เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

"โห บ้านมึงใหญ่จังวะ"

ผมยืนตะลึงอยู่ที่หน้าประตูบ้านของไอ้คนที่ผมอาสามาส่ง ใครจะไปเชื่อว่ามันจะอยู่บ้านหลังใหญ่โตมากมายขนาดนี้

"สำหรับกู มันไม่ใหญ่เลยนะ" ผมหันไปเบะปากใส่ไอ้คนที่มันพูด

"เหอะ ใช่ซิ มึงคงเห็นมันทุกวันจนชินเเล้วอ่ะดิ"

"ก็ถูก กูอยู่ที่นี่ตั้งเเต่เกิด" มันพาผมเดินเข้าไปในบ้าน นี่เอาจริง บ้านมึงไม่เคยล็อคประตูหน้าบ้านเลยหรอวะ

เมื่อผมเข้าไปในตัวบ้านของมัน ผมต้องตะลึงอีกครั้ง นี่บ้านคนหรือสวนกุหลาบวะเนี่ย ทำไมมันเยอะมากมายขนาดนี้

ถัดจากสวนกุหลาบไป ก็จะเห็นที่จอดรถที่มีรถจอดอยู่ประมาณ 4 คัน โห...รถเเต่ละคันราคาไม่ต่ำกว่าล้านเลยนะเนี่ย

"ทำไมรถบ้านมึงเยอะจังวะ" ผมหันไปถามมัน เพราะตอนนี้เราต้องผ่านที่จอดรถกันก่อน ถึงจะเข้าในตัวบ้านได้

"คันสีขาวนั่นของเเม่กู สีเหลืองนั่นของพี่สกายพี่ชายกูเอง ส่วนสีดำคันนั้นคือของกู เเละสีบรอนซ์เงินคันใหญ่นั่น เอาไว้สำหรับพาไอ้บลู น้องชายกูไปโรงเรียน" มันอธิบายพร้อมทั้งชี้ไปที่รถเเต่ละคัน

"งั้นมึงก็เป็นลูกคนกลางอ่ะดิ" ผมหันหน้าไปถามมัน

"ใช่ กูลูกคนกลาง กูห่างจากพี่สกาย 3ปี เเละก็ห่างจากไอ้บลู 3ปี"

"บ้านมึงก็ถือว่าเป็นครอบครัวใหญ่เลยเนอะ" พอผมเห็นเเบบนี้ ผมก็นึกถึงครอบครัวของผมเลยหล่ะ

"มึงมีพี่น้องกี่คนหล่ะ" มันหันมาถามผมบ้าง

"กูเป็นลูกคนโต เเละก็มีน้องสาวอีกคน" ไม่รู้ว่าตอนนี้ น้องพิม น้องสาวของผมจะเป็นยังไงบ้างเนอะ ไม่ได้ไปหามันนานเเล้วเหมือนกันนะเนี่ย

"ก็อบอุ่นพอๆกับบ้านกูนั่นเเหละ" ไอ้สีฟ้ามันยิ้มให้ผม ผมรู้สึกว่ามันก็เป็นคนที่รักครอบครัวเลยทีเดียวนะ สังเกตจากเวลาที่มันพูดถึงคนในครอบครัวของมัน เเววตามันเป็นประกายเลย

"ไป เข้าไปในบ้านเหอะ ใกล้มืดเเล้ว ยุงมันเยอะ"

ไอ้สีฟ้าหันมาพูดอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินนำผมเข้าไปในตัวบ้าน

"เเม่ ผมมาเเล้ว" ไอ้สีฟ้าร้องเรียกเเม่ของมันทันทีที่เท้ามันก้าวเข้าไปยังห้องนั่งเล่น เเล้วไหนเเม่มันวะ

สักพักผมเห็นผู้หญิงหน้าหวานคนนึง เดินออกมาจากห้องที่อยู่ถัดไปด้านในของบ้านหลังนี้ ให้เดาว่าน่าจะเป็นห้องครัวนะ เพราะเธอเดินออกมาพร้อมผ้ากันเปื้อน

"มาเเล้วหรอลูก เเม่กำลังหั่นเเซลมอนอยู่เลย เเต่ใกล้เสร็จเเล้วหล่ะ" เธอพูดยิ้มๆ พร้อมปาดเหงื่อไปด้วย

