เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

"ไอ้ภาพ เดี๋ยวตอนบ่ายมีเรียนคลาสรวมนะมึง" ผมหันไปหาไอ้ยุ้ยที่มันกำลังคุยกับผมอยู่

"อือ" ผมก็ตอบรับมันกลับไป

"ตื่นเต้นหน่อยดิมึง" ผมจะต้องตื่นเต้นอะไรวะ เรียนรวมก็เรียนรวมดิ

"มันมีอะไรให้กูตื่นเต้นวะ" ผมอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"เอ้า ก็คลาสนี้มึงได้เรียนกับกวางตัวน้อยตัวนิดของมึงด้วยน้า" เรื่องเเค่นี้อ่ะนะ

ผมไม่ได้ตอบรับอะไร เเละก้มหน้าก้มตาดูชีทของวิชาที่พึ่งเรียนจบไปเมื่อสักครู่ต่อ

"ไอ้เผ่า กูไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ยวะ ทำไมเพื่อนมึงดูนิ่งจังอ่ะ ไม่เห็นระริกระรี้เลย เมื่อปีที่เเล้วกูยังจำได้ว่า คนบางคนบอกกูว่าอยากมีคลาสเรียนรวม" ไอ้ยุ้ยหันไปพูดกับไอ้เผ่าด้วยความเเปลกใจ

"เวลาเปลี่ยน อะไรๆมันก็ต้องมีเปลี่ยนไปบ้างเเหละน่า" ไอ้นายพูดขึ้น

"พูดจาดูมีลับลมคมในยังไงก็ไม่รู้หว่ะ นี่พวกมึงมีอะไรเเล้วไม่บอกกูป้ะเนี่ย"

"ไม่มีเหี้ยอะไรทั้งนั้นเเหละ" ผมพูดขึ้นเพื่อตัดความรำคาญ

"ไม่มีก็ไม่มี อย่าให้กูรู้นะว่าพวกมึงโกหกกูอยู่อ่ะ" ไอ้ยุ้ยมองพวกผมอย่างคาดโทษ

"ไม่โกหกหรอกน่า มึงก็อย่าบ้าให้มากนักเลย" ไอ้เผ่าพูดเเละผลักหัวไอ้ยุ้ยเบาๆไปทีนึง

"เเล้วนี่ไอ้สีฟ้ามันหายไปไหนวะ ช่วงนี้มันเเปลกๆนะ วันนี้วันที่สองเเล้วด้วยที่มันไม่ได้มากินข้าวเช้า ข้าวกลางวันกับพวกเราเลยอ่ะ เเถมเลิกเรียนก็ตรงดิ่งกลับหอไปอีก มันเป็นอะไรหรือเปล่าวะพวกมึง" เป็นดิ ถ้าไม่เป็นมันจะเป็นอย่างนี้หรือไง

เฮ้อ!!!นึกถึงวันนั้นเเล้วก็....โอ้ยยย เเม้งเอ้ย

"อย่าว่าเเต่มึงอยากรู้เลย กูก็อยากรู้เหมือนกัน" ไอ้เผ่ามองหน้าผมซะเขม็งเลยนะ ไม่ค่อยกดดันกูเลยนะมึง

"ไม่ต้องมาอยากรู้ มันเรื่องของกู" ผมหันไปบอกมัน

"ไอ้ภาพ มึงสนิทกับมันที่สุดเเล้วอ่ะ มึงดูๆมันหน่อยดิวะ บางทีมันอาจจะยังไม่ชินกับสภาพเเวดล้อมเเถวๆนี้ก็ได้นะเว้ย" ไอ้เก่งหันมาบอกผม

"เเล้วทำไมต้องเป็นกูวะ" ผมถามอย่างไม่เข้าใจ ไปยุ่งกับมันมากๆ เเม้งจะรำคาญผมซะเปล่าๆ

"ก็ถ้าไม่ใช่มึง เเล้วเสือกมีคนอื่นมาทำเเทน ก็คงสนุกหล่ะซิทีนี้"

