น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 33 : EP.16 ยิ่งพยายาม ยิ่งห่าง I [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

EP.16

ยิ่งพยายาม ยิ่งห่าง I

[2/2]

 

ไทม์จูงมือน้องเข้าบ้านอย่างชินที่ชินทาง เดินผ่านเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งที่นั่งเล่นเกมอยู่ที่โซฟาโดยมีแวบหนึ่งที่หันมาสบตากับไทม์แล้วก็เป็นฝ่ายหลบตาไปเสียก่อน

กระทั่งเข้ามาถึงห้องนอนของน้ำตาล น้องก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองเรียบร้อย ทีนี้ก็ถึงเวลาระบายให้ไทม์ฟัง ทั้งคู่ขึ้นมานั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหากันบนเตียง

“หนูอยู่กับมันไม่ได้จริงๆ นะพี่ไทม์ เมื่อเช้าพี่รู้ไหมมันโยนอะไรใส่หนู”

“อะไรครับ?”

“จิ้งจกสองตัว!! หนูวิ่งหนีตัวแรกจนล้ม พอหนูล้มมันก็โยนตัวที่สองใส่ แล้วจิ้งจกมันไต่ตัวหนูอ่ะ หนูวิ่งหนีลงบันไดจนล้ม พี่ไทม์ดูเข่าหูดิเป็นแผลเลือดออกเลย แต่หนูทำแผลแล้ว”

“ทำไมต้องแกล้งขนาดนี้วะ ให้พี่ลงไปจัดการให้ไหม จะตบให้หัวลั่นสักที!!”

เป็นครั้งแรกที่น้ำตาลได้เห็นไทม์โกรธ พี่ชายแสนใจดีของน้ำตาลได้ยินว่าน้องโดนแกล้งขนาดนี้ก็ทำใจเย็นไม่ไหว ไทม์รู้ดีว่าน้องกลัวอะไรบ้างแล้วไม่เคยคิดจะแกล้งในสิ่งที่น้องกลัวเลย นี่อะไรกัน แกล้งจนเจ็บตัวแบบนี้มันไม่ถูกต้อง!!

“ไม่เป็นไรพี่ไทม์ เดี๋ยวน้ำตาลฟ้องแม่ให้แม่กับคุณลุงจัดการ พี่ไทม์อย่าไปยุ่งกับมันเลย”

“วันนี้แกล้งทั้งโยนจิ้งจกใส่ ทั้งวางกะละมังไว้บนประตูห้องน้ำ นี่ถ้าพี่ไม่มาวันนี้หนูจะโดนแกล้งอะไรอีกเนี่ย เฮ้อ แบบนี้ไม่ไหวมั้ง พี่เป็นห่วง”

“ถ้าห่วงแล้วพี่ไทม์หายไปไหนตั้งสามวันครับ ทีแรกวันนี้แม่จะให้หนูไปอยู่กับพี่ไทม์ด้วยซ้ำ แต่ไลน์ไปพี่ไม่ตอบหนูเลยไม่ได้ไปหา นึกว่าพี่ไม่ว่าง”

ไทม์ถึงกับเงียบไปเพราะสาเหตุที่เงียบหายไม่สนใจโทรศัพท์นั้นเป็นเพราะน้อยใจที่น้ำตาลไม่ค่อยตอบ แล้วก็ไม่คาดคิดด้วยว่าน้องจะมาหาที่บ้าน ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ไทม์ไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว

“แล้วสามวันที่พี่ไม่อยู่ หนูโดนแกล้งอะไรอีกไหมครับ”

“ไม่ครับ ตอนแม่อยู่พี่พีชไม่ค่อยมายุ่งเท่าไหร่ มีด่าหนูบ้างแต่หนูด่ากลับได้ แต่มาแกล้งแบบนี้หนูสู้ไม่ได้”

“ใช่สิ ตัวหนูก็แค่นี้จะไปสู้อะไรเขาได้ จะจบม.1 อยู่แล้วยังดูเหมือนเด็กประถมอยู่เลยเถอะ”

