น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 38 : EP.19 วันที่พี่ไม่อยู่เคียงข้าง [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    3 ก.ค. 63

EP.19

วันที่พี่ไม่อยู่เคียงข้าง

[1/3]

 

 

                และแล้วก็ถึงเวลาที่ไทม์จะต้องไปเรียนบินจริงๆ แล้ว ซึ่งมันก็ไกลจากบ้านและไม่สะดวกในการเดินทาง เลยตัดสินใจเช่าบ้านหลังหนึ่งอยู่กับโอมและอาร์มที่ต้องเรียนบินที่เดียวกัน แน่นอนว่าหลังจากนี้ไทม์กับน้ำตาลจะได้เจอกันน้อยลงไปอีก พอถึงเวลาที่ไทม์จะไปจริงๆ น้องกลับงอแงกว่าที่คิดจนไทม์แทบอยากจะอุ้มไปอยู่ด้วยกันเสียใจสิ้นเรื่อง

                “ในกระเป๋าใบนี้มีเสื้อยืด เสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์ กางเกงสแลค ส่วนบ็อกเซอร์กับกางเกงในหนูเอาใส่ไว้ให้ใบนี้กับชุดนอนนะครับพี่ไทม์ อ้อ เข็มขัดหนูเอาใส่ไว้ให้สองเส้นนะ อยู่ในนี้ครับ”

                น้ำตาลมานอนค้างกับไทม์เมื่อคืนโดยให้เหตุผลกับแม่ไปว่าจะมาช่วยพี่ไทม์เก็บของ หัวเด็ดตีนขาดยังไงน้องก็จะมาให้ได้ แม่ก็ใจอ่อนเพราะลูกชายบ่นมาหลายวันแล้วเรื่องที่ไทม์จะไปเรียน เข้าใจความผูกพันระหว่างพี่น้องที่เกิดขึ้นมาหลายปี ตั้งแต่น้ำตาลอยู่ป.2 จนตอนนี้ขึ้นม.2 แล้วไทม์ก็ยังคอยช่วยเหลือน้องไม่ห่างไปไหน

                ทำให้น้องได้มารับหน้าที่จัดของให้ไทม์อยู่ตอนนี้ ทั้งตื่นแต่เช้าช่วยแม่ของไทม์ทำอาหาร ทั้งจัดแจงข้าวของให้ไทม์

                “ตกลงอยากให้พี่ไปหรือไม่อยากให้ไปเนี่ย จัดของเหมือนไม่อยากให้พี่กลับมา”

                “ก็อยากให้ไป มันก็อนาคตพี่นี่ครับ พอทำงานมีเงินรวยแล้วอย่าลืมเลี้ยงหนูนะ แต่หนูก็คิดถึงไงครับพี่เรียนตั้งสองปี ปกติเดือนนึงเจอกันสองสามครั้งก็ว่าน้อยแล้ว นี่อาจจะได้เจอแค่เดือนละครั้งหรือสองเดือนครั้งด้วยซ้ำ”

                “พี่ก็คงยุ่งมากขึ้นจริงๆ แต่หาเวลาเจอหนูได้นะ ไหนๆ หนูให้พี่เจอข้างนอกอยู่แล้วงั้นนัดเจอกันห้างไหนก็ได้ แต่หนูอาจจะหิ้วของฝากกลับไปให้น้าเตยคนเดียวหนักหน่อยนะ เพราะหนูไม่ยอมให้พี่เข้าบ้าน”

                “ประชดหนูอีกแล้ว”

                “ก็หนูไม่ยอมบอกว่าทำไมไม่ให้พี่ไปหาที่บ้าน ผ่านมาเป็นปีแล้วนะหนูก็ไม่บอก”

                “มันไม่มีอะไรนี่ครับ หนูแค่อยากกินข้าวดูหนังเรื่องใหม่ๆ กับพี่ไทม์ อยู่บ้านน่าเบื่อจะตาย”

                “งั้นมาให้พี่กอดหน่อย คงไม่ได้กอดกันบ่อยแล้วสิเรา”

