น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 7 : EP.04 เดทแรกของเราก็ไม่ได้แย่ [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    23 ก.พ. 63

EP.04

เดทแรกของเราก็ไม่ได้แย่

[1/2]

 

                “พี่ไทม์ค้าบบบ น้ำตาลอยากกินไอติมที่มันโฆษณาในทีวีจังเลย ถ้าได้ไปกินกับพี่ไทม์คงดีนะครับ พาหนูไปหน่อยน้า”

                คำพูดเพียงประโยคเดียวจากเจ้าตัวเล็กที่แค่พูดไปตามความต้องการ ไม่ได้หวังมากเท่าไหร่ว่าจะได้ไปกินไอติมอย่างที่ตัวเองบอกในเร็วๆ นี้ ทว่าพี่ไทม์คนใจดีกลับอยากเนรมิตความต้องการของน้องให้เป็นจริงแทบใจทันใด เขาแพ้ลูกอ้อนของเด็กคนนี้มานักต่อนัก การช้อนตากลมมองมายังเขา พลางทำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย ไม่ว่าอยากจะได้อะไรไทม์ก็แทบจะหามาประเคนให้ทั้งหมด

                ก็จุดอ่อนของไทม์คือแพ้เด็กน่ารัก พอโดนทำตัวน่ารักใส่หัวใจไทม์ก็เหลวเป็นน้ำแล้ว...

                ไม่ใช่ว่าเพิ่งมาเป็นตอนเจอกับน้ำตาล แต่เขาเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ได้ค้นพบว่าตัวเองมีความสุขตอนอยู่กับเด็ก แต่นอกจากหลานเขาก็ไม่เคยได้คลุกคลีกับเด็กที่ไหน กระทั่งมาเจอน้ำตาล นอกจากจะรู้สึกถูกชะตาแล้วยังหลงใหลความไร้เดียงสา ความช่างพูด และความน่ารักของน้องอยู่เป็นประจำ

                ถามว่าหลงน้องแค่ไหน? ก็ไม่ได้มากเท่าไหร่ เพียงแค่เขายอมโดดเรียนคาบบ่ายเพื่อมารอรับน้องตอนเลิกเรียนแล้วไปกินไอติมที่น้องอยากกินด้วยกันก็เท่านั้นเอง เจ้าตัวเล็กบ่นอยากกินตอนเช้า เขาก็จะพาไปกินในเย็นวันเดียวกันไม่ให้เด็กน้อยของเขาต้องคอยนาน

ระหว่างวันที่รอเวลาจะมาเจอน้องตอนเย็นไทม์ได้จินตนาการเอาไว้แล้วว่าน้องจะต้องชอบไอติมร้านที่เขาพาไปแน่ๆ พอน้องชอบน้องก็จะยิ้มหวานให้เขา หัวเราะกับเขา แค่นึกยังรู้สึกมันเขี้ยวจนแทบอดทนรอเวลาไม่ไหว

                แต่ก่อนที่จะได้พบความสดใสของรอยยิ้มน้องอย่างที่ไทม์คิด เขาต้องผ่านอุปสรรคอย่างหนึ่งไปให้ได้เสียก่อน อุปสรรคของการพบเจอน้องในวันนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นแม่น้องนั่นเอง

เพราะน้องน้ำตาลยังเด็กมาก การจะพาน้องไปไหนมาไหนโดยลำพังมันเป็นเรื่องที่อันตรายในสายตาคนอื่นมากโดยเฉพาะแม่ของน้องที่ยังไงก็มองเขาเป็นคนนอก ไทม์ได้โทรไปขออนุญาตแม่เป็นที่เรียบร้อยว่าต้องการพาเจ้าตัวเล็กไปกินไอติมหลังเลิกเรียน แล้วจะพากลับไปส่งให้ถึงบ้านโดยรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะกลับไม่เกินหกโมงเย็น

                ทว่าแม่น้องก็อนุญาตโดยง่าย แต่ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเมื่อแม่น้องบอกว่าแม่น้องจะไปด้วย...

