เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

Rrrrrrrrrrrr....

" ฮัลโหล ไอ้เชี้ยเผ่า....." ผมงัวเงียตื่นขึ้นมารับสายจากโทรศัพท์เครื่องบางของผมที่มันคงร้องไม่หยุด เฮ้อ...หมดกันความฝันของผม คนกำลังฝันดีอยู่

'มึงอยู่ไหนเนี่ย' ปลายสายยังคงเเหกปากใส่ผม หูจะดับอยู่เเล้วเนี่ย

"มึงจะตะโกนทำไมวะ กูอยู่หอเนี่ย" ผมตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิด

'โทษๆเว้ยมึง วันนี้กูเเว้นมาอ่ะ ลมเเม้งอย่างเเรง กูกลัวมึงไม่ได้ยินกูอ่ะ'

"เเล้วมึงโทรมามีอะไร" ผมถามกลับเสียงขุ่น

'มึงเข้ามอเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ อาจารย์ทวีใช้ให้กูไปทำบอร์ดเชี้ยอะไรไม่รู้หว่ะ นะมึงนะ ช่วยกูหน่อยนะ' เสียงเเม้งนี่อ้อนตีนผมดีจัง

"ไม่ มึงไปทำของมึงคนเดียว กูจะเข้ามอต่อเมื่อเปิดเรียนอาทิตย์หน้าเท่านั้น กูถือคติจะไม่เหยียบมอ ถ้าไม่จำเป็น" ผมชัดเจนมากในคตินี้ ก็มันจะเปิดเทอมอาทิตย์หน้าเเล้วอ่ะ ขอผมซึมซับช่วงเวลาอิสระนี้ก่อนไม่ได้หรือไง

'กูเลี้ยงหมูกะทะมึงเลยอ่ะไอ้ภาพ นะมึงนะ ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยเหอะ' มันยังคงตื้อผมไม่เลิก เอาจริง...ผมใจอ่อนตั้งเเต่มันบอกว่าจะเลี้ยงหมูกะทะผมเเล้วหล่ะ ผมไม่ใช่คนเห็นเเก่กินนะครับทุกคน ผมเเค่สงสารเพื่อนเฉยๆ

"เมื่อไหร่..." ผมถามมันกลับ

'ก็ไม่เกินเก้าโมงเช้า อีกประมาณ 10 นาทีกูก็ถึงหอมึงเเล้วเนี่ย' ผมหล่ะเหนื่อยใจกับความไม่เข้าใจของเพื่อนผมจริงๆ

"ไอ้สัส...กูหมายถึงหมูกะทะ กูจะได้เเดกเมื่อไหร่" เน้นชัดๆไปเลย หวังว่ามันคงเข้าใจผมซะทีนะ

'อ๋อ... โธ่ไอ้เพื่อนเวร กูก็นึกว่าอะไร กูเลี้ยงมึงวันเเรกที่เปิดเรียนเลยอ่ะ' เฮ้อ สบายใจละผม หมูกะทะนี่อาหารโปรดผมเลย

"ชวนไอ้เก่ง ไอ้นาย กับไอ้ยุ้ยด้วยนะ ไม่เจอเพื่อนนานๆ กูคิดถึง" ผมจะสูบเลือดสูบเนื้อให้มันหมดตัวเลยทีเดียว 555

'โห มึงกะให้กูหมดตูดเลยอ่ะดิ มันคุ้มมั้ยวะเนี่ย' ผมขำกับน้ำเสียงที่บ่นออดๆเเอดๆของมัน

"กูยังสละเวลาอันมีค่าไปทำงานที่มอเป็นเพื่อนมึงได้เลยนะ เเค่นี้มึงอย่าบ่นนักเลย ใจใจหว่ะเพื่อน" ผมเอ่ยเเซวมัน

'เออ เอาไงเอากัน เลี้ยงก็เลี้ยงวะ' นั่นเเหละที่ผมต้องการ เเกล้งเพื่อนได้นี่ผมสบายใจจริงๆ

