เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

"พี่สกายเข้ามาในห้องหรอ ได้ยินเสียงเเว่วๆ"

ผมถามไอ้ภาพมันออกไป มือผมก็ยังคงเช็ดหัวที่เปียกของผมอยู่

"อืม มาทั้งพี่สกาย เเละบลู" มันหันมาทำหน้าเหนื่อยๆใส่ผม

"ไปอาบน้ำซิไป จะได้มาพักเเล้ว" ผมเห็นมันดูเหนื่อยๆ เลยอยากให้มันพักผ่อน นั่งรถมาตั้งไกล มันคงต้องเพลียๆกันบ้างเเหละ

"ขี้เกียจจังเลย" มันพูดเเล้วทำหน้าอ้อนๆใส่ผม เเล้วมันทำหน้าอย่างนี้ เเล้วผมควรต้องไปต่อไงดีหล่ะ

"มึงอย่ามาทำเสียงเเบบนี้นะ" มันไม่ดีต่อหัวใจของผมเลยจริงๆ

"ทำไม ทำไม่ได้หรอไง มากกว่านี้กูก็ทำมาเเล้วป่าวหล่ะ"

พูดเเบบนี้ ผมคิดไปถึงเรื่องดีๆไม่ได้เลย

"หยุด มึงหยุดเลยนะ" ผมชี้นิ้วไปที่หน้าของมัน ถ้ามึงไม่หยุด กูจะเขินเเล้วนะ

"อ่า...เเสดงว่าจำได้ซินะ" มันยักคิ้วใส่ผม กูเกลียดรอยยิ้มของมึงตอนนี้ชิบหาย

"..." ผมเขิน

"จำได้หมดใช่มั้ย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง" มึงไม่ต้องทำเสียงดีใจขนาดนั้นได้มั้ยวะ

"กูเมาเพราะเเดกเหล้า ไม่ได้เเดกยาลบความจำ" ผมพูดอ้อมเเอ้มตอบมันไป

"เวลาที่มึงเขิน กูชอบ" มันเอื้อมมือมาจับนิ้วของผมที่ชี้หน้ามันอยู่ ไปจูบหน้าตาเฉย ไอ้ห่านี่!!

"พอเเล้วไง ถ้ามึงไม่หยุดพูดนะ กูโกรธจริงๆเเล้วนะ" ผมทำเสียงให้เข้มขึ้น เผื่อมันจะรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง

"เฮ้อ...ดุอีกเเล้วอ่ะ วันนี้โดนทั้งวันเลย" มันพูดเเบบนี้หมายความว่าไง

"หมายความว่าไง มีใครว่ามึงหรอ" ผมจับหน้าของมันให้หันมามองหน้าผม

สายตาที่ดูเลิ่กลั่กนั่น ทำให้ผมยิ่งอยากรู้คำตอบ

"บลู" เท่านั้นเเหละ ผมก็พอเดาได้เเล้ว

"มันเป็นเเบบนี้เเหละ อย่าโกรธน้องเลยนะ" ผมพยายามอ้อนวอนคนตรงหน้าอย่างสุดๆ

ไอ้ภาพพยักหน้าให้กับผม เฮ้อ ค่อยเบาใจไปหน่อยนึง ก็รู้เเหละว่าไอ้บลูเเผลงฤทธิ์อ่ะ ก็ตั้งเเต่ไอ้ภาพก้าวขาเข้ามาที่บ้านนี้เเลัวเเหละ ไม่รู้จะอะไรนักหนา มันไม่ค่อยชอบให้ใครมาอยู่ใกล้ๆผมทั้งนั้นเเหละครับ กว่ามันจะยอมรับไอ้บีมกับไอ้รันได้ ตอนนั้นผมก็ต้องนั่งอธิบายให้มันเข้าใจซะนานเลย ดีที่ยังมีพี่สกายคอยปรามๆมันเอาไว้ได้บ้าง ลูกคนเล็กอ่ะเนอะ งอเเงเก่งเหลือเกิน...

