น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 39 : EP.19 วันที่พี่ไม่อยู่เคียงข้าง [2/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    7 ก.ค. 63

EP.19

 

วันที่พี่ไม่อยู่เคียงข้าง

 

[2/3]

 


 

                ร่างกายของน้ำตาลชาวาบขึ้นมาทันที คำนี้ไม่ได้ยินมาเป็นปีแล้ว คนที่เคยพูดใส่น้องครั้งแรกอย่างพีชก็ไม่เคยพูดมันซ้ำอีก ทั้งที่พยายามหลีกเลี่ยงทุกอย่างที่จะทำให้โดนพูดจาแบบนี้ใส่แล้วแท้ ๆ พีชเคยว่าน้องเพราะสนิทกับไทม์มาก ก็อุตส่าห์นัดเจอไทม์ข้างนอกไม่เคยมาให้พีชเห็นอีก แน่นอนว่าทุกอย่างมันดีขึ้น น้องกำลังจะสบายใจและละทิ้งคำนี้ไป

                แต่แล้ววันนี้ก็โดนใครไม่รู้พูดใส่อีก พูดเสียงดังมาก แถมต่อหน้าคนที่มุงดูมากกว่าสิบคน น้ำตาลกวาดตามองคนรอบตัวว่ามีปฏิกิริยายังไงเมื่อได้ยินคำนั้น บางคนก็หัวเราะเยาะมาทางน้อง บางคนก็ก่นด่ารุ่นพี่คนนี้ มือเล็กเริ่มยกขึ้นเช็ดที่แก้ม พยายามจะเช็ดเครื่องสำอางบนหน้าออกเพราะคิดว่าเป็นสิ่งที่ทำให้น้องโดนคนอื่นว่า

                “แรงไปปะพี่ คนแมน ๆ มาว่าคนอื่นตุ๊ด พี่ก็ตุ๊ดไม่ต่างกันแหละถ้างั้นอะ”

                เนยสวนกลับเมื่อเห็นได้ชัดว่าน้ำตาลรู้สึกแย่จนเสียอาการ มือข้างหนึ่งก็คอยจับมือเพื่อนไว้ไม่ให้เช็ดหน้า ไม่จำเป็นต้องเช็ดเสียหน่อย เครื่องสำอางบนหน้าอาจจะแพงกว่าคำพูดคำจารุ่นพี่แถวนี้ก็ได้

                “ไอ้ตาลมันก็ไม่ได้ตั้งใจนี่พี่ ถ้าตั้งใจพี่ไม่เลอะแค่ท่อนล่างหรอก อีกอย่างโจ๊กในชามพี่ก็กระเด็นใส่มันเหมือนกัน เพื่อนหนูก็เลอะปะ พี่ต้องว่ามันขนาดนี้เลยเหรอ ใครทำโจ๊กหกก็เป็นตุ๊ดเหรอคะ บ้าปะเนี่ย”

                “กูหมายถึงสภาพเพื่อนมึงที่เหมือนตุ๊ด ไอ้เหี้ย คนหิว ๆ ต้องมาเจอไรแบบนี้วะ พวกมึงเด็กม.ไร ห้องไหน?”

                “ทำไม พี่จะท้าตีพวกหนูเพราะเรื่องโจ๊กนี่เหรอ? ถ้าหิวเดี๋ยวหนูซื้อให้ใหม่ จะกินกี่ชาม สิบเลยไหมเดี๋ยวจัดให้”

                “อย่ากวนตีน กูไม่ตีผู้หญิง แต่ตุ๊ดก็ไม่แน่”

                น้ำตาลเหนื่อยจะฟังเพื่อนทะเลาะกับรุ่นพี่คนนี้เต็มที ดูก็รู้ว่าเป็นคนกวนประสาท แล้วน้องก็ไม่อยากยืนตรงนี้ให้โดนย้ำคำว่าตุ๊ดซ้ำ ๆ