                เป็นการหลอกให้ไทม์ดีใจเก้อ เพราะแม่โทรกลับมาบอกไทม์ก่อนน้องเลิกเรียนเพียงครึ่งชั่วโมงว่าจะมาด้วย ให้พาน้องไปกินไอติมที่ห้างใกล้ๆ โรงเรียน เดี๋ยวแม่จะตามไปแล้วพาน้องกลับบ้านเอง ใบหน้าหล่อที่เผยยิ้มมาทั้งวันเจื่อนลงทันที ภาพในหัวที่จะคอยเช็ดไอติมที่เลอะปากนุ่มนิ่มนั่นเริ่มเลือนราง ถ้าแม่มาด้วย การจะให้น้องมานั่งตักแล้วป้อนไอติมให้ทีละคำคงเป็นเรื่องไม่เหมาะสม

                แต่ทุกอย่างเข้าใจได้ เพราะเจ้าตัวเล็กยังเด็กมากในสายตาผู้ใหญ่ และความสัมพันธ์ประหลาดที่เกิดขึ้นระหว่างไทม์กับน้องมันไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนจะเข้าใจได้ แม่คงห่วงลูกเป็นธรรมดา ไม่ใช่ญาติพี่น้องกันที่คนเป็นแม่จะยอมปล่อยให้ไปไหนมาไหนด้วยกันเพียงลำพัง

                ร่างสูงยืนชะเง้อคออยู่หน้าอาคารเด็กประถม มองเด็กตัวเล็กหลายคนเดินลงบันไดมาทีละคน กระทั่งเห็นเจ้าแก้มกลมเดินสะพายกระเป๋าลงมา ไทม์ก็รีบเดินไปหาในทันที

                “น้ำตาล”

                เจ้าของชื่อหันขวับเมื่อได้ยินเสียงนุ่มแสนคุ้นเคย น้ำตาลกระโดดกอดร่างสูงด้วยความดีใจที่เจอไทม์ที่นี่

                “พี่ไทม์มาหาน้ำตาลเหรอ? มารับหนูกลับบ้านเหรอครับ?”

                “ดีใจที่เจอพี่อะไรขนาดนี้ เมื่อเช้าก็เพิ่งเจอกันไปเอง”

                “น้ำตาลคิดถึงพี่ไทม์นี่นา วันนี้วิชาศิลปะน้ำตาลวาดรูปพี่ไทม์ส่งอาจารย์ด้วยนะ คุณครูบอกให้วาดอะไรก็ได้ตามจินตนาการที่อยู่ในหัวตอนนั้น น้ำตาลน่ะนึกถึงแต่พี่ไทม์เลยวาดรูปพี่ไทม์ส่ง”

                “เพื่อนไม่งงเหรอ จู่ๆ มาวาดรูปผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้”

                “ไม่เลย ไม่มีใครดูออกเลยว่าน้ำตาลวาดรูปคน เพื่อนบอกว่าน้ำตาลวาดรูปต้นมะพร้าวที่ลำต้นยาวๆ แล้วมีใบ แต่ไม่ใช่สักหน่อย ที่คนอื่นเห็นเป็นรากต้นไม้นั่นเท้าพี่ไทม์ต่างหาก ที่ยาวๆ นั่นก็ลำตัวไม่ใช่ลำต้น ส่วนที่บอกใบนั่นคือผมพี่ไทม์”

                “แล้วแขนพี่ไปไหน?”

