น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 37 : EP.18 จุดเริ่มต้นของความห่าง [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    29 มิ.ย. 63

EP.18

จุดเริ่มต้นของความห่าง

[2/2]


 

 

14.00 น.

หลังจากออกไปตรวจงานที่ไร่ตอนสาย ไทม์ก็กลับเข้าบ้านมางีบกะว่าจะตื่นมาเช็คผลสอบชิงทุนทันเวลา ทว่าตอนนี้นอกจากจะยังไม่ตื่นก็ยังคงมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นไม่ขาดสาย คนสะลึมสะลือลุกขึ้นมาคว้าโทรศัพท์มือถือเห็นเป็นชื่อเพื่อนสนิทจึงกดรับ ทั้งที่ตายังปิดอยู่เลย

“ไง”

[มึงโอเคป้ะเนี่ยไอ้ไทม์ ไม่เป็นไรนะมึง กลับมาเดี๋ยวกูพาตี้ชาบูครบแก๊งเลย]

“อะไรของมึงไอ้ปั้น”

[นี่มึงหลับใช่ไหมถึงไม่อ่านไลน์เพื่อน พอมึงไม่มาตอบพวกกูก็ห่วง ไอ้เซฟ ไอ้หนึ่ง ไอ้แฝด ผลัดกันโทรหามึงเนี่ย ว่าแต่มึงโอเคเหรอวะที่สอบไม่ติดถึงได้นอนหลับสบายใจ?]

                “อะไรนะ กะ กู...ไม่ติดเหรอ”

                เสียงแหบพูดทวนประโยคด้วยน้ำเสียงเบาหวิว หัวใจกระตุกวูบราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าฝันที่ไทม์วาดไว้มันจบลงแล้ว แม้ลึกๆ จะเผื่อใจไว้บ้างแต่เมื่อผลออกมาจริงๆ ความรู้สึกกลับแย่กว่าที่คิดมาก

                [มึงไม่โอเคใช่ไหม เอาไงดีดันอยู่ไกลกันด้วยดิ แต่...น้องคงเข้าใจมึงแหละเนอะ รีบกลับมาให้น้ำตาลปลอบเร็ว]

                “กูไม่เคยบอกน้องว่ากูทำเพื่ออะไร น้องรู้แค่กูสอบชิงทุนเพราะอยากเป็นนักบิน”

                [ทั้งที่มึงพยายามฉิบหายเพื่อหาลู่หาทางที่จะได้อยู่กับน้องเร็วๆ น่ะนะ]

                “ตอนนี้น้องอาจจะไม่อยากอยู่กับกูแล้วก็ได้มึง แค่นี้ก่อนนะ กูขอคิดอะไรคนเดียวแป๊บนึง...”

                รู้สึกตัวหนักอึ้งไปหมดเหมือนร่างกายนี้กำลังแบกความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ ไทม์ทำใจเปิดเข้าไปตรวจสอบรายชื่อหน้าเว็บด้วยตัวเองอีกครั้งทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจอยู่แล้ว ก็...ไม่มีชื่อไทม์จริงๆ ไทม์สอบไม่ติด ไม่ติดแม้แต่รายชื่อตัวสำรองด้วยซ้ำ

                คนแรกที่ไทม์เลือกที่จะไลน์บอกคือน้ำตาล บอกไปตามตรงว่าผลออกแล้ว และไทม์สอบไม่ติด ทว่าเพียงชั่วอึดใจน้องก็ตอบข้อความกลับมาโดยเร็ว ใบหน้าบึ้งเริ่มคลี่ยิ้มเมื่อเห็นว่าน้องตอบไว แต่ก็เป็นยิ้มที่เบาบางเพียงชั่ววินาทีเท่านั้น

                NT : อ้าว ผลออกวันนี้เหรอพี่

                NT : ไม่ติดก็รอเรียนปีหน้านะ ไม่เห็นเป็นไร

                NT : กำลังจะไปเรียนพิเศษนะครับ ตอนเย็นแม่จะพาไปกินข้าวข้างนอกวันนี้วันเกิดพี่พีช

                NT : ถ้ากลับดึกอาจไม่ได้คุยนะ

                ตอบมาแค่นี้แล้วน้องก็หายไปเลย...

