เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

ผมเข้ามาอยู่ในห้องของไอ้ภาพครับ มันกำลังเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลให้กับผมอยู่ ผมได้ยินมันโทรหาไอ้เผ่าด้วย มันบอกกับไอ้เผ่าว่าวันนี้ผมกับมันจะโดดเรียน มันคุยอะไรกันมากกว่านี้มั้ย ผมก็ไม่รู้อ่ะ เพราะพอมันรู้ว่าผมฟังที่มันคุยอยู่ มันก็เดินออกไปคุยที่ระเบียงด้านนอกเเทน ไม่รู้จะมีความลับอะไรนักหนา

นึกถึงเรื่องเมื่อเช้า ก็ต้องขอบคุณมันนะที่เข้ามาช่วยเเยกผมออกจากไอ้รัน ผมรู้ว่าไอ้รันมันโกรธผมมาก เเต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะลงมือทำร้ายผมได้ลง ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ มันลืมความเป็นเพื่อนของผมกับมันจนหมดสิ้นลงเเล้วจริงๆหรอวะ

"นั่งเหม่อเเบบนี้ ยังคิดถึงเรื่องเมื่อกี้อยู่หรือไง" ไอ้ภาพมันวางกล่องยาลงข้างๆตัวผม

"ใช่" ผมก้มหน้าตอบ เพียงเเค่มันถาม ขอบตาผมมันก็ร้อนผ่าวเเล้วอ่ะ

"ทำไมจะต้องรุนเเรงกันขนาดนี้ด้วยวะ" มันว่า เเละเอื้อมมือของมันค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของผม ค่อยๆปลดทีละเม็ด อย่างช้าๆ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของมันเคลื่อนผ่านโดนเนื้อกายด้านในของผม มันกลับทำให้ผมรู้สึกเเปลกๆ

"เอ่อ...มึง กูทำเอง" ผมจับมือมันเอาไว้ ก่อนที่กระดุมเม็ดสุดท้ายจะถูกปลดออกด้วยฝีมือของมัน

"อยู่เฉยๆเถอะน่า มึงเจ็บอยู่" มันตวัดสายตาดุๆของมันมามองผม ผมจำต้องปล่อยให้มันปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายของผมจนสำเร็จ

มันค่อยๆจับปกเสื้อทั้งสองข้างของผมไปทางด้านหลัง มันชะโงกหน้ามามองที่ไหล่ด้านซ้ายของผม เเละค่อยๆดึงเสื้อของผมให้ล่นออกจากไหล่ทางด้านซ้าย จังหวะที่เสื้อถูกดึงออก มันต้องโดนกับเเผลที่ไหล่ มันทำให้ผมเจ็บ

เหมือนมันจะรู้ว่าผมเจ็บ มันหันมามองหน้าผม เเล้วยิ้มให้ผมเหมือนกับมันจะบอกว่าให้ผมอดทนซักนิด

ผมไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้มันค่อยๆดึงเสื้อของผมต่อไป เเละในที่สุด เสื้อของผมก็ตกลงมาอยู่ที่เอวของผมเป็นที่เรียบร้อย

มันคุกเข่าลงตรงพื้นด้านหน้าของผม ในขณะที่ผมนั่งอยู่บนเตียงของมัน มันหันไปเปิดกล่องทำเเผลที่มันเดินเอามาวางไว้ข้างๆตัวผม หยิบสำลีเเละน้ำเกลือ เพื่อที่จะมาเช็ดทำความสะอาดบาดเเผลให้กับผม

"น้ำเกลือไม่เเสบ ไม่ต้องกลัวนะ"

มันพูดกับผม ผมจึงขยับตัวหันข้างให้มันอีกนิด เพื่อที่จะให้มันล้างเเผลให้ผมได้ถนัดยิ่งขึ้น

เมื่อมันล้างเเผลด้วยน้ำเกลือให้ผมเเล้ว มันจึงหยิบเบตาดีน ขวดเล็กๆขึ้นมา

"ทายานี้เสร็จก็เสร็จเเล้วนะ อ้อ มียาเเก้อักเสบด้วยที่มึงต้องกิน"

ผมพยักหน้าให้กับมัน

เมื่อมันทาเบตาดีนให้ผมเสร็จเเล้ว มันยื่นเเก้วน้ำเเละยาเเก้อักเสบเม็ดเล็กๆให้ผม1เม็ด ผมรับมันไว้

"กินไว้ก่อน ยังไงมันปวดเเน่ๆเเหละ"

มันบอกกับผม

"เเต่เดี๋ยวนะ มึงต้องมีอะไรรองท้องซักหน่อยก่อนกินยาอ่ะ ไม่งั้นมันกัดกระเพาะมึงเเน่ๆ"

ผมมองมันเเล้วยิ้มๆ อยู่กับมันผมเหมือนคนตัวเล็กๆเลยอ่ะ ที่มีคนตัวโตๆอย่างมันคอยดูเเล

มันเดินไปเปิดตู้เย็นในห้องของมัน เเละหันมามองหน้าของผม ผมมองมันกลับไป ไม่รู้ว่ามันต้องการจะสื่ออะไร

"รอกูแปปนึง ในห้องไม่มีนมถั่วเหลืองเลย มีเเต่นมช็อคโกแลตที่มึงไม่ชอบ เดี๋ยวกูลงไปซื้อให้นะ"

มันพูดพร้อมกับคว้ากระเป๋าตังของมัน เพื่อที่จะออกไปด้านนอก

"ไม่ต้อง เอานมช็อคโกแลตก็ได้" ผมบอกออกไปด้วยความเกรงใจ

"ไม่ได้ดิ อะไรที่ไม่ชอบจะฝืนกินทำไมอ่ะ" มันตอบผม

"อย่าตามใจกูนักเลย บังคับกู ให้กูกินในสิ่งที่กูไม่ชอบบ้างก็ได้"

"มึงเเน่ใจนะ"

ผมพยักหน้าตอบมันกลับไป มันเดินไปเปิดตู้เย็นอีกครั้ง เเละหยิบนมช็อคโกแลตออกมาให้ผมกล่องนึง เจาะหลอดลงไปในกล่อง เเละยื่นส่งมาให้กับผม เเละผมก็รับนมกล่องนั้นมาถือไว้

นี่เป็นครั้งเเรกที่ผมจะได้กินนมที่ไม่ใช่นมถั่วเหลือง ความรู้สึกที่ผมได้สัมผัสกับรสชาติของมัน ถึงมันจะไม่ใช่รสชาติเเบบที่ผมชอบ เเต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะกินมันไม่ได้ มันก็อร่อยในเเบบของมัน...

ผมยื่นกล่องนมช็อคโกแลตที่ผมจัดการเอามันลงท้องไปเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว คืนให้กับคนตรงหน้า

"เป็นไง รสชาติพอไหวมั้ย" มันมองผมด้วยเเววตาที่เป็นกังวล

"สบายมาก" ผมตอบมันกลับไปยิ้มๆ เมื่อมันเห็นว่าผมยิ้ม มันเลยดูผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

ผมหยิบยาที่มันเตรียมไว้ให้ ใส่เข้าไปในปาก เเละตามด้วยน้ำเปล่าทันที เฮ้อ...กินยายังง่ายกว่ากินน้ำเปล่าๆนี่ซะอีก

"กินยาก็ต้องกินกับน้ำเปล่านะ" ผมมองคนที่กำลังจับเสื้อของผมที่มันยังคงอยู่ที่เอว ให้ขึ้นมาในตำเเหน่งที่เหมาะสม เเล้วขยับตัวนิดนึงเพื่อช่วยให้มันคลุมเข้ามาให้ดีกว่าเดิม เเต่ยังไม่ได้ติดกระดุม

มันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆกับผมบนเตียง มันไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงเเค่นั่งเงียบๆเเละทิ้งสายตาของมันไปทางเบื้องหน้าเท่านั้น

ผมขยับตัวเล็กน้อย สถานการณ์เเบบนี้ทำผมอึดอัดชิบหาย

"ไม่ต้องเล่า รอให้สบายใจก่อนก็ได้" ผมทึ่งกับมันจริงๆ เเม้ง อย่างกับอ่านใจผมออกได้อ่ะ

"กูมีอะไรกับมันครั้งเเรกตอนเรียนจบม.ปลาย เเละอีกครั้งตอนงานรับน้องปี 1 ที่มหาลัยเก่า เพราะความเมา" ผมพูดออกไป เเต่มันก็ทำได้เพียงนั่งฟังผมเงียบๆ มันไม่ได้พูดอะไรออกมาซักคำ เเม้งเอ้ย!! มึงรู้มั้ยว่ามึงทำเเบบนี้ กูโคตรกดดันเลย

"มึงจะไม่ถามอะไรกูหน่อยหรอ" ผมเอ่ยถามมัน

มันหันหน้ามามองผม ผมเห็นว่ามันกำลังกัดริมฝีปากของมันเบาๆ มันเหมือนคนที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เเละในที่สุด

"มึงคิดยังไงกับไอ้บีม" ผมยิ้มให้กับคำถามของมัน ไม่ผิดจากที่ผมคาด ผมคิดไว้อยู่เเล้ว ว่ามันต้องเป็นคำถามเเบบนี้

"กูเอากับไอ้บีม เเบบที่กูไม่ได้คิดอะไร"

มันทำหน้าตกใจกับคำตอบของผม เเต่ผมพูดจริงๆ ผมบอกเเล้วไงว่าผมเมา

"กูหมดคำถามเเล้ว" มันหันหน้าไปอีกทางทันที ที่ผมตอบมันจบ

"มึงกำลังคิดว่ากูเหี้ย"

"มึงก็ไม่ถึงกับเหี้ย เเต่สิ่งที่มึงทำมันก็ไม่ได้ถูกต้อง มันก็ก้ำกึ่งๆกันอยู่อ่ะ" มันพูดโดยที่ยังไม่มองหน้าผมเหมือนเดิม

"อืม กูรู้" ผมก้มหน้าลงเเละพูดกับมัน

"เเล้วทำไม เมื่อคืนถึงยอมให้ไอ้บีมกอด"

"กูสงสารมันหว่ะ หน้ามันโคตรเศร้า" ก็เพราะมึงไงภาพ มึงสอนให้กูรู้จักเห็นใจคนอื่น

ไอ้ภาพยืนขึ้น เเละหันหน้ามาทางผม มันขมวดคิ้ว หน้ามันดูเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"มึงทำเเบบนี้ไม่ได้สีฟ้า มึงจะให้มันกอดมึง เพราะมึงบอกว่ามึงสงสารมัน มันไม่ได้ดิ"

ผมรับรู้ถึงความรู้สึกที่มันเริ่มคุกรุ่นขึ้นเบาๆจากคนตรงหน้า

"มึงต้องให้กูบอกมึงทุกอย่างเลยหรือไงวะฮะ ว่าการที่มึงทำเเบบนั้นอ่ะ มันเหมือนมึงไปต่อความหวังต่อลมหายใจให้กับมัน มึงทำให้มันรู้สึกดี ทำให้มันยิ้ม ทำให้มันสุข เเล้วมึงก็ค่อยๆฆ่ามันลงทีละช้าๆเเบบนี้หรอไง"

มึงคิดมากไปป้ะวะ ไอ้ภาพ!!

"เเละที่สำคัญนะ ถ้ามึงไม่ได้รู้สึกว่ารักหรือว่าชอบใครจริงๆ มึงไม่ต้องไปนอนให้เค้าเอา มึงเข้าใจป้ะ"

"มึงรู้ได้ไง ว่ากูนอนให้เค้าเอา" ผมโกรธ

"เเล้วคนอย่างไอ้บีม มึงคิดว่ามันจะเป็นฝ่ายนอนให้มึงเสียบหรือไง!!"