                ไทม์นั่งบริเวณขอบเตียง น้ำตาลก็รู้ทันทีว่าต้องเข้าไปนั่งตักแล้วหันหลังให้พี่กอด อยู่ด้วยกันสองคนก็จะเป็นแบบนี้เสมอจนทั้งคู่เสพติดการกอดกันไปเสียแล้ว ตั้งแต่น้องเด็กจนโตขึ้นไทม์ก็กอดน้องมานับครั้งไม่ถ้วน และกอดของพี่ไทม์ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่น้ำตาลจะไม่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

                บางทีแสดงความรักกันมากหน่อยก็แค่หอมแก้ม ส่วนจุ๊บปากนี่นานๆ ที โตมาหน่อยน้องไม่ค่อยทำแล้วคงจะเขินอายตามประสาเด็กกำลังโต ซึ่งไทม์ก็ไม่ได้ใส่ใจอยากจะได้รับส่วนนี้ สำหรับไทม์แค่ได้กอด ได้มอง ได้ดูแล แค่นี้ก็ถือว่าทำหน้าที่พี่ชายได้ไม่เลวแล้ว

                “หนูดูแลตัวเองดีๆ นะครับ พี่ก็ไม่รู้ว่าพี่จะมีเวลาให้หนูแค่ไหน ไปเรียนตรงนั้นสังคมคงจะโตขึ้นอีกหน่อยอาจจะมีสังสรรค์บ้างนะ พี่บอกเผื่อไว้ก่อน”

                “อืม พี่ไทม์ต้องดูแลตัวเองดีๆ เหมือนกันนะครับ จะเลือกกินอาหารอะไรก็ดูดีๆ พี่ท้องไม่ดี กินอะไรไม่ถูกปากก็ท้องเสีย ส่วนเรื่องไม่มีเวลาหนูเข้าใจเพราะหนูก็มีอะไรทำเยอะแยะ เนี่ย ขึ้นม.2แล้ว งานชมรมนาฎศิลป์ก็กำลังจะมีงานให้รำเปิดพิธีวันโชว์นิทรรศการ เทอมหน้าก็มีกีฬาสีหนูต้องซ้อมหลีดอีก”

                “เด็กกิจกรรมจังนะเรา”

                “ก็รุ่นพี่กับอาจารย์ชอบมาชวน หนูเห็นน่าสนุกดีก็เลยทำ ยกเว้นชมรมฟุตบอลนะเพื่อนมาชวนแล้วหนูไม่เอาด้วย เล่นไม่เป็นเลยครับ ร้อนด้วย ไม่ชอบ”

                “หนูทำอะไรที่ชอบเลยครับ อย่าลืมถ่ายรูปมาให้พี่ดูนะครับ นี่พี่มีรูปหนูมากกว่ารูปพี่เองอีก ตั้งแต่ป.2 ยันม.2 หนูน่ารักไม่เปลี่ยนเลย”

                จากนั้นภายห้องก็เกิดความเงียบขึ้น ทั้งคู่นั่งอมยิ้มพลางหวนนึกถึงอดีตที่รู้จักกันมาซึ่งมันมีแต่เรื่องราวน่ารักให้จดจำ ทว่าตอนนี้ไทม์ไม่ได้ห่วงน้องมากเท่าตอนเด็กแล้ว น้ำตาลทำให้เห็นว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นมาก ทำอะไรเองได้หลายอย่างโดยไม่ต้องรอให้ใครคอยเอาใจ คิดว่าต่อให้ไทม์ไม่คอยดูแลน้องก็อยู่ได้ ยิ่งปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกับพีชเบาลงไทม์จึงโล่งใจ อย่างน้อยช่วงปีที่ผ่านมานี้น้ำตาลแทบไม่พูดถึงพีชให้ไทม์ฟังเลย ก็คงจะไม่มีอะไรน่าห่วง

