินมาเเน่ๆ คงไม่ใช่ใครหรอก ไอ้สีฟ้านั่นเเหละ!!

ที่ผมรู้เพราะผมไลน์ไปหามันเมื่อเช้า มันบอกว่าอาจจะเข้าไม่ทันเรียนช่วงเช้าเพราะติดธุระที่บ้าน ผมก็โอเค ก็รับรู้เเล้วไง เเต่ก็ไม่ได้ถามว่าไปทำอะไร กลัวมันจะคิดว่าผมไปจุกจิกมันมากเกินไป

"กูไปทำธุระให้ที่บ้านมา โคตรร้อนเลย" มันนั่งลงมาข้างๆผม เหงื่อนี่เต็มหน้าเลยนะ

"กินน้ำซะ" ผมเลื่อนน้ำเเดงโซดาที่ผมซื้อเอาไว้ให้กับมัน ไปให้มัน มันอมยิ้มให้ผมทีนึง เเละยกเเก้วน้ำมาดื่มอย่างกระหาย

"อ่อ น้ำของไอ้สีฟ้านี่เอง ไม่น่าหล่ะ กูก็ว่ามันซื้อมา ไม่เห็นเเม้งจะเเดกซะที" ไอ้เผ่ามันว่าล้อๆ

"พี่ ทำไมเดินเร็วนักอ่ะ" เสียงคุ้นๆเเฮะ อย่าบอกนะว่า...

"ก็เเกมัวเเต่เดินเล่นมือถืออยู่นั่นเเหละ บอกให้รีบๆเดิน พี่ร้อนจะตายเเล้วเนี่ย" ไอ้สีฟ้าหันไปขว้างค้อนใส่คนที่พึ่งเดินเข้ามา

ผมได้เเต่มองบนไปทีนึงครับ ยังจำได้ดีเลยวันที่ไปถึงที่บ้านไอ้สีฟ้า มันต้อนรับผมได้อย่างดีทีเดียว

"ทักทายเพื่อนพี่หน่อยมั้ยบลู" ไอ้สีฟ้าหันไปดุไอ้บลู เมื่อไม่เห็นว่ามันจะมีทีท่าที่จะทักทายคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนี้เลย

ผมเงยหน้าไปมองไอ้บลู มันเหล่หางตามาทางผมทีนึง เเละมันก็ยกมือไหว้พวกผมทุกคนที่อยู่ที่โต๊ะนี้

กวนตีนดีชะมัด นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องไอ้สีฟ้านะมึง!!

"บลู ไปนั่งข้างๆพี่เผ่าไป" ผมบอกกับไอ้บลู ผมเห็นมันถอนหายใจทีนึงด้วย เเต่ก็ยอมนั่งลงตรงข้ามกับไอ้สีฟ้า โดยมีไอ้เผ่าเขยิบที่ให้ไอ้บลูนั่งได้สะดวกขึ้น

"บลูมาทำไม" ผมหันไปกระซิบข้างๆหูของไอ้สีฟ้า

"เเม่มีธุระต้องไปต่างจังหวัด ค่ำๆถึงกลับ ส่วนพี่สกายต้องไปดูไซด์งานข้างนอก ไม่มีใครอยู่บ้านกับมันเลย" มันหันมากระซิบบอกผม อ้อ นี่ซินะธุระที่มันว่า คือไปรับไอ้เด็กโข่งนี่มาที่นี่ด้วย เเหม!! รักน้องเหลือเกิน

"พวกพี่กระซิบอะไรกัน" ไอ้บลูจ้องหน้าพวกผมทั้งสองคน

"ไม่มีอะไรหรอกน่า เเล้วนี่จะกินอะไรมั้ย พี่จะไปซื้อให้" ไอ้สีฟ้าถามน้องชายสุดที่รัก

"บลูอยากกิน..."