ไอ้นายพูดกับผม เเละส่งยิ้มเเบบมีเลศนัยมาให้

"มึงฟังๆที่ไอ้นายมันพูดไว้หน่อยก็ดีนะมึง" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยให้กับไอ้เผ่า ไอ้ห่านี่เเม้งชอบทำเหมือนรู้อะไรตลอดเวลาเลยเว้ย

คลาสบ่ายเริ่มต้นขึ้น....ท้องฟ้ายามบ่ายอันสดใส เเต่ในใจผมนี่เเม้งครึ้มยังกับฝนใกล้จะตก

ผมนั่งอยู่เเถวที่สาม ริมขอบหน้าต่าง ถัดไปก็เป็นไอ้นาย ไอ้ยุ้ย ไอ้เก่ง เเละไอ้เผ่า ส่วนไอ้สีฟ้ามันนั่งอยู่ด้านหลังของไอ้ยุ้ย

ผมชอบที่จะนั่งริมๆแบบนี้เเหละ เวลาเบื่อๆหรือง่วงๆ มองออกไปด้านนอก ดูเมฆ ดูนก มันก็เพลินตาเพลินใจดี ปล่อยๆใจให้มันล่องลอยออกไปบ้าง จะได้ไม่ต้องคิดอะไรให้มันฟุ้งซ่าน

"สีฟ้า ยืมปากกาเเท่งนึง" ไอ้ยุ้ยหันไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ด้านหลังของมัน

"เอาดิ" เสียงไอ้สีฟ้ามันตอบรับ ไอ้ยุ้ยจึงหันตัวไปทางซ้าย เพื่อที่จะรับปากกาจากคนที่มันขอ

โอ้ย!!

ผมเหมือนได้ยินเสียงของไอ้สีฟ้ามันร้องนะ

"สีฟ้า เป็นไร เจ็บเเขนหรอ" ไอ้ยุ้ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

"ไม่เป็นไรอ่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

"ไม่ใช่นะกูว่า ไหนกูดูหน่อยดิ" ไอ้ยุ้ยลุกจากเก้าอี้ทันที เเละเดินไปจับเเขนทางด้านซ้ายของมัน พลิกไปพลิกมา

"ยุ้ย ยุ้ย เดี๋ยวๆใจเย็นๆก่อน" ไอ้สีฟ้ามันรีบห้ามเสียงหลง

"ที่ไหล่หรอ ที่ไหล่ใช่ป่าว นี่ไงกูเห็นมันช้ำๆอ่ะ" ไอ้ยุ้ยเเหวกด้านหลังเสื้อของไอ้สีฟ้าทันที

"มึงไปโดนอะไรมาวะสีฟ้า" ไอ้นายถามมัน

"กูซุ่มซ่าม"

"ใครเชื่อมึงก็โง่ละ" ไอ้ยุ้ยพูดกับมัน

"เชื่อเหอะ กูล้ม ไหล่กระเเทกพื้น นี่เห็นรอยถลอกป้ะหล่ะ" มันเเหวกเสื้อไปทางด้านหลังให้พวกมันเห็นได้ชัดขึ้น

"ไหนดูดิ เป็นเยอะป่าว" ไอ้ยุ้ยยังวุ่นวายไม่เลิก

"พอเเล้วมึง จะเเหวกเสื้ออะไรมันนักหนาเล่า กระดุมมันจะเเหกเเล้ว" ไอ้เผ่ามันรีบปรามขึ้น

"ขออนุญาตนะ" ไอ้ยุ้ยเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อมันหนึ่งเม็ดจากทางด้านบน

"ไอ้ยุ้ย" มันร้องเสียงหลงเลยทีนี้

"ไม่ต้องอาย ถึงหุ่นมึงจะน่าฟัดขนาดไหนอ่ะนะ เเต่กูเป็นห่วงเเผลมึงมากกว่า เรื่องหุ่นของมึง กูจะมองข้ามไปก่อน"

"สีฟ้าเป็นอะไรหรอ" เสียงหวานๆของผู้หญิงอีกคนดังขึ้น ทางด้านหลังของผม ผมจำเสียงของเธอได้

"ไอ้สีฟ้ามันมีเเผลที่ไหล่อ่ะ ไอ้ยุ้ยมันเลยจะดูให้" ไอ้เก่งหันไปตอบคำถามนั้นกับกวาง

"เราขอดูหน่อย"

ปึก!!!