                แต่น้ำตาลรู้สึกใจหายมากเป็นพิเศษ ไม่เคยคิดว่าจะอยู่ในช่วงที่ไทม์หาเวลามาหาน้องไม่ได้ สถาบันที่ไทม์ไปเรียนบินก็อยู่ที่ดอนเมือง น้องไปถามแม่มาแล้วว่าดอนเมืองไกลไหมปรากฏว่าไกลจากที่บ้านน้องมาก ไกลจากบ้านไทม์ด้วย ฉะนั้นจึงเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมถึงต้องเช่าบ้านอยู่กับเพื่อน อย่างน้อยก็ลดเวลาเดินทางได้พอสมควร

                “พี่ไทม์ ถ้าเจอคนสวยๆ พี่ไทม์จะจีบไหม แบบว่า...จะมีแฟนไหมอ่ะครับ ที่นั่นคงมีคนสวยๆ เก่งๆ เยอะเลยเนอะ”

                “ใครบอกว่าพี่ชอบคนสวย”

                “อ้าว แล้วพี่ชอบแบบไหน?”

                “ไม่บอกหรอก รอพี่เรียนจบแล้วพี่จะบอก ว่าแต่ตอนนี้เราไปกินข้าวกันเถอะพี่หิวแล้ว”

                “ขอหนูกอดพี่บ้าง กอดอิ่มแล้วค่อยไปกินข้าวกันต่อ”

                แล้วไทม์จะทำอะไรได้นอกจากตามใจน้อง ยอมให้น้องหันมากอดอยู่อย่างนั้นจนกว่าน้องจะพอใจ เนี่ย น้องอ้อนแบบนี้ไทม์ชักเริ่มหนักใจแล้ว ถ้าจากนี้ไปอีกสองปีจนกว่าไทม์จะเรียนจบหลักสูตรคงได้เจอกันไม่กี่ครั้ง น้ำตาลคงโตขึ้นมากเลย อีกสองปีก็ขึ้นม.4 แล้วสินะ โตขึ้นคงน่ารักไม่เบา แบบนี้ไทม์เตรียมหวงล่วงหน้าก่อนเลยได้ไหม

               

                2 เดือนผ่านไป

                เด็กกิจกรรมอย่างน้ำตาลวันนี้ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำด้วย นั่นคือรำเปิดงานนิทรรศการโรงเรียน ซึ่งน้องตื่นมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อที่จะได้แต่งหน้าและแต่งตัวทันเวลา เพราะชมรมนาฎศิลป์วันนี้มีโชว์ในช่วงเช้าหลายชุด จึงนัดเด็กเช้าหน่อยไม่อย่างนั้นคงเตรียมตัวกันไม่ทัน

แต่ตอนนี้น้ำตาลไม่ได้อยู่คนเดียว เพื่อนสนิททั้งสองคนอย่าง ‘เดียร์’ กับ ‘เนย’ ก็ไม่วายมาช่วยดูแล อีกอย่างก็พากันตื่นเต้นไม่น้อยที่น้ำตาลจะได้รำเปิดพิธีเป็นโชว์แรก

                “หน้าเราขาวไปไหมเนย เราไม่มั่นใจเลยอ่ะ พี่ที่แต่งหน้าให้ก็บอกว่าดีแล้วแต่แบบ..เราไม่เคยแต่งหน้ามาก่อน”

                ความกังวลของน้ำตาลเริ่มขึ้นตั้งแต่แต่งหน้าเสร็จ แน่นอนว่าการทำกิจกรรมของชมรมนาฎศิลป์ไม่ว่าจะร่ายรำด้วยบทเพลงไหนก็จะต้องแต่งหน้าให้ดูนวลเนียนน่ามอง แต่งตัวชุดไทยที่ประณีตเพื่อให้เข้ากับเพลงและสอดคล้องกับความอ่อนช้อยของท่วงท่า

                “ไม่เห็นจะขาวอะไรขนาดนั้นเลยแก เราว่าสวยดีออก แกขาวอยู่แล้วอ่ะน้ำตาลมันไม่ต้องแต่งอะไรมาก แกไม่เคยแต่งหน้าหนาหรือเปล่ามันเลยรู้สึกหนักหน้าใช่ปะ แต่มันไม่ขาวจนหน้าลอยจริงๆ นะ”