"ถามหน่อยได้มั้ย" มันพูดพร้อมกับดึงมือของผม ให้นั่งลงบนเตียง

"ถามซิ" ผมตอบอนุญาต

"บีมมันดูสนิทกับที่บ้านมึงเนอะ" ผมยิ้มให้กับคำถามของมัน

"สนิทหมดเเหละ ทั้งบีมทั้งรันอ่ะ พวกเราคบกันมาตั้งเเต่ม.ต้นเเล้ว"

"เเล้วมันก็มากินข้าวที่บ้านนี้ทุกวันเลยหรอ"

"อืม ไม่รู้อ่ะ กูอยู่ที่หอนะ ลืมไปป่าว"

"เออหว่ะ ลืมไปเลย" มันหัวเราะน้อยๆ

มึงถามคำถามพวกนี้กับกู เพื่ออะไรวะ!! มึงเเค่อยากรู้เฉยๆ หรือว่ามันมีความหมายอะไรเเฝงอยู่ในคำถามเหล่านั้นด้วยหรือเปล่า มึงกำลังทำให้กูอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้อ่ะ ว่ามึงอาจจะกำลังคิดเเบบเดียวกับที่กูคิดกับมึง เเล้วถ้ามันไม่ใช่ นั่นหมายถึงกูคิดไปเองคนเดียวใช่มั้ยวะ

"มึงถามคำถามพวกนี้กับกูทำไมวะ" ผมถามมันออกไป

"มึงรำคาญหรอไง" มันพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆ

"ไม่รำคาญ เเต่เเค่อยากรู้ว่ามึงกำลังคิดเเบบกูอยู่หรือเปล่า"

"มึงคิดอะไร" มันย้อนถามผมกลับมา

"กู อาจคิดไปเองอ่ะ ไม่มีอะไรหรอก" ผมว่า ผมไม่พูดควรดีกว่า

ผมลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า เพื่อที่จะเอามาให้กับมัน เเละในจังหวะที่ผมหมุนตัวกลับมานั้น...

ปากอุ่นร้อนของคนตรงหน้าได้ประกบลงบนริมฝีปากของผมเเล้ว ผมต้องรวบรวมสตินิดนึงว่านี่มันไม่ใช่ฝันใช่มั้ย มันเป็นจูบที่กระชากวิญญาณของผมได้เลยนะ

ผมเริ่มดันตัวของผมเพื่อที่จะออกห่างจากตัวของมัน ไม่ใช่ผมรังเกียจมันนะ เเต่ผมว่าผมต้องหยุดไว้ก่อน ก่อนที่ผมจะหยุดตัวผมเองไม่ได้

ไอ้ภาพเหมือนจะรู้ว่าผมคิดอะไร มันดันตัวของผมให้ไปติดกับตู้เสื้อผ้าจนเเผ่นหลังของผมเเนบไปกับเเผ่นไม้สีอ่อนของประตูตู้เสื้อผ้า ปากของมันเริ่มขยับไปตามเรียวปากของผม ลิ้นของมันหยอกล้อเลาะเล็มไปตามเรียวฟัน จนผมยอมอ้าปากให้ลิ้นของมันได้เข้าไปสำรวจด้านในปากของผมอย่างง่ายดาย ลิ้นของมันทำงานได้อย่างดีไม่มีบกพร่อง ผมได้เเต่กำเสื้อของมันไว้เเน่น เพราะผมกลัวว่าถ้าผมไม่เกาะมันไว้ ผมจะต้องร่วงลงไปที่พื้นนี้เเน่ๆ

มันผละออกจากปากของผม มองหน้าของผม จูบที่เเก้มของผม เเละย้ายไปคลอเคลียที่ใบหูของผม มันทำให้สติของผมพร่าเลือนไปทุกขณะ มันขบเม้มซอกคอของผมอย่างรุนเเรง เเต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกดี เเท่งเนื้อใต้ร่างของผมมันกำลังขยายตัว เหมือนๆกับที่ผมก็รู้สึกว่าเเท่งเนื้อของมันก็ไม่ได้ต่างจากผม มันเเนบเเท่งเนื้อนั้น มาที่ต้นขาของผม เเละถูกับต้นขาของผมเบาๆ ในขณะที่ปากของมันยังคงดูดดุนอยู่ที่ซอกคอของผมไม่หยุด