                “พอเถอะครับ ผมจะเป็นอะไรก็คงไม่ต้องให้คนนอกมาตัดสินแทน นี่เงินนะครับ พี่เอาไปซื้อชุดนักเรียนใหม่นะ”

                เงินหนึ่งพันบาทถูกวางไว้บนโต๊ะข้างขวดซอสแม็กกี้ น้ำตาลเดินออกจากโรงอาหารมาทันทีโดยบอกเพื่อนทั้งสองคนว่าให้กินข้าวต่อ ไม่ต้องตามมา เดี๋ยวจะไปแต่งหน้าแล้ว ใบหน้าหวานพยายามเดินผ่านผู้คนมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกราวกับไม่ใส่ใจคำพูดของรุ่นพี่หรือใครต่อใครทั้งที่รู้สึกแย่จนมือไม้สั่นไปหมด

                ทันทีที่เดินมาถึงห้องน้ำ ร่างเล็กก็ร้องไห้โฮออกมาด้วยความอัดอั้น ดีที่ตอนเช้าห้องน้ำชายใต้ตึกเรียนนี้ยังไม่มีคน จึงไม่มีใครมาเห็นน้องยืนร้องไห้ตอนนี้ ขอบตาคมที่ถูกแต่งแต้มสีดำจากเครื่องสำอางก็ไหลลู่ลงแก้มพร้อมกับน้ำตาเป็นเส้นเป็นสาย แม้พยายามจะกลั้นน้ำตาแค่ไหนน้องก็ควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ

                ความรู้สึกอายเมื่ออยู่ในสภาวะที่กลายเป็นตัวตลกต่อหน้าคนหมู่มากนี่มันไม่ตลกเอาเสียเลย อยู่ตรงนั้นไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี อยากเข้มแข็งให้ได้มากกว่านี้แต่ความอายก็เข้ามากัดกินความรู้สึกจนทำหน้าไม่ถูก แม้แต่ความรู้สึกภายในยังตีกันให้วุ่นวาย เพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรยอมรับหรือปฏิเสธกับคำครหานั้นดี ขนาดตัวเองยังไม่ชัดเจนมากพอเลย

                สับสน...สับสนอีกแล้ว

                ‘ตกลงเราเป็นใช่ไหม? ตรงไหนที่เหมือนเหรอ? เป็นแล้วน่าอายมากไหม? คนรอบตัวจะโอเคไหม?’

                คำถามมากมายผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดซึ่งน้ำตาลเองก็ยืนยันคำตอบไม่ได้เลยสักข้อ ปัญหานี้ควรปรึกษาใคร น้องไม่กล้าบอกใครเลยเพราะกลัวคนอื่นจะผิดหวัง เมื่อไหร่ก็ตามที่น้องยอมรับตัวเองว่าเป็น ก็อาจพาความอับอายมาสู่ครอบครัวหรือไทม์ก็ได้ ถ้าเอาความกลัวมาหักลบกับความกล้า แน่นอนว่าความกล้าก็แพ้ราบคาบ

                สิ่งที่น้ำตาลกลัวว่ามันจะเกิดขึ้นในโรงเรียนมันเกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้น้องรับมือไม่ได้ น้องกลัวคนอื่นมาล้อเลียน กลัวโดนแกล้ง แน่นอนว่าน้ำตาลไม่เก่งทะเลาะวิวาทกับใครและหากสถานการณ์ที่โดนแกล้งรุนแรงน้องก็ปกป้องตัวเองไม่ไหวเช่นกัน ความกลัวทำให้คิดคาดเดาล่วงหน้าไว้หลายแบบทั้งที่มันอาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้

                ตื๊อดึ่ง

                เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นเรียกสติให้ความคิดฟุ้งซ่านของน้ำตาลกลับเข้าสู่ปัจจุบัน มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตา ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยก่อนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพลางบอกตัวเองให้หยุดร้องไห้เสียที เครื่องสำอางหลุดเป็นคราบไปหมดแล้ว