"ไอ้เผ่า มึงพาบลูไปซื้อของกินทีนะ" ผมพูดเเทรกขึ้นก่อนที่ไอ้บลูจะพูดจบ มันทำหน้าเหวี่ยงใส่ผมเลยครับ นึกว่าผมจะสนใจหรือไง

ส่วนไอ้เผ่าที่นั่งอยู่ ก็มองหน้าผมเเบบงงๆ ผมเลยต้องพยักหน้าให้มันอีกที เพื่อยืนยันสิ่งที่ผมพูด

"ไม่ บลูจะไปกับพี่สีฟ้า" ผมว่าเเล้วว่าไอ้บลูต้องไม่ยอม

"อ่ะ งั้นไปกับพี่" ไอ้สีฟ้าทำท่าจะลุกขึ้น

ผมรีบมองหน้าของไอ้เผ่า เเละเหล่ตาไปทางไอ้บลู มันยังดูงงๆกับอาการของผม เเต่มันก็คงจะเดาออกถึงสิ่งที่ผมต้องการบ้างเเหละ

"ไปกับพี่ก็ได้นะน้อง ทุกวันนี้ไอ้สีฟ้ามันยังไม่รู้เลยว่าอะไรอยู่ที่ไหนบ้างอ่ะ พี่ว่าให้พี่พาไปดีกว่าเนอะ" ไอ้เผ่าพูดขึ้น เเละหันมามองผม ผมได้เเต่ยกนิ้วโป้ง ที่เเสดงว่ามันสุดยอด ไปให้กับมัน

กูจะมอบรางวัลเพื่อนดีเด่นของปีนี้ให้กับมึงเลยไอ้เผ่า

"ไอ้ภาพ กูพาบลูไปซื้อของกินเเค่ในนี้นะ มันจะไปหลงได้ไง" มันทำหน้าเหมือนเอือมระอาผมมากอ่ะ

"บลูโตเเล้วนะ ไม่ต้องห่วงมากนักหรอก" ผมพยายามให้เหตุผลกับมันไป ซึ่งมันจะเข้าใจมั้ยผมก็ไม่รู้

"ไอ้ภาพ นั่นน้องกูนะ อย่าคิดนะว่ากูไม่รู้ ว่ามึงกับมันเขม่นกันอยู่อ่ะ"

"มั่วเเล้วมึง" ผมตอบเเบบชิวๆ

ไอ้สีฟ้ามันก็ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อตามเดิม...

สักพักไอ้เผ่ากับไอ้บลูก็เดินกลับมาที่โต๊ะที่พวกเรานั่งกันอยู่ ผมหล่ะตะลึงกับไอ้เด็กบ้านี่จริงๆ นี่มันกินคนเดียวหมดนี่เลยหรือเปล่าวะ ไหนจะถุงขนมขบเคี้ยวที่มันถือมา 2 ถุงใหญ่ๆ ไหนจะถุงขนมปังปิ้งกับพวกลูกชิ้นทอดที่อยู่ในมือของไอ้เผ่านั่นอีก เอ่อ...กูเริ่มสงสารมึงเเล้วหว่ะไอ้เผ่า

"บลู เยอะไปป่าว" พี่ชายมันถามขึ้น

"ไม่เยอะหรอก นี่เเค่กินรองท้องเฉยๆ เพราะตอนเย็นบลูจะไปกินพิซซ่ากับพี่" ไอ้บลูพูดกับพี่ชายของมัน

"เราคุยกันตอนไหน ว่าพี่จะพาไป"

เออ...มันคุยกันตอนไหนวะ

"มึงก็พาน้องไปเหอะ เนี่ยเย็นนี้ ไอ้เผ่ากับไอ้ภาพก็จะไปห้างไม่ใช่หรอไง ก็พากันไปหมดเนี่ยเเหละ"

ไอ้ยุ้ยพูดขึ้น

"มึงจะไปห้างหรอ" ไอ้สีฟ้าหันมาถามผม ผมก็เลยพยักหน้าให้มันไปทีนึง

"กะว่าจะไปซื้อของให้น้องรหัสอ่ะ กูกับไอ้เผ่ายังไม่มีอะไรให้น้องมันเลย" ผมตอบมันกลับไป

"ไปรถกูก็ได้ ไปด้วยกันนี่เเหละ" ผมเหล่ตามองไอ้เผ่า ไอ้สัสนี่!!อยู่ๆก็จะใจดี ใจป๋าขึ้นมาซะงั้นนะมึง

"พี่ ผมไม่อยากไปกับพี่ภาพอ่ะ" ไอ้บลูงอเเงอีกเเล้ว

ทำอย่างกับว่ากูอยากจะไปกับมึงอย่างนั้นเเหละ!!

"พี่เองก็ไม่อยากไปกับบลูเหมือนกัน" ผมตอบออกไปหน้าตาเฉย

"เฮ้อ..." เสียงถอนหายใจจากคนข้างตัวผมนี่เเหละครับ

ไอ้สีฟ้ามันก็คงรำคาญผมเเละไอ้บลูเต็มทนเเหละครับ เเต่ไอ้เด็กเวรนั่นมันพูดจาดีกับผมซะที่ไหนหล่ะ หึ...หวงพี่มันเหลือเกิน ทีไอ้บีมหล่ะไม่เห็นมีท่าทีหวงเเบบที่มันทำกับผมเลยอ่ะ ถึงสีฟ้าจะบอกว่ามันก็หวงพวกไอ้บีมกับไอ้รันเหมือนกัน เเต่ผมไม่เห็นนี่ ผมก็เลยไม่เชื่อที่มันพูด ผมผิดตรงไหน!!

 

เเละเเล้วพวกเรา 4 คนก็เข้ามานั่งในรถของไอ้เผ่าเป็นที่เรียบร้อย ผมนั่งข้างไอ้เผ่า ส่วนด้านหลังก็เป็นที่นั่งของสองพี่น้องนั่นไป

"ไปถึงห้างเเล้ว บลูจะไปกินพิซซ่าเลยมั้ย หรือว่าจะไปเดินซื้อของกับพวกพี่ก่อน"

ไอ้เผ่าหันไปถามไอ้บลู จะไปถามมันทำไมวะ!!

"เเยกกันเลยพี่ พวกพี่จะไปไหนก็ไป ส่วนผมจะไปกินพิซซ่ากับพี่สีฟ้า" ไอ้เด็กเวร!!

"พี่สีฟ้า ไม่ชอบพิซซ่า ไม่รู้หรือไง" ผมหันไปถามมัน เเละทำหน้าเเบบที่ผมมั่นใจว่ากวนตีนส่งไปให้

"ผมรู้ รู้ดีกว่าที่พี่รู้อีก จะบอกให้" มันทำเสียงดังขึ้นทันที

"เอ่อ...น้องมึง ดูหงุดหงิดนะ" ไอ้เผ่าพูดขึ้นเบาๆ คงจับสังเกตเรื่องราวระหว่างผมเเละไอ้บลูได้เเล้วมั้ง

"บลู พูดกับพี่เค้าดีๆนะ พี่เผ่าเค้าอุตส่าห์ขับรถพาเรามา เราก็ควรที่จะชวนพี่เค้าไปกินด้วย อย่าทำเเบบนี้ พี่ไม่ชอบ" เอาเเล้ว!! ท่าทางสภาพอากาศมันดูครึ้มฟ้าครึ้มฝนเเปลกๆ ผมว่าผมควรสงบปากสงบคำดีกว่ามั้ยวะ

"เเล้วคนเป็นพี่ ก็ควรที่จะทำตัวให้น้องมันเคารพบ้าง อะไรที่ไม่จำเป็นต้องพูดก็ห้ามปากไว้บ้าง ถ้ารู้ว่าพูดออกมาเเล้วไม่ได้ก่อให้เกิดผลดี ก็หุบปากไปซะ" เชี้ย!!! นี่ผมโดนด่าอยู่ใช่มั้ยเนี่ย

ไอ้เผ่ามันหัวเราะซะดังลั่นรถเลย มึงนี่ไม่คิดที่จะช่วยอะไรกูเลยใช่มั้ยวะ

 

ณ ห้างดังห้างหนึ่ง...

"ไปกินพิซซ่าก่อนเเล้วกัน ท่าทางบลูมันจะหิวเเล้ว"

ไอ้เผ่าเพื่อนผมเองครับ มึงดูเเสนดีเหลือเกินนะวันนี้

ไอ้เด็กบลูมันก็ไม่ได้พูดอะไร มันเดินตรงดิ่งเข้าไปในร้านพิซซ่าทันที สงสัยมันคงยังงอนๆที่โดนพี่มันดุอยู่เเหละมั้ง

ไอ้บลูมันนั่งลงที่โต๊ะเเล้ว สีฟ้าก็กำลังที่จะเดินไปนั่งข้างๆน้องของมัน ผมเลยดึงข้อศอกของสีฟ้าไว้เบาๆ มันชะงักเเละหันมามองหน้าผม ผมเลยหันหน้าไปอีกทางเเละพูดกับไอ้เผ่าเบาๆ

