เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

"หนักชิบหายเลยโว้ยยย"

ไอ้เผ่าโวยวาย พร้อมทั้งโยนไอ้คนที่เมาไม่รู้เรื่องลงบนเตียงของผม มันโยนเลยนะครับ เเม้งโคตรโหดอ่ะไอ้เพื่อนคนนี้

เเล้วไอ้ห่านี่ก็....เมาไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น

"เบาๆ เว้ยมึง มันเจ็บที่ไหล่อยู่"

ผมรีบเข้าไปดูมันทันที กระเเทกอะไรตรงไหนอีกหรือเปล่าวะเนี่ย เฮ้อ...มีซักครั้งมั้ยที่มึงจะไม่ต้องให้กูเป็นห่วงอ่ะ

ผมจัดท่านอนให้ไอ้สีฟ้า พยายามจัดท่าจัดท่าให้กับมันที่ผมคิดว่ามันจะนอนได้อย่างสบายตัวมากที่สุด ผมถอดรองเท้าของมันออก เเละเอาผ้าห่มมาคลุมช่วงล่างของมันเอาไว้

"เเหม ห่วงมันจัง นี่ มึงห่วงกูด้วยมั้ยหล่ะ เส้นเอ็นที่เเขนกูนี่ ขึ้นเป็นลูกเเล้วมั้ง" มันว่าพร้อมกับบีบนวดต้นเเขนของมันไปด้วย มันคงเมื่อยเเหละครับ เเบกตั้งเเต่ร้านยันขึ้นมาถึงห้องของผมอีก ไอ้สีฟ้าตัวมันเล็กซะที่ไหนหล่ะ!!

"เออ กูก็ไม่คิดว่าเเม้งจะเเดกขนาดนี้นี่หว่า มึงก็ตัวดีไอ้เผ่า เติมเก่ง หมดเติม หมดเติม เเล้วเป็นไงหล่ะ" ผมอดที่จะว่าเพื่อนของผมไม่ได้

ผมถอนหายใจให้กับความไม่รู้จักคิดของเเม้งจริงๆ เเม้งบอกกับผมว่าอยากเห็นไอ้สีฟ้าเมา ว่ามันจะเป็นยังไง มอมเเม้งอยู่นั่น เดี๋ยวเหล้า เดี๋ยวเบียร์ เเล้วไอ้ห่าสีฟ้าก็บ้ากับมันไปด้วย ยื่นอะไรให้มัน เเม้งกระดกเข้าปากอย่างกับคนไม่เคยเเดก เเล้วเป็นไงหล่ะ เมาอย่างหมาเลยทีนี้

"ก็กูเห็นมันซึมๆ กูก็เเค่อยากให้เพื่อนดีขึ้น เเค่นั้นเอง" ยัง มึงยังไม่สำนึกอีกนะ

"ทีหลังไม่เอาเเล้วนะมึง กูไม่อยากให้มันเป็นขนาดนี้เเล้วนะ มึงดูสภาพมันดิ"

ผมหันไปมองคนเมาที่นอนอยู่บนเตียงของผมด้วยความเป็นห่วง ผมรู้ว่ามันเจออะไรมาหนัก เลยอาจจะทำให้มันสติหลุด จนลืมขีดจำกัดของตัวมันเองไป

"อะไรที่ทำให้มันเป็นหนักได้ขนาดนี้วะ"

ไอ้เผ่าพูดเเละนั่งลงบนโซฟา ที่ตั้งอยู่ปลายเตียงนอนของผม

"เรื่องเพื่อนของมันอ่ะ ไว้กูค่อยเล่าให้มึงฟังทีหลังเเล้วกัน"

ผมตัดบทไปก่อน เพราะไอ้คนบนเตียงเหมือนมันจะเริ่มรู้สึกตัวเเล้ว

ผมก้าวเข้าไปหามัน นั่งลงข้างมัน เเละลูบหัวมันเบาๆ เหมือนมันจะค่อยๆเริ่มผ่อนคลายเเล้ว

"เวลามันเมา มันก็ดูน่ารักดีนะ"

ผมตวัดสายตาดุๆไปหาไอ้เผ่าทันที

"มึงห้ามมองเลยนะ พอเลย มึงกลับไปได้เเล้วไป" ผมเอ่ยไล่ไอ้เผ่า

"อะไรของมึงวะ กับกูมึงก็หวงหรอไง กูเพื่อนนะเว้ย" ไอ้เผ่าโวยวาย

"จะเพื่อนหรือจะใคร กูก็หวงทั้งนั้นเเหละ" ก็จริงเเบบที่ไอ้เผ่ามันบอก ไอ้สีฟ้าตอนเมา มันดูน่ารักจริงๆเเหละ เเก้มมันเเดงเป็นลูกตำลึงเลย

"ง่อววว ออกตัวเเรงซะด้วย" มันยังเเซวผมไม่เลิก

"เลิกเเซวกูได้เเล้วมึง กูจะเปลี่ยนเสื้อให้ไอ้สีฟ้าเเล้ว มึงกลับไปได้เเล้วเเหละ"

ผมไล่มันอีกครั้ง

"เอะอะไล่ เอะอะไล่ อยากอยู่กับมันสองต่อสองก็บอกกันตรงๆ ไม่ต้องอ้างนั่นนี่เลย" มันทำหน้างอใส่ผม ทุเรศชิบหาย

"เออ กูอยากอยู่กับมัน พอใจมึงยัง??"

"กูหมดความหมายลงทันที เมื่อเพื่อนมีเมีย" ดูมันพูด

"เมียเหี้ยไรหล่ะ กูกับมันยังไม่เคยมีอะไรกันเลย" ผมหันไปจ้องหน้ามัน

"ก็เนี่ยไง มันเมา มันไม่รู้เรื่องหรอก" ไอ้เวรนี่!!

"พอได้เเล้วมึง กูไม่มีอารมณ์เล่นเเล้ว กูเป็นห่วงมันจริงๆ"

ผมมองไปยังคนบนเตียง ผมรู้ว่ามันทุกข์ เเต่ผมไม่รู้ว่าผมจะช่วยมันได้ยังไง

"เออๆ กูกลับเเล้วก็ได้ ไว้เจอกันเว้ย อ้อ เบาได้เบานะ มันเมาอยู่"

ไอ้สัส!! หน้าตาของมึงนี่ ให้กูคิดดีไม่ได้เลยจริงๆ

เมื่อประตูปิดลง ผมหันมามองหน้าของไอ้สีฟ้าอีกครั้ง ผมนึกถึงไปยังเหตุการณ์ที่มันพึ่งผ่านไปเมื่อไม่นานมานี้ เฮ้อ....ผมเกลียดสายตาของไอ้บีมมันจริงๆ สายตาที่เเม้งเเสดงออกชัดมาก ว่ามันรักไอ้ขี้เมานี่เเค่ไหน สิ่งที่มันทำให้กับไอ้สีฟ้า ผมเทียบไม่ติดเลยเเหละ อาจเพราะมันคบกันมานาน อยู่ด้วยกันมานาน เวลาหรือโอกาสที่มันมี ก็เอื้อให้มันสามารถที่จะทำอะไรหลายๆอย่างให้กับไอ้สีฟ้าได้ มันดีกับไอ้สีฟ้าขนาดนี้ ไอ้สีฟ้าไม่เคยหวั่นไหวให้กับมันบ้างเลยหรอวะ

เเต่มันก็อาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะ เพราะขนาดผมเองที่คอยดูเเล คอยตามตื้อกวางมาตั้งเกือบปี กวางเองก็ยังไม่รู้สึกอะไรกับผมซักนิดเลย

ทุกคำที่ไอ้บีมมันพูดกับสีฟ้า ผมเข้าใจความรู้สึกเหล่านั้นได้อย่างดีเลย เพราะผมก็เป็นเเบบมัน น้ำตาของมันที่ไหลออกมา มันคงรู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดเเล้ว ตลอดเวลาของมัน มันคงพยายามที่จะเข้มเเข็งเเละอดทนสุดๆเเล้วเเหละ ถึงผมจะไม่ได้ชอบขี้หน้ามันมากนัก เเต่ยังไงผมก็ขอให้มันได้พบความสุขที่มึงรอคอยเร็วๆเเล้วกัน

"มึง กูมาววววว.."