มันปลดเสื้อนอนของผม กระดุมเเต่ละเม็ดค่อยๆหลุดออกจากรังกระดุมอย่างช้าๆ ทุกๆการเคลื่อนไหวของมัน ทุกๆสัมผัสที่ปลายนิ้วของมันลากผ่านโดนเนื้อกายของผม มันทำให้ผมเเทบบ้า มันล้วงมือลงไปยังใต้สะดือของผมที่มีเพียงกางเกงขาสั้นสีครีมปกปิดไว้เท่านั้น

"อืม..." เพียงเเค่มือของมันสัมผัสถูกปลายเเท่งร้อนๆของผม ตัวของผมกลับร้อนดั่งเพลิง มันกุมเอาไว้ ลากนิ้วของมันไปตามความยาวกับของๆผม เเวะหยอกล้อกับพวงทั้งสองข้างของผม มันกำลังทำให้ผมคลั่ง

มันจัดการกับเสื้อผ้าของผมออกไปจนหมด ตอนนี้ผมสั่นสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่รู้เป็นเพราะมันหรือเป็นเพราะร่างกายของผมที่โดนความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ หรือมันอาจจะเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง

ตอนนี้ผมนอนราบอยู่บนเตียงเเล้ว โดยมีร่างของมันทาบทับร่างของผมเอาไว้ เรายังคงจูบกัน จูบกันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หัวใจของผมเต้นเเรงจนผมกลัวว่ามันจะหลุดออกมาซะอย่างนั้น ไอ้ภาพค่อยๆละปากของมันออกจากปากของผม ปากของมันค่อยๆเลื่อนผ่านไหปลาร้าของผม เเละเเวะมาดูดดุนกับตุ่มไตทั้งสองข้างของผม ผมเสียว อารมณ์ของผมมันกู่ไม่กลับเเล้ว

ปากของมันขยับลงเรื่อยๆ จนตอนนี้มันมาคลอเคลียอยู่เเถวหน้าขาของผมเเล้ว มันกำลังขยับเข้าไปทุกทีเเละทุกที ทุกๆการเคลื่อนผ่านของมันเป็นไปอย่างช้าๆ เสมือนกับมันต้องการอยากให้ผมซึมซับกับทุกๆสัมผัสที่มันทำให้กับผม

"สีฟ้า" ผมยกหัวของผมขึ้น เเละมองไปยังคนที่อยู่ตรงหน้าขาของผม ตามันเยิ้มจนผมสั่นไปทั้งตัว น้ำเสียงเเผ่วๆที่เปล่งออกมามันทำให้ใจผมกระตุก มึงเเม้งโคตรเซ็กซี่เลย

ถึงเเม้ว่าตอนนี้เสื้อของมันยังไม่ได้หายไปจากร่างกาย เเต่กระดุมที่ถูกปลดจนเเทบหมดนั่น ก็ทำให้เห็นเเผงอกอันกำยำของมันได้ดี มันเป็นเเบบนี้ มันยิ่งทำให้ตัวมันมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

"กูหยุดไม่ได้เเล้วนะ" มันส่งเสียงที่เเหบพร่าของมันบอกกับผม

"อืม" ผมตอบมัน เสียงที่ผมเปล่งออกไปก็เเสดงถึงความต้องการที่ชัดเจนออกมาอย่างไร้ซึ่งการปิดบัง

มันครอบปากของมันลงไปกับเเท่งเนื้อร้อนของผม มือของมันก็หยอกล้อกับด้านในของต้นขาผมไม่หยุด ปากมันขยับเป็นจังหวะ มือของมันก็เคลื่อนมากอบกุมในส่วนที่ปากครอบไปไม่ถึง มันทำเป็นจังหวะ เร็วบ้าง ช้าบ้างสลับกันไป ตรงไหนที่เสียว มันรู้จุดนั้นเป็นอย่างดี

"อืม...อ่า..ภาพ.." ผมเรียกชื่อของมันไม่หยุด มันยังคงรักษาระดับการเข้าออกของปากของมันได้เป็นอย่างดี ผมยอมรับมันเก่ง มันเก่งมาก