                เมื่อความรู้สึกของเราไม่เท่ากัน ไทม์ยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก ถึงกับตั้งคำถามขึ้นมาว่าน้องปลอบไทม์ได้แค่นี้เหรอ เห็นใจกันแค่นี้เองเหรอ ทั้งที่ไทม์พยายามขนาดนั้นเมื่อผิดหวังมันย่อมเสียใจ คนแรกที่ไทม์ต้องการคำปลอบโยนคือน้ำตาลแต่เหมือนไทม์จะสำคัญตัวเองผิดไปหน่อย หรือไม่ก็ไม่พิเศษพอให้น้องสละเวลามาปลอบใจ

                จะโทษน้องฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ในเมื่อไทม์เองก็ไม่ได้บอกน้องว่าทำไปเพื่ออะไร ไม่กล้าให้น้องเข้ามาคาดหวังด้วยทั้งที่ตัวเองก็คาดหวังว่ามันจะสำเร็จจะแย่ กดดันตัวเองมาตลอด ยอมเหนื่อย ยอมแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีต่อคนสองคน

                วันนี้เข้าใจแล้วคำว่า’เหนื่อยเปล่า’น่ะมันเป็นยังไง เข้าใจแล้วจริงๆ

                แล้วตอนนี้ไทม์คาดหวังอะไรอยู่ล่ะ ต้องการอะไรจากน้องที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยกันแน่ หวังว่าจะเป็นคนสำคัญทั้งที่ยังคงสถานะเป็นพี่น้องที่สนิทกันอย่างนั้นหรือ เอาความรู้สึกของตัวเองไปแขวนอยู่กับน้ำตาลมากเกินไปแล้ว

                หลังจากนั้นไทม์ได้โทรบอกผลกับพ่อและแม่ ซึ่งก็ได้รับคำปลอบโยนมากมายเสียจนหัวใจที่เหี่ยวเฉาเริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้ง อย่างน้อยมันก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมด ไทม์ยังมีครอบครัวคอยสนับสนุนและยังคงมีแผนสำรองต่อไป เพียงแต่ทางลัดที่ไทม์เลือกสอบชิงทุนก่อนเพื่อจะเอาเงินไปลงทุนซื้อคอนโดอยู่กับน้ำตาลมันเป็นทางลัดที่ไม่สำเร็จเท่านั้นเอง

                แต่ต่อให้แผนจะสำเร็จหรือไม่ ดูท่าตอนนี้น้ำตาลก็คงไม่ได้อยากอยู่กับไทม์นักหรอก ซึ่งไทม์ก็รู้ว่าน้องโตขึ้นทุกวัน สังคมเริ่มกว้างขึ้น น้องไม่ได้มีแค่ไทม์เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ไทม์จะทำได้ดีที่สุดคือเลิกคาดหวังกับน้องก่อน เลิกวางแผนอะไรเพื่อน้องแล้วปล่อยให้ทุกอย่างมันขับเคลื่อนไปตามเส้นทางของแต่ละคนจะดีที่สุด

                ถ้าปลายทางมันจะบรรจบกันก็ดีไป แต่ถ้าเส้นสองเส้นที่ต่างฝ่ายต่างเดินมันจะกลายเป็นเส้นขนานต่อไปเรื่อยๆ ก็คงทำอะไรไม่ได้ ไม่มีใครบังคับใจใครได้ทั้งนั้น

                ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผูกพันกันมาหกปีเห็นจะได้ จะให้ทำใจปล่อยมือทันทีคงจะยากเกินไปสำหรับไทม์ เอาเป็นว่าไทม์ก็เลือกจะอยู่ในที่ของไทม์ น้องก็อยู่ในที่ของน้อง และเมื่อไหร่ที่น้ำตาลต้องการไทม์แน่นอนว่าไทม์จะรีบไปหาโดยไว แต่หากน้องไม่เรียกหา ไทม์ก็อยู่ที่ของตัวเองไปแบบนี้แหละ

               

                22.00 น.

                “พี่ไทม์หน้ามุ่ยอีกแล้ว โอ๋เอ๋ๆ นะครับ อย่าเครียดไปเลยพี่ คิดซะว่าได้ลองสนามสอบแล้วกันเนอะ อย่างน้อยก็ได้ประสบการณ์นะครับ เห็นหน้าบึ้งตั้งแต่บ่าย นี่ถ้าไม่รู้เรื่องสอบผมก็นึกว่าพี่อกหัก ดูทำหน้าเข้า”

                ทอร์ชเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับหมอนหนึ่งใบ มาถึงก็โยนหมอนลงบนเตียงแล้วยื่นหน้าเข้ามาสำรวจแววตาของไทม์ใกล้ๆ ตามประสา

                “เรียกอกหักได้ไหมนะแบบนี้”

                “แหม แล้วบอกคิดแค่พี่น้อง คืนนี้ผมนอนด้วยนะกลัวพี่เหงา”