เออ เเละกูกับไอ้เผ่าก็เเบกมึงมาด้วยนี่ไง

ผมส่ายหัวให้กับความเมาของมัน ก็ยังดีที่เมาเเล้วยังรู้จักยอมรับ

ผมลุกไปยังชั้นวางเสื้อผ้าหน้าห้องน้ำ ก้มหาเสื้อยืดตัวที่ผมคิดว่ามันน่าที่จะใส่ได้ เพราะตัวของมันกับผม ไซส์ก็ไม่ได้ต่างกันซักเท่าไหร่ ผมเจอเเล้ว...ใส่สีฟ้าไปเเล้วกันนะ จะได้เข้ากับชื่อของมันพอดี

"สีฟ้า เฮ้...มึง ได้ยินกูมั้ย" ผมกลับมานั่งที่เตียง เเละใช้มือสะกิดที่หน้าของมันเบาๆ

"อืม" มันปัดมือของผมออก เเละหันตะเเคงข้างไปอีกทาง

"มึง กูจะเปลี่ยนเสื้อให้นะ"

ไม่มีเสียงตอบรับจากมัน ผมพลิกตัวของมันให้กลับมานอนหงายเหมือนอย่างทีเเรก เเละเอื้อมมือของผมค่อยๆไปปลดกระดุมเสื้อของมันทีละเม็ด

ทำไมการปลดกระดุมเสื้อของมันทีละเม็ดนี่ ช่างดูยากลำบากจังวะ ไม่ใช่อะไรนะครับ มือผมเเม้งสั่นอยู่นั่นเเหละ เฮ้อ...หายใจหายคอไม่ค่อยสะดวกเลย ผิวขาวๆของมันที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าของผมตอนนี้ ทำให้ใจผมกระตุกไปหลายรอบเเล้วนะ ถึงมันอาจจะดูผอม เเต่เอาจริงๆเเม้งซ่อนรูปเหมือนกันนะเนี่ย กล้ามเนื้อหน้าท้องของมันก็ดูเเข็งเเรงอย่างคนที่ดูเเลตัวเองด้วยการออกกำลังกาย และหัวนมสีชมพูของมันนั่นอีก โอ้ย!!! ใครก็ได้มาช่วยผมก่อน

"รีบใส่เสื้อก่อน เสื้อ อยู่ไหนวะ"

ผมลนจนหาเสื้อสีฟ้าที่จะหยิบมาใส่ให้มันไม่เจออ่ะคิดดูดิ ผมหันซ้าย หันขวาอยู่นั่นเเหละ อยู่ไหนวะ!!!

"ไอ้ภาพ"

ผมมองไปยังคนที่เรียกชื่อของผม มันปรือตาขึ้นมามองผม เเละยิ้มให้กับผม ยิ้มของมันที่ทำให้มันโคตรมีเสน่ห์เลยอ่ะ กูสาบานว่ากูจะไม่ยอมให้มึงเมาเเบบนี้อีกเเล้ว

"หืม" ผมตอบรับ หลังจากที่มันเรียกชื่อของผมเเล้ว

"จูบกูหน่อย"

"....." เอิ่ม สมองผมมันเบลอไปแล้วครับ

"จูบกูหน่อย นะ"

ผมรู้เเล้วว่าที่มันบอกกับผมว่ามันมีอะไรกับไอ้บีมสองครั้งตอนมันเมา เพราะเเม้งเป็นเเบบนี้หรือเปล่าวะ ไอ้ห่านี่!!มึงเมาเเล้วอ่อยนี่หว่า

ผมยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ผมเงียบเพราะผมกำลังใช้ความคิด ความอยากกับความไม่อยาก เเม้งตีกันวุ่นในหัวของผมไปหมด ผมไม่ได้เป็นคนดี เเต่ผมก็ไม่อยากมีโมเม้นท์เเบบนี้ตอนที่มันไม่มีสติเต็มร้อยเเบบนี้ป้ะครับ

ผมคงเผลอนั่งคิดนานเกินไปหน่อยเเหละ เพราะตอนนี้ไอ้สีฟ้ามันได้เอาปากของมันมาประกบลงที่ปากของผมเรียบร้อยเเล้ว

