น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 4 : EP.02 คิดถึงพี่จ๋า [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    20 ก.พ. 63

EP.02

คิดถึงพี่จ๋า

[2/2]


 

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

หลังจากไทม์ต้องตื่นเช้าคอยทำอาหารไปให้น้องมาทั้งสัปดาห์ เขาได้ใจน้องไปเต็มๆ แถมได้พบเจอกับแม่ของน้องเข้าให้แล้ว ในหนึ่งสัปดาห์แม่น้องจะมีวันหยุดสองวันจึงออกมาส่งน้องได้เพียงสองวันเท่านั้น ทำให้ได้เจอกับไทม์ แต่ก็ไม่โดนระแวงอะไรมากเมื่อเขาแสดงความจริงใจพร้อมเน้นย้ำว่าเขาเอ็นดูน้องน้ำตาลมากจริงๆ ถูกชะตาเหมือนเป็นหลานตัวเอง

ในวันนั้นที่ไทม์ทำข้าวผัดอเมริกันไปให้ แม่ของน้องก็นั่งอยู่ด้วยตลอดเวลา ทว่าเขาก็ไม่ได้ทำตัวคุกคามหรือมีพิรุธอะไรให้ผู้ใหญ่ต้องเป็นกังวล ตัวเขานั้นมั่นใจมากว่าความจริงใจจะชนะทุกสิ่ง แต่ยังไงคนเป็นแม่ย่อมไม่ไว้ใจไทม์เท่าไหร่อยู่แล้ว ไม่ว่าไทม์จะพูดคุยอะไรกับน้องก็จะมีสายตาของแม่คอยจ้องมองอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมา ไทม์ยังไม่ได้รับสัญญาณเตือนอะไรที่บ่งบอกว่าตัวเองทำตัวไม่เหมาะสมกับน้ำตาลจากแม่เลย

ทุกวันไทม์ตั้งใจทำมื้อเช้าไปให้น้ำตาล เขารู้สึกสนุกที่ได้เจอน้องทุกเช้า แม้จะต้องปรับเปลี่ยนเวลาตื่นนอนของตัวเองก็ตาม แน่นอนว่ามันต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยและเพลีย

แล้วอาการแผ่วปลายก็บังเกิด อาการนี้ก็คือการทำอะไรที่ไม่สม่ำเสมออย่างที่เคยเป็น เริ่มต้นได้ดีแต่ก็ค่อยๆ ดีแตกในตอนท้าย เหมือนกับไทม์ตอนนี้ที่ไม่ได้เจอน้องมาสี่วันแล้ว

สัปดาห์ก่อนหน้านี้ทำอาหารไปให้ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ แต่เมื่อผ่านพ้นวันเสาร์และอาทิตย์ก่อนเข้าต้นสัปดาห์ใหม่มานี้เขาไม่ได้ทำอาหารไปให้น้องเลย เพราะความเหนื่อยล้าสะสมที่ต้องตื่นเช้าทุกวัน ประกอบกับกิจกรรมรับน้องในตอนเช้าลดน้อยลงแล้วแต่กลับมีตอนเย็นแทน วันไหนที่ต้องอยู่ทำกิจกรรมจนค่ำเขาจะตื่นเช้าออกมาส่งข้าวส่งน้ำให้น้องในวันต่อมาไม่ไหว

วันนี้ก็วันศุกร์แล้ว เขาสะสมเรี่ยวแรงที่ไม่ได้มาหาทั้งสี่วันมาเป็นพลังในการตื่นแต่เช้าเพื่อทำเมนูไข่กระทะหน้าตาน่ากินไปให้เจ้าตัวเล็ก โดยก่อนจะปิดฝากล่องบรรจุอาหารไทม์ได้ใช้ซอสมะเขือเทศสีแดงวาดรูปหน้ายิ้มแบบเดียวกับที่เขาเคยวาดผ่านกระจกรถเมล์ให้น้องด้วย หวังว่าผ่านมาสี่วันนี้น้องจะไม่ลืมเขา

ไทม์นำกล่องอาหารใส่กระเป๋าผ้าใบเดิม ออกจากบ้านเพื่อไปรอรถเวลาเดิม นั่งรถเมล์สายเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือรถติดมาก เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนทำให้รถที่ติดอยู่แล้วติดมากขึ้นไปอีก เขาเริ่มกังวลใจ ยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาแทบจะทุกสามนาทีเลยก็ว่าได้ ลุ้นเหลือเกินว่าจะไปทันได้เจอเจ้าตัวเล็กหรือไม่

ถ้าหากไม่เจอกันวันนี้ ไม่ใช่แค่จะไม่เจอน้องห้าวันตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ แต่จะไม่เจอในวันเสาร์เสาร์อาทิตย์ รวมแล้วเจ็ดวันเต็ม!