"ไปนั่งข้างน้อง"

มันพยักหน้าให้กับผม เเละเดินไปนั่งข้างๆไอ้บลูตามที่ผมบอก

ส่วนสีฟ้ามันส่ายหัวให้กับผมเบาๆ มือของมันยื่นออกไปเลื่อนเก้าอี้ตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของไอ้บลู เเละมันก็นั่งลง

"ผมเอาหน้าฮาวายเอี้ยนถาดใหญ่นะ พวกพี่จะสั่งอะไรอ่ะ" ไอ้บลูพูดออกมา หลังจากที่มันนั่งดูเมนูเรียบร้อยเเล้ว

"งั้นพี่เอาสปาเกตตี้คาโบนาร่าเพิ่มอีกอย่าง" ไอ้เผ่าพูดขึ้นบ้าง

"อยากกินอะไรอ่ะ มีอะไรที่พอกินได้บ้างมั้ย" ผมเลื่อนเมนูไปให้ไอ้สีฟ้ามันได้ดูบ้าง เพราะผมยังไม่เห็นว่าจะเปิดเมนูดูอะไรเลย

มันส่งยิ้มน้อยๆให้กับผม ยิ้มเเบบนี้อีกเเล้ว ยิ้มของมันทำให้หัวใจผมเเทบจะวายตาย เสน่ห์มึงนี่มันร้ายกาจนักนะ ไอ้สีฟ้า!!

"สลัด" มันบอกกับผมสั้นๆ ผมยู่หน้าให้มันเล็กน้อยเมื่อได้ยินเเบบนั้น

"ไม่เอาดิ มันไม่อิ่มหรอกนะ" ผมบอกมันออกไป ผมไม่ค่อยชอบเลยที่มันกินอาหารเเบบสารอาหารไม่ครบเเบบนี้อ่ะ จะไปเอาเเรงจากไหนหล่ะทีนี้

"ซุปก็ได้อ่ะ ซุปเห็ด" ผมหล่ะเพลียกับมันจริงๆ มันจะกินยากกินเย็นอะไรขนาดนี้วะเนี่ย

"ตกลงกันได้หรือยังพวกพี่อ่ะ ว่าจะกินอะไร พี่เค้ายืนรอนานเเล้วนะ" ไอ้บลูพูดขึ้น เเละมองหน้าของผม มันทำหน้าได้เเบบเอือมระอาผมเหลือเกิน

ผมเลยได้เเต่ส่งยิ้มเเห้งๆให้กับพนักงาน ที่ดูลุ้นเหลือเกินว่าเมื่อไหร่พวกผมจะสั่งกันซักที

"ผมเอาซุปเห็ด 2 ที่ เเละก็สลัดกุ้งทอดครับ" ผมพูดพร้อมกับยื่นเมนูไปให้กับพนักงาน

เอาวะ!!อย่างน้อยๆ วันนี้ไอ้สีฟ้ามันก็ได้กินโปรตีน คาร์โบไฮเดรต ไขมัน วิตามิน เกลือเเร่ ครบ!! สบายใจละเว้ย

"พวกมึงจะไปซื้ออะไรให้น้องรหัสอ่ะ" ไอ้สีฟ้าหันมาพูดกับผมเเละไอ้เผ่า หลังจากที่เรากินอาหารเย็นกันจนอิ่มเเล้ว

"กูจะไปซื้อเครื่องสำอางให้น้องกูอ่ะ เห็นปากมันเเดงเเปร้ดทุกวัน ก็เลยคิดว่าน่าจะไปดูพวกลิปสติกอะไรเเบบนี้เเหละ" ไอ้เผ่ามันตอบสีฟ้า

"เเล้วมึงอ่ะ จะซื้ออะไรให้เค้ก" มันพูดกับผม เเต่สายตาของมันดูเเข็งๆชอบกล มีอะไรป่าววะ

"คิดๆไว้ว่าน่าจะเป็นพวกอุปกรณ์ทำขนม" เค้กน่าจะชอบนะ

"....." ไอ้สีฟ้ายืนมองหน้าของผมนิ่งๆ หรือว่ามันไม่เวิร์ควะ

"หรือว่าหนังสือทำขนมดีวะ" ผมเลยลองถามมันออกไปอีกที

"ไม่เกี่ยวอะไรกับกูเลย มึงจะถามกูทำไม" มันพูดกับผมนิ่งๆ

"อ้าว กูก็เเค่อยากได้ความคิดเห็นจากมึงไง สีฟ้า"

"ซื้อไปเหอะ มึงให้อะไร น้องเค้าก็ชอบหมดเเหละ" หรอวะ..