สมองผมขาวโพลนไปเป็นที่เรียบร้อยเเล้วหล่ะครับ ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว เเต่ผมก็ไม่ได้คิดที่จะปฎิเสธมันออกไป ปากของเราทั้งคู่เเนบชิดเพียงไม่นาน จากนั้นมันก็เริ่มต้นทำงานของมันในทันที ผมเริ่มขยับปากของผม เลาะเล็มเบาๆไปตามเรียวปากของมัน กลิ่นเเอลกอฮอล์ชัดเจนพอๆกับเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงของคนตรงหน้า เเต่ผมไม่ได้สนใจมันอีกต่อไปแล้ว ลิ้นของผมเริ่มอยากที่จะเข้าไปทักทายลิ้นของมัน ผมเเทบไม่ต้องใช้ความพยายามเท่าไหร่ เพราะเหมือนคนตรงข้ามเค้าก็พร้อมที่จะให้ลิ้นของผมเข้าไปสำรวจด้านในอยู่เเล้ว ลิ้นของเราทั้งคู่เกี่ยวกระหวัดพันกันวุ่นวายไปหมด เเต่มันให้ความรู้สึกที่ดี

ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าผมใกล้จะเมาหลับลงอีกครั้ง หรือเป็นเพราะรสจูบของผมที่ร้อนเเรงกันเเน่ จึงทำให้ตัวของมันสั่นเเละเหมือนมันจะไม่สามารถที่จะรั้งตัวของมันให้ตั้งตรงอีกต่อไปได้ ผมเคลื่อนมือของผมไปที่ท้ายทอยของมัน เเละอีกมือของผมเคลื่อนผ่านไปมาทางด้านหลังของมันเบาๆ มันทำได้เพียงเเค่ขยำคอเสื้อของผมจนเเน่น ในขณะที่ปากของเราทั้งคู่ไม่มีทีท่าที่จะผละออกจากกันเลย

ผมไม่คิดจะหยุดการกระทำเหล่านี้ เเละเหมือนมันเองก็เช่นกัน ผมลากปากของผมไล่ไปตามใบหูของมันช้าๆ จูบซับทุกๆที่ที่ปากของผมได้มีโอกาสเลื่อนผ่าน ผมอ้อยอิ่งอยู่ที่ปลายติ่งหูของมัน ขบเม้มลงไปย้ำๆซ้ำๆจนมันต้องส่งเสียงครางออกมา ผมรู้สึกดี เวลาที่ได้ยินเสียงร้องครางของมัน...

ผมไม่ใช่คนใสๆอะไร ถึงผมจะไม่เคยมีเเฟนเป็นตัวเป็นตน เเต่เรื่องเเบบนี้ผมก็หาดูได้ตามโลกออนไลน์

ผมดันตัวของไอ้สีฟ้าไปด้านหลังช้าๆ จนหัวของมันวางลงบนหมอนของผมเป็นที่เรียบร้อย ร่างกายของผมทาบทับบนร่างกายที่เปลือยเปล่าเพียงด้านบนของมัน ความร้อนในร่างกายของมัน กระตุ้นอารมณ์ดิบของผมได้เป็นอย่างดี ผมไม่ปฏิเสธว่าตอนนี้ผมมีอารมณ์

ผมเริ่มจัดการซอกคอของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของผมอีกครั้ง ไอ้สีฟ้าให้ความร่วมมือกับผมเป็นอย่างดี มันเอียงคอของมันให้ผมได้เข้าไปเชยชมได้อย่างง่ายดาย ไม่รู้มันใช้น้ำหอมอะไร มันถึงทำให้ผมเคลิบเคลิ้มกับความหอมที่ผมสัมผัสได้ถึงขนาดนี้ ผมไล่จูบจากซอกคอทั้งด้านซ้ายเเละด้านขวา รอยเเดงๆที่ผมทำขึ้น มันเกิดจากความตั้งใจของผมล้วนๆ ดี..ผมกระตุกยิ้มน้อยๆ เพราะคนอื่นจะได้รู้ว่าไอ้สีฟ้ามันมีเจ้าของเเล้ว

ผมเลื่อนจูบของผมไปเรื่อยๆลงต่ำไปเรื่อยๆ จนมาหยุดหยอกล้ออยู่กับเม็ดเต่งตึงที่หน้าอกของคนใต้ร่าง เพียงเเค่ลิ้นของผมสัมผัสลงไปเท่านั้น ผมรู้สึกได้ถึงความเเสบของเเผ่นหลังของผมที่ถูกไอ้สีฟ้าใช้เล็บจิกลงไป

"อื้อ...พะ...ภาพ" ไอ้สีฟ้าเรียกผม ดวงตาของมันที่มองผม มันทำให้ใจของผมสั่น มันรู้ตัวมั้ย ว่าตอนนี้มันกำลังจะทำให้ผมคลั่ง