                ตื๊อดึ่ง

                แจ้งเตือนดังขึ้นซ้ำอีกครั้ง น้ำตาลจึงรีบเปิดอ่านข้อความบนสุดซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน พี่ชายที่แสนดีของเขานั่นเอง

                The Time : หล่อที่สุดเลยครับ หนูสู้ๆ ทำให้เต็มที่นะวันนี้

                ไทม์รีบตอบน้องทันทีที่ตื่น พร้อมกับให้กำลังใจเด็กน้อยที่เมื่อคืนโทรมาบอกว่าตื่นเต้นกับกิจกรรมวันนี้มาก ทว่าอารมณ์ของน้องในตอนนี้ไม่ว่าคำพูดอะไรก็สร้างกำลังใจขึ้นมาได้ยาก

                NT : หล่อที่ไหน อย่างกับตุ๊ด

                แชตของไทม์ถูกพับไปจากนั้นน้ำตาลก็เลือกจะมาตอบไลน์กลุ่มของเพื่อนแทน โดยที่เห็นแจ้งเตือนว่าไทม์ไลน์กลับมาอีกแต่น้องไม่กดเข้าไปอ่าน

                Mydear : แกออกมาได้แล้ว เรากับเนยรออยู่หน้าห้องน้ำ

                NOEY : อีก 2 นาทีไม่ออกมาเราจะเข้าไปหาแล้วนะ

                เพียงชั่วอึดใจก็มีคนเดินเข้าห้องน้ำมา น้ำตาลจึงจำเป็นต้องเดินออกไปหาเพื่อนที่ยืนกอดอกรออยู่ด้านนอก ริมฝีปากบางพยายามปั้นยิ้มเพื่ออยากให้เพื่อนสบายใจว่าตัวเองไม่เป็นอะไร แต่ในใจยังสับสนอยู่แทบแย่ แค่เดินออกมายังไม่วายต้องหันมองซ้ายทีขวาทีเพราะกลัวกลุ่มรุ่นพี่คนนั้นอยู่แถวนี้ แล้วเดี๋ยวจะโดนล้ออีก

                “แกร้องไห้นี่นา หน้าเป็นคราบเลยตาล”

                “อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย ก็เห็นหาเรื่องไปทั่วแหละ นี่ได้เงินแกไปพันนึงก็เดินออกโรงอาหารไปตั้งนานแล้ว แกก็ไปให้เงินเขาเนอะ นั่นเงินที่แม่แกให้กินทั้งอาทิตย์เลยนะน่ะ”

                “เราไม่อยากอยู่ตรงนั้น ก็ให้เงินไปซื้อชุดใหม่จะได้จบ ๆ เงินเก็บเราพอมีอยู่เดี๋ยวเอามาใช้ก็ได้”

                เดียร์ยื่นขนมปังกับนมมาให้เพราะรู้ว่าน้ำตาลยังไม่ได้กินอะไรเลยซื้อมาเผื่อ เด็กสามคนเดินกลับไปทางห้องชมรมนาฏศิลป์เมื่อใกล้เวลาที่น้ำตาลต้องแต่งตัวแล้ว ระหว่างทางน้ำตาลก็เอาแต่เงียบ ไม่ร่าเริงเหมือนเคย ยิ่งเดินคอตกเมื่อเห็นคราบโจ๊กบนรองเท้านักเรียนก็พาให้นึกถึงสายตาและคำพูดในเหตุการณ์เมื่อเช้า

                “ตาล เรารู้นะว่าแกคิดอะไรอะ แต่จะบอกว่าแกไม่ได้แปลกไปกว่าคนอื่นนะ แค่เป็นตัวของตัวเองก็พอปะวะ”

                “เออจริง แกดูฟีฟ่าห้องสามดิ เปิดตัวตั้งแต่ขึ้นมัธยมว่าเป็นอะไร ใครมาล้อมาว่ามันด่ากลับจนไม่มีใครกล้าล้อมันแล้วทุกวันนี้”