“ก็ไม่รู้อ่า อยู่ดีๆ ก็ผอมลง แม่บอกว่าหนูสูงเร็วตัวเลยผอมไปเลย ไม่ใช่เด็กอ้วนของพี่ไทม์แล้วนะ ดูดิ พุงหนูไม่มีเลย”

“หนูจะอ้วนจะผอมพี่ก็ชอบหมดแหละครับ”

เด็กน้อยพอได้ยินว่าที่พี่ไทม์พูดก็เผยยิ้มกว้างออกมา ถือว่าเป็นยิ้มแรกของวันเลยก็ว่าได้ แต่ยังไม่ทันที่จะเข้าไปอ้อนไทม์ใกล้ๆ ท้องเจ้ากรรมก็ดันร้องโครมครามออกมาเสียก่อน

“พี่ไทม์ หนูหิวข้าวอ่าค้าบ”

“น้าเตยไม่ได้ทำกับข้าวไว้ให้เหรอครับ? แล้วนี่แม่เราไปไหนนะ?”

“แม่กับคุณลุงไปงานศพใครไม่รู้ที่สุพรรณบุรีตั้งแต่เช้า ไปช่วยงานเขา แม่บอกจะกลับตอนเย็น ส่วนข้าวแม่ต้มไข่พะโล้ให้หม้อนึงครับ หนูกินไปตอนเช้ารอบนึงแล้วแต่ตอนเที่ยงยังไม่ได้กิน ไอ้พี่พีชมันขโมยกินไข่หมดเลยเหลือแต่หมูติดมัน หนูไม่ชอบ เลยไม่กิน”

“โอเค หนูนอนเล่นไปก่อนเดี๋ยวพี่ลงไปทำอะไรให้กินนะครับ เสร็จแล้วจะมาเรียกนะ”

“ทำให้หนูก็พอ ไม่ต้องทำเผื่อพี่พีชนะครับ ไม่ต้องให้มันกิน”

“ครับๆ พี่ก็ทำให้แค่หนูคนเดียวนั่นแหละ”

สุดท้ายไทม์ก็ต้องเข้าครัวทำอาหารให้น้องรวมถึงตัวเองด้วย ซึ่งวัตถุดิบในตู้เย็นก็มีเหมือนจะอำนวยแค่เมนูผัดกะเพรา ต้มยำ และไข่เจียว ไทม์จัดการทำทั้งสามเมนูที่คิดไว้ทันที ในขณะเดียวกันก็สำรวจขนมนมเนยในตู้เย็นด้วย ว่าจะเลือกหยิบไปให้น้ำตาลสักอย่างสองอย่างไว้กินหลังกินข้าวเสร็จ

“ช็อคโกแลตนั่นของผม ไอติมก็ด้วย ผมซื้อมา”

จู่ๆ พีชก็พูดขึ้นทันทีที่ไทม์เปิดช่องฟรีช มันเป็นจังหวะที่พีชเดินเข้าครัวมาหยิบน้ำพอดี

“แล้วจะแบ่งให้น้ำตาลกินด้วยไม่ได้เหรอครับ?”

“ก็ผมซื้อมาอ่ะพี่ ผมให้มันผมจะกินอะไรล่ะครับ”

“โอเค ถ้าอย่างนั้นอันไหนที่เป็นของน้ำตาลน้องก็ไม่ต้องแบ่งพีชใช่ไหมครับ?”

“ผมก็ไม่เคยกินของมันนะ ทุกทีมันซื้อขนมมาก็ชอบซ่อนไว้ในห้องมั้ง ไม่เอาลงมากินข้างล่างหรอกครับ”

ไทม์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันมาทำอาหารต่อโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกับพีชอีก กระทั่งทำอาหารเสร็จครบแล้ว ข้าวหอมมะลิสีขาวนวลตักใส่จานสองจานเตรียมไว้เรียบร้อยพร้อมรับประทาน จึงขึ้นไปเรียกน้ำตาลลงมากินข้าวข้างล่าง

ทันทีที่เจ้าตัวเล็กเห็นอาหารก็ทำตาโต รีบทิ้งตัวนั่งแล้วหยิบช้อนมาตักชิมทุกอย่างแถมชมเปราะว่าอร่อย ฝีมือพี่ไทม์ไม่ตกเลยจริงๆ