"ว่าไง" ผมตอบมันไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ต่างกับมัน ผมสั่น ใจผมก็สั่น

"กู...กูจะไม่ไหวเเล้ว กูเสียว" อืม ผมรู้ เพราะผมสัมผัสได้ถึงเนื้อด้านล่างของมัน ที่กำลังชนอยู่ที่หน้าท้องของผม มันคงอยากที่จะออกมาข้างนอกเเล้วซินะ

"ใจเย็นไอ้สีฟ้า" ผมพูดกับมัน ในขณะที่ความรู้สึกของผมก็ไม่ได้น้อยไปกว่ามันซักเท่าไหร่เลย

"เอากู เอากูที" ผมเงยหน้ามองหน้าของไอ้สีฟ้าอีกครั้ง คำพูดๆนึง ลอยเข้ามาในความทรงจำของผม

'กูมีอะไรกับมันครั้งเเรกตอนเรียนจบม.ปลายเเละอีกครั้งตอนรับน้องปี 1 ที่มหาลัยเพราะกูเมา'

ใช่!! เพราะมันเมา

2ครั้ง2หนที่มันมีอะไรกับไอ้บีมเพราะเเม้งเมา

เเล้วนี่ผมกำลังจะมีอะไรกับมันก็ตอนที่มันเมาอีกเเล้วงั้นหรอ

ผมหยุดทุกการกระทำที่ผมเคยมีความคิดที่ผมจะทำทันที ถ้าผมเอามัน มันก็ไม่ต่างจากตอนที่มันนอนให้ไอ้บีมเอา เพียงเเค่ตอนนี้คนที่เอากับมันไม่ใช่ไอ้บีม เเต่คือผม ผมที่จะเอากับมันในตอนที่มันเมา เเล้วยังไงอ่ะ ก็คือเหมือนเดิม เหตุการณ์เดิม คือเเม้งเมา!!

ผมพาร่างของผมที่คร่อมมันอยู่ ออกมาจากตัวของไอ้สีฟ้า เสยผมของผมที่มันตกลงปิดหน้าปิดตาของผมออก ผมต้องการเอาสติของตัวเองกลับมา มันไม่ง่ายเลยนะ กับการที่จะต้องหยุดทำในสิ่งที่ผมก็อยากที่จะทำมัน เเต่มันต้องไม่ใช่สถานการณ์เเบบนี้ดิวะ ผมจะต้องไม่ไปทับรอยของใครดิวะ

ไอ้สีฟ้าที่ตอนนี้มันกำลังนั่งพิงกับหัวเตียงของผมตั้งเเต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มันกำลังมองหน้าของผมอยู่

มันคงเเปลกใจเเละสงสัยไม่น้อย กับการกระทำของผม เพราะเเววตาของมันที่กำลังมองผม มันมีเเต่คำถาม

"สีฟ้า กูว่ามึงนอนพักเหอะ" ผมต้องกัดฟันพูดคำนั้นออกไปอย่างยากลำบาก

"ทำไมมึงถึงหยุด" ผมเห็นว่าในดวงตาคู่สวยของมันเหมือนมีน้ำใสๆเอ่อคลอที่ขอบตา มึงจะร้องไห้หรอวะ

"กู...เห็นว่ามึงเมา" ใช่!! กูไม่ได้อยากเอามึง ตอนที่มึงเมา

"มึงรังเกียจกูมากใช่มั้ย ใช่มั้ยวะไอ้ภาพ เพราะเเค่กูไม่ใช่กวางใช่มั้ยวะ"

ผมงงไปหมดเเล้วอ่ะ ผมจับต้นชนปลายไม่ถูกเเล้ว มันไปเกี่ยวอะไรกับกวางได้วะ เออ เเต่ผมลืม ลืมว่ามันเมาอยู่ งั้นช่างเเม้งเหอะ มันจะพูดเหี้ยอะไรก็พูดไป มันคงไม่รู้ตัวมันหรอก

"มึงเงียบ งั้นเเสดงว่าสิ่งที่กูคิด มันจริงใช่มั้ยวะ"

เฮ้อ!!! มึงเมาได้เละเทะชิบหายเลยหว่ะ ไอ้สีฟ้า

"สีฟ้า ไม่มีอะไรเลย กูไม่ได้รังเกียจมึง มึงเข้าใจป่าว" ผมเข้าใจว่ามันคงเจอเรื่องหนักๆมาด้วยเเหละ เลยทำให้อารมณ์ของมันเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงเเบบนี้อ่ะ