"ภาพ...อื้อ...ภาพ..สีฟ้า..มะ...ไม่ไหว" ผมพูดออกไปด้วยความยากลำบาก มันเสียว เสียวจนผมรู้ว่าอีกนิดเดียวเท่านั้น ผมคงต้องเสร็จคาปากของมันเเน่ๆ

"ปล่อยออกมา" มันพูดกับผม เเละก้มหน้าจัดการกับเเท่งร้อนของผมต่อ มันไม่รังเกียจเลยหรือไงนะ

"อื้อ...ภาพ...อื้อ" ผมปลดปล่อยมันออกมาเเล้ว ไอ้ภาพก็กลืนสิ่งนั้นเข้าไปในปากของมันหน้าตาเฉย เเละมันคงเห็นที่ยังหลงเหลืออยู่บ้างที่ปลายเเท่งของผม มันใช้ลิ้นของมันตวัดเอาส่วนที่ยังคงเลอะเข้าไปในปากของมันอีกครั้ง

ผมเห็นทุกๆการกระทำที่มันได้ทำให้กับผม ร่างกายของผมร้อนรุ่มไปหมด ไอ้ภาพที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้มันช่างเเตกต่างจากตอนปกติธรรมดามากเหลือเกิน มันดูเซกซี่เเละมีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย มันสามารถที่จะทำให้ผมคลั่งจนเเทบบ้าในทุกๆสัมผัสที่มันเคลื่อนผ่าน

มันยืดตัวขึ้น ปลดเปลื้องเสื้อที่เกะกะตัวออกไป ร่างกายที่มีเหงื่อเกาะพราวยิ่งทำให้ผมไม่อาจจะละสายตาออกจากเรือนร่างนั้นได้เลย ดวงตาที่สอดประสานเข้าหาก่อน เเสดงชัดถึงความต้องการโดยไร้ซึ่งความปิดบัง ตัวตนของคนตรงหน้ายิ่งมองยิ่งน่าลุ่มหลง ปลายนิ้วเรียวที่ค่อยปลดๆกระดุมกางเกงที่เป็นดั่งป้อมปราการชิ้นสุดท้ายค่อยๆร่นลงไป ขอบชั้นในที่โผล่พ้นมาเรื่อยๆทำให้หัวใจของผมสั่น ยิ่งขยับมากเท่าไหร่ตัวตนของคนตรงหน้าทำเอาสมองผมขาวโพลน ผมจับจ้องทุกอย่างอย่างไม่อาจจะละสายตา

"มองไว้นะ เพราะมึงจะเป็นคนเดียวที่ได้เห็นมัน" ปากอมชมพูของคนตรงหน้า ขยับเอื้อนเอ่ยบอกกับผม

ชั้นในสีขาวราวหิมะ ค่อยๆเลื่อนลงไปยังหน้าขาของคนที่จงใจจะถอดมันออก เเท่งเนื้อเเท่งใหญ่โผล่พ้นออกมาได้อย่างเป็นอิสระ เอาจริงๆนะ เวลานี้ต่อให้อยากมองเเค่ไหน ผมก็ไม่ไหวอ่ะ เเค่คิดถึงตอนที่มันจะเข้าไปในตัวผม ผมก็เเทบจะหยุดหายใจเเล้ว

"สีฟ้า ลืมตา" ผมลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบอก

"มองไว้ เเละลืมสิ่งที่เคยเจอ จำไว้เเค่ที่เป็นของกู ได้มั้ย" น้ำเสียงออดอ้อนที่ผมไม่เคยได้ยิน ทำให้ผมตอบรับมันได้อย่างไม่ยากเลย

ขาของผมถูกมือของคนตรงหน้ายกขึ้นจนตั้งชัน ปลายนิ้วเรียววนไล้อยู่รอบช่องเเคบคับอุ่นของผม น้ำจากปลายเเท่งเนื้อร้อนของผมที่เหมือนจะเเห้งเหือดไปเมื่อครู่กับปริ่มขึ้นมาใหม่ ภาพเอานิ้วลูบไล้เพียงเบาๆ มันกลับทำให้ความกระสันของผม พุ่งขึ้นอย่างไม่หยุด เเค่เพียงปลายนิ้วเขี่ยๆเบาๆเท่านั้น

"น้ำนี่ปริ่มเชียวนะ" มันว่าล้อๆ

นิ้วที่ปาดที่ปลายเเท่งเนื้อของผม ถูกมันจับสอดเข้าไปในช่องคับเเคบของผมทันที เพียงไม่นานปลายนิ้วเรียวอีกนิ้วก็ถูกสอดไล่เข้าไปตามกัน มันทำให้ผมเเทบสะดุ้ง เเต่มันกลับทำให้รู้สึกดี

"อือ...อ่า.." ผมไม่สามารถที่จะห้ามเสียงเหล่านี้ไม่ให้ออกมาได้เลย เมื่อในทุกครั้งที่รู้สึกถึงการเข้าไปเพิ่มของนิ้วเเต่ละอัน มันให้ความรู้สึกที่ดี เเละจะดีกว่านั้นถ้านั่นไม่ใช่นิ้ว

"อย่าเกร็งนะ รู้มั้ย" เสียงนุ่มที่กระซิบลงข้างๆหู เสมือนเป็นการบอกกล่าวถึงสิ่งที่ผมหวังเอาไว้ ความตื่นเต้นเข้าครอบงำจนเหมือนทุกอย่างถูกบีบรัดไปหมด

"อื้อ..จะ...เจ็บ" ผมนิ่วหน้าทันที ที่รู้ว่ากำลังมีเเท่งขนาดใหญ่ของคนตรงหน้าพยายามที่จะเข้าไป มันใหญ่ ใหญ่จนผมไม่มั่นใจว่าผมจะรับตัวตนของมันไหวมั้ย

"อย่าเกร็ง มันเข้าได้นิดเดียวเอง" เสียงของคนด้านบนร้องบอกกับผมอย่างทรมาน

"อือ..ค่อยๆนะ" ผมลืมตาขึ้น พร้อมทั้งทำน้ำเสียงอย่างอ้อนวอน

"อย่าเกร็ง..มันจะเเตกเเล้ว" คนด้านบนพูดขึ้นอีกครั้ง

ภาพเอื้อมมือของมันมากำที่เเท่งเนื้อของผมเอาไว้ รูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะอย่างรู้ใจ ความเจ็บเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่ม เลือดในกายสูบฉีดอีกครั้ง ยิ่งมันสาวเร็วเท่าไหร่ อารมณ์ของผมยิ่งกระจัดกระจาย มันล่องลอยเกินกว่าที่จะไปคว้ามันกลับมา

"อึก...อื้ม..ดีมาก..สีฟ้าเก่งมาก" รู้ตัวอีกทีตัวตนของมัน ก็เข้าไปจนสุดในช่องทางของผมเเล้ว

"อืม..ภาพ...ขยับหน่อย" ผมต้องบอกให้มันขยับ มันเเน่น เเน่นเกินไป

มันทำให้ผมตามที่ขอ มันขยับเข้าจนสุด เเละถอยออกมาจนสุด เข้าเเละออกเป็นจังหวะ จากที่ช้าๆก็เริ่มเเรงขึ้น เเรงขึ้น เเละเเรงขึ้นตามอารมณ์ของเราทั้งคู่ ยิ่งมันออกเเรงมากเท่าไหร่มือของมันจำต้องเลื่อนมาเกาะเอวของผมให้เเน่นขึ้น ผมจึงเอามือของผมที่ว่างนั้น ลงไปกอบกุมเเท่งเนื้อของผมเเทน รูดมันขึ้นเเละลงตามจังหวะที่ปรารถนา เหงื่อที่ผุดตามร่างกายของเราทั้งคู่ ไม่อาจเทียบกับไฟราคะที่พุ่งพล่านในจิตใจได้เลย ต่างคนต่างทำหน้าที่ต่อกันได้อย่างดี เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ เพลงรักยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุด จนกระทั่งผมเองที่กระตุกเอาน้ำในกายออกมาอีกครั้ง เมื่อไอ้ภาพเห็นดังนั้น มันยิ่งกระเเทกสวนเข้าในกายของผมอย่างบ้าคลั่ง ผมต้องเอื้อมมือที่สั่นเทาไปยึดไหล่อันเเข็งเเกร่งนั่นเอาไว้ เพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวในเวลาที่ผมเเทบหมดเเรง เเละเพียงไม่นาน คนที่คุมเกมส์ก็กระตุกตามผมมา เสียงลมหายใจที่หอบถี่ข้างๆใบหูของผม เป็นสัญญาณได้ทันทีว่าไอ้ภาพได้เเตะถึงขอบสวรรค์เเล้ว น้ำที่ไหลเหนอะได้ซึมออกมาตามเรียวขา เเต่มันกลับไม่ได้ทำให้ผมเเละไอ้ภาพสนใจอะไรทั้งสิ้น

"ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ป้องกันอ่ะ" มันพูดพร้อมจูบที่ขมับด้านขวาของผม

"มึงตั้งใจ??" ผมหันหน้าไปถามมัน

"อืม ตั้งใจ" มันตอบรับผม พร้อมส่งยิ้มน้อยๆมาให้

"มึงนี่นะ" ผมพูดไปด้วยความอ่อนใจ

"ครั้งหน้า จะพกเจลมาด้วย" มันพูดในขณะที่ปากยังคงคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของผมไม่ห่าง

"เดี๋ยวๆ มีอีกหรอ" ผมดันหน้าของมันให้มองมาที่ผม

"กูติดใจมึงเเล้วอ่ะดิ" มันพูดหน้าตาย

"ไอ้ภาพ..มึงไม่ต้องพูดทุกอย่างก็ได้นะ" ผมพูด พร้อมหลบสายตาอันร้อนเเรงของมันที่มองมายังผม

"ไม่เเปลกใจเเล้ว ว่าทำไมไอ้บีมถึงชอบมึง" ผมมองหน้าของคนที่พูด อยากรู้ว่ามันจะว่ายังไงต่อ

"ทำไม" ผมถามมันกลับไป

"มึงมันเด็ดไง หน้าของมึงเวลาคราง กูเเทบจะบ้า" มันจ้องหน้าของผมอย่างไม่ละสายตา

"พอเเล้ว" ผมตีลงไปที่ไหล่ของมันเบาๆ คำพูดเเบบนั้นเป็นใครได้ยินก็ต้องเขินป้ะวะ

"ขาสั่นไปหมดเเล้วอ่ะ" มันทำหน้าตาน่าสงสารใส่ผม ผมได้เเต่หัวเราะเบาๆไปให้มัน มันก็น่าสั่นหรอกนะ เอาซะเเรงขนาดนั้นอ่ะ ขนาดผมเองยังรู้สึกว่าสั่นเลย

"ไปอาบน้ำได้เเล้ว เหงื่อเต็มตัวไปหมดเเล้วเนี่ย" ผมพูดพร้อมกับปาดเหงื่อเบาๆบนใบหน้าให้กับมัน

มันจับมือข้างที่ผมเช็ดเหงื่อให้มันไปจับไว้ เเละจูบลงบนหลังมือของผมอย่างเเผ่วเบา ผมมีความสุขนะกับสิ่งที่มันมอบให้ในวันนี้

"มึงมีความสุขใช่มั้ย" มันว่าพร้อมเอามือของมันมาลูบที่หัวของผมเบาๆ

ผมยิ้มตอบกลับไปให้กับคนที่ถามผม

"ที่สุดอ่ะ" ผมเขินในสิ่งที่ผมได้พูดมันออกไป

ไม่รู้ว่าสิ่งที่พึ่งผ่านไป มันจะถูกหรือว่ามันจะผิดขนาดไหน เเต่ตอนนี้ผมรู้เเค่ว่าผมมีความสุขมาก ถึงจะไม่มีสถานะอะไรให้กัน หรือมันอาจจะเป็นเพียงเเค่เซ็กซ์เฟรนด์ ที่เป็นความสัมพันธ์เเค่ชั่วครู่ชั่วยาม ผมก็รู้สึกดีที่ได้ทำมันลงไป หากว่าในวันข้างหน้าผมกับมันอาจจะเป็นเเค่คนเเปลกหน้าของกันเเละกัน ผมก็จะไม่เสียใจในสิ่งที่ผมได้ทำลงไปในวันนี้เลย

0 ความคิดเห็น