คิดได้ดังนั้นจู่ๆ ไทม์ก็กระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ...

ใบหน้าหล่อมองออกไปยังนอกกระจก มองเห็นรถด้านหน้าไม่ขยับเลยทั้งที่ระยะทางจากตรงนี้ไปถึงป้ายรถเมล์ที่น้องอยู่ไม่ได้ไกลมากนัก อีกแค่สองป้ายเอง

‘เชี่ยเอ๊ย รถจะติดอะไรขนาดนี้วะ’

ความหงุดหงิดก่อตัว เขามองนาฬิกาที่ข้อมืออีกพลางสบถด่าการจราจรไปด้วย เมื่อรู้ว่าอีกเพียงสิบนาทีโดยประมาณรถโรงเรียนของน้องก็จะมาถึงแล้ว ถ้าให้รออยู่บนรถแบบนี้คงไม่ทันการแน่

ไทม์ได้ตัดสินใจจะลงจากรถตรงนั้นท่ามกลางการจราจรที่หนาแน่น ตอนนี้ตัวเขาหวังพึ่งพารถโดยสารไม่ได้แล้วถ้าต้องแข่งกับเวลาแบบนี้ เขาจึงต้องวิ่งจากจุดที่ลงรถเมล์เพื่อตรงดิ่งไปยังป้ายรถเมล์อีกสองป้ายข้างหน้า ดีหน่อยที่เป็นนักกีฬากรีฑาตอนมัธยมปลายพอดี เลยพอมีทักษะและร่างกายที่ยืดหยุ่นพอจะเอื้ออำนวยให้เขาไปถึงจุดหมายได้อย่างรวดเร็ว

แต่มันก็เหนื่อย ยิ่งจังหวะที่เห็นคนตัวเล็กนั่งอยู่ไกลๆ ตรงนั้นสองฝีเท้าก็ยิ่งสับถี่ขึ้น รีบพาตัวเองเข้าไปหาโดยไว

ตึก ตึก ตึก

สุดท้ายก็มายืนหอบอยู่ตรงหน้าน้องน้ำตาล เหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ ได้แต่ก้มมองหน้ากลมนั่นด้วยหัวใจที่เต้นตึกตึก ไม่รู้ว่าเหนื่อยหรืออะไรกันแน่

เจ้าตัวเล็กช้อนตามองร่างสูงตรงหน้า เห็นว่าเป็นไทม์ก็นั่งน้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากเล็กเริ่มเบะ ก่อนน้ำใสๆ จะไหลจากขอบตา

“ฮือออ นึกว่าพี่จ๋าไม่มาหาน้ำตาลแล้วววว”

“แฮ่กๆ ๆ มาสิ พี่มาหาแน่นอน หนูไม่ร้องนะครับเด็กดี วันนี้พี่ทำไข่กระ...”

หมับ

ขณะที่ไทม์ย่อตัวลงนั่งยองๆ อยู่ด้านหน้าแถมยังพูดไม่จบประโยค เจ้าตัวเล็กก็โถมเข้าไปกอดร่างสูงแน่นก่อนเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจะดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ไทม์รีบลูบหลังปลอบประโลมน้องในทันที เขาปรับลมหายใจและควบคุมโทนเสียงในการปลอบโยนให้อบอุ่นที่สุด จนน้องหยุดร้องไห้แล้วยืนตรงมองหน้าเขา

“น้ำตาลคิดถึงพี่จ๋า น้ำตาลหิวข้าว”

“ฮ่าๆ น่าจะหิวข้าวมากกว่า ตัวแค่นี้รู้จักคำว่าคิดถึงแล้วเหรอเราน่ะ”