"....." มันเงียบไปเเล้ว

"เมาเเล้วเป็นเด็กน้อยเลยนะ ทีหลังกูไม่ให้มึงเมาเเล้วนะเว้ย"

มันตวัดสายตาดุๆมามองผม ผมไม่ได้มองว่ามันน่ากลัวเลยนะ ผมมองว่ามันดูน่ารักซะมากกว่า

"ทำไม มึงไม่ชอบที่กูดูงี่เง่าเเบบนี้ใช่มั้ย"

มันถามผม มันทำหน้าหงอยไปเลยอ่ะ มันก็ไม่ใช่เเบบนั้นป้ะวะ

"ไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้น เเต่เเค่กูไม่รู้ว่ากูจะต้องรับมือกับอารมณ์เเบบนี้ของมึงยังไงเท่านั้นเอง"

ผมตอบมันไปยิ้มๆ

"เเต่มึงเป็นเเบบนี้มึงก็น่ารักดี เเต่อย่าเป็นบ่อยเเล้วกัน" ผมบีบจมูกของมันเบาๆ มันปัดมือของผมออก ท่าทางเเละเเววตาที่ดูเหมือนมันไม่พอใจผมเเบบนั้น มันทำให้ผมนึกถึงเด็กตัวเล็กๆ เด็กที่ชอบเอาเเต่ใจ นี่ผมจะต้องรับมือกับความเอาเเต่ใจของมันยังไงดีเนี่ย

ผมหาเสื้อสีฟ้าที่ผมเตรียมไว้ให้กับมันเจอเเล้ว มันก็ทับๆกันอยู่บนเตียงนั่นเเหละ เเต่ตอนนั้นมันหายังไงก็หาไม่เจอจริงๆนี่นา... ผมยื่นเสื้อให้กับมัน มันรับ เเละใส่เป็นที่เรียบร้อย

เราสองคนคงจะถึงเวลาได้นอนกันจริงๆซักที

ผมเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หัวเตียงทางฝั่งที่มันนอนอยู่ เเละล้มตัวลงนอนเคียงข้างกัน

ในห้องมืดสนิทหมดเเล้ว มีเเต่เพียงเเสงจากดวงไฟทางด้านนอกเท่านั้น ที่ยังส่องลอดเข้ามาทางระเบียงห้องพักของผม

ผมหลับตาลง..

"ไอ้ภาพ"

ผมลืมตาอีกครั้ง เมื่อไอ้สีฟ้าเรียกผมอยู่ข้างๆ ผมหันหน้าไปทางที่มันนอนอยู่ มันเรียกผม เเต่มันไม่ได้หันมามองหน้าผม เพราะดวงตาของมัน จับจ้องไปอยู่ที่ด้านบน มันมองอะไรบนนั้นวะ!!

"นอนได้เเล้วมั้ยมึง" ผมบอกมัน

"ที่กูพูดกับมึง ว่า..." มันพูดเเค่นั้นเเละเงียบไป

"ว่า.." ผมถามมันกลับ

"ที่กูพูดตอนที่เรากำลัง..จะ"

"ที่มึงบอกให้กูเอามึงใช่มั้ย"

"อืม ใช่ ตอนนั้นเเหละ"

"มึงกำลังเมานะ" ผมย้ำความจริงให้มันฟังอีกรอบ

"อืม"

เฮ้อ...เงียบอีกเเล้ว

"ไว้มึงลองพูดอีกครั้ง ตอนที่มึงไม่เมามั้ยหล่ะ"

"....."

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากมันอีกเเล้วหล่ะครับ

ผมหันไปมองมัน มันไม่ได้มองที่ด้านบนอีกเเล้ว เพราะดวงตาของมันได้ปิดสนิทลงไปเเล้ว สงสัยมันคงจะหลับไปแล้วเเหละมั้ง

ผมยิ้มน้อยๆให้กับมัน มันคงไม่รู้หรอก ว่าการมีมันมานอนข้างๆของผมเเบบนี้ มันทำให้ผมมีความสุขมากเเค่ไหน

ฝันดีนะมึง ไอ้ตัวเรื่องมากของกู

0 ความคิดเห็น