เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

" โทษทีหว่ะ พอดีเพื่อนกูมาหา ขอให้มันนั่งด้วยคนนะ" ผมบอกกับพวกไอ้เผ่า เพราะเมื่อไม่นาน ไอ้บีมมันโทรหาผม บอกว่าอยู่ที่หน้าหอ เเม่ของผมฝากของมาให้ผม มันเลยต้องขับรถมาหาผมถึงที่นี่ เเต่พอมันรู้ว่าผมมากินเหล้าอยู่กับพวกมัน มันก็บ่นผมใหญ่เลย เเละก็จะมาหาผมให้ได้ ผมเลยต้องบอกทางให้มันขับมาที่นี่เเหละ

"มาเลยๆ นั่งๆ" ไอ้ยุ้ยรีบต้อนรับเเทบจะทันที เห็นผู้ชายหล่อๆหน่อยไม่ได้

"ไอ้สีฟ้า เพื่อนมึงหล่อจังวะ นี่มึงยังมีหล่อๆเเบบนี้อีกกี่คนวะเนี่ย" ไอ้เก่งพูดขึ้น

"กูมีสนิทอยู่อีกคนอ่ะ หล่อเหมือนกันเเหละ" ผมตอบมันยิ้มๆ พร้อมยกเเก้วเหล้าขึ้นดื่ม

"เออ กูชื่อเผ่านะ นี่ไอ้เก่ง ไอ้นาย เเละก็อียุ้ย" ไอ้เผ่ามันเเนะนำตัวเอง พร้อมกับเพื่อนๆทั้งหมด

"กูชื่อบีม" มันตอบนิ่งๆตามสไตล์มันเเหละครับ จะเก๊กนิดนึง เวลาที่ต้องอยู่รวมกับคนที่ไม่รู้จักมาก่อน

"เเหมะ ไหนๆก็มีเพื่อนใหม่มาร่วมโต๊ะทั้งทีเนอะ ขอถ่ายรูปทั้งหมดนี้เเล้วกันนะ เอ้า เขยิบๆมาหน่อยดิ จะได้ครบเเบบไม่ตกหล่นไง" ผมเขยิบเก้าอี้มาให้ชิดกับไอ้ยุ้ย ส่วนไอ้บีมก็ลุกจากที่นั่งของมันเเละเดินมาใกล้ๆผม ย่อตัวลง เเขนพาดมาที่เก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่ เเละยื่นหน้าของมันจนเเนบกับเเก้มของผม

"ใกล้ไป" ผมว่ามัน หลังจากที่ไอ้เผ่าถ่ายรูปรวมอะไรของเเม้งเสร็จเเล้ว ไอ้บีมมันก็เเค่ทำเป็นยักไหล่ใส่ผม เเละกลับไปนั่งยังที่ๆของมันตามเดิม

"มึงดูสนิทกันดีเนอะ" ไอ้เผ่าพูดเเละมองหน้าทั้งผมเเละไอ้บีม

"สนิทดิ เราสนิทกันมากเลยเเหละ" ไอ้บีมพูดขึ้น เเละหันมาขยิบตาให้ผมทีนึง

ผมเห็นไอ้เผ่ามันก้มหน้าก้มตาลงไปเล่นมือถืออยู่นั่นเเหละ มันติดเล่นมือถือตั้งเเต่ตอนไหนวะ!! เเละรอยยิ้มเเปลกๆนั่นอีก มันทำอะไรของมันอยู่กันเเน่

"มึงเเดกเหล้าป้ะ" ไอ้เก่งถามไอ้บีม เเละยื่นเเก้วเหล้าไปตรงหน้าของมัน

"ไม่หว่ะ กูต้องดูมัน เผื่อเเม้งเมา" มันพูด พร้อมปรายตามามองผม

"กูไม่เมาหรอกน่า" ผมหันไปบอกมัน

"ใครจะไปรู้ เมาทีไรก็เละเทะตลอด" มันว่าพร้อมกับเอื้อมมือของมันมาปัดผมของผมที่มันตกลงมาปิดหน้าของผมพอดี

"ความเเฟนชิบหาย กูจิ้นได้มั้ยวะ" ไอ้ยุ้ยพูดพร้อมกับจิ้มมาที่ไหล่ของผมพอดี

"โอ้ย!!!" ผมร้องเเค่เบาๆเเหละ ถึงมันจะดีขึ้นบ้างเเล้ว เเต่ถ้าเผลอไปโดนบ้าง มันก็ยังรู้สึกอยู่อ่ะ

"เป็นอะไรอ่ะ" นั่นไง เอาเเล้ว ดราม่ากำลังเกิดเเน่นอน

"มันมีเเผลที่ไหล่อ่ะ กูลืมตัวหว่ะ เจ็บมากมั้ยมึง" ไอ้ยุ้ยยกมือขอโทษผมใหญ่เลย ผมเลยเอื้อมมือไปจับมือมันให้หยุด เเละส่ายหัวให้มัน เป็นการบอกว่าผมไม่เป็นอะไร

"ทำไมถึงมีเเผลได้อ่ะ" มันปัดมือของผมที่จับมือของไอ้ยุ้ยออก เเละบังคับให้ผมหันหน้าไปมองมัน

"กูล้ม" ผมตอบมันเบาๆ เเละก้มหน้าลงต่ำ

"สีฟ้ากำลังโกหกบีม" มันว่าเสียงต่ำ

"คือ..." ผมนึกคำโกหกไม่ทัน ผมสารภาพเลย

"ถ้าพูดตรงนี้ไม่สะดวก ไปคุยกันที่ชั้นสอง" มันว่าพร้อมกับลุกขึ้นทันที ฉุดมือของผมให้ลุกตามมันไปด้วย ผมหันไปมองหน้าของไอ้เผ่า เเววตามันฉายเเววกังวลอย่างปิดไม่มิด เเต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ผมเลยจำต้องยอมเดินตามคนที่เเรงเยอะกว่าผมออกไป

มันพาผมเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง พื้นที่ตรงนี้เงียบกว่าด้านล่างที่เราอยู่กันมาก อาจจะเป็นไพรเวทโซนเเหละ เเต่ก็ไม่ได้เข้าไปถึงด้านในมากนักนะ เดี๋ยวอาจจะโดนไล่ได้

ไอ้บีมปล่อยมือของผม เเละดันตัวไปยืนอยู่ที่ผนังสีทึบของทางร้าน มันยกมือขึ้นกอดอก เเววตาของมันนิ่ง นิ่งจนผมรู้ว่านั่นมันคือสัญญาณว่ามันกำลังโกรธ เเละโกรธมาก

"มีเเผลที่ไหล่ตั้งเเต่วันไหน" มันพูดกับผมเสียงนิ่ง ดวงตาของมันจ้องมาที่ดวงตาของผมตลอดเวลา

"2วันที่เเล้ว" ผมตอบมันกลับไป

"สีฟ้าเจ็บตัว ในวันที่ไอ้รันมาหาสีฟ้าที่มหาลัย ใช่มั้ย" ตามันเเดงก่ำ ผมเห็นมันกำมือของมันเเน่น

"มึง...มันไม่เกี่ยวกับไอ้รัน"

"หยุดปกป้องมันซะทีได้มั้ย!!!" ไอ้บีมกระชากผมเข้าไปหามันทันที ไอ้เชี้ย!!!กูเจ็บอยู่นะ

"บีม มึงใจเย็น นะ ใจเย็นก่อน" ผมพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ผมหวังว่ามันจะยอมใจเย็นเเบบที่ผมหวังนะ

"มันมาสารภาพกับบีมหมดเเล้ว มันมาบอกบีมทุกอย่างเเล้ว ว่ามันทำอะไรสีฟ้าลงไปบ้าง เเต่บีมก็รอ รอว่าสีฟ้าจะเล่าให้บีมฟังเมื่อไหร่ เเต่สีฟ้า ไม่เคยคิดจะพูดอะไรให้บีมรู้เลย" เเววตาของมันเเสดงออกชัดถึงความน้อยใจ

"กูไม่อยากให้เพื่อนทะเลาะกัน"

"บีม...บีม โคตรเสียใจ โคตรน้อยใจเลย"

"กู ขอโทษหว่ะ" ผมเอื้อมมือของผมไปจับที่บ่าของมัน

"...." มันมองหน้าของผม ผมเหมือนจะมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง

"บีม มึงไม่ได้ทำอะไรไอ้รันมันใช่มั้ย ใช่มั้ยวะบีม" ผมเขย่าตัวของไอ้บีม ผมอยากให้มันพูด พูดว่ามันไม่ได้ทำร้ายอะไรไอ้รัน เพราะผมกลัว กลัวว่าความโกรธของมัน จะทำร้ายคนอีกคนคนอีกคนที่รักมันหมดหัวใจ

 

"บีม บีมทำมันหว่ะ บีมทำร้ายมันไปเเล้ว"

ผมช็อคมากกับสิ่งที่ผมได้ยิน ไม่ดิ มึงต้องไม่ทำมันดิ มันต้องไม่เป็นเเบบนี้ดิวะ

"ทำอะไร มึงทำอะไรมัน มองตากูไอ้บีม มึงทำอะไรไอ้รัน!!"