ผมกระเเทกปากกาลงบนโต๊ะอย่างเเรง ไม่มีอารมณ์จะเรียนเเล้ว หงุดหงิดชิบหายเลย

ผมคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจสีดำของผม ยัดชีทเเละปากกาลงไปในนั้น รูดซิปกระเป๋าเเละเดินออกไปจากห้องเรียนทันที

ผมเดินมาเร็วขนาดไหนก็ไม่รู้ รู้เเค่ตอนนี้ผมเหนื่อย ผมเลือกที่จะนั่งบนม้านั่งหินอ่อนตัวนึงที่ตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าของผม ผมวางกระเป๋าลง เเละทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวนั้น

มีคนเคยบอกกับผมว่า เวลาที่เราเครียดๆ ให้เราพาตัวเองออกมาอยู่กับธรรมชาติ มองต้นไม้ มองใบไม้ หลับตาเเละปล่อยจิตให้ว่าง เเล้วธรรมชาติจะมาบำบัดเราเอง

"มาอยู่นี่เองนะมึง"

ไอ้เผ่ามันเดินมาหาผม พร้อมกับโยนกาเเฟให้ผมกระป๋องนึง

ผมรับเเละเปิดฝากาเเฟกินทันที มันทำให้ผมดีขึ้นเยอะ

"มาตามกูหรอไง กูไม่เข้านะมึง กูจะโดด" ผมบอกกับมันออกไป

"กูก็โดดเหมือนกัน" มันว่ายิ้มๆ

"เออ เรียนไม่ทันมึงอย่ามาโทษกูนะ" ผมล้อๆมันกลับไป

"หงุดหงิดอะไรนักหนา" มันถามผมต่อ

"ก็ไม่มีอะไรอ่ะ เดี๋ยวกูก็หาย"

ผมหมุนกาเเฟกระป๋องในมือไปมา จิตใจของผมมันว้าวุ่นไปหมดเลยตอนนี้

"ทำไมไม่คุยกันดีๆซะทีวะ"

"กวางเค้าไม่ค่อยอยากคุยกับกูอยู่เเล้วป้ะวะ" ผมหันหน้าไปถามมัน

ไอ้เผ่าหัวเราะออกมา หลังจากที่ได้ยินผมพูดประโยคนั้น

"อ่อ มึงหงุดหงิดเรื่องกวาง???"

"ทำไมวะ" ไอ้นี่ ทำหน้าเเปลกๆอีกแล้ว

"ก็ไม่ทำไม กูก็เเค่เป็นห่วง เห็นอยู่ๆก็เกิดเป็นบ้า เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกมานอกห้อง กูก็เลยอยากรู้ ว่าใครทำอะไรมึง"

ผมมองมันด้วยความไม่ไว้ใจ

"ไม่มีใครทำไรกูทั้งนั้นเเหละ กูหงุดหงิดของกูเฉยๆ" ผมกระดกกาเเฟอีกครั้งจนหมดกระป๋อง

"หงุดหงิดที่กวางจะไปดูเเผลให้ไอ้สีฟ้า หรือหงุดหงิดที่ไอ้สีฟ้ามันไม่ห้ามที่กวางจะดูแผล"

เอ่อ....ไอ้เหี้ยเอ้ย!! กูจะตอบไงดีวะเนี่ย

"มึง เลิกพูดอะไรยากๆได้เเล้ว กูไม่เข้าใจอ่ะ"

"ไอ้ภาพ กูกับมึงคบกันมาปีนี้ปีที่ 11 แล้วนะเว้ย"

เเล้วไงวะ!!

"มึงคิดอะไร มึงเป็นอะไร ทำไมกูจะไม่รู้วะ"

มันสบตากับผม เเววตามันไม่มีความล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย

"กูไม่รู้ว่าวันก่อนที่มีคนมาหามัน มันมีอะไรที่เกิดขึ้นกับพวกมึงบ้าง เเต่มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเเน่ๆ พวกมึงถึงได้เป็นกันเเบบนี้"

"....."