ผมก็เลยได้เเต่ใช้ความคิดที่หนักขึ้นเลยทีนี้ คิดไม่ออกจริงๆอ่ะ อุปกรณ์ทำขนมก็น่าจะดีนะ ส่วนหนังสือทำขนมก็น่าสนใจเหมือนกันอ่ะ เอาอะไรดีวะ...

"ยังนึกไม่ออกก็ปล่อยไปก่อน เพราะตอนนี้มึงต้องพากูไปซื้อลิปสติก" ไอ้เผ่าสั่งผม เเละกอดคอของผมให้เดินไปกับมัน

เออ งั้นไปดูกับมันก่อนก็ได้วะ เผื่อจะมีไอเดียดีๆเกิดขึ้นบ้าง

 

"สวัสดีจ้ะหนุ่มๆ หืม... หน้าตาดีกันหมดเลยเนอะ มาหาซื้อเครื่องสำอางไปให้เเฟนหรอจ้ะ"

เเค่พวกผมทั้งสี่ ก้าวขาเเค่คนละข้างเข้ามายังโซนเครื่องสำอางยังไม่เต็มเท้าดีกันเลย ก็โดนดักหน้าดักหลังจากพนักงานเครื่องสำอางเเบรนด์เเรกซะเเล้ว

อืมหืม..หน้านี่ต้องจัดเต็มขนาดนี้เลยหรอวะ

"เเหม ไม่ต้องตกใจพี่หรอกจ้ะ มาหาซื้ออะไรก็บอกพี่มาได้เลยนะ"

สายตาวิบวับนั่นที่มองไอ้สีฟ้านี่ ก็นะ...เเอบจะหงุดหงิดหน่อยๆเเล้วเว้ย

"น้องมาหาซื้ออะไรหรอ บอกพี่ได้นะ" นั่นไง ไม่ทันไรก็ประชิดตัวไอ้สีฟ้าซะเเล้ว

"พี่ผมไม่ได้มาซื้อ พี่สองคนนั่นต่างหาก พี่ไปถามพวกเค้าเลย" เออ... ผมเห็นประโยชน์ของการมีไอ้เด็กโข่งนี่ตามมาด้วยเเล้ว มันกันท่าพี่มันสุดฤทธิ์เลยเว้ย

"อ้าวหรอ..งั้น น้องๆต้องการอะไรหล่ะจ้ะ" ผมเห็นนะว่าพนักงานเเอบทำหน้าเสียดายหน่อยๆด้วยอ่ะ

"คือ ผมมาซื้อลิปสติกให้น้องรหัสอ่ะครับ พี่ช่วยเเนะนำผมหน่อย" ไอ้เผ่าพูดขึ้น

"น้องรหัสหรอ อืม บุคลิคของผู้หญิงก็เเตกต่างกันนะ เเล้วน้องเค้าเเต่งหน้ามั้ยอ่ะ หรือว่าบุคลิกภายนอกก็ได้ ว่าเค้าเป็นยังไง เช่น เป็นสาวเปรี้ยว สาวหวาน หรือสไตล์สาวใสๆเเบบนางเอกเกาหลีอะไรเเบบนี้" พี่พนักงานถามไอ้เผ่าซะละเอียดเลย

"ไม่ยากครับผม น้องผมมันเเต่งหน้าจัดเเบบพี่นี่เเหละ เเละที่ผมเห็นนะ คือมันทาปากสีเเดงทุกวัน"

"อ่า งั้นเเทบไม่ต้องคิดอะไรมากเลยจ้ะ เอาลิปสติกสีเเดงไปเลย เพราะนางทาทุกวัน สักพักลิปสติกนางคงหมดเเหละ" ผมเเอบขำกับวิธีการขายของ ของพี่พนักงานเค้าจริงๆ

"ผมเอาสีเเดงนี่เเหละพี่"

"เดี๋ยวจ๊ะพ่อหนุ่ม เเดงนั้น มันมีหลายเฉดสีด้วยนะคะ จะเป็นเเดงเลือดนก เเดงเเบบไวน์เเดง หรือว่าจะ...."