"ไอ้สัสภาพ!!!"

"กูพูดถูกใช่มั้ยหล่ะ ที่มึงโกรธกู เพราะกูพูดถูกใช่มั้ย"

ผมจ้องหน้ามันด้วยความโกรธจัด

"กูเมา กูบอกเเล้วไงว่ากูเมา"

ผมตะคอกใส่หน้ามัน ทำไมวะ ทำไมจู่ๆผมกับมันถึงกลับมาทะเลาะกันได้

"เมายังไง มึงต้องเมาขนาดไหนหรอวะ ถึงจะปล่อยให้ใครเค้าเอามึงก็ได้ ถ้าเเบบนี้เมื่อไหร่ที่มึงเมา กูก็เอามึงได้ใช่มั้ย"

ผมกำมือเเน่น เเน่นจนผมรู้สึกเจ็บ!!

"เเละให้กูเดา มึงคงไม่ธรรมดาด้วยเเหละ เพราะไม่งั้นไอ้บีมมันคงไม่ขับรถมาตั้งไกลเพื่อที่จะมาหามึงเเบบนี้หรอกมั้ง เเต่เสียใจด้วยนะ ที่เมื่อวานพวกมึงคงไม่สะดวก เพราะดันเสือกมีกูเป็นก้างขวางพวกมึงอยู่"

ทำไมเเม้งต้องพูดเเบบนี้กับผมด้วยวะ!!

"มึงรู้ได้ไงว่าเมื่อวานมึงเป็นก้างขวางพวกกู"

ผมจ้องหน้ามันเขม็ง สายตามันเริ่มนิ่งขึ้นจนผมเริ่มกลัว

"มึงจะบอกอะไรกับกู"

มันกัดฟันพูดกับผม

"มึงอยู่ดูจนไอ้บีมกลับไปมั้ยหล่ะ ก็เปล่า ใช่มั้ย??"

ผมยกยิ้มที่มุมปาก อยากจะหัวเราะให้กับการเเสดงของตัวผมเองชิบหาย

"ตอนที่มันยกของขึ้นมาให้กูที่ห้อง มึงรู้หรือเปล่าหล่ะ?? มึงคิดว่ากูจะเเบกกล่องนมนั่นขึ้นมาเองหรอไง มึงคิดว่าไอ้บีมที่มันรักกูขนาดนั้น มันจะยอมให้กูลำบากเเบกของหนักๆเเบบนั้น ขึ้นมาถึงชั้นสามเลยหรอ"

ผมพูดเเละดันตัวเองขึ้นจากเตียงของมัน เเละก้าวขาเข้าไปหามันช้าๆ มันค่อยๆถอยหลัง จนหลังของมันเเนบไปกับผนังที่เย็นจัด ดวงตาของมันยังคงจ้องอยู่ที่ดวงตาของผม เราทั้งคู่ต่างไม่มีใครยอมใคร

"กูมันง่ายไงมึง เมื่อคืนเเค่บีมมันทำหน้าเศร้ากูก็สงสารเเล้วอ่ะ มันขอจูบกู มันขอกอดกู มันขอเอากู กูก็ให้ เพราะกูสงสารมัน"

ผมเเสยะยิ้มให้กับมัน เเละผมก็สมเพชตัวเองตอนนี้ ผมเกลียดการเเสดงละครฉากใหญ่นี้ของผมจริงๆ

"สรุปเเล้วเมื่อคืน มึงกับมัน...."