ผมสติเเตก ผมยอมรับ ผมโกรธไอ้บีมมาก ถึงผมจะไม่รู้ว่ามันทำอะไรลงไป เเต่ผมเชื่อว่าสิ่งๆนั้นต้องทำร้ายไอ้รันได้อย่างมากเเน่ๆ

"อย่าโกรธบีม อย่าเกลียดบีม ได้โปรด" มันคว้าตัวของผมเข้าไปกอด มันเป็นอะไรของมัน

"เล่าให้กูฟัง เล่าความจริง" ผมพยายามใจเย็นอย่างถึงที่สุด ผมจะต้องใจเย็นกว่านี้ เพราะไม่งั้นไอ้บีมมันไม่เล่าให้ผมฟังเเน่ๆ

พลั่ก!!!!

ผมรู้สึกได้ว่าตัวของผมถูกกระชากออกอย่างเเรง ผมมองหน้าของไอ้บีมที่เเสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เเละผมถึงได้รู้ว่าคนที่กระชากผมออกจากอ้อมกอดของไอ้บีม ก็คือ ไอ้ภาพ

ไอ้ภาพ!!!มึงมาผิดเวลาชิบหาย กูจะรู้ความจริงอยู่เเล้วเนี่ย

"มึงอีกเเล้วหรอ" ไอ้บีมพูดขึ้น

"เออ กูอีกเเล้ว มึงจะทำไม" ไอ้ภาพตะโกนกลับไป

"ไอ้ภาพ มึงมาด้วยหรอ" ผมอดที่จะเเปลกใจไม่ได้ ก็ผมคิดว่ามันจะไม่มานี่นา เห็นไอ้เผ่าบอกว่ามันอารมณ์ไม่ค่อยจะดี

"เเผลก็ยังไม่หายดี เห็นเมื่อบ่ายไอ้ยุ้ยเผลอไปโดนที่ไหล่เข้าหน่อย ก็ร้องโอดโอยซะเสียงดัง กูก็นึกว่ามึงใกล้จะตายห่าเเล้ว เเต่ดูตอนนี้ท่าทางจะดูไม่เจ็บอะไรเเล้วนี่ ดีเนอะ หายเจ็บไวชิบหาย" เเดกดันกูเข้าไป!!

"มึงพูดกับสีฟ้าให้มันดีๆหน่อยนะ" ไอ้บีมตวาดลั่น

"กูพูดเป็นเเต่เเบบนี้เเหละ เเข็งๆทื่อๆ ไม่ได้อ่อนไม่ได้หวาน ไม่ได้ลื่นหูเหมือนอย่างคนอื่น" สายตามันมองมาที่ผม

"ก็หัดพูดดีๆบ้างดิ สีฟ้าไม่ชอบให้ใครมาพูดจาประชดเเดกดันเเบบนี้หรอกนะ มึงควรที่จะรู้นะว่าสีฟ้าชอบหรือไม่ชอบอะไร"

"กูไม่ใช่คนที่รู้จักมันดีเเบบที่มึงรู้จักมันนี่ มึงอ่ะรู้ทุกอย่าง เเต่กูไม่เคยรู้อะไรเลย มันชอบไม่ชอบอะไร มันยังไม่เคยบอกกูซักคำ"

ผมเงยหน้ามองคนที่พึ่งมาใหม่ สายตาเเละน้ำเสียงของมันฟังดูเหมือนมันกำลังน้อยใจ

"เเล้วทำไมมึงไม่ถามสีฟ้าหล่ะ สีฟ้าไม่พูดมึงก็ถามดิ หรือไม่มึงก็สังเกตุเอา เเค่ใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยเเค่นี้ มึงก็ทำไม่ได้หรอวะ" ไอ้บีมเเค่นยิ้ม

นี่ผมกำลังยืนอยู่ในสงครามโลกหรือเปล่าวะเนี่ย!!

"สำหรับกู สีฟ้าคือคนสำคัญของกู กูรักสีฟ้า กูอยากดูเเลสีฟ้า กูอยากปกป้องสีฟ้า เเต่...สีฟ้า เค้าไม่เคยให้สิทธินั้นกับกูเลย"

บีมมองผมด้วยสายตาที่ตัดพ้อ

"สิ่งที่กูทำได้ นั่นคือกูต้องกลับไปเอาคืนคนที่มันทำให้คนที่เป็นหัวใจของกูต้องเจ็บ ถึงเเม้ว่ามันจะเป็นเพื่อนของกูก็ตาม"

เเววตาของมันเเสดงถึงความรู้สึกผิด มึงก็เสียใจกับสิ่งที่มึงทำลงไปกับไอ้รัน ใช่มั้ย??