"เอิ่ม พี่ครับ เลือกมาซักเเดงเถอะครับ" ไอ้เผ่ามันว่า เเละยิ้มเเหยๆส่งไปให้กับพนักงาน อย่าว่าเเต่มึงเลย เเดงกี่เเดง กูก็งง

"โอเค งั้นเดี๋ยวพี่จะดูที่มันเหมาะกับอายุของน้องๆเเล้วกันนะ รับรองน้องรหัสต้องกรี๊ดเเน่ๆ" เธอกล่าวอย่างมั่นใจ

"เเล้วน้องคนนี้หล่ะคะ จะซื้อลิปสีอะไรดีลูก" เธอหันมาถามผมเเล้วครับ เอิ่ม...จะบอกไงดีวะ ผมไม่ได้คิดที่จะมาซื้อเครื่องสำอางนี่นา

"มันไม่ได้จะมาซื้อลิปสติกอ่ะพี่ มันกะว่าจะมาดูอย่างอื่น" ไอ้เผ่าตอบเเทนผม

"นี่น้อง เครื่องสำอางอ่ะเกิดมาเพื่อผู้หญิงนะจ้ะ ถ้าน้องรหัสของน้องเป็นหญิงหล่ะก็ พี่บอกเลย ว่ายังไงเครื่องสำอางก็เป็นสิ่งที่ผู้หญิงเเทบจะทุกคนต้องอยากได้เเน่ๆ"

ผมคิดตามที่เธอบอก

"อืม น้องผมเค้า จะบอกว่าเธอดูไม่เเต่งหน้าก็ไม่ใช่นะ เพราะผมคิดว่าเธออาจจะทาลิปสติกเเหละ เเต่ว่ามันดู สีไม่จัด มันดูเเค่ทำให้ปากเงาๆอะไรเเบบนี้อ่ะ ผมอธิบายไม่ถูกอ่ะพี่" ผม

ค่อยๆนึกถึงใบหน้าของเค้กเวลาที่ผมได้เจอเธอ เธอออกไปในเเนวธรรมชาติๆเลยอ่ะ ผมก็เลยไม่รู้ว่าเธอเเต่งหรือไม่เเต่ง

"ถ้าตามที่น้องบอก พี่บอกได้เลย ว่านางอ่ะเเต่งหน้าจ้ะ เเต่นางจะเป็นสไตล์ผู้หญิงที่ไม่ชอบเเต่งหน้าจัดๆ จะออกเเนวเเบบไม่ทาตา เเต่ขนตาจะงอนหน่อยๆ เเก้มก็จะออกเเนวชมพูเเบบเบาๆ เเละปากก็จะเงาๆ ออกสีชมพูนิดๆอะไรประมาณนี้มั้ย" ผมค่อยๆนึกภาพตามที่พนักงานพูด เออ ทำไมเค้ารู้วะ

"ก็ ตามนั้นเเหละพี่" ผมพยักหน้าเเละตอบพนักงานออกไป

"ลิปสีชมพูออกนู้ดๆเลยจ้ะ เหมาะกับนางเเน่นอน เเต่เอาเเบบที่มีชิมเมอร์ด้วยนะ ปากจะได้ดูมันๆน่าจูบ" ผมงงชิบหายเลย อะไรวะ สีชมพูออกนู้ดๆ มันคืออะไร เเละชิมเมอร์อีก มันคือ??

"อ่า..ครับ เอาเเบบนั้นก็ได้" พี่เเม้งปิดการขายได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ผมนี่ก็บ้าไปเอากับเค้าด้วย เอาวะ...ซื้อๆไปก็จบเเล้ว จะได้ไม่ต้องไปเดินหาที่ไหนอีก ชักขี้เกียจเหลือเกิน

เเละเเล้วผมกับไอ้เผ่า เราทั้งคู่ก็ได้ของไปให้น้องรหัสของพวกเราซะที ไม่รู้พวกน้องๆนั่นจะชอบกันมั้ย เเต่พวกพี่อยากจะบอกน้องๆว่า พวกพี่เเม้งไม่ได้มีความมั่นใจเลยซักนิดว่าน้องๆจะชอบ เเต่เอาเถอะ ซื้อมาเเล้วนี่ เเละที่สำคัญลิปสติกห่าอะไรวะ เเท่งนิดเดียว เเต่เเพงชิบหายเลย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น