น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 5 : EP.03 อยากเป็นแฟนพี่ [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    6 ก.ค. 63

EP.03

 

อยากเป็นแฟนพี่

 

[1/2]

 

 

                เมื่อการเรียนในมหาวิทยาลัยเริ่มเข้มข้นขึ้น แน่นอนว่าไทม์เองต้องปรับตัว เขามีรายงานต้องทำถึงสามวิชาพร้อมกันโดยกำหนดส่งคือสัปดาห์หน้าทั้งหมด พอหักโหมทำงานก็นำพามาสู่การนอนดึก ซึ่งพอนอนดึกก็กระทบไปถึงเรื่องราวตอนเช้า ไทม์อยากจะฝืนตัวเองให้ตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารไปให้น้องน้ำตาลแค่ไหนเขาก็ฝืนไม่ไหว ทำให้สัปดาห์นี้เขาได้เจอน้องไปครั้งเดียว

                แต่...ไทม์กลับเจอน้องในฝันเกือบทุกคืน จิตใจต้องโหยหาน้องขนาดไหนกันถึงได้เก็บใบหน้ากลม ๆ นั้นมาฝันเป็นเรื่องเป็นราว

อย่างเช่นคืนก่อนที่เขาฝันก็ช่างเป็นจินตนาการที่ลึกล้ำเหลือเกิน ไทม์ฝันว่าน้องมาอยู่ด้วยที่บ้าน ไม่รู้ว่ามาอยู่ได้ยังไงแต่เขากำลังโดนเด็กน้อยอ้อนอย่างหนักให้เขาอาบน้ำให้ ซึ่งจากประสบการณ์จริงไทม์เคยอาบน้ำให้หลานมาตั้งแต่แบเบาะจนถึงชั้นอนุบาล การอาบน้ำให้เด็กป.2 ก็คงไม่ต่างกัน ในฝันเขาจึงตอบรับความออดอ้อนนี้อย่างไม่ลังเล

                การอาบน้ำในครั้งนี้ใช้เวลาเพียงไม่นาน ตามมาด้วยการพาน้องเข้าห้องนอนมาแต่งตัว ไทม์เลือกชุดนอนลายไดโดเสาร์ให้ใส่ ปะแป้งที่แก้มกลมจนขาวโพลน ก่อนจะพากันขึ้นไปนอนบนเตียง

                เด็กน้อยนอนซุกอกกว้างโหยหาความอบอุ่น แขนป้อมโอบกอดเอวสอบไว้แน่น น้ำตาลซุกใบหน้าคลอเคลียไปกับแผงอกของไทม์ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองง่วงเต็มทีจึงผงกหัวขึ้นไปหอมแก้มพี่ไทม์พร้อมบอกฝันดี ไทม์เองเมื่อโดนน้องหอมแก้มหนึ่งครั้ง เขาจะหอมแก้มน้องกลับถึงห้าครั้งจนเด็กน้อยเริ่มงอแงที่ไรหนวดมาจิ้มแก้มตัวเอง

                นี่คือความฝันล่าสุดของไทม์ซึ่งเมื่อตื่นมาตอนเช้าเขาจะถามตัวเองเสมอว่าทำไมเขาถึงเป็นเอามากขนาดนี้ ฝันอะไรเป็นตุเป็นตะเกินความเป็นจริงไปมาก เป็นตุเป็นตะไม่เท่าไหร่ ที่น่าแปลกคือทำไมถึงฝันหาแค่คนเดิม ๆ ซ้ำ ๆ เพียงแต่เรื่องราวต่างกันไปในแต่ละคืนเท่านั้นเอง

                ‘คิดถึงน้องว่ะ พรุ่งนี้ต้องไปหาให้ได้!’

                ร่างสูงบอกตัวเองเบา ๆ หลังจากนั่งนึกถึงความฝันต่าง ๆ ที่ผ่านมา โดยไม่รู้เลยว่าคำว่า ‘คิดถึง’ ที่เขาเพิ่งพูดออกมาอาจเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวอยู่ในหัวใจก็เป็นได้

สำหรับไทม์ เขารู้สึกแค่ถูกชะตากับน้องน้ำตาลมาก แต่เขากลับตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนั้น กระทั่งเผลอพูดคำว่าคิดถึงออกมาโดยไม่รู้ตัว คนเพิ่งรู้จักกันได้ประมาณหนึ่งเดือนนี่น่ะหรือที่เขากำลังคิดถึง เด็กป.2 คนที่น่ารัก ๆ คนนั้นทำให้ไทม์เสียสละเวลานอนเพื่อตื่นแต่เช้ามาทำอาหารแล้วรีบออกไปหา ยอมนั่งรถเมล์จากตรงนั้นไปเรียนทั้งที่คนเบียดเสียดกันเยอะและไม่สบายตัว แต่เขาก็มีความสุขที่ได้ทำ