                “ไม่ได้วาด ตอนนั้นเห็นพี่ไทม์ยืนเอามือไขว้หลังอยู่ครับ”

                ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวเล็กรีบโชว์ผลงานในทันที น้ำตาลเปิดประเป๋า หยิบแฟ้มใสที่ในนั้นเก็บผลงานการวาดรูปในวิชาศิลปะไว้หลายแผ่น น้องก็เลือกหยิบผลงานล่าสุดออกมาอวดอย่างภาคภูมิใจ ไทม์มองแล้วส่งยิ้มกว้างให้พลางชื่นชมว่าสวย ทั้งที่ในใจก็มองเป็นต้นมะพร้าวไม่ต่างจากเพื่อนน้องคนอื่นมองรูปนี้เลย แต่ก็นะ การเอาใจเด็กคือสิ่งที่ไทม์ถนัดนัก

                “วันนี้พี่มารับ เราจะไปกินไอติมกันนะ เห็นว่าอยากกินไม่ใช่เหรอ?”

                “จะได้กินวันนี้เลยเหรออออ เย้ๆ หนูอยากไปๆ แต่ไม่กลับรถโรงเรียนน้ำตาลต้องไปบอกคุณลุงก่อนไหมครับ”

                “แม่เราโทรบอกหมดแล้ว”

                “โอ๊ะ แม่รู้ด้วยเหรอครับว่าพี่ไทม์มา งั้นแม่ต้องไปด้วยแน่เลยใช่ไหมล่ะ”

                “อื้ม เดี๋ยวตามไปเจอที่ร้านไอติม”

                “ว้า..แบบนี้ก็จู๋จี๋กันไม่ได้สิ”

                ไทม์แอบตกใจกับคำพูดไม่ประสาของเด็กอีกแล้ว ตัวแค่นี้รู้แล้วหรือว่าจู๋จี๋กันน่ะต้องทำยังไงบ้าง แล้วก็ไม่รู้ว่าความหมายที่น้องเข้าใจกับความหมายที่เขาคิดน่ะ มันจู๋จี๋แบบเดียวกันหรือเปล่า

               

                ณ ร้านไอติมชื่อดังที่ใครต่อใครก็รู้จักคุ้นเคยดี มีชายหนุ่มตัวสูงท่าทางดูใจดีกับเด็กตัวเล็กที่พูดเก่งยิ้มเก่งกำลังนั่งป้อนไอติมให้กันอยู่ น้ำตาลได้กินเมนูที่ตัวเองเห็นโฆษณาในทีวีสมใจ เด็กน้อยอ้าปากรอให้พี่ไทม์ป้อนจนคนป้อนรีบตักมือเป็นระวิง แต่เขาก็ไม่บ่นสักคำเมื่อเด็กตรงหน้าน่ารักเหลือเกิน ดูจะชอบกินไอติมมากจริงๆ เห็นว่ากินเก่งแบบนี้ไทม์ถึงกับนึกอยากทำไอติมด้วยตนเองเป็นแล้วจะทำให้น้องกินบ่อยๆ ด้วย

                เจ้าตัวเล็กเมื่ออิ่มก็นั่งทรงตัวไม่อยู่ เอนตัวพิงพี่ไทม์ก่อนยกมือขึ้นลูบท้องป้อยๆ

                “หนูเอาอะไรอีกไหม? นี่เพิ่งสี่โมงกว่าเอง เดินดูของเล่นไหมล่ะเดี๋ยวพี่ซื้อให้”

                “น้ำตาลใช้เงินพี่ไทม์เยอะแล้ว ไม่เอาแล้วครับ กว่าจะเรียนจบได้ทำงานหาเงินมาคืนก็อีกนาน เป็นหนี้พี่ไทม์นานเลย”

                “โตมาค่อยชดเชยเป็นอย่างอื่น”

                “คือยังไงอ่ะครับ?”


 

______________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

เออ แกจะให้น้องชดเชยด้วยอะไรรรรรรรร


 


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #59 mayishipthem (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:07
    พี่ไทม์บาปมากจริงค่ะ เกินต้าน 555555555
    #59
    0
  2. #18 N2_nungning (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 16:34
    เหมือนน้ำตาลจะมีหนี้เยอะแบบไม่รู้ตัว
    #18
    0
  3. วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:26

    กว่าจะโต ดอกเบี้ยคงเยอะน่าดูเนอะ 5555

    #10
    0