"มึงคุยกันเหอะนะ กูคนกลางอ่ะ โคตรลำบากใจเลยรู้ป้ะ มึงก็ทุกข์ มันก็ทุกข์ ต่างฝ่ายก็ต่างไม่มีความสุข"

"....."

"เรื่องมันจะหนักหนาเเค่ไหน มึงก็มองข้ามไปได้มั้ยหล่ะ ให้โอกาสมัน เเละให้โอกาสตัวมึงด้วย ได้มั้ยวะ"

"....."

"ไอ้ภาพ ความรักอ่ะ มันไม่ได้ดีไปซะหมดทุกอย่างหรอก วันนึงมันก็ทำร้ายมึงได้ ถ้ามึงคาดหวังกับคนคนนั้นมากจนเกินไป มึงต้องเดินทางสายกลางบ้างนะเว้ย อย่าคาดหวังกับคนของมึงมากมายนัก มึงเคยผิดพลาด เเล้วเค้าจะผิดพลาดบ้างไม่ได้เลยหรอวะ ถ้ามึงมัวเเต่มองอดีตของเค้า เเล้วมึงจะเดินอยู่ในปัจจุบันยังไงอ่ะ นี่กูยังไม่พูดถึงอนาคตนะ เอาเเค่ปัจจุบันก่อน"

"มึงพูดเหมือนมึงรู้อ่ะ"

"เออ วันนั้นกูไปหามึงที่ห้อง เเล้วมึงไม่ได้ปิดประตูห้อง กูต้องเป็นคนปิดให้มึงเอง"

โอ้ยยย!!! ผมนี่กุมขมับเลยครับ

"มึง กูโคตรสับสนเลยหว่ะ กูต้องทำไงวะ"

"มึงไม่ต้องถามกูเลย มันคือความรู้สึกของมึงนะเว้ย ถ้าตอนนี้มึงยังสับสน มึงก็ต้องสับสนเเบบนี้ต่อไปเเหละ ค่อยๆเรียนรู้ไป ค่อยๆถามตัวเอง ค่อยๆถามใจของมึง ค่อยๆหาคำตอบ เเล้วมึงก็จะได้คำตอบเอง"

"กู..." ผมหาเสียงตัวเองไม่เจอเเล้วครับ

"มึงอาจจะรู้สึกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา มึงมักจะต้องเป็นฝ่ายที่ทุ่มเทตลอด เป็นฝ่ายที่ต้องรอคอยเสมอ มึงต้องเหนื่อยกับการตามหา เพียงเพราะมึงอยากที่จะได้เจอกับรักดีๆในเเบบที่มึงหวังว่ามันจะเป็น มึงลองหยุดอยู่นิ่งๆบ้างดิ ถ้าหยุดไม่ได้ ก็เปลี่ยนเป็นเดินให้ช้าๆลง บางทีสิ่งที่มึงตามหา เค้าจะได้เดินตามมึงได้ทันบ้าง "

เฮ้อ.....สิ่งที่ไอ้เผ่ามันพูด มันพูดถูกทุกอย่าง ใช่!! ผมเหนื่อย ผมเคยเหนื่อย

ผมกดมือถือ เพื่อที่จะโทรไปหาคนคนนึง คนที่ผมไม่ได้โทรหาเค้ามาซักพักใหญ่ๆแล้ว

หวังว่าเธอจะรับสายของผมนะ ผมอยากจะเคลียร์ให้มันจบๆซะที

' ฮัลโหล ' เสียงหวานใสเอ่ยทักทายผม

"ว่างคุยกับเรามั้ย"

'วันนี้ก็เจอกัน ไม่เห็นจะคุยกับเราเลย ไม่อยากโดนคนอื่นเเซวหรอ' เธอก็เป็นเเบบนี้ ถ้าได้มีโอกาสได้คุยกันเมื่อไหร่ เธอก็มักจะทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญกับเธอเสมอ

"เปล่าอ่ะ พอดีวันนี้เราอารมณ์ไม่ดี"

'หึงเราอ่ะดิ ที่เราไปใกล้สีฟ้าอ่ะ' ผมเงียบไป เมื่อได้ยินเธอพูดออกมาเเบบนั้น

"เราควรต้องหึงใช่มั้ย กวาง"

'หืม วันนี้ภาพพูดจาเเปลกๆนะ' น้ำเสียงของเธอ ฟังก็รู้ว่าเธอเเปลกใจอยู่ไม่น้อย

"เรา พูดไม่เหมือนเมื่อก่อนยังไงอ่ะ"

'ถ้าเมื่อก่อน ภาพจะเงียบ ถ้าเราถามเเบบนี้ ภาพจะไม่กล้าพูดอะไรกับเรามาก เพราะภาพบอกว่าภาพกลัวเรารำคาญ'

"กวาง บอกเราที กวางคิดยังไงกับเรา"

'นี่ก็เหมือนไม่ใช่ภาพ ภาพจะไม่มีทางถามคำถามนี้กับเราอีกเหมือนกัน'

"เราเปลี่ยนไป??" ผมถามเธอกลับ

'ใช่ ภาพเปลี่ยนไป'

"กวางไม่เคยชอบเราเลยใช่มั้ย" ผมถามย้ำอีกครั้ง

'เอ่อ...'

"ตอบความจริงมาเหอะ เราอยากรู้ว่า ถ้าเราได้ยินความจริงจากกวาง เราจะรู้สึกยังไง"

'ภาพคือ เรา เราไม่ได้ชอบภาพ'

ผมนิ่งไปเมื่อได้ยินคำตอบนั้นของกวาง คำตอบที่ผมก็รู้มันอยู่เเล้ว เพียงเเค่ก่อนหน้านั้น ผมไม่ได้เลือกที่จะยอมรับมัน ผมเอื้อมมือด้านขวาของผม ไปจับตรงตำเเหน่งของหัวใจ หลับตาลงเเละปล่อยให้ใจของผมได้รับรู้ถึงความรู้สึก รู้สึก...ว่าผมไม่ได้รู้สึก

"มันก็...ไม่ได้เจ็บนะ" ผมพูดกับตัวเองเบาๆ

'หืม ภาพว่าไงนะ'

"เราบอกว่า ที่กวางพูดว่าไม่ได้ชอบเราอ่ะ เราก็ไม่ได้เสียใจอะไรเลย" ผมพูดออกไปตรงๆ

'เจอคนที่ชอบคนใหม่เเล้วหรอไง'

"ดีใจใช่มั้ยหล่ะ ที่เราจะไม่ต้องไปวอเเวกับกวางเเล้วอ่ะ"

ผมบอกออกไปแบบนั้น พร้อมๆกับหัวใจของผมที่มันรู้สึกเบาขึ้นเยอะเลย มันไม่หน่วง มันไม่หนักอะไรอีกต่อไปแล้ว

ตอนที่ผมชอบกวาง ผมต้องจมอยู่กับความรู้สึกที่มีเเต่ความผิดหวัง การรอคอยของผมในเเต่ละวันที่ผ่านไป มันมีเเต่ความทรมาน มันมีเเต่ความทุกข์มากกว่าความสุข เเต่ตอนนั้นผมยังมีความหวัง หวังว่าวันนึงผมคงจะมีสิทธิได้ไปยืนอยู่ในหัวใจของกวางบ้าง เเต่จนเเล้วจนรอด ผมก็เป็นได้เเค่นั้น เเค่คนที่มันไม่มีสิทธิอะไรเลย

เเต่ในวันนี้ วันที่ดันมีคนบางคนเข้ามาวุ่นวายในหัวสมองของผม เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของผม คนที่ชอบทำให้ผมเป็นห่วง คนที่ชอบทำให้ผมโกรธ ชอบทำให้ผมหงุดหงิด คนที่ทำให้ผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้เลย คนที่ผมอยากปกป้อง คนที่ผมอยากดูเเล คนคนเดียวที่มันทำให้ผมเเทบเป็นไบโพล่าร์ เป็นเพราะมัน เพราะมันคนเดียว

ผมวางสายจากกวางไปเเล้ว ผมลบเบอร์ของเธอออกจากช่องทางการติดต่อทั้งหมดของผม ผมไม่ได้โกรธเธอ เราไม่ได้เกลียดกัน เเต่ผมเเค่อยากลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอให้มันหมดไป ผมอยากเริ่มต้นใหม่ ถึงผมจะไม่รู้ว่าการเริ่มต้นใหม่ของผม มันจะต้องจบลงเเบบเดิมๆเหมือนที่ผมเคยผ่านๆมามั้ย เเต่ผมก็อยากลอง ถึงเเม้ว่ามันอาจจะเจ็บ เเต่มันก็คงไม่เจ็บมากกว่าที่ผมเคยเจ็บได้เเล้วหล่ะ

ครืด ครืด...