                “ตามใจ งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”

                ไทม์เดินคอตกเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับความรู้สึกแย่ที่สะสมมาทั้งวัน ทั้งเรื่องสอบชิงทุน เรื่องของน้อง ถ้าพูดตามความจริงแล้วมันคือเรื่องเดียวกัน เพราะต้องการเงินลงทุนซื้อคอนโดให้น้ำตาลได้แวะมาพักใจเมื่อมีปัญหากับที่บ้าน ไทม์เลยมุ่งมั่นจะสอบชิงทุนเรียนนักบิน และเมื่อมันไม่สำเร็จไทม์จึงผิดหวังกับตัวเองมาก

                เขานั่งถามตัวเองทั้งวันว่าพลาดที่ตรงไหน ข้อสอบข้อไหนที่ผิด หรือตอนสัมภาษณ์เด็กอย่างเขายังตอบไม่ดีพอในสายตาผู้ใหญ่วัยทำงาน เพราะถ้าเรื่องสุขภาพร่างกายและสอบจิตวิทยาเบื้องต้นมันไม่ได้มีปัญหา ไทม์สอบผ่านตั้งแต่ที่เวชศาสตร์การบินแล้วเพื่อนำผลไปสมัครกับสายการบิน หรือว่าประหม่าเกินไปนะ

                สุดท้ายก็ไม่รู้คำตอบ ไม่มีโอกาสได้กลับไปแก้ไขอยู่ดี...

                ‘เหนื่อยจัง ถ้าได้กอดน้ำตาลในวันนี้ก็คงดี ต่อให้สอบไม่ผ่านก็ยังมีกำลังใจดีกว่านี้’

                ไทม์บ่นกับตัวเองในใจพลางเดินคอตกกลับห้องนอนเมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว มือใหญ่เอื้อมมือเปิดประตูซึ่งเป็นขณะเดียวกันกับการได้ยินเสียงคนสองคนคุยกัน เสียงหนึ่งคือทอร์ช อีกเสียงคือ...น้ำตาล

                “อ่า พี่ไทม์มาแล้วครับ คุยกับพี่ไทม์ต่อนะครับน้องน้ำตาล”

                ไทม์เอียงคอมองก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงถามไปทางทอร์ช แต่หลานรักคนนี้ก็ได้แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วยื่นโทรศัพท์มือถือคืนเจ้าของ

                “น้ำตาล โทรมาเหรอครับ โทษทีนะพี่อาบน้ำอยู่ ทอร์ชได้พูดจากวนประสาทหนูหรือเปล่า?”

                “เปล่าค้าบบบ”

                ไทม์รีบปิดลำโพงเพื่อต้องการคุยกับน้องเป็นการส่วนตัว พยายามทำน้ำเสียงให้ดูปกติที่สุดเพราะไม่รู้น้ำตาลโทรมาดึกป่านนี้มีอะไร เตรียมใจรับมือกับเรื่องไม่ดีไว้ก่อนเลย อาจจะโดนพีชแกล้งอีกก็ได้

                “หนูโทรมาดึกแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ หืม”

                “เพิ่งถึงบ้านได้สักพักครับ ชาร์จแบตเต็มแล้วก็รีบโทรหาเลย หนูคิดถึงพี่ อยากได้กำลังใจจากหนูไหม รีบกลับมานะครับหนูจะกอด”

                “อยากเจอพี่ด้วยเหรอครับ เห็นที่ผ่านมาจะไปหาที่บ้านก็ไม่ค่อยว่าง เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าไม่ว่างจริงหรือไม่อยากเจอ”

                “ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย หนูเรียนเยอะ กิจกรรมก็เยอะพี่ก็รู้”

                “พี่ก็จะกลับกรุงเทพตอนหนูอยากเจอพี่จริงๆ เท่านั้นแหละ อยู่นี่ก็สบายดีนะ อยู่ได้อีกนานเลย”

                คำพูดปนความน้อยใจของไทม์ทำให้น้ำตาลถึงกับเงียบลงครู่หนึ่ง ไม่ใช่น้องไม่รู้ว่าไทม์จะรู้สึกยังไง แต่น้องก็มีเหตุผลของน้อง เหตุผลแบบที่เด็กม.1 พอจะคิดได้

                “ไม่ใช่ไม่อยากเจอ แต่หนูกิจกรรมเยอะไง เจอกันข้างนอกก็ได้นี่ครับไม่เห็นต้องมาหาแต่ที่บ้านเลย”