"กูวางก่อนนะ จะไปแปรงฟันเเล้ว มาถึงก็ขึ้นมาเลย กูไม่ได้ล็อคห้อง" ผมบอกกับไอ้เพื่อนตัวดี คิดๆเเล้วคาดว่ามันน่าจะใกล้ถึงหอผมเเล้วหล่ะ ก็เเม้งเล่นคุยไปด้วย บิดไปด้วยเเบบนี้ ไม่นานคงถึงห้องผมเเหละ

ผมวางมือถือไว้ที่ชั้นวางเสื้อผ้าหน้าห้องน้ำ คว้าผ้าขนหนูสีดำผืนโปรดที่ไม่ได้ซักมาเเรมปีเข้าไปด้วย ผมกะว่าจะเเค่เเปรงฟันเเละวิ่งผ่านน้ำนิดหน่อยก็คงพอ เเต่ความเป็นจริง พอผิวกายของผมกระทบกับน้ำเย็นๆจากฝักบัวในห้องน้ำ มันก็ทำให้ผมเพลิดเพลินไปกับสายน้ำที่ฉ่ำเย็นนั่น จากที่คิดว่าจะเเค่ผ่านๆน้ำ เเต่ความจริงเเล้วน่าจะใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำร่วมๆเกือบครึ่งชั่วโมงได้ ก็ผมชอบความเย็นนี่ครับ...

ผมก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ พร้อมผ้าขนหนูสีดำที่พันหลวมๆที่ด้านล่างของผมเท่านั้น ลืมไปซะสนิทว่าผมนัดไอ้เผ่าเพื่อนของผมไว้

"หึ กูนึกว่ามึงไหลตายในห้องน้ำไปแล้ว" คำทักทายจากปากของเพื่อนผม เเสบๆคันๆดีนักเเหละ

"รอกูเเปปดิวะ มึงนี่รีบจังนะ" ก็รู้ตัวเเหละว่าผมอ่ะลีลา เเต่มึงก็รอกูไปเหอะ เพราะกูไม่รีบ

"มึงเร็วๆหน่อยเหอะ อาจารย์ทวีโทรจิกกูสามรอบเเล้วเนี่ย" มันบ่นผมหน้าง้ำหน้างอ

"ขอ 10 นาที" ผมตอบมันกลับไป มันก็ได้เเต่พยักหน้าหงึกๆให้ผม เเน่หล่ะ มึงมาให้กูช่วยนี่ มึงก็ต้องยอมๆกูเเหละเนอะ 555

ตอนนี้ผมกับไอ้เผ่า กำลังยืนคุยกับอาจารย์ทวี เรื่องที่อาจารย์ต้องการให้พวกผมจัดบอร์ดวิชาการในหัวข้อเรื่อง "ปี 2020 โลกเเห่งการเปลี่ยนเเปลง"

เอาจริงๆมันไม่มีอะไรเลยครับ คือ...อาจารย์อ่ะ มีหัวข้อเเละเนื้อหาต่างๆมาให้พวกผมเเล้ว ผมสองคนมีหน้าที่เเค่จัดบอร์ดเเค่นั้นเเหละครับ อารมณ์เเบบจัดบอร์ดตอนสมัยเรียนอยู่ในโรงเรียนประมาณนั้นเเหละ อาจารย์บอกว่าเเค่ไม่อยากให้บอร์ดมันดูโล่ง ก็เลยหาอะไรมาทำให้มันเต็มๆ เฮ้อ....เอาไงก็เอา เเค่ต้องนั่งรื้อฟื้นตัดกระดาษสีเป็นรูปใบไม้ ดอกไม้เเค่นั้นเเหละ

"มึง ไหวป้ะวะ" เสียงจากคนใกล้ๆตัวผมเนี่ยเเหละ

"ไอ้เผ่า มึงลืมไปป้ะ ว่ากูตัดกระดาษเป็นดอกไม้กับใบไม้ไม่เป็นโว้ยยยยย" แม้งเอ้ย!!!!