"เเม่ สีฟ้าพาเพื่อนมาด้วยนะ" มันไม่ลืมที่จะหันมาเเนะนำผมให้กับเเม่ของมัน

ผมยกมือไหว้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า มองดีๆนี่หน้าเหมือนไอ้สีฟ้าอย่างกับเเกะเเหนะ

"สวัสดีครับ ผมชื่อ ภาพครับ" ผมเเนะนำตัวอย่างสุภาพออกไป

"สวัสดีจ้ะ เเหม!! เพื่อนสีฟ้าเเต่ละคนนี่หน้าตาดีๆทั้งนั้นเลยนะ" เธอยิ้มให้กับผม

ผมยิ้มตอบกลับไป จะให้ทำอะไรได้มากกว่านี้หล่ะ เล่นชมกันเเบบนี้ ผมก็เกร็งอ่ะดิ

"ไปรอที่ห้องกินข้าวกันดีมั้ย เดี๋ยวขอเวลาเเม่ไม่เกิน 5 นาทีอาหารก็เสร็จเเล้วหล่ะ"

ไอ้สีฟ้าหันมาพยักหน้าให้ผมทีนึง ผมเลยเดินตามมันไปยังห้องที่อยู่ด้านข้าง คงเป็นห้องกินข้าวนี่เเหละมั้ง ไปถึงก็รู้เองเเหละ

เเละก็เป็นไปตามคาด มันคือห้องกินข้าวจริงๆ

เเละมันไม่ได้มีเเค่ผมกับไอ้สีฟ้าเท่านั้น เพราะมีคนอีกสามคนที่นั่งรออยู่ในห้องนี้ก่อนหน้าของพวกผมเเล้ว

"ทำไมมาช้าจังอ่ะ" ผู้ชายคนนึงพูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าของไอ้สีฟ้า ผู้ชายคนนี้อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมพับเเขน เเละใส่กางเกงเดฟสีน้ำตาล

"รถติดอ่ะพี่ เเล้วพี่สกายถึงบ้านนานยัง" อ่อ นี่เองพี่สกาย พี่ชายของมัน

"ถึงก่อนเเกเป็นชั่วโมง" พี่สกายตอบกลับไอ้สีฟ้า

"บลูหิวข้าวจนจะเป็นลม เเต่เเม่บอกว่าให้บลูอดทนรอพี่สีฟ้าก่อน" ผมหันไปมองเด็กผู้ชายอีกคนที่อยู่ในชุดนักเรียน

"บลู อย่าพึ่งบ่นพี่สีฟ้าเลยนะ พี่เค้าก็มาเเล้วนี่ไง" เเละอีกคนก็คือ มัน!!!

ไอ้บีม มันมาอยู่นี่ได้ไงวะ!!!

"ไงมึง มาด้วยหรอ" ไอ้บีมหันมาหาผม พร้อมทำหน้าตาที่ผมรู้สึกว่าเเม้งโคตรกวนส้นตีนอ่ะ

"ใครอ่ะพี่" บลูหันไปถามคำถามจากไอ้สีฟ้า เเละเหลือบตามามองผม เเค่เหลือบๆนะครับ

"นี่คือภาพ เพื่อนที่มหาลัย" มันเเนะนำผมเเบบรวมๆให้คนที่อยู่ในห้องนี้ได้รับรู้

ทุกคนในห้องต่างมีปฎิกริยาที่เเตกต่างกัน พี่สกายมองผมเเละยิ้มให้ผมนิดๆ ส่วนบลูก็มองหน้าเเละพยักหน้าให้ผมทีนึง ส่วนไอ้บีมก็มองหน้าผมนิ่งๆเเละหันไปสนใจมือถือของมันต่อ

"ไปนั่งรอที่โต๊ะเหอะ" ไอ้สีฟ้าสะกิดผมให้เดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

ผมนั่งถัดจากไอ้สีฟ้า ที่มันนั่งริมสุดฝั่งซ้ายมือของโต๊ะ ตรงกันข้ามของมันก็เป็นพี่สกาย ตรงข้ามกับผมคือบลู เเละถัดจากบลูก็คือไอ้บีม

"เด็กๆอาหารมาเเล้วลูก"