"มึงไม่น่าทำมัน" ผมบอกมันออกไป ผมเจ็บ เจ็บที่เห็นคนที่ผมรักทั้งสองคนต้องมาทะเลาะกันเพราะผม

"มึงจำไว้ให้ดีนะ ถ้าเมื่อไหร่ที่มึงทำร้ายหัวใจของกู ทำให้หัวใจของกูต้องร้องไห้ กูจะเอาคืนมึงให้มึงเจ็บยิ่งกว่าที่มึงทำไว้อีก"

ประโยคนั้นมันพูดกับไอ้ภาพ ไอ้ภาพไม่ได้พูดอะไรออกไป มันเพียงเเค่ก้มหน้าลงมามองผม ความนิ่งที่มันส่งออกมาให้ผม มันคืออะไร

เเละไอ้บีม มึงพูดเชี้ยอะไรของมึงออกมาเนี่ย!!

"สีฟ้า"

ไอ้บีมมันเรียกชื่อของผมอย่างเเผ่วเบา เบาจนผมคิดว่ามันเหมือนคนใกล้หมดลมหายใจ

"วันนี้แม่ฝากนมถั่วเหลืองมาให้สีฟ้าอีกเเล้วนะ บีมฝากไว้กับพี่ที่ดูเเลหอพักของสีฟ้าเเล้ว เเละบีมก็ซื้อยาเเก้อักเสบ เเก้ปวด เเละยาทาเเก้ฟกช้ำไว้ให้สีฟ้าด้วย"

บีม!!! กูขอบใจมึงมากๆนะ

"อีกไม่กี่วันสีฟ้าก็คงจะหายเจ็บ บีมอยู่ไกล บีมดูเเลสีฟ้าไม่ได้ สีฟ้าต้องดูเเลตัวเองให้ดี อย่าเจ็บ อย่าป่วย เพราะคนไกลคนนี้ มันทรมาน"

ผมพยายามเเล้ว พยายามที่จะไม่ให้น้ำตาของผมมันไหลเเล้ว เเต่ผมห้ามไม่ไหว ทำไมวะ ทำไมมึงต้องดีกับกูขนาดนี้ด้วย ทำไมวะ!!

"บีมดูเเลปกป้องสีฟ้าได้เเค่นี้เท่านั้นนะ ถึงสีฟ้าจะโกรธที่บีมทำร้ายไอ้รัน เเต่บีมทำเพราะบีมต้องการปกป้องสิ่งที่บีมรัก ถึงบีมจะเลว เเต่บีมก็ทำเพื่อสิ่งที่บีมรัก ถ้าวันนึงบีมมีโอกาสซักนิด ช่วยมองเห็นถึงสิ่งที่บีมทำให้บ้างนะ ช่วยรักบีม เหมือนที่บีมรักสีฟ้าบ้างนะ"

น้ำตามันค่อยๆไหล น้ำตาของบีม บีมคนที่ใครๆต่างคิดว่ามันเป็นคนที่เเสนจะเย็นชา มันอ่อนโยนเเค่กับผม เเค่กับผมคนเดียว

มันค่อยๆหันหลังเดินลงไปยังบันไดที่พวกผมเดินขึ้นมา ผมมองตามหลังของมัน ที่กำลังเดินห่างจากผมออกไปเรื่อยๆ มันกำลังเจ็บ ผมรู้ว่ามันต้องกำลังเจ็บ

หัวของผมหนักอึ้ง!! ผมอึดอัดไปหมด ไอ้บีมมันเป็นขนาดนี้ เเล้วไอ้รันหล่ะ ไอ้รันมันจะเป็นขนาดไหน ละครฉากนี้มีเเต่คนเจ็บ ทุกคนเจ็บปวดไม่ต่างกัน ทุกคนต้องร้องไห้ไม่ต่างกัน ผมเจ็บ... บีมเจ็บ... รันเจ็บ...