                “ทุกทีพี่ก็ไปหาที่บ้าน หรือหนูโดนแม่ดุ? พี่ทำอะไรผิดเหรอบอกพี่ได้นะ พี่จะได้เข้าไปขอโทษน้าเตยถูก”

                เหตุผลของน้ำตาลคือทำยังไงก็ได้ให้คนรอบตัวเจอไทม์น้อยที่สุด ห้ามพีชเห็นว่าอยู่ด้วยกัน ไม่อยากให้เพื่อนที่โรงเรียนเห็น น้ำตาลกลัวว่าคนอื่นจะมองตัวเองกับไทม์ไม่ดี กลัวคนอื่นล้อว่าเป็น...ตุ๊ด แต่ถึงที่สุดแล้วน้องก็ตัดขาดจากพี่ชายแสนดีคนนี้ไม่ได้เหมือนกัน

                พยายามเจอกันให้น้อยลงแล้ว แต่น้ำตาลก็แพ้ความคิดถึงที่มีต่อไทม์อยู่ดี

                “อยู่บ้านก็ไม่ได้ทำอะไร เจอกันที่ห้างยังได้เดินเล่นไงครับ นะๆ พี่รีบกลับมาเดี๋ยวหนูพาไปกินไอติมอร่อยๆ”

                “จะพาพี่ไปกินนี่มีเงินเลี้ยงเหรอ หืม”

                “มีครับ เทอมที่แล้วประกวดคัดลายมือได้ที่หนึ่งของโรงเรียนนะ ได้เงินรางวัลมาด้วยยังไม่ได้ใช้เลย เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง”

                “ครับๆ เดี๋ยวพี่รีบกลับ น่าจะไม่เกินอาทิตย์หน้า”

                “จริงๆ นะครับ”

                “ครับ ถ้าหนูอยากเจอพี่ แค่หนูบอกพี่ก็จะรีบไปหา”

                “คิดถึงนะค้าบบ เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อน ถ้าพี่ยังไม่นอนจะวีดีโอคอลหานะครับ”

                “พี่รอหนูครับ”

                สุดท้ายไทม์ก็แพ้ทางให้น้องอีกซ้ำๆ เรื่องแย่ๆ ที่เจอมาวันนี้กลับมลายหายไปเพียงเพราะน้ำตาลนำพาความน่ารักมากระชากอารมณ์ตอนดึก ถึงเป็นการพูดคุยกันในบทสนทนาที่แสนจะธรรมดาแต่มันคือความสบายใจ น้องเหมือนน้ำเย็นที่คอยสาดเข้ามาดับไฟร้อนของไทม์ได้ทุกเมื่อ

                ที่จริงแค่รู้ว่าน้องยังอยากเจอไทม์อยู่ ก็พาให้เรื่องที่แอบคิดมากต้องชะงักลงแล้วสรุปผลทันทีว่าไทม์คงคิดมากไปเอง คงไม่มีอะไรหรอก เหตุเกิดจากความห่างกันเลยทำให้รู้สึกถึงความไม่เหมือนเดิม

                แต่...ไทม์ยังมีเรื่องคาใจอยู่อย่างหนึ่ง ว่าทำไมน้องถึงไม่ยอมให้ไปหาที่บ้านเลย น้ำตาลปฏิเสธไทม์มาสักพักแล้ว ได้แต่คาดหวังว่ามันจะไม่มีอะไรก็แล้วกัน...

 

。◕‿◕。


 

_________________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

มาเอาใจช่วยกันนะทุกคนนนนนนน ปล.หนังสือยังเปิดพรีอยู่นะคะ มาเปย์หน่อยยยย


 

กิจกรรมพิเศษ!

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม


 

รายละเอียดการอัพนิยาย

-จะอัพสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

-ตอนที่ 20 จะติดเหรียญทอง 1 ตอนคือ 2 พาร์ท (Fictionlog/Readawrite พาร์ทละ8เหรียญ , ธัญวลัย พาร์ทละ500เหรียญ ,เด็กดีอัพลงแค่20ตอน)

-เมื่ออัพจบแล้ว จะย้อนขึ้นไปติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไป

*นิยายรูปเล่มจะเปิดพรีวันที่ 1 มิถุนายน - 15 กรกฎาคม*


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #100 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 08:58

    อย่าไปเชื่อพีพีชนักนะน้ำตาล พี่พีชมันนิสัียไม่ดี

    #100
    0
  2. #99 34778X (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 22:44
    แงงง ยัยน้องงงง
    #99
    0
  3. #98 One (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:18

    สงสารพี่ไทม์ น้อนนนใจร้ายยยยยย

    #98
    0