เสียงสดใสของเเม่ไอ้สีฟ้ากล่าวขึ้น พร้อมๆกับมีคนยกอาหารละลานตามาวางทยอยลงบนโต๊ะ ส่วนเเม่ของไอ้สีฟ้านั่งตรงตำเเหน่งหัวโต๊ะ

"วันนี้มีเเต่อาหารที่ทุกคนชอบทั้งนั้นเลยนะ กินให้หมดเลยนะลูก" เธอกล่าวยิ้มๆ

"ไม่น่าใช่นะเเม่ ส่วนใหญ่มีเเต่ของโปรดพี่สีฟ้านะ" บลูพูดขึ้น พร้อมทำหน้างอเล็กน้อย

"จริง เเซลมอนดิบ เเซลมอนย่าง ท้องปลาเเซลมอนทอด หัวปลาเเซลมอนนึ่งซีอิ้ว สลัดผักโถเบ้อเริ่มนั่นอีก เเถมไข่ต้มอีกเป็นสิบลูก อะไรคือที่พวกผมชอบหรอเเม่" พี่สกายหันไปถามคนเป็นเเม่ด้วยความสงสัย

"นานเเล้วนะที่สีฟ้าไม่ได้กลับมาบ้านอ่ะ เเม่ก็ต้องเอาใจเป็นพิเศษเเหละ" เสียงไอ้บีมพูดขึ้น

เเหม!!มึงนี่มันจริงๆเลย

"เนี่ยๆมันไม่มีใครรู้ใจเเม่เท่าลูกบีมอีกเเล้วนะเนี่ย" เเม่พูดพร้อมกับยิ้มซะกว้างเลย

ไอ้บีมนี่ก็ ดูภูมิใจเหลือเกินนะ

ลูกบีมหรอ...เหอะ!!!

หลังจากนั้นพวกเราทุกคนก็ลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า โดยที่เเทบไม่มีใครจะยอมพูดจาใดๆกันอีกเลย ไม่รู้ว่าเเซลมอนมันอร่อยหรือว่าหิวมากๆกันเเน่นะ เพราะว่าใช้เวลาไม่นาน ไอ้ปลาสีส้มที่เป็นเมนูหลักของวันนี้นี่หายเกลี้ยงจนเเทบจะลืมไปเลยว่าในจานเเต่ละจานนั้น มันเคยมีปลาวางอยู่ในนั้นอ่ะ

เมื่อจัดการกับอาหารมื้อค่ำเรียบร้อยเเล้ว ตอนนี้พวกเราก็ย้ายถิ่นฐานมานั่งอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ในห้องรับเเขกกันเเล้วครับ

"เราเป็นคนกรุงเทพฯมั้ย ภาพ"ผมละจากหน้าจอโทรทัศน์ เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อจากผู้เป็นใหญ่ของบ้านหลังนี้

"ใช่ครับ พ่อเเม่เป็นคนกรุงเทพฯครับ เเต่ตอนนี้ไปทำธุรกิจอยู่ที่ระยองเเล้วครับ"

"อ้อ ดีเนอะ เเล้วทำอะไรหรอลูก" เธอยังคงถามต่อ

"ปลูกทุเรียนส่งออกครับ" ผมเล่าให้เธอฟัง

จริงๆถ้าไม่มีใครถาม ผมก็ไม่ค่อยจะชอบเล่าเรื่องอะไรพวกนี้ให้ใครฟังซักเท่าไหร่ ไม่ใช่อะไรหรอกนะครับ ผมขี้เกียจเล่าอ่ะเเหละ

"หรอ ดีจังเลยเนอะ บ้านพี่เค้ามีทุเรียนนะ สนใจไปมั้ยหล่ะบลู"

เธอหันไปถามลูกชายคนเล็กของบ้าน ที่ยังคงนั่งกินเครปเค้กอยู่หน้าจอโทรทัศน์อย่างเอร็ดอร่อย ก็เค้กจากที่ร้านเมื่อตอนบ่ายที่ไอ้สีฟ้ามันซื้อนั่นเเหละ

"ไม่อ่ะเเม่ ผมไม่ค่อยชอบทุเรียนเเล้วหล่ะ" บลูตอบเเบบนิ่งๆ

"เเม่พึ่งรู้ว่าเราเลิกชอบกินทุเรียนเเล้ว" เเม่ทำหน้างงๆใส่ลูกชายคนเล็กของตนเอง

"ก็ เลิกชอบวันนี้เเหละ" บลูพูดจบ เเละมองหน้ามาทางผม สายตาที่มันมองผมดูเเปลกๆนะ หรือว่าผมคิดมากไปเองวะ

"บลู" เสียงจากไอ้สีฟ้าเรียกน้องชายของมันทันที ผมเห็นบลูหันไปกระซิบกระซาบอะไรกับไอ้บีมก็ไม่รู้ เเล้วก็หัวเราะกันอยู่สองคน เเม้งชักเเปลกๆเเล้วนะ

"ทำไมวันนี้มึงมากินข้าวบ้านกูอ่ะบีม" อ่า เป็นคำถามที่ถามได้ถูกใจกูมาก ไอ้สีฟ้า

"พี่บีมก็มากินทุกวันนั่นเเหละพี่" หางตาผมกระตุกยิกๆทันที ที่บลูพูดจบ นอกจากมันจะสนิทกันเเล้ว มันยังเข้านอกออกในบ้านนี้ได้อีกด้วยนะ

"ทำไม ไม่อยากให้บีมมาหรอไง" มันหันไปถามไอ้สีฟ้า น้ำเสียงมันดูจริงจัง

"ไม่เอาหน่าลูก เเม่ว่าสีฟ้ามันก็เเค่ถามเป็นประโยคคำถามไปอย่างงั้นเองเเหละ บีมอย่าคิดมากเลยนะ" เเม่หันไปลูบไหล่ไอ้บีมเบาๆ

ไอ้สีฟ้ามันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เเต่ผมเห็นว่าไอ้บีมยังคงมองไอ้สีฟ้าด้วยเเววตาที่ดูเหมือนน้อยใจ

"เเม่ เดี๋ยวสีฟ้ากลับก่อนนะ ดึกเเล้วอ่ะ" ไอ้สีฟ้าหันไปบอกเเม่ของมัน เเละหันมามองหน้าผม เหมือนจะบอกให้ผมเตรียมตัวที่จะกลับหอพักพร้อมกับมัน

"ดึกเเล้วก็นอนนี่มั้ยหล่ะ จะขับกลับทำไม" พี่สกายพูดขึ้น

"ถ้าพี่สีฟ้านอนนี่ นั่นหมายถึงพี่คนนั้นก็ต้องนอนนี่ด้วยอ่ะดิ"

ผมหันไปมองหน้าของบลูทันที นี่บลูมันจำชื่อผมไม่ได้ หรือว่าไม่อยากเเม้เเต่จะเอ่ยชื่อของผมกันเเน่

"อืม ภาพก็นอนนี่ดิ" พี่สกายหันมาพูดกับผม เอ่อ...เอาไงดีวะ

"นอนได้มั้ย" ไอ้สีฟ้าหันมาคุยกับผม สีหน้ามันดูเป็นกังวลหน่อยๆ

"กูยังไงก็ได้ เเล้วเเต่มึงอ่ะ" ผมสบตากับมัน เเละตอบมันกลับไป มันยิ้มน้อยๆให้ผม

"นอนเถอะภาพ พี่ไม่อยากให้สีฟ้าขับรถตอนกลางคืน พี่เป็นห่วง เเม่เค้าก็เป็นห่วง" พี่สกายย้ำกับผมอีกครั้ง

"ใช่ลูก นอนกับสีฟ้านั่นเเหละนะ" เเม่ของไอ้สีฟ้าพูด น้ำเสียงของเธอดูเหมือนอ้อนวอน

"ไม่เอาดิเเม่ จะให้คนอื่นมานอนค้างบ้านเราได้ไง" บลูโวยวายขึ้น

ผมเห็นไอ้สีฟ้าหันไปทำหน้าดุใส่น้องมันด้วย

"เอาตามที่พี่บอกนั่นเเหละ ใครมีปัญหามาก ก็ไปนอนที่อื่น" พี่สกายพูดขึ้น พร้อมกับหันไปมองทางบลู ที่มันทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้

เอาจริงๆ ผมก็รู้สึกนะว่าบลูอาจจะไม่ค่อยชอบผม ไม่ว่าจะน้ำเสียง เเววตา หรือท่าทางที่มันเเสดงออกมา ก็ชัดเจนอ่ะเเหละ เเต่ผมเองก็ไม่อยากคิดอะไรมาก อะไรที่ปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยผ่านไปก่อน

"ไปข้างบนกัน" ผมพยักหน้าตามคำชวนของไอ้สีฟ้า

ผมตามไอ้สีฟ้าเข้าไปในห้องนอนของมัน ห้องของมันมีขนาดใหญ่มากเลยเเหละ ทั้งห้องก็ตกเเต่งด้วยสีฟ้าตามชื่อของมัน อะไรต่างๆที่ตกเเต่งที่หอของมัน มันก็ไม่ได้ต่างจากที่ผมอยู่ตรงนี้เลย

"พี่ ผมขอคุยด้วยดิ" ผมหันไปมองตามเสียงเรียก มันคงเรียกผมเเหละ เพราะตอนนี้ไอ้สีฟ้ามันอยู่ในห้องน้ำ สงสัยคงจะอาบน้ำอยู่เเหละมั้ง ก็เหลือผมที่ยังนั่งอยู่ที่เตียงของมัน

"มีอะไรอ่ะ" ผมตอบบลู ที่มันถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนของพี่มันเข้ามา

"พี่บีมเค้าไม่อยากให้พี่นอนที่นี่" มันพูดขึ้นทันที

"เเต่พี่สีฟ้า พี่สกาย เเละเเม่ ให้พี่นอนที่นี่" ผมพูดออกไปเเบบต้องการย้ำชัดๆให้มันรู้ ซึ่งมันก็ดูเงียบไป

"ผมไม่ชอบพี่" นี่มันจะเปิดศึกกับผมเลยหรือไงวะ

"เเล้วคิดว่าพี่ชอบเราหรอ??" มันทำหน้าเหวอไปเลย หลังจากที่ได้ยินผมพูดเเบบนั้นออกไป

"พี่รู้ใช่มั้ย ว่าพี่บีมชอบพี่สีฟ้า" เออ รู้....

"เราคงอยู่ข้างไอ้บีมซินะ" ผมเเค่นยิ้มออกมาน้อยๆ

"ใช่ ผมอยู่ข้างพี่บีม ผมรู้ว่าพี่บีมชอบพี่สีฟ้ามานานเเล้ว" มันพูดกับผมด้วยอารมณ์ที่เพิ่มขึ้น

"เเล้วพี่สีฟ้าของเรา ชอบมันมั้ยหล่ะ" ผมย้อนถามมันกลับไป

"เอ่อ" ผมมองหน้าเด็กผู้ชายตรงหน้าของผมที่มันเหมือนจะทำตัวไม่ถูก เมื่อผมตอบออกไปเเบบนั้น

"ว่าไงอ่ะ พี่สีฟ้าชอบมันมั้ย" ผมถามย้ำ พร้อมกับมองจ้องเข้าไปในดวงตาของบลู

"...." มันเงียบ

"เเค่นี้พี่ก็รู้คำตอบเเล้วบลู ถ้าพี่ชายเราชอบมัน มันคงไม่ส่งให้เรามาหาพี่เเละพูดกับพี่เเบบนี้หรอก ไอ้บีมนี่เเม้งโคตรกระจอกเลยเนอะ" ผมเเค่นยิ้มไปให้กับบลู

"พี่บีมไม่ได้ส่งผมมา ผมมาของผมเอง เพราะผมจะหยุดทุกคนที่หวังจะมาเข้าใกล้พี่ของผม" มันพูดกับผมด้วยความโกรธ เเต่มันก็ยังระวังระดับเสียงของมันอยู่ มันคงกลัวว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำตอนนี้จะได้ยินที่เราคุยกัน

"ทำไมหล่ะ เพราะพี่มีสิทธิกว่าไอ้บีมหรือไง??" ผมพูดออกไปแบบนั้น เพราะอยากรู้ท่าทีของคนตรงหน้าว่ามันจะเป็นยังไง

"พี่ภาพ" มันจ้องตาของผมด้วยความโกรธจัด

"พี่จะบอกอะไรให้นะ เรื่องของความรู้สึกอ่ะ มันบังคับกันได้ที่ไหนเล่า ถ้าการที่ใครคนนึงชอบคนนึงมานาน นั่นหมายความว่าคนคนนั้นจะมีสิทธิมากกว่าคนที่มาทีหลัง พี่ว่าน้องต้องกลับไปทำความเข้าใจเรื่องนี้ซะใหม่นะ" ผมพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆให้กับคนตรงหน้า

"พี่ยอมรับใช่มั้ย ว่าพี่ชอบพี่สีฟ้า" มันกดเสียงต่ำถามผม

ผมเพียงเเค่ยักไหล่เบาๆ มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องตอบคำถาม ลองดูเอาเองเเล้วกันนะ เด็กน้อย!!

"พอได้เเล้ว ทั้งคู่อ่ะ" ผมหันไปยังเสียงของบุคคลที่พึ่งเดินเข้ามา

"พี่สกาย" บลูทำหน้าเจื่อนลงทันที ที่เห็นพี่ชายคนโตเดินเข้ามา

"ภาพ เลิกทะเลาะกับน้องพี่ได้เเล้วนะ" ผมได้เเต่หยุดคำพูดที่อยากจะพูดลง น้องพี่มาหาเรื่องผมก่อนเองนะ ผมอยู่ของผมเฉยๆอ่ะ

"ส่วนเเกไอ้บลู ควรให้เกียรติคนอื่นเค้าด้วย อย่าทำตัวเหมือนคนที่ไม่เคยได้รับการอบรมสั่งสอน" หายกันละกัน โดนด่าทั้งคู่เเล้วนี่

"พี่สกาย พี่พูดกับบลูเเบบนี้ได้ไง" มันทำเสียงฟึดฟัดไม่พอใจ

"เเกทำตัวไม่น่ารักเองนะ อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นเค้าให้มากนัก เรื่องของใครก็ปล่อยให้เค้าไปจัดการกันเอาเอง เเกเป็นคนนอก ก็อยู่เเบบคนนอก เอาเรื่องของเเกให้รอด ก่อนที่จะไปวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่น" เออ เวลาพี่สกายดุนี่ก็น่ากลัวเหมือนกันเว้ย

"พี่สกาย..." ไอ้นี่เเม้งก็ดื้อใช่เล่นเเฮะ ขนาดโดนด่ายังไม่วายจะเถียงอีกนะ

"หยุดเลยนะบลู สิ่งที่พี่พูด พี่พูดตามความจริง อย่าวุ่นวายกับเรื่องเเบบนี้ เพราะถ้าวันนึงที่เเกได้เจอ เเกจะรู้ ว่าการห้ามใครไม่ให้รู้สึกกับใคร มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้"

ผมกับไอ้บลูได้เเต่ยืนเงียบกันทั้งคู่เเหละครับ

"ภาพ พี่ขอโทษเเทนน้องชายของพี่ด้วย มันยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมาก ประสบการณ์อันน้อยนิดของมัน ทำให้มันอาจจะคิดอะไรได้น้อยไปหน่อย"

ผมเหลือบมองสีหน้าของคนที่กำลังพูดกับผม สีหน้าที่ดูจริงจังเเละน่าเกรงขาม

"เเต่พี่อยากจะบอกอะไรไว้อย่างนะ พี่รักไอ้สีฟ้าไม่ได้ต่างจากที่ไอ้บลูมันรัก พี่ไม่ห้ามหากใครจะรู้สึกอะไรกับใคร เเต่ขอให้ความรู้สึกนั้นมันเป็นความรู้สึกที่ออกมาจากใจจริงๆ อย่าทำเป็นเล่นหรือเเค่ขำๆเท่านั้น เพราะอะไรที่พี่เคยพูดว่าเข้าใจ บางทีมันอาจจะเปลี่ยนเป็นไม่เข้าใจไปเลยก็ได้"

เฮ้อ...เเรกๆเหมือนจะดี เเต่ทำไมหลังๆเหมือนผมโดนขู่กลายๆยังไงก็ไม่รู้เว้ย

นี่ขนาดว่าผมกับมันยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะเนี่ย ผมยังโดนขนาดนี้เลย เเล้วถ้าเกิดผมกับมันใจตรงกันขึ้นมา ผมจะโดนขนาดไหนวะเนี่ย กลุ้มใจก่อนล่วงหน้าได้ป้ะ...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น