                “พูดเหมือนเดียร์เลย ชมว่าเราสวยทั้งคู่ สวยตรงไหนกันออกจะหล่อ”

                น้ำตาลหยิบกระจกขึ้นมาส่องเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองสักหน่อยว่าการแต่งหน้าตอนนี้มันดีอย่างที่เพื่อนบอกจริงๆ ซึ่งน้องไม่ได้รู้สึกแย่แค่ยังไม่ชิน อีกอย่างก็ตื่นเต้นมากด้วยที่จะได้รำเปิดงานครั้งแรก มีรำหลายชุดเลยแต่เพลงของน้องคือเพลงแรกซึ่งอาจารย์บอกว่าเพลงแรกจะเป็นเพลงที่ทุกคนตั้งใจดู ฉะนั้นน้องจึงพยายามเรียกความมั่นใจให้ตัวเองอยู่ตลอดเวลา

                “แกยังไม่ถึงคิวแต่งตัวใช่ไหม งั้นออกไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ช้ากว่านี้เดี๋ยวคนเยอะ”

                เดียร์หันมาบอกเพื่อนพลางเอื้อมมือมาดึงแขนน้ำตาลกับเนย

                “คิวแต่งตัวตอนเจ็ดโมงครึ่ง งั้นไปกินข้าวกัน”

                ขณะที่เดินไปยังโรงอาหารน้ำตาลก็ก้มหน้าแทบจะตลอดเพราะน้องกลัวคนอื่นมองประหลาด ยิ่งแต่งหน้าแบบนี้คนยิ่งมอง แต่คนอื่นก็เข้าใจแหละว่าวันนี้มีกิจกรรมหลายอย่างเกิดขึ้นในโรงเรียน หลายชมรมมีการแสดง แล้วระหว่างทางก็มีคนมองน้องจริงๆ แต่ไม่ได้มองด้วยความแปลกเลยสักคน มีแต่น้องที่คิดมากเกินไปหน่อย

                เมื่อถึงโรงอาหารกลางของโรงเรียน เช้านี้น้ำตาลเลือกที่จะกินโจ๊ก ซึ่งเนยกับเดียร์แยกกันไปซื้อข้าวร้านอื่นแทนทำให้บริเวณร้านโจ๊กมีน้องยืนปรุงรสอยู่ตรงนี้คนเดียว ปากบางเผยอยิ้มขณะเหยาะซอสแม้กกี้ลงในชาม พลางนึกถึงใบหน้าพี่ชายที่แสนดีขึ้นมาทันทีเพราะถ้าอยู่กับไทม์น้องไม่ต้องปรุงอะไรเลย ไทม์จะจัดการให้ทุกอย่าง รู้รสชาติที่น้องกินดีกว่าตัวน้องเองเสียอีก

                พอนึกถึงก็ยิ่งคิดถึง สองเดือนผ่านมานี้ไทม์ค่อนข้างยุ่ง จะได้คุยกันแต่ตอนก่อนนอนเท่านั้นเพราะส่วนใหญ่จะว่างกันตอนดึก ทว่าวันไหนที่ไทม์ออกไปสังสรรค์กับรุ่นพี่ที่เรียนด้วยกันคืนนั้นก็จะไม่ได้คุยเลย ถึงอย่างนั้นไทม์ก็ไม่เคยละเลยน้องเลยนะ วันไหนที่ฝนตกไทม์จะไม่ออกไปไหน จะอยู่คุยเป็นเพื่อนน้องเพราะรู้ว่าน้ำตาลกลัวเสียงฟ้าผ่าและไม่อยากอยู่คนเดียว

                น้ำตาลดีใจทุกครั้งที่พี่โทรหา ดีใจที่ไทม์ไม่เคยลืมเลยแม้ความจริงแล้วน้องจะไม่ได้กลัวเสียงฟ้าผ่าเท่าตอนเด็กแล้วก็ตาม

                มือเรียวข้างถนัดยกชามโจ๊กก่อนเอี้ยวตัว ทว่าไม่ทันมองว่าข้างหลังมีคนอื่นกำลังถือชามมาปรุงรสเช่นกัน

                เพล้ง!

                ชามโจ๊กของทั้งคู่หล่นลงพื้น เศษข้าวกระเด็นเลอะไปทั่วรวมถึงขาของทั้งสองคนด้วย แต่อีกฝ่ายเลอะมากกว่าเพราะโจ๊กหกราดตั้งแต่ช่วงเอวลงไปถึงต้นขา น้ำตาลตกใจรีบยกมือไหว้ขอโทษรุ่นพี่ม.5 ตรงหน้า จำได้ว่าเดียร์เคยบอกว่าคนนี้น่ะเป็นนักเลงประจำรุ่น

                “พะ พี่ครับ ผมขอโทษ ผมไม่ทันมอง”

                “เหี้ยไรมึงเนี่ย เสื้อผ้ากูเลอะหมดแล้วแม่งเอ้ย!!”

                น้ำตาลเห็นสภาพรุ่นพี่คนนี้ก็รู้ว่าถ้าเขาจะโกรธก็คงไม่ผิด ถ้าเป็นน้ำตาลเองคงหงุดหงิดน่าดูที่เสื้อผ้าเลอะเทอะขนาดนี้ แต่น้องก็ไม่รู้จะชดเชยความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ยังไงนอกจากคำว่าขอโทษและยกมือไหว้ ทว่าอีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าจะสงบอารมณ์ลงเลยแม้แต่น้อย

                คนก็เริ่มเข้ามามุงดู รวมถึงเพื่อนสนิทอย่างเดียร์และเนยด้วย ที่เข้ามาเห็นก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที ได้แต่ยืนประกบน้ำตาลแล้วช่วยขอโทษ

                “ผะ ผมเช็ดให้นะ แล้วเดี๋ยวผมไปซื้อชุดใหม่ที่ห้องสหกรณ์ให้”

                ผ้าเช็ดหน้าสีหวานที่น้ำตาลพกติดตัวเลื่อนเข้าไปสัมผัสเสื้อนักเรียนสีขาว ที่มีคราบโจ๊กเลอะเป็นทาง ทว่าน้ำตาลเพียงแต่ทาบผ้าลงไปมือเล็กก็ถูกปัดทิ้งรุนแรงเสียจนผ้าเช็ดหน้าในมือกระเด็นหล่น

                “อย่ามาแตะตัวกู อีตุ๊ด!”

                อีตุ๊ดเหรอ...


 

 

__________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

TALK

แงงงงง น้องงงงงงงงงงง พี่อยากกอดหนูจังเลยยย //เจตนาที่เราเขียนตอนนี้คือการโดนบูลลี่เพราะเราต่างจากคนอื่นน่ะ มันไม่สนุก ไม่เคยสนุก คนพูดไม่รู้หรอกว่าคนฟังผ่านอะไรมาบ้าง คำพูดไม่คิดแบบนั้นทำร้ายจิตใจใครมานักต่อนักแล้วเถอะ
 

กิจกรรมพิเศษ!

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม

 


 

รายละเอียดการอัพนิยาย

-จะอัพสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

-ตอนที่ 20 จะติดเหรียญทอง 1 ตอนคือ 2 พาร์ท (Fictionlog/Readawrite พาร์ทละ8เหรียญ , ธัญวลัย พาร์ทละ500เหรียญ ,เด็กดีอัพลงแค่20ตอน)

-เมื่ออัพจบแล้ว จะย้อนขึ้นไปติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไป

*นิยายรูปเล่มจะเปิดพรีวันที่ 1 มิถุนายน - 15 กรกฎาคม*

 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #105 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 17:39

    น้องงงงงงง

    #105
    0
  2. #104 34778X (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 21:58
    แงงงงง ยัยน้องงงงงง
    #104
    0
  3. #102 One (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 19:59

    ใครใจร้าย ว่าน้องอีตุ๊ด มันน่าตบคว่ำ

    #102
    0