               

                วันต่อมา

                เช้านี้ความมุ่งมั่นที่จะไปหาน้องคนน่ารักของพี่ไทม์นั้นแรงกล้ากว่าทุกครั้ง มุ่งมั่นมากเกินเหตุจนทำอาหารไม่ทัน มัวแต่แต่งตัวให้หล่อ เซ็ตผมให้เนี้ยบ ฉีดน้ำหอมกลิ่นสดชื่นให้ดูเป็นผู้ชายสะอาดสะอ้าน วันนี้เขาไม่มีเรียนแต่ตั้งใจตื่นเช้าเพื่อจะไปหาน้องเท่านั้น แถมไปมือเปล่าอีก เพราะเอาเวลาทำอาหารที่เคยทำนั้นไปแต่งหล่อหมดแล้ว

                ไทม์หันไปมองกองเสื้อผ้าบนเตียงที่เขาเพิ่งผลัดเปลี่ยนจนได้ชุดที่ลงตัวอย่างที่เขาใส่ก็ถอนหายใจยาวพรืด ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะทำตัวหล่อไปทำไมกัน ไม่ได้ออกเดตกับสาวที่ไหนสักหน่อย ทว่าคิดได้ป่านนี้ก็ไม่มีเวลาแก้ตัวแล้ว เขารีบออกจากบ้านโดยวันนี้ไม่ได้นั่งรถเมล์ แต่เป็นแท็กซี่ ซึ่งสามารถเลี่ยงรถติดโดยขึ้นทางด่วนไปได้ ไทม์คิดว่าหากไปถึงเร็วกว่าทุกทีอาจจะพาน้องไปหาอะไรกินด้วยได้เลยเลือกโดยสารแท็กซี่แทน

                ด้วยระยะทางที่ต้องใช้เวลาในการเดินทาง ประกอบกับการจราจรที่ติดขัดเป็นระยะ เขาจึงมีเวลานั่งจินตนาการว่าวันนี้เด็กน้อยจะเป็นอย่างไรเมื่อเจอเขา จะร้องไห้ไหม ดีใจไหม จะพูดว่าคิดถึงกันหรือเปล่าหลังจากไม่เจอกันหลายวัน แต่ไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหนที่เคยผ่านมาไทม์ก็รับมือได้ทั้งนั้น

                เมื่อใกล้ถึงป้ายรถเมล์ที่เขาต้องการลง ไทม์จึงชะเง้อมองเพื่อหาเจ้าตัวเล็กที่เขาอยากเจอก่อนที่แท็กซี่จะเคลื่อนตัวไปถึงเสียอีก แต่ไม่เจอน้องนั่งอยู่ที่นั่น ทว่าหางตากลับเห็นเด็กน้อยกำลังสะพายกระเป๋าเดินมุ่งหน้าไปที่ป้ายรถเมล์แทน

                ริมฝีปากหยักยกยิ้มดีใจ รีบบอกให้แท็กซี่จอดดักหน้าน้องน้ำตาลเอาไว้ ไทม์รีบจ่ายเงินตามจำนวนค่าโดยสารแล้วลงจากรถทันที เขาเดินย่องไปแอบอยู่หลังต้นไม้ เมื่อน้องเดินมาถึงตรงนั้นไทม์ก็...

                “แฮ่!!!”

                “เฮ้ย! ช่วยด้...”

                ร่างเล็กตกใจที่จู่ ๆ ก็มีตัวอะไรโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ ยังไม่ได้ทันเงยหน้ามองเลยว่าเป็นตัวอะไรน้องก็เตรียมจะวิ่งหนีแล้ว ดีที่คนขายาวกว่ารีบเดินไปดักแล้วคว้าตัวไว้ได้ทัน ไทม์ใช้มือหนึ่งปิดปากอวบอิ่มไว้ไม่ให้ตะโกนเสียงดังขอความช่วยเหลือ ก่อนที่เขาจะหยัดตัวลงนั่งแล้วมองหน้าน้องตรง ๆ

ไทม์ส่งยิ้มหวานไปให้ ไม่ต่างจากน้องที่พอเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใครก็โผลเข้ากอดแน่น

                “ไม่เจอกันหลายวัน ผอมลงหรือเปล่าเราน่ะ”

                “ทำไมถึงดูว่าน้ำตาลผอมลง น้ำตาลกอดไม่อุ่นแล้วเหรอครับ?”