ฝ่ามืออุ่นวางทาบบนกลุ่มผมนุ่มของเจ้าตัวเล็กอย่างเบามือ ไทม์มองหน้าน้องด้วยรอยยิ้มใจดี เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาที่แก้มยุ้ยๆ นั่นจนหมด และทุกขณะสายตากลมโตจ้องมองพี่จ๋าตลอดเวลา ราวกับว่าเขาเข้าใจคำว่าคิดถึงแล้วจริงๆ

“ตอนพี่จ๋าไม่มา น้ำตาลเจ็บตรงนี้”

นิ้วป้อมชี้เข้าที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองอย่างไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าดูละครมากไปหรือรู้สึกเจ็บปวดหัวใจด้วยความคิดถึงจริงๆ กันแน่ ทว่ากลับสร้างความตกตะลึงให้ไทม์จนเขาพูดอะไรไม่ออก

“...”

“น้ำตาลเจ็บตรงนี้จริงๆ แบบนี้คือคิดถึงหรือเปล่าครับ”

ไทม์รวบรวมสติไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ เด็กตัวแค่นี้อาจมีความรู้สึกอ่อนไหวได้ง่าย รู้สึกอยู่กับใครแล้วสนุกก็ติดคนนั้น อยากจะเจอ อยากจะเล่นแต่กับคนนั้นซ้ำๆ แล้วกับคนที่โตกว่าอย่างไทม์ล่ะ ทำไมปล่อยให้คำพูดของเด็กไม่กี่คำมาทำให้เขารู้สึกอ่อนไหวตามไปด้วยได้?

“ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าคิดถึงพี่จริงๆ หรือรอกินข้าวกันแน่”

“ไม่กินก็ได้ อยากเจอมากกว่า”

เจอคำพูดไร้เดียงสาที่พาให้คิดไกลอีกประโยคก็ทำให้ไทม์ถึงกับแอบอมยิ้ม ก่อนตาคมจะเหลือบเห็นว่ารถโรงเรียนของน้องกำลังเบี่ยงเข้ามารับ ฉะนั้นวันนี้คงหมดเวลาที่จะได้พูดคุยกันแล้วล่ะ

“พี่ทำอาหารมาให้ หนูเอาไปกินที่โรงเรียนนะครับ ไว้วันจันทร์ค่อยเอากล่องมาคืนพี่”

“พี่จ๋าจะมาหาน้ำตาลอีกใช่ไหมครับ”

“อยากเจอพี่ขนาดนั้นเลย?”

เด็กตัวเล็กรับถุงผ้ามากอดไว้ เขาครุ่นคิดถึงคำตอบที่ไทม์ถาม อยากเจอพี่จ๋าขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ? และแล้วคำตอบคือการยิ้มหวานแล้วพยักหน้าให้

“อยากเจอครับ”

“ติดใจพี่หรือติดใจอาหารกันแน่น้า...”

“พี่จ๋าพูดอะไรนะครับ?”

“ทีหลังเรียกพี่ไทม์นะ พี่อยากให้หนูเรียกชื่อพี่มากกว่า ไปได้แล้วตัวเล็ก ตั้งใจเรียนนะครับเด็กดี”

ร่างสูงเดินไปส่งน้องถึงประตูรถโรงเรียน แถมยังโบกมือร่ำลากันอีกสักเล็กน้อยก่อนประตูรถจะปิดลง รถที่น้องนั่งเคลื่อนตัวออกไปแต่ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไทม์ยืนลูบอกที่รู้สึกวูบไหวประหลาดด้วยรอยยิ้มกว้างแบบที่เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันคือความรู้สึกอะไรกันแน่ ในหัวมีแค่คำว่า’คิดถึงพี่จ๋า’วนอยู่ซ้ำๆ


 

______________________________


 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

โอ่ยยยยยยย น่ารักตัวเท่าโลกกกกกก


 


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #31 rabayyyyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 09:30
    พี่จ๋าซ้ะด้วยยยย
    #31
    0
  2. #16 N2_nungning (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 14:45
    หุบยิ้มไม่ได้เล้ยยยยย
    #16
    0
  3. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:20

    พี่จ๋าาาาาาาาาาา

    #8
    0