"มึง..โอเคมั้ย ไหวหรือเปล่า"

ผมหันไปตามเสียงเรียกของไอ้ภาพ สภาพของผมตอนนี้เเม้งคงดูไม่ได้เเน่ๆหล่ะ

"กูอยากเเดกเหล้า" ผมบอกไอ้ภาพออกไป

"เหล้าไม่ได้ช่วยให้มึงหายเจ็บ" ไอ้ภาพยกมือขึ้นมาลูบหัวของผมเบาๆ เเม้งเอ้ย อบอุ่นชิบหายเลย

"กูอยากไปหาไอ้รัน กูอยากรู้ว่าตอนนี้มันจะเป็นยังไง" ผมเป็นห่วงไอ้รันมันเหลือเกิน

"มึงต้องอยู่กับกู กูไม่ให้มึงไปหาใครที่ไหนทั้งนั้น" น้ำเสียงของมันทำให้หัวใจของผมพลันเต้นรัว ในช่วงเวลาเเบบนี้ หัวใจผมมันยังเต้นเเรงเเบบนี้ได้ไงวะ

"เเต่.." ผมหยุดคำพูดลง เมื่อสายตาของผมไปสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของไอ้ภาพ

"อยากเเดกเหล้าก็ไปแดก ไปทำให้ลืมซักหน่อยก็ได้ วันนี้มึงคงเหนื่อย ไปสนุกกับพวกมันข้างล่าง ไปทำให้มึงมีความสุข ซักนิดก็ยังดี เนอะ"

นี่ไง มึงก็ทำให้กูมีความสุขขึ้นมาเเล้วไง

"กูอยู่กับมึงนะ กูอยู่ข้างๆมึงเสมอเนี่ยเเหละ ถึงกูอาจจะทำมันไม่ได้ดีเท่ากับไอ้บีม เเต่กูก็จะทำให้มึงเห็นในเเบบที่เป็นตัวของกู ส่วนเรื่องเพื่อนของมึง กูเชื่อว่าวันนึงไอ้รันจะเข้าใจในตัวมึง เเละวันนึงพวกมึงทั้งสามคนจะต้องกลับมาเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิม"

"กูหวังว่ามันจะเป็นเเบบนั้น" ผมหวังอย่างนั้น ผมอยากให้พวกเราได้กลับมาเป็นเพื่อนที่รักกันเหมือนเดิม

"ให้เวลาพวกมันหน่อยนะ เวลาเท่านั้นที่จะเยียวยาทุกอย่างได้ อะไรที่เคยเจ็บ มันจะเจ็บน้อยลง อะไรที่เคยปวด มันอาจจะไม่ปวดอีกเเล้ว มึงต้องเข้มเเข็ง เเละต้องมีความหวังอยู่เสมอนะ รู้มั้ย"

ผมพยักหน้าเล็กน้อยให้กับคนตรงหน้า

ผมดูเลวมั้ยครับ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่นาน ผมยังเสียใจเรื่องของเพื่อนรักของผมทั้งสองคนอยู่เลย เเต่ไม่กี่นาทีถัดมา ผมกับรู้สึกอบอุ่นเเละมีความสุขได้อย่างน่าประหลาดใจ

ตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ ที่กูปล่อยให้คนอย่างมึงมามีอิทธิพลกับกูได้ขนาดนี้ ตั้งเเต่ตอนไหนวะ ที่เเค่กูหันมาเจอมึงอยู่กับกู มันก็ทำให้โลกของกูที่หม่นหมอง กลับสดใสขึ้นมาได้

ถ้าตลอดเวลาที่ผ่านมา การที่ผมไม่เคยรู้สึกชอบใครมาก่อนเลย นั่นเป็นเพราะว่า ผมต้องรอเพื่อที่จะมาเจอมัน รอเพื่อที่ผมจะได้มาชอบมัน ผมว่าผมก็คุ้มเเล้วนะ ถ้าการรอของผม มันจะทำให้วันนี้ผมมีความสุขได้มากขนาดนี้

ไม่ว่าตอนนี้หัวใจมึงจะอยู่ที่ใคร จะชอบใคร หรือจะรักใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่กูต้องสนใจใช่มั้ยวะ เเค่ในตอนนี้ ในเวลานี้ กูได้สิทธิที่จะได้มึงอยู่กับกู ได้มองหน้ามึง ได้มองรอยยิ้มของมึง เเละได้ยืนอยู่ข้างมึงใกล้ๆเเบบนี้ กูก็ไม่ต้องสนใจอะไรอีกเเล้วใช่มั้ยวะ

ขอเเค่ตอนนี้เเล้วกันนะ ที่กูจะขอเห็นเเก่ตัว เอามึงมาไว้กับกู ขอให้มึงไม่ต้องไปไหนจากกูอีกเลย

0 ความคิดเห็น