                “หะ หืม..ก็เปล่า... กอดอุ่นเหมือนเดิมแหละ”

                “พี่ไทม์หายไปไหนตั้งหลายวันครับ”

                “พี่ไทม์ติดทำรายงานหลายวิชาเลย พอนอนดึกก็ตื่นเช้ามาหาไม่ไหว ขอโทษนะครับ แล้วหนูคิดถึงพี่ไทม์ไหม?”

                “หนูคิดถึงสิครับ น้ำตาลคิดถึงพี่ไทม์ พอไม่เจอพี่ไทม์ก็ไม่ได้กินข้าวเช้าอร่อย ๆ เลย”

                ไทม์มองหน้าน้องนิ่งด้วยความรู้สึกประหลาด ทำไมเวลาดวงตากลมช้อนมองหน้าเขาพร้อมกับพูดคำว่าคิดถึง ตัวเขาเองถึงรู้สึกว่ามือไม้มันเกะกะไปหมดแบบนี้นะ เสียอาการเพราะมีเด็กป.2 มาบอกว่าคิดถึงงั้นเหรอ? ไม่เป็นตัวเองเอาเสียเลย

                “เอ่อ พี่เรียนหนัก แต่วันนี้พี่ตั้งใจมาหาหนูเลยนะ”

                “เย้ ๆ ดีใจที่มาหาจัง แต่ตอนนี้น้ำตาลหิว พี่ไทม์มีอะไรให้กินไหมครับ เมื่อเช้าแม่ทำข้าวผัดให้แต่ไม่อร่อยเท่าพี่ไทม์ทำให้ น้ำตาลเลยไม่กิน รีบเดินออกมาเผื่อจะเจอพี่น่ะครับ แล้วก็เจอจริง ๆ”

                “พี่ไม่ได้เตรียมมาเลยครับ แต่เดี๋ยวพี่พาข้ามไปกินโจ๊กร้านฝั่งโน้นดีกว่า”

                “โอ๊ะ วันนี้พี่ไทม์ตัวหอมจัง”

                ขณะที่ร่างสูงจะหยัดตัวลุกขึ้นยืนน้องก็รีบทักเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่ติดตัวไทม์ เด็กน้อยทำจมูกฟุดฟิดไปตามกลิ่นกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ซอกคอขาวของเขา ไทม์นั่งนิ่ง เอียงคอให้น้องดอมดมอยู่อย่างนั้นจนพอใจ

                “ชอบไหม วันหลังจะได้ฉีดมาบ่อย ๆ”

                “ดมใกล้ ๆ ยิ่งหอมครับ น้ำตาลอยากตัวหอมแบบนี้บ้างอะ”

                “หนูยังเด็กอยู่ เดี๋ยวแพ้ ไว้โตกว่านี้เดี๋ยวพี่ซื้อให้ โอเคไหมครับ ไปกินโจ๊กกันเถอะ เดี๋ยวสายนะ”

                มือเล็กคว้ามือใหญ่หมับเมื่อไทม์ยืนขึ้นเต็มความสูง เพียงชั่วอึดใจไทม์ก็กระชับมือน้องแน่นแล้วจูงเดินไปด้วยกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนพากันเดินไปที่อื่นนอกจากป้ายรถเมล์ เป็นครั้งแรกที่ได้จับมือกันเดินแบบนี้

                ไทม์พาน้องเดินข้ามสะพานลอยลงมายังอีกฝั่งหนึ่งของถนน แต่ขณะที่เดินผ่านป้ายรถเมล์ที่อยู่ใกล้ทางลงสะพานลอย จู่ ๆ น้องก็ปล่อยมือจากเขาแล้ววิ่งไปหาใครบางคน ไทม์ตกใจรีบวิ่งตามทันที และแล้วก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อน้องวิ่งมากอดแม่


 

_____________________________

 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 


 

 

TALK

 

น่าเอ็นดูไปหมดดดดดดด

 


 

 

กิจกรรมพิเศษ!

 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม

 


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

 

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

 

TWITTER : @SiraClazzical

 


 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)

 


 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

 

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

 

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #32 rabayyyyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 09:35
    พี่ไทน์หลบสายตาเเม่น้องไม่ได้เลยอะ555555
    #32
    0
  2. #9 punnada400 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:44

    เอ็นดู

    #9
    0