                “อันนั้นครอบครัวกับคนรอบตัวเขาอาจจะรับได้ไง แต่กับเรา...เราไม่รู้”

                “เริ่มจากแกต้องยอมรับตัวเองให้ได้ก่อน ถามตัวเองก่อนว่าใช่หรือไม่ใช่ ถ้าไม่ใช่ก็ไม่ต้องสนใจ ถ้าใช่แกต้องอยู่กับสิ่งที่เป็นให้ได้ไง แกไม่ได้อยู่คนเดียวปะวะ มีเพื่อนซะเปล่า ใครด่าแกเรากับเนยจะด่ากลับให้เองไม่ต้องกลัว”

                “ใช่ เป็นก็เป็นดิ ไม่เห็นเป็นไร ไม่ได้เป็นหวัดนะเว้ยที่แกจะกินยาแล้วมันหายอะ อีกอย่าง...แกก็มีคนที่แกชอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ พี่เขาก็ไม่ติดอะไรนี่ ชื่ออะไรนะพี่คนนั้น ชื่อไทม์ปะ?”

                “บ้า นั่นพี่เรา ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วเขาก็โตพอที่จะมีแฟนสวย ๆ ไม่สนใจเด็กอย่างเราหรอก”

                เพื่อนทั้งสองคนก็พยักหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ส่วนหนึ่งก็รู้แค่ว่าน้ำตาลสนิทกับพี่ไทม์มาก ดูออกว่าเป็นพี่คนพิเศษ แต่น้องก็ไม่ค่อยได้เล่าอะไรให้ฟังมากมาย

                “ถ้าความรู้สึกแกมันชัดกับผู้ชาย มันก็ใช่แหละแก เรื่องแบบนี้ง่าย ๆ เลยแค่แกยอมรับในตัวแกเองให้ได้ ตอนพี่เรามันเดินไปบอกแม่ว่าเป็นเกย์นะ มันก็เตรียมใจมาหลายปี มาปรึกษาเราตลอดจนวันที่มันบอกแม่เราต้องนั่งจับมือมันด้วย มันกลัวทำแม่ร้องไห้ แต่แม่เราไม่ได้ว่าเพราะเราแอบไปบอกแม่ก่อนแล้ว ดูทุกวันนี้ดิ ชีวิตดีจะตาย ไม่เห็นมันจะได้รับผลกระทบอะไรจากการที่เปิดตัว”

                “แต่เราไม่รู้ไงว่าเราใช่หรือไม่ใช่ เราไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคบทั้งชายและหญิงนั่นแหละ เราไม่รู้ว่าเราชอบแบบไหน”

                “ช่างเถอะแก เราว่าค่อย ๆ เรียนรู้ตัวเองต่อไปก็ได้ มีเวลาอีกทั้งชีวิต แต่ตอนนี้แกต้องแต่งหน้าแต่งตัวใหม่นะตาล แล้วรำให้สวย ๆ แอ่นใส่หน้าไอ้พี่นั่นไปเลย เชิ่ด ๆ อย่าไปกลัว”

                แล้ววันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่อารมณ์ของน้ำตาลขมุกขมัวเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน แม้ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มทว่าในใจมันว้าวุ่นมากกว่าทุกวัน แต่เมื่อเช้าน้องทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีมาก รำสวย ท่าไม่ผิด ได้รับคำชมจากเพื่อนในชมรม เพื่อนในห้อง และอาจารย์ประจำชั้นด้วย คำชมเหล่านี้เข้ามาปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นลงได้มาก

                อย่างน้อยที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็มันก็ไม่ได้แย่...

                หลังจากกิจกรรมช่วงเช้าจบลง น้ำตาลก็จัดการรีบเช็ดเครื่องสำอางออกจากนั้นก็มาเปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดนักเรียน ที่เดียร์กับเนยเอารองเท้าไปเช็ด ซื้อถุงเท้าคู่ใหม่มาให้เรียบร้อย พร้อมทั้งพาน้ำตาลไปเลี้ยงข้าวกลางวันเพราะน้องไม่เหลือเงินติดตัวสักบาท ควักหนึ่งพันบาทที่แม่ให้ใช้เป็นเงินรายสัปดาห์ไปให้รุ่นพี่คนนั้นหมดแล้ว

                Rrrrrrr

                ...My Boo…

                ถึงชื่อที่เมมไว้จะไม่ตรงกับชื่อคนโทรมาจริง ๆ น้ำตาลก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร อีกอย่างเจ้าตัวเป็นคนเมมชื่อตัวเองแบบนี้เอง ความหมายของ My Boo มันก็คล้ายกับ My Love ล่ะนะ

                “ครับพี่ไทม์”

                [วันนี้ยุ่งเหรอครับ ไม่ตอบไลน์พี่เลยนะ ตอนนี้อยู่ไหน ทำอะไรครับ]

                “แอบมาหลับอยู่ห้องสมุดครับ รอเลิกเรียน ขี้เกียจเดินนิทรรศการแล้ว”

                [แล้วเมื่อเช้าเป็นไงมั่ง รำเปิดพิธีผ่านไปราบรื่นไหมคนเก่ง]

                “ราบรื่นดีครับ มีแต่คนชม”

                [งั้นพี่มีรางวัลให้ด้วยแหละ หนูเดินมาหน้าห้องสมุดเร็ว]

                น้ำตาลผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกมาทันที เพื่อนสองคนตกใจนึกว่ามีอะไรเลยวิ่งตามออกมาด้วยติด ๆ กระทั่งมาเจอผู้ชายชายคนหนึ่งถือดอกกุหลาบสีฟ้าช่อใหญ่ยืนรออยู่ พนักงานส่งดอกไม้เห็นเด็กวิ่งหน้าตาตื่นออกมาก็หรี่ตามองเพื่อครุ่นคิดว่าลักษณะตรงกับที่เจ้าของช่อดอกไม้บรีฟไว้หรือเปล่า

                “พี่ไทม์ ส่งดอกไม้มาให้เหรอครับ”

                [ใช่แล้วววว หนูเข้าไปรับได้เลย บอกว่าชื่อน้ำตาล]

                “รับมาแล้วครับ โห ช่อใหญ่นะเนี่ย คนมองเต็มเลย แล้วส่งมาให้ทำไมครับเนี่ย”


 

_______________________

 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 


 

 

TALK

 

น้องมีเพื่อนดีน้าาา พร้อมไฝว้ให้เสมอ แล้วพี่ไทม์เนี่ยส่งดอกไม้มาได้จังหวะจัง มันคือรอยยิ้มแรกของน้องในวันนี้เลยนะ ตัวไม่มาแต่ส่งดอกไม้มาอะ โหย อุ๋งมาก //งงมะ แต่งเอง หวีดเอง เขินเอง5555555555

 


 

 

กิจกรรมพิเศษ!

 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม

 


 

 

รายละเอียดการอัพนิยาย

 

-จะอัพสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

 

-ตอนที่ 20 จะติดเหรียญทอง 1 ตอนคือ 2 พาร์ท (Fictionlog/Readawrite พาร์ทละ8เหรียญ , ธัญวลัย พาร์ทละ500เหรียญ ,เด็กดีอัพลงแค่20ตอน)

 

-เมื่ออัพจบแล้ว จะย้อนขึ้นไปติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไป

 

*นิยายรูปเล่มจะเปิดพรีวันที่ 1 มิถุนายน - 15 กรกฎาคม*

 


 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่

 

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

 

TWITTER : @SiraClazzical

 


 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)

 


 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

 

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

 

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #108 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 12:35

    กำลังใจของน้องงงงงงง

    #108
    0
  2. #107 CB_ChanBaek:) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 00:46
    ทำไมต้องว่าน้องงง
    #107
    0
  3. #106 Freedom2019 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 20:18
    แงงง สงสารน้อนนนน
    #106
    0