“หนูค่อยๆ กินก็ได้เดี๋ยวสำลักหรอก”

“ก็ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือพี่ไทม์มานานแล้วนี่ครับ คิดถึง”

“จะพยายามมาทำให้กินบ่อยๆ แล้วกันนะครับ แต่เราก็อยู่ไกลกันเหลือเกิน”

“ย้ายมาอยู่กับหนูดิ เตียงหนูนอนได้สองคนนะ”

“เหอะ พูดเล่นไปเถอะเรา หาเวลาตอบไลน์พี่ให้ได้ก่อน เรียนตั้งแต่เช้าถึงเย็น ตกเย็นเรียนพิเศษต่ออีก”

“ก็หนูเหนื่อยนี่ครับ กลับมามันก็อยากนอนแล้ว”

“ถ้าพี่อยู่ใกล้แถวนี้คงดีเนอะ”

“นั่นสิครับ ถ้าพี่ไทม์อยู่ใกล้ๆ หนูจะไปหาทุกวันเลย เบื่ออยู่บ้านกับคนแถวนี้!”

ท้ายประโยคน้ำตาลกระแทกเสียงให้พีชได้ยิน ซึ่งก็รู้ตัวและเหล่ตามองน้ำตาลทีหนึ่ง พีชลอบมองไปทางโต๊ะอาหารหลายครั้งเพราะไม่คิดว่าน้ำตาลกับไทม์จะสนิทกันมากขนาดนี้ ทั้งคำพูด การกระทำ สนิทกว่าพี่น้องแท้ๆ บางคู่เสียอีก จากคนเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นจับผิดเสียแล้ว

“ได้ยินว่าพี่สนิทกับน้ำตาลมาก เพิ่งเคยเห็นว่าสนิทกันถึงขนาดวางแผนจะไปหากันทุกวันนะครับเนี่ย”

“ยุ่งไรอ่ะพี่พีช!”

“จุ๊ๆ พอแล้วไม่ต้องหาเรื่องกัน”

ไทม์พยายามใจเย็นสงบศึก แต่พีชก็ตั้งท่าจะหาเรื่องไม่หยุด

“ผมไม่ได้เถียงนะครับ ผมแค่ถาม ก็ไม่เคยเห็นพี่น้องไม่แท้จะสนิทกันขนาดนี้”

“ก็สนิทกันมากกว่าที่พีชคิดอ่ะครับ น้องมีปัญหาอะไรกับความสนิทของพี่กับน้ำตาลเหรอ?”

“เปล่า ผมแค่ไม่เคยเห็นน้ำตาลสะดีดสะดิ้งกับใครเท่าตอนอยู่กับพี่”

“พี่รู้จักกับน้ำตาลมาก่อนพีช จะสนิทกันมากกว่าก็ไม่แปลกนะ”

พีชต้องยอมสงบลงในที่สุดเพราะไทม์มองตาขวางแล้ว ต่อให้ทำตัวนักเลงแค่ไหนมันก็เก่งได้แต่คนที่เด็กกว่า จะมาสู้กับไทม์ที่โตกว่าหลายปีได้ยังไง ไม่ว่าจะวัดฝีปากหรือกำลังก็สู้ไทม์ไม่ได้หรอก เห็นไทม์ใจดีก็ใช่ว่าจะด่าไม่เป็น เพียงแต่เป็นคนสุภาพเลยไม่อยากพูดจารุนแรงเฉยๆ หรอก

หลังจากกินข้าวด้วยกันเสร็จแล้วไทม์ได้พาน้องออกมาซื้อขนมเข้าบ้าน เรียกได้ว่าเยอะมาก ล้วนแล้วแต่เป็นขนมที่น้ำตาลชอบ แล้วก็ผลไม้อีกสามสี่อย่าง

“พี่ไทม์ แม่ไลน์มาบอกว่าถึงบ้านแล้วนะครับ หนูบอกไปแล้วว่าออกมาซื้อของกับพี่ไทม์แม่ก็ไม่ว่าอะไร”

“พี่วานแม่พี่โทรบอกแม่เราแล้วล่ะ ