เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

ตอนนี้ผมนอนโง่ๆอยู่ในห้องของผมครับ

หลังจากช่วงเวลาการสอบกลางภาคอันเเสนหนักหน่วงของผมพึ่งจะผ่านพ้นไป มันก็เลยทำให้ผมมีเวลาว่างๆซักประมาณอาทิตย์นึงได้ ว่างๆเเบบนี้ผมจะทำอะไรดีน้า...หรือว่าผมจะกลับไปหาเเม่ที่บ้านดี

Rrrrrr....

เเหมะ!! เหมือนเเม่จะรู้ ว่าผมกำลังคิดถึง

"มอร์นิ่งฮะเเม่" ผมกรอกเสียงอันเเสนสดใสไปตามสาย

'มอร์นิ่งบ้านเเกซิ จะเที่ยงอยู่เเล้ว'

อ้าวหรอ!! ก็ผมพึ่งตื่นอ่ะ

"ก็พึ่งลืมตา มันก็เช้าหน่ะเเหละ" ผมตอบเเม่กลับไป เเอบได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆของเเม่ด้วยเเหละ สงสัยคงจะเอือมระอาผมเต็มทนหล่ะมั้ง

'เเล้วนี่ทำไรอยู่ กินข้าวหรือยังลูก'

"ยังเลยอ่ะเเม่ กะว่านอนเล่นอีกหน่อยเเล้วเดี๋ยวค่อยไปหาของกิน"

'นี่เเกอ่ะ กินให้มันเยอะๆหน่อยซิ เห็นว่าผอมลงเยอะเลยนี่'ผมก้มลงมองตัวของผมเอง ผอมหรอวะ!!

"เเม่รู้ได้ไง เเอบมาตั้งกล้องวงจรปิดในห้องสีฟ้าป้ะเนี่ย" ผมเเซวเเม่ของผมออกไป

'มีสายสืบมาบอกอ่ะ' สายสืบ??

"คนไหน??" ถามไปงั้นเเหละ ก็เหมือนจะรู้ๆอยู่เเล้ว

'ลูกบีมของเเม่ไง' เหอะ

"ไม่เห็นจะผอมเลย ก็กินเหมือนเดิมเเหละเเม่"

'กินเหมือนเดิมของเเก ก็มีเเต่เเค่ของที่ชอบอ่ะ มันจะไปได้รับสารอาหารอะไรหล่ะลูกเอ้ย' เเม่เริ่มบ่นเเล้วหล่ะครับ

"เเม่ นี่ผมก็พยายามอยู่นะ นี่เเม่ ผมกินนมช็อคโกแลตเเล้วนะ"

'จริงหรอลูก นี่เเม่ต้องดีใจใช่มั้ยเนี่ย' เอิ่ม สรุปเเม่ดีใจจริงๆหรือเเค่ประชดผมเนี่ย

"เเม่ สีฟ้าอยากกินเเซลมอนอ่ะ เเถวนี้ไม่มีร้านเเซลมอนเลย"

'ได้ๆ เดี๋ยวเเม่ให้บีมเอาไปให้ลูกนะ'

"เเม่ ไม่ต้องๆ เดี๋ยวสีฟ้ากลับบ้านไปเอาเอง"

'อ้าว เอางั้นหรอ เเล้วจะมายังไงอ่ะ จะนั่งรถไฟฟ้ากลับบ้านหรอไง'

"คิดก่อนนะ เเต่คงจะกลับไปถึงช่วงเย็นๆนะเเม่ ตอนนี้ร้อน ขี้เกียจออก"

'โอเคลูก กลับบ้านดีๆหล่ะ นี่ถ้ามาบ้านรอบนี้ เอารถไปใช้เหอะ จะได้ไปไหนมาไหนได้สะดวก'

"อืม ความคิดเข้าท่านะเเม่ เเค่นี้ก่อนนะ เเล้วเจอกันครับ"

ผมวางสายจากเเม่ เเละพลิกตัวไปมาบนที่นอนของผม พลิกไปพลิกมาอย่างนั้นเเหละ เบื่อๆเหมือนกันนะ เวลาที่ไม่มีอะไรทำอ่ะ

ผมว่าผมลงไปหาอะไรกินดีกว่า...

ผมเดินลงมาถึงด้านล่างของหอพักของผมเเล้ว ในสมองผมตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะกินอะไรดี เเต่ผมจำได้ว่าเหมือนจะมีร้านขนมหวานร้านนึงอยู่ตรงหัวมุมถนนนี่เองนะ ผมว่าผมจะไปลองกินดูดีกว่า..ถ้าอร่อย จะได้เอากลับไปฝากเเม่ด้วย

"เชิญด้านในเลยค่ะ มาคนเดียวใช่มั้ยคะ"

เสียงพนักงานเอ่ยต้อนรับผมทันที ที่ผมเปิดประตูเข้าไป โอ้โห ร้านใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย มองจากด้านนอกดูเหมือนไม่ใหญ่ขนาดนี้นะ...คนในร้านก็นั่งกันเเทบจะทุกโต๊ะเลย ท่าทางคงจะอร่อยนะ ผมหวังไว้เเบบนั้น

"ครับ ผมมาคนเดียว" ผมตอบเธอกลับไป

"นั่งตรงกระจกฝั่งด้านนั้นมั้ยคะ" ผมมองไปตามที่เธอผายมือบอกผม มันเป็นโต๊ะที่ไม่เล็กเลยนะ นี่ผมมาคนเดียวนะเนี่ย

"เอ่อ...มันดูใหญ่ไปนะครับ สำหรับผมที่มาคนเดียว" ผมพูดออกมาอย่างเกรงใจ เผื่อมีลูกค้าที่เป็นกลุ่มมา มันน่าจะเหมาะกับเเบบนั้นมากกว่า

"ถ้าอย่างนั้นด้านในสุดตรงนั้นได้มั้ยคะ เเต่อาจจะเสียงดังนิดนึงนะคะ เพราะว่าพอดีมีเลี้ยงสายรหัสกัน" ผมมองไปยังโต๊ะด้านในสุดตามที่พนักงานบอก มันอยู่ในมุมที่เกือบสุดเเหละครับ เป็นโต๊ะเล็กๆ ที่สามารถนั่งทานได้เพียงคนหรือสองคนเท่านั้น ผมว่าตรงนั้นมันก็ดีนะ

ถัดไปทางด้านหลังของโต๊ะที่ผมจะไปนั่ง ผมเห็นมีคนประมาณ 4 คนนั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นเเล้ว ผมคุ้นหน้าพวกเค้านะ

2 คนที่นั่งหันหน้าออกมาทางผม คนนึงคือพี่มาร์ สาวประเภทสองคนนั้นที่บอกว่าเป็นพี่รหัสของไอ้ภาพ ที่ผมเคยเจอกับเค้าเพียงครั้งเดียว ถัดจากพี่มาร์ คือผู้หญิงอีกคนนึงที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอตัวอ้วนๆ ใส่เเว่น เเละมีรอยยิ้มที่สดใส ปากเธอพูดไม่หยุด เเละรวมถึงขนมต่างๆที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ก็วางเรียงรายเต็มไปหมด ส่วนฝั่งตรงข้ามของพี่มาร์ ก็คือ น้องเค้ก เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆน่ารักๆ ที่ผมเคยเจอวันเดียวกับที่ผมเจอพี่มาร์ น้องรหัสของไอ้ภาพ ที่ให้โดนัทไอ้ภาพมากินในวันนั้น เเละถัดจากน้องเค้ก ก็คือไอ้ภาพ คนที่ผมเกือบมีอะไรกับมันในวันนั้น...วันที่ผมเมา

ผมเมา เเต่ผมไม่ได้เมาจนไม่รู้เรื่องอะไร ผมรู้ รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ถึงการรับรู้ของผมมันจะมีประมาณ 60% ก็เหอะ

ผมเดินเข้าไปช้าๆ ส่วนคนที่โต๊ะนั้นก็พูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติซะเหลือเกิน ไม่มีใครทันสังเกตเห็นผมที่หย่อนก้นลงหันหลังตรงที่ไอ้ภาพนั่ง ไม่รู้จะเเย่งกันคุยอะไรขนาดนั้น ฟังกันทันหรือไงถามจริงเหอะ!!

"นี่ไงภาพ ที่พี่บอกเเกอ่ะ ว่าเครปเค้กร้านนี้อร่อยม้ากกก" เสียงพี่มาร์พูดขึ้น เหอะ อร่อยขนาดนั้นเลยหรอไง

"อันนี้ก็อร่อยนะคะ นี่ถ้าไม่ติดว่าพี่ภาพไม่ชอบของหวาน เค้กว่าจะลองทำเค้กส้มไปให้พี่ทานเเล้ว"

"อ่อ คือ ช่วงนี้พี่ว่า พี่จะลองๆเปิดใจกับของหวานดูบ้างเเล้วหล่ะ" หึ เปิดใจลองของหวานงั้นหรอ!!

"จริงหรอคะ ถ้างั้นเค้กก็เอาขนมไปให้พี่ลองชิมได้เเล้วซิ เเต่เสียดายจัง รอบที่เเล้วพี่ไม่ได้กินโดนัทเลย"

"รอบนี้เเกก็กินของน้องเค้าด้วยหล่ะ ไม่ใช่ไปยกให้ไอ้พวกเวรนั่นกินหมด น้องมันตั้งใจทำให้เเกนะเว้ย" พี่มาร์บอกกับไอ้ภาพ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่มาร์ เดี๋ยววันหลังเค้กเอาไปให้พี่ภาพอีกก็ได้ ถ้าเกิดพี่ภาพไม่ว่าอะไรนะคะ"

"มันไม่ว่าหรอก เอาไปให้มันเถอะ เเต่ทางที่ดี เอาไปเยอะๆเพราะว่าถ้าเอาไปน้อย เพื่อนมันก็เอาไปกินหมดอีกอ่ะ" เสียงนี้น่าจะเป็นเสียงของพี่ที่อ้วนๆคนนั้นนะ

ผมก็นั่งฟังที่พวกเค้าพูดไปเรื่อยๆ จนไม่ทันเห็นพนักงานที่เดินมารับออเดอร์

"ขอโทษนะครับ จะสั่งอาหารเลยมั้ยครับ"

ผมสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากพนักงานที่มายืนอยู่ตรงหน้า มาตั้งเเต่ตอนไหนวะ!!

"อ่า..เอ่อ...คือ" ผมไปไม่ถูกเลยครับ ก็ยังไม่ทันได้ดูเมนูอะไรเลยอ่ะ

"ให้ผมเเนะนำให้มั้ย" อ่า...เอางั้นก็ได้นะ

"มีอะไรเเนะนำผมบ้างหรอครับ" ผมส่งยิ้มน้อยๆไปให้ พร้อมทั้งวางเมนูลง

"ชอบทานช็อคโกแลตมั้ยครับ หรือจะเป็นกาเเฟ"

"ผมชอบของหวานที่มีกล้วยครับ"

"อ่า..ถ้างั้น เเนะนำเป็นเค้กช็อคบานาน่าครับ ที่นี่ขายดีมากๆเลยนะครับ เเละก็มีบานอฟฟี่ด้วย"ผมยิ้ม เมื่อได้ยินชื่อขนมที่เป็นของโปรดของผม

"ผมเอาที่คุณพูดมาทั้งหมดนั่นเเหละครับ"

พนักงานจดออเดอร์ตามที่ผมสั่ง เเละโค้งให้ผมเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินจากไป

ผมนั่งรอประมาณ 10 นาที ขนมที่ผมสั่งก็มาวางอยู่ตรงหน้าของผมเเล้ว

"ได้เเล้วครับ เค้กช็อคบานาน่ากับบานอฟฟี่"

ผมเอื้อมมือไปรับจานเค้กจากพนักงานคนเดิมที่มารับออเดอร์จากผมไปเมื่อสักครู่

"อันนี้ ทางเรามอบให้คุณนะครับ เห็นคุณบอกว่าคุณชอบทานกล้วย ผมเลยนำกล้วยไปปั่นกับสตอร์เบอร์รี่มาให้คุณด้วย ลองดูนะครับ เผื่อคุณจะชอบมัน" หืม!!ให้ผมหรอ

ผมเอื้อมมือไปรับน้ำปั่นสีสันสดใสจากมือของพนักงานอีกครั้ง

มันดูน่ากินดีเหมือนกันนะ ด้านบนก็มีวิปปิ้งครีมโปะมาให้ด้วย นี่ถ้าขายจะขายราคาเท่าไหร่เนี่ย

"ขอบคุณมากนะครับ เเต่เเก้วนี้ผมซื้อได้นะ" ผมบอกกับพนักงาน

"ยังไม่ได้มีในเมนูหรอกครับ ผมเเค่คิดว่าอยากจะทำเป็นเมนูเพิ่มเติมเข้ามา เพราะผมก็เป็นคนที่ชอบทานกล้วยเหมือนกัน มีโอกาสได้เจอคนชอบเเบบเดียวกับผม ผมเลยอยากจะให้คุณลองดู ว่าถ้าผมขายจะมีคนมาซื้อมั้ย"

อ่อ เเบบนี้นี่เอง

ในเมื่อเค้าเสนอมา ผมก็ต้องสนองเเหละครับ

ผมก้มลงดูดน้ำปั่นที่ผมถือเอาไว้ทันที อืม...รสชาติมันไม่ได้เเย่นะ เเต่อาจจะมีกลิ่นของกล้วยน้อยไปหน่อย

"ผมว่า...กลิ่นของกล้วยบางไป" ผมเงยหน้าบอกกับพนักงานที่กำลังรอฟังคำตอบจากผม

"หรอครับ อืม งั้นผมคงต้องลองลดสตอร์เบอร์รี่ย์ลง เเละเพิ่มกล้วยเข้าไปอีก" ผมพยักหน้าเห็นด้วย

"เเต่ยังไง ต้องขอบคุณอีกครั้งนะครับ สำหรับน้ำเเก้วนี้" ผมพูด ก่อนที่จะยกมันดูดอีกครั้ง เเต่ครั้งนี้...

มีคนบางคนเเย่งน้ำออกจากมือของผม ก่อนที่ผมจะได้ดูดมัน

"อืม ผมว่าน้ำเเก้วนี้มันหวานไปหน่อย ผมไม่ชอบอ่ะ" ผมถอนหายใจทันที ที่รู้ว่าเป็นใคร มันไม่มีมารยาทเอาซะเลยนะ

"เค้าเอามาให้กูกิน ไม่ใช่มึง เอามานี่เลย" ผมเอื้อมมือจะไปเเย่งเเก้วน้ำคืนมาจากไอ้ภาพ เเต่มันไวกว่า มันถือเเก้วนั้นไปกินที่โต๊ะของมันตามเดิม ไอ้ห่านี่!!

"เอ่อ...ผมไปทำให้ใหม่ดีกว่านะครับ" พนักงานพูดกับผม พร้อมกับทำหน้างงๆ

"ไม่เป็นไรครับ ผมทานเเค่นี้ก็พอเเล้ว" ผมพูดพร้อมกับชำเลืองไปทางด้านหลัง เหนื่อยกับมึงจริงๆเลยนะไอ้ภาพ

ผมไม่สนใจใครอีกเเล้ว เพราะว่าตอนนี้ทั้งเค้กทั้งบานอฟฟี่ มันช่างยั่วยวนผมซะจริงๆ

ตึง!!!

ผมสะดุ้งกับเสียงเเก้วที่วางลงบนโต๊ะ ถ้ามึงจะวางดังขนาดนั้น มึงปาลงพื้นให้เเม้งเเตกๆไปซะก็จบเเล้ว

"ไอ้ภาพ มึงทำให้มันเบาๆไม่ได้หรอไงวะ" ผมดุมัน

"เบาสุดเเล้ว" ยังจะลอยหน้าลอยตาตอบอีกนะ

"เเล้วไหนบอกไม่อร่อย ดูดซะเกือบหมดเลยนะมึง" ผมมองเข้าไปในเเก้วน้ำปั่นที่ตอนเเรกมันมีจนเเทบล้น เเต่ตอนนี้เหลือเพียงติดก้นเเก้วเท่านั้น ทำไมมันกินเร็วจังวะ

มันไม่ตอบอะไร เเต่ทิ้งตัวลงมาที่โต๊ะเดียวกับที่ผมกำลังนั่งอยู่

"กูไปเทใส่เเก้วของพี่มาร์เเล้ว" ผมหันไปมองตามที่มันบอก พี่มาร์กำลังยกเเก้วที่ผมเห็นเหมือนจะเป็นเเก้วที่มีน้ำโกโก้อยู่ในนั้น เเละถูกเทกล้วยปั่นเมื่อกี้ใส่ลงไปอีก จนตอนนี้มันดูเละมากกว่าน่ากินซะอีก

"มึงทำให้กล้วยปั่นเป็นเหี้ยอะไรไปแล้วเนี่ย" ผมอดที่จะโมโหไม่ได้

"ทำไม มึงจะอะไรนักหนากับน้ำปั่นเเก้วนี้นักวะ" กูเสียดายไงไอ้สัส!!

"มึงนี่มัน...เฮ้อ... กูไม่อยากจะคุยกับมึงเเล้ว" ผมตัดบทไปเลย กินบานอฟฟี่นี่ดีกว่า

"เเล้วมึงกินข้าวเเล้วหรอไง ถึงมากินขนมเนี่ย" มันว่า พร้อมทั้งดึงส้อมจากมือของผมไปตักบานอฟฟี่กินหน้าตาเฉย ผมหล่ะเอือมระอากับมันจริงๆ

"ที่มึงกินอยู่อ่ะ ข้าวเช้ารวมกลางวันของกู" ผมบอกมันนิ่งๆ

"อีกเเล้ว มึงนี่เเม้ง..." มันพูดพร้อมทำหน้าตาอารมณ์เสียใส่ผม

"มึงพอเลย กลับไปโต๊ะของมึงได้เเล้ว กูจะรีบกิน รีบไป" ผมคว้าส้อมที่มันถือไว้ เเละก้มมาตักกินบานอฟฟี่ที่โดนมันกินไปจนเหลือเเค่ครึ่งชิ้น

"จะไปไหน" มันถามผม

"จะกลับบ้าน" ผมตอบไปอย่างรำคาญ ถามเก่งเหลือเกิน

"ไปทำไม" ผมควรตอบคำถามมันยังไงดีเนี่ย!!

"จะ กลับ ไป หา เเม่ กู" ผมพูดช้าๆเเละชัดๆ มันจะได้เข้าใจซะที

"พี่ภาพคะ เค้กว่าพี่กลับมานั่งตรงนี้ดีกว่ามั้ย เผื่อพี่สีฟ้าเค้าอาจจะอยากนั่งคนเดียวนะคะ"

ผมชะงักเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงพูดของเค้ก คงอยากจะให้ไอ้ภาพกลับไปหาซิท่า

ผมมองหน้าไอ้ภาพที่ทำท่าทางลังเลเล็กน้อย

"มึงไปนั่งที่เดิมเหอะ เดี๋ยวกูก็จะไปแล้วเเหละ" ผมว่าบรรยากาศเเม้งไม่ค่อยจะดีเเล้วอ่ะ หงุดหงิดชิบหาย

"เฮ้ย มึงกินไปนิดเดียวเองนะ กินให้หมดก่อนดิ"

"เดี๋ยวกูให้เค้าใส่กล่องให้กูก็ได้" ผมบอกออกไป ไม่อยากนั่งอยู่นี่เเล้ว

"ขอโทษนะครับ" ผมยกมือขึ้นเรียกพนักงานผู้หญิงคนนึง ที่กำลังมองมาทางผมพอดี

เธอเดินมาหาผมเเล้ว

"ช่วยเอาขนมพวกนี้ใส่กล่องให้ผมที เเละขอเพิ่มเค้กกาเเฟ 2 ชิ้น เครปเค้ก 2 ชิ้น เเละก็คุ้กกี้อัลมอนต์ด้วยนะครับ" ผมบอกออกไปอย่างสุภาพ

ผมลุกขึ้น เตรียมตัวที่จะออกไปชำระเงิน เเต่มีมือนึงรั้งเเขนของผมไว้ก่อน

"รอกูก่อน เดี๋ยวกูเดินไปส่ง" มันพูดกับผม

"ไม่ต้องอ่ะ กูไปเองได้" ผมดันมือของมันให้ออกจากเเขนของผม

"อย่าดื้อ รอเเปปเดียว" มันกระซิบข้างๆหูของผม มึงนี่ชอบทำเหมือนกูเป็นเด็กไปได้เนอะ

ผมเห็นมันเดินไปคุยอะไรกับพวกพี่เค้าที่โต๊ะก็ไม่รู้ ผมก็ยืนรอมันไปเถอะ สักพักนึงมันก็เดินมาทางผม

"ป่ะ" มันพูดพร้อมทั้งเอาเเขนของมันมาคล้องที่คอของผมไว้

"คุยกับพี่เค้าเเล้ว??"

"คุยเเล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ เเค่เลี้ยงสายรหัสเอง" มันบอกกับผม เหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรน่ากังวล

"อืม"

ผมจึงเดินออกมา เพื่อจะมารับเค้ก เเละจ่ายเงินที่ด้านหน้าตรงเเคชเชียร์

"ทั้งหมด 450 บาทค่ะ"

ผมหยิบเงินออกจากกระเป๋าเงินของผม เพื่อจะจ่ายค่าขนมที่ผมได้สั่งซื้อเอาไว้

"เอาที่ผมครับ" ผมหันไปมองคนที่พึ่งยื่นเเบงค์ 500 ข้ามหน้าของผมไป

"เฮ้ย ไม่เอา กูจ่ายเอง" ผมหันไปดุใส่มัน มันไม่ใช่เรื่องเเละ จะมาจ่ายให้ทำไมอ่ะ

"มึงไม่ขัดกูซักหน่อยจะตายมั้ยวะ" มันทำหน้าหงุดหงิดใส่ผม เออ เรื่องของมึงเลย

เเละเราทั้งสองก็พากันเดินออกจากร้านขนมเเห่งนี้

ผมกับไอ้ภาพกำลังเดินอยู่ในซอยหอพักของพวกเรานี่เเหละ ถ้าเดินตัดออกไปทางด้านนู้นก็จะเป็นถนนที่สามารถออกทางด้านหน้าของมหาลัยได้ ซึ่งถ้าผมนั่งเเท็กซี่เพื่อจะกลับบ้าน นั่นหมายถึงผมจะต้องข้ามไปรอรถฝั่งนู้น เฮ้อ..เห็นเเดดเเล้วก็ท้อใจหน่อยๆนะ

"เเล้วมึงจะกลับบ้านยังไง" คนข้างๆหันมาถามผม

"กะว่าจะกลับเเท็กซี่"

"ไกลมั้ย บ้านมึงอ่ะ" มันยังคงถามต่อ

"ไกลดิ น่าจะประมาณเกือบๆ 2 ชั่วโมงอ่ะ ถ้ารถติด"

ผมเงยหน้าไปมองหน้าของมัน ที่ดูเหมือนกำลังใช้ความคิดอะไรซักอย่างอยู่

"เเล้วปกติกลับบ้านยังไง เเท็กซี่ตลอดหรอ"

"ตั้งเเต่กูย้ายมาที่มหาลัยนี้ กูยังไม่ได้กลับบ้านเลย" ผมบอกไปตามความจริง

มันหันหน้ามามองหน้าผม

"แล้วตอนมาที่นี่ใครมาส่ง"

"เเม่ให้คนขับรถที่บ้านมาส่ง"

"อ้อ!!!บ้านรวย ลูกคุณหนูซินะ" ผมเหลือบไปมองหน้ามัน

"ไม่ใช่เเบบนั้น ปกติตอนอยู่มหาลัยเก่า กูจะขับรถเอง เเต่ที่นี่มันไกล ที่จอดก็หายาก กูเลยไม่อยากเอารถมา เเต่ที่จะกลับบ้านวันนี้ กูกะจะกลับไปเอารถมาใช้นี่เเหละ" ผมอธิบายเพื่อให้ไอ้คนขี้สงสัยมันกระจ่างเเจ่มเเจ้งซะที

"เออ งั้นกูไปส่งที่บ้าน" มันพูดขึ้น

"มึงจะไปทำไม"

"ก็ไปส่ง พอมึงถึงบ้าน กูก็กลับ"

"กว่าจะถึงบ้านกูก็น่าจะช่วงหัวค่ำเเล้ว เเล้วกว่ามึงจะวนรถกลับอีก มันก็ดึกเเล้วป้ะวะ" ผมพูดให้มันคิด

"...." เหมือนมันกำลังคิด

"กูเป็นห่วงมึงนะเว้ย เข้าใจหรือเปล่า"

ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย!!

มันเงยหน้ามองผม มันอมยิ้มให้ผมด้วย เฮ้อ...กูพูดไป กูก็เขินนะเนี่ย

"ก็ถ้ามึงห่วงกู กูก็ห่วงมึง จบนะ"

หมดคำพูดครับ อยากทำอะไรก็ทำ

ดีล!!!

0 ความคิดเห็น