"มึงก็ไม่ลืมใช่มั้ยวะ ว่ากูก็ทำไม่เป็น" นั่นไง ไอ้เพื่อนเวร

"มึงโทรตามไอ้ยุ้ยเดี๋ยวนี้เลย มึงนี่เเม้ง...." ผมหันไปชี้หน้าคาดโทษมัน ส่วนมันก็ได้เเต่ส่งยิ้มเเห้งๆมาให้กับผม

"มันไม่รับสายกู กูโทรไปแล้วตั้งเเต่เช้า"

"อ๋อ เพราะเเบบนี้ใช่มั้ย มึงถึงโทรมาหากู ถามจริง มึงหวังอะไรจากกู ห้ะ!!!!!" ผมเพลียกับมันจริงๆ

"พวกเธอสองคนอ่ะ หยุดทะเลาะกันได้เเล้ว อาจารย์ว่าเเล้วว่าต้องไม่ได้เรื่องทั้งคู่" เสียงสวรรค์มาเเล้วครับ ผมเลยต้องหุบปากที่จะด่ามันไว้ก่อน

"อาจารย์ครับ ไอ้ดอกไม้ ใบไม้เนี่ย ไม่ต้องมีได้มั้ยฮะ" ผมบ่นกระปอดกระเเปดให้กับอาจารย์ประจำภาควิชาของผม

"ไม่ได้เรื่อง!!!!" หน้าหงายไปซิครับ อาจารย์นี่ก็ตรงเกินไป

"จารย์ครับ มีตัวช่วยบ้างมั้ย" ไอ้เผ่าพูดไปพร้อมๆกับพลิก กระดาษสีเเดงในมือกลับไปกลับมา

"ก็พาตัวช่วยมาด้วยนี่ไงหล่ะ" อาจารย์ว่า พร้อมกับขยับตัวออกทางด้านข้าง จึงทำให้ผมเห็นว่ามีคนอีกคนเดินมากับอาจารย์ด้วย

"เค้าคือ.....????" ไอ้เผ่าถามอาจารย์พร้อมกับทำหน้างงๆใส่ผม มึงไม่รู้จักเค้า เเละผมจะรู้จักด้วยมั้ยหล่ะ

"นักศึกษาคนนี้ชื่อว่า สีฟ้า ย้ายมาจากมหาลัยอื่น จะมาเรียนกับพวกเธอปีนี้เเหละ" อาจารย์บอกเสียงเนิบๆ

"อ๋อ... เออ หวัดดีนะ เราชื่อเผ่า ส่วนไอ้นี่ มันชื่อไอ้ภาพ"

"อืม หวัดดี" ตอบสั้นดีเว้ย ดูหยิ่งชะมัด หน้าเเม้งโคตรหล่อเลย เเต่ท่าทางหยิ่งๆเเบบนี้เเสดงว่าที่ต้องย้ายมา อาจเพราะมีปัญหากับที่เก่าเเน่ๆ เเบบเข้ากับใครไม่ได้อะไรเเบบนี้เเหละมั้ง

เเละท่าทางคงจะเส้นใหญ่น่าดู ถึงสามารถที่จะเข้ามาเรียนปี 2 ได้เลย โดยไม่จำเป็นที่จะต้องเริ่มเรียนปี1ใหม่

"เอาหล่ะ ดูเเลเพื่อนด้วยนะ เเละจัดการบอร์ดให้เรียบร้อยด้วย" สั่งจังอาจารย์เนี่ย

"สีฟ้า นายทำดอกไม้กับใบไม้ได้มั้ยอ่ะ" ไอ้เผ่ายื่นกระดาษสีเเดงในมือของมัน ส่งให้กับเพื่อนใหม่ที่ยืนทำหน้านิ่งๆอยู่ มันไม่เมื่อยหน้าบ้างไงวะ

"ได้"

มันพูดพร้อมกับรับกระดาษจากมือของไอ้เผ่าไป มันนั่งลงตรงข้ามกับผม เเละตัดกระดาษในมืออย่างทะมัดทะเเมง ไม่น่าถึง15นาที ดอกไม้กระดาษสีเเดงก็กองอยู่ตรงหน้าผมราวๆเกือบ 20 ดอกได้

"ขอกระดาษสีเขียวด้วย" มันพูดพร้อมกับมองหน้าผม ผมเลยต้องเอี้ยวตัวไปหยิบกระดาษสีเขียวที่อยู่ทางด้านหลังของผมเเละยื่นให้กับมัน เเละมันก็ก้มหน้าก้มตาตัดกระดาษของมันต่อไป เเละไม่นานใบไม้จากกระดาษสีเขียวที่ผมยื่นให้มันเมื่อสักครู่ ก็กองลงตรงหน้าของผมอีกครั้ง ไอ้นี่มันเทพชัดๆ

"สีฟ้า มึงเเม้งโคตรเทพ" เสียงปรบมือจากไอ้เผ่าดังขึ้นข้างๆหูของผม

"ก็ไม่เห็นมีอะไรยาก" มันพูดเรียบๆ เเละหน้าเเม้งก็โคตรนิ่งๆ ดูหน้าหมั่นไส้ชิบหาย

หลังจากเสียเวลามานานเเสนนาน การจัดบอร์ดอันทรงคุณค่าก็เป็นอันเสร็จซะที

เฮ้อ....เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยที่ต้องมาฟังไอ้เผ่ามันโม้ เเละเหนื่อยที่ต้องมาเห็นหน้าไอ้เพื่อนใหม่ที่ชื่อสีฟ้านี่อีก

"หิวจังวะ ไปหาข้าวเเดกกันเหอะ" ไอ้เผ่ามันว่า พร้อมๆกับลูบท้องมันไปด้วย มันก็น่าจะหิวป้ะวะ ข้าวเช้าก็ไม่ได้เเดก นี่ก็ปาไปบ่ายสามเเล้ว

"ไปดิ กูก็หิว" ผมตอบมัน พร้อมๆกับยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง

"มึงก็ด้วยสีฟ้า ไปกับพวกกู" ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าว่าจะมีทีท่ายังไงเมื่อไอ้เผ่าชวนไปกินข้าวด้วย มันทำเพียงเเค่พยักหน้า เเละเดินนำพวกผมเดินออกจากอาคาร

พวกผมสามคนมาหยุดที่ร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำของผม ร้านนี้ผมกับไอ้เผ่ากินกันเเทบทุกวัน อาจจะเพราะถูก อร่อย เเละที่สำคัญให้เยอะมากๆ

"วันนี้มาไม่ครบเเก้งค์นี่" เสียงทักทายจากเจ้ปาน เจ้าของร้าน'ปานปากเเตก' ตามสั่งที่อร่อยที่สุดในโลกเอ่ยทักพวกผม

"รอเปิดเทอมก่อนเจ้ ถึงจะครบ" ผมตอบเจ้ปานกลับไป

"ว่าเเต่...พ่อหนุ่มคนนี้เป็นใครหนอ เจ้ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย" เจ้ปานว่า พร้อมๆกับทำตาซะเยิ้มเชียว ไม่ค่อยเเสดงออกเลยนะเจ้

"มันชื่อสีฟ้า พึ่งซิ่วมาปีนี้" ผมอธิบายสั้นๆ เมื่อคิดว่าไอ้คนที่ถูกถามมันคงไม่ยอมตอบอะไรเเน่ๆ

"ดีจังเลย มีหนุ่มหล่อหน้าใสมาเพิ่มอีกคนนึงละ" เจ้พูดขึ้นอย่างจีบปากจีบคอ ตัดภาพมาที่ไอ้คนที่ถูกพูดถึง มันทำหน้ากระอักกระอ่วนชอบกล

"เจ้ เลิกสนใจผู้ชายเเปปนึงได้มั้ย ผมหิว!!!" ไอ้เผ่าโอดครวญขึ้น

"อ่ะๆ สั่งมาๆ" เจ้ปานทำหน้าจิกไอ้เผ่าไปนิดนึง เเล้วล้วงกระดาษจดออเดอร์ออกมาจากผ้ากันเปื้อน

"ผมเอา กระเพราเครื่องใน ไข่ดาวไม่สุก 2 ฟอง" ไอ้เผ่าเป็นคนเริ่มสั่งคนเเรก

"ของผมเอาหมูกระเทียม ไข่ดาวสุก 2 ฟอง" ผมสั่งเป็นคนถัดไป

"เเล้วสีฟ้าหล่ะจ้ะ จะกินอะไรดี" เจ้ปานทำเสียงอ่อนเสียงหวานใส่ไอ้สีฟ้า ที่มันยังคงพลิกเมนูไปมาอย่างไม่รู้จะกินอะไรดี

"ขอเเกงจืดวุ้นเส้นครับ ใส่เเต่ไข่ ไม่เอาเนื้อสัตว์" อะไรของมันวะ ดูเมนูตั้งนานมันสั่งเเค่นี้อ่ะนะ

รอไม่นาน อาหารที่สั่งก็ทยอยมาเสิร์ฟจนครบ พวกเราสามคนก้มหน้าก้มตาลงมือกินอาหารกันด้วยความหิว

Rrrrrr...

ไอ้สีฟ้ามันเหลือบมองมือถือของมันที่ร้องดัง เเล้วมันก็ทำเฉย

Rrrrrr.....

ครั้งที่สอง..มันก็ยังทำเฉย ทำไมมันไม่รับสายวะ

Rrrrr....

ครั้งที่สาม...มันก็ยังนิ่งเหมือนเดิม ผมเหลือบตาหันไปมองไอ้เผ่าที่นั่งข้างๆผม มันก็กำลังมองโทรศัพท์ของไอ้สีฟ้าเหมือนๆกับผม มันคงคิดในใจเหมือนผมนี่เเหละ ว่าทำไมมันไม่รับ

Rrrrr....

ครั้งที่สี่....เเม้งก็ยังนิ่งเหมือนครั้งเเรก....

ผมเอื้อมมือไปหยิบมือถือของมันอย่างถือวิสาสะ เเละกดปิดเครื่องเเม้งเลย ไอ้สัส...ไม่รับก็ปิดไปมือถืออ่ะ รำคาญชิบหาย มันเเค่เหลือบตามามองผมเเค่นั้น เเต่ไม่ได้พูดอะไร

ผมวางมือถือที่ปิดเครื่องไปแล้วด้วยฝีมือของผม วางคืนให้กับไอ้สีฟ้า มันก็ยังคงนั่งกินเเบบเงียบๆเหมือนเดิม เหมือนเมื่อกี้เเม้งไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยซักนิด เฮ้อ...นี่ผมเจอคนเเปลกเเล้วใช่มั้ยเนี่ย

"สีฟ้า มึงพักที่ไหนอ่ะ" ไอ้เผ่าถามขึ้น หลังจากที่เราก้าวขาออกมาจากร้านของเจ้ปานเเล้ว

"พักหลังมอ หอสีฟ้าๆ" ผมคิดตามที่มันพูด ผมก็พักอยู่หอหลังมอเหมือนกันนี่หว่า

"โคตรดี หอเดียวกับไอ้ภาพเลย" มึงไวจัดไอ้เผ่า กูพักหอสีฟ้าหรอวะ มันไม่ใช่สีเขียวหรอ ผมตาบอดสีหรือเปล่า

"เดี๋ยวมึง หอกูสีเขียว" ผมเเย้งมันทันที

"เขียวพ่อง นั่นเรียกสีฟ้า" ไอ้เผ่ามันด่าผมกลับ

"หรอวะ" ผมตอบกลับไปอย่างงงๆ

"มึงพักชั้นไหน ไอ้ภาพอยู่ชั้นสองนะเว้ย มึงมีอะไรก็ไปหามันได้" สรรพนามเริ่มเปลี่ยน พูดเหมือนมึงสนิทกับไอ้สีฟ้าเเล้วเนอะ

"เอ่อ กูพักชั้นสาม" เออ มันสองคนคงสนิทกันเเล้วเเหละ ^^"

"นี่พวกมึงทั้งคู่จำเป็นต้องยืนคุยกันกลางเเดดเเบบนี้หรอวะ ไม่หลบเเดดซักหน่อยหรือไง" คือผมร้อนมากไง เหงื่อนี่ท่วมตัวเเล้วเนี่ย

"เอางี้ ไปห้องมึงดีกว่าสีฟ้า กูไปห้องไอ้ภาพจนเบื่อเเล้วอ่ะ เผื่อห้องมึงจะต่างจากห้องของมัน" ไอ้เผ่าเเม้งดูระริกระรี้เกินไปป้ะวะ นี่มึงพึ่งเจอมันยังไม่ถึงวันเลยนะ ขอไปห้องเค้าเเล้ว???

"มันมีอะไรต่างวะ หอเดียวกัน ออกเเบบก็ต้องเหมือนกันป่ะวะ ทำไม!!!ประตูห้องน้ำห้องไอ้สีฟ้าจะไปอยู่บนฝ้าเพดานหรือไง" ผมถามมันเเบบกวนตีนอ่ะเเหละ ซึ่งมันก็ดูฟึดฟัดที่ผมขัดใจมัน

"คือ...กูพึ่งย้ายมาเมื่อวาน ข้าวของยังไม่ได้เก็บเลย" เอาสั้นๆคือมันไม่ได้อยากให้พวกผมไปห้องมัน

"นั่นไง พวกกูยิ่งต้องไปช่วยมึงเก็บห้อง มึงจะได้ไม่เหนื่อย" เฮ้อ เรื่องหน้าด้านนี่ต้องยกให้มันคนเดียวเลย ไอ้เชี้ยเผ่า...

เเละในที่สุด ความหน้าด้านของไอ้เผ่า ก็ทำให้ผมต้องมาหยุดยืนที่ห้องพักชั้นที่สาม ที่ดูยังไงก็ไม่ได้รู้สึกว่าไอ้เจ้าของห้องมันจะเต็มใจตรงไหนเลย

ไอ้สีฟ้ามันเอื้อมมือที่ถือคีการ์ดไปสเเกนที่เครื่องสเเกนหน้าห้อง ก่อนที่มันจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องของมัน เเละหลีกทางให้พวกผมทั้งสองคนได้เข้าไปก่อน เเละตามด้วยมันเป็นคนสุดท้าย

ตั้งเเต่ก้าวขาเข้าไปในห้องของมัน ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆของอะไรซักอย่าง มันหอมเเบบละมุนๆหวานๆ กลิ่นนี้มันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายดีจัง ผมชอบกลิ่นนี้ชะมัด...

"กลิ่นอะไรวะมึง" ผมถามกับเจ้าของห้อง ที่มันกำลังก้มหาอะไรบางอย่างอยู่ในกระเป๋าเดินทางใบโตสีฟ้า

"กลิ่นวานิลลาอ่ะ กลิ่นมันออกมาจากเครื่องตรงนั้น" มันชี้มือไปยังหัวเตียงที่มีเครื่องหน้าตาเเปลกๆ สีฟ้าที่พ่นควันเล็กๆออกมา

"มึงเเม้งโคตรคุณชาย" เสียงไอ้เผ่าเอ่ยเเซวบ้าง เเล้วไหนมึงบอกจะมาช่วยไอ้สีฟ้าจัดห้องไง นี่มึงเล่นไปนั่งที่โซฟาเเละถือวิสาสะเปิดทีวีในห้องเค้า เเละดูรายการประกวดร้องเพลงเนี่ยนะ มึงนี่มัน...

ไอ้สีฟ้ามันก็ไม่ได้ตอบอะไร มันยังคงรื้อของในกระเป๋าใบโตออกมาเรียงไว้ที่ด้านนอก ผมเลยถือโอกาสเดินสำรวจห้องของมันไปเรื่อยๆ จริงๆห้องของมันก็ไม่ได้ต่างจากห้องของผมอย่างที่ผมคาดไว้อ่ะเเหละ จะต่างก็ตรงที่ไม่ว่าจะมองไปมุมไหน ข้าวของเครื่องใช้ส่วนใหญ่จะเป็นสีฟ้าเป็นหลัก ซึ่งของผมส่วนใหญ่จะถูกตกเเต่งด้วยสีดำกับสีขาว พอมันเป็นสีฟ้าเเบบนี้มันก็ดูสบายตาดี สีฟ้าอ่อนๆกับกลิ่นวานิลลาที่โชยมาเบาๆมันก็ทำให้ห้องนี้ดูน่านอนพักผ่อนมากยิ่งขึ้น ถ้าผมได้มีโอกาสมานอนที่ห้องนี้ผมจะรู้สึกดีขนาดไหนกันนะ....

0 ความคิดเห็น