ไอ้ภาพหยุดพูดไว้เเค่นั้น มันไม่พูดอะไรอีกต่อไป มันดันตัวของผมให้ถอยห่างจากมัน เเววตาของมันที่มองผมมีเเต่ความเย็นชา ผมรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่างเมื่อผมสบสายตาคู่นั้นของมัน ผมอยากจะอ้าปากอธิบายให้มันฟังว่าจริงๆเเล้วเมื่อคืนมันไม่ได้มีอะไรเเบบนั้นเกิดขึ้นเลย เเต่ผมพูดไม่ออก มันไม่เคยใช้สายตาเเบบนั้นมองผมเลยซักครั้งตั้งเเต่ที่ผมกับมันรู้จักกันมา มันกระเเทกไหล่ของผมเเละเดินออกไปเปิดประตูระเบียงที่อยู่ในห้องพักของมัน มันไม่หันมาสนใจผมที่ยืนอยู่ตรงนี้อีกเลย

ผมเก็บคำอธิบายทั้งหมดให้กลับเข้าไปอยู่ในลำคอของผมตามเดิม ผมพูดอะไรออกไปตอนนี้ มันคงไม่มีอะไรที่ดีขึ้น ตอนนี้เราทั้งคู่ต่างร้อนเป็นไฟ หากยังคงเอ่ยปาก ก็คงมีเเต่ที่จะทำร้ายกันซะเปล่าๆ

ผมก็คนนะ ผมทำผิดผมทำพลาดได้เหมือนกับคนอื่นๆที่เค้าก็เคยพลาด เเต่เมื่อรู้ว่าผมผิด ผมก็หยุด ผมหยุดเเล้ว ผมไม่ได้ทำร้ายใครอีกต่อไปแล้ว ผมไม่ได้ให้ความหวังใดๆกับไอ้บีมอีก ผมไม่สานต่อความสัมพันธ์อะไรกับมันอีกถึงเเม้ว่ามันจะอ้อนวอนขอร้องผมยังไงก็ตาม ผมก็หยุด... ผมทำกับไอ้บีมเเบบนั้น ผมทำให้มันเสียใจขนาดนั้น ผมทำให้มันเมาเหมือนหมาขนาดนั้น ผมก็เจ็บ.. กับไอ้รัน มันเข้าใจผมผิด มันด่าผม มันทำร้ายผม มันไม่เชื่อใจผม ผมก็เจ็บ..เเล้วกับมึงอ่ะภาพ มึงคือคนที่เข้ามาช่วยกูจากไอ้รัน มึงคือคนที่ทำเเผลให้กู มึงทำให้ความเจ็บปวดของกูเบาบางลง เเต่เเล้วทำไม ทำไมมึงถึงต้องพูดจาทำร้ายกูขนาดนั้น มึงจะต้องตอกย้ำความผิดพลาดในอดีตของกูอีกทำไม ถ้ากูรู้ซักนิด ว่าไอ้รันมันรักไอ้บีม กูจะไม่มีทางทำร้ายมันขนาดนี้เเน่นอน เเต่นี่เพราะกูไม่รู้ กูไม่รู้จริงๆ

เเต่ก็ช่างมันเถอะ ใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อยังไง ผมก็คงไปบังคับใครเค้าไม่ได้ ตอนนี้ผมเหนื่อยเหลือเกิน ผมควรที่จะต้องกลับไปพักที่ห้องของผมซะที เพราะตอนนี้เเผลที่ไหล่ของผมมันเริ่มเจ็บมากขึ้นกว่าเดิมเเล้ว เเละใจของผมก็เริ่มเเสดงอาการเจ็บปวดให้ผมได้รู้สึกเเล้ว ผมเหนื่อยเเละเจ็บปวดจากอะไรหลายๆอย่างจนผมอยากที่จะหนีเเล้ว ผมอยากหลับตาลงซักพัก หลีกหนีจากความเป็นจริงนี้ซักหน่อย ความเจ็บปวดนี้มันทรมานเเบบนี้เองซินะ

ผมยืนมองเเผ่นหลังของคนที่ยืนอยู่ด้านนอกระเบียงนั่น ไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจของเค้าจะวุ่นวายเหมือนอย่างที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้มั้ย จะบีบรัดจนรู้สึกร่างกายมันปั่นป่วนเเบบนี้หรือเปล่า เเต่ผมเเค่อยากบอกว่า ผมขอโทษ ขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้น เเต่ก็ไม่รู้ว่าเค้าจะอยากฟังคำนี้ของผมหรือเปล่า

0 ความคิดเห็น