ผมก้มลงไปมองหน้าจอมือถือของผม เมื่อมันมีการเเจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า

I.pao : เเดกเหล้ามั้ย มากันครบนะ

Phappp : ไม่

I.pao : ให้ตอบอีกที จะมามั้ย

Phappp : ???

ผมส่งเครื่องหมายคำถามไปให้กับไอ้เผ่า วันนี้มันวุ่นวายกับผมจริงๆนะ ตั้งเเต่ที่มันพูดกับผมเมื่อช่วงบ่ายเสร็จ มันก็บอกว่ามันเปลี่ยนใจจะกลับไปเรียนต่อ ผมก็ให้มันไปเรียนตามที่มันต้องการ เเล้วนี่อะไร มึงจะมาชวนกูไปแดกเหล้าอีกเเละ มึงก็รู้นี่หว่า ว่ากูอารมณ์ไม่ค่อยดีอ่ะ

I.pao : ส่งรูป

ผมกดขยายเพื่อดูรูปที่ไอ้เผ่ามันส่งมา ในรูปมันนั่งอยู่ในร้านเหล้าเเถวๆหลังมอนี่เเหละ เพราะผมจำบรรยากาศร้านได้ เมื่อก่อนพวกเรานัดกันไปที่นั่นบ่อยๆ ข้างๆไอ้เผ่าคือไอ้เก่ง ถัดมาคือไอ้นาย ตรงข้ามไอ้เผ่าคือไอ้ยุ้ย ถัดมาจากไอ้ยุ้ยคือไอ้สีฟ้า ที่นั่งอยู่ตรงกลาง เเละถัดจากไอ้สีฟ้าคือ ไอ้...

I.pao : ไม่มาเนอะมึง ??

Phappp : ร้าน บีทบาร์ หลังมอ ใช่มั้ย

ผมถามมันเเทบจะทันที

I.pao : อืม

Phappp : ขอเวลากูไม่เกิน 20 นาที

I.pao : ไม่ต้องรีบ ให้เวลาเค้าได้สวีทกันหน่อยมั้ยหล่ะ

Phappp : ดูมันให้กูด้วย

I.pao : หวงนักก็มาดูเอง

ไอ้เพื่อนเวร!!!

หึ!! กูเตือนมึงเเล้วนะไอ้สีฟ้า ว่าอย่าไปยุ่งกับมันอีก ไม่เคยจะฟังที่บอกกันเลยใช่มั้ย เเล้วเดี๋ยวมึงเจอกู

 

- Beatbars Club -

หูผมใกล้จะเเตกเเล้ว

เพลงเสียงดังชิบหาย คนเเม้งก็เยอะ วุ่นวายเบียดเสียดกันจนจะเป็นปลากระป๋องอยู่เเล้ว เเต่ผมไม่หวั่นอ่ะ ใครขวางหูขวางตาตอนนี้ ผมชนดะหมดอ่ะ ผมอยากจะเข้าไปถึงที่โต๊ะที่ไอ้พวกเพื่อนๆของผมมันนั่งอยู่เร็วๆ ผมอยากจะไปเห็นหน้ามันนัก ไอ้คนที่เเม้งชอบทำหน้าตายใส่ผม ไอ้คนที่เเม้งทำให้ผมต้องมาอยู่ที่นี่ตอนนี้เนี่ย เเผลที่ไหล่เเม้งก็ยังไม่หายดี ยังจะเสือกมาเเดกเหล้าอีก เก่งนัก ปั่นหัวกูเนี่ย มึงเก่งเหลือเกิน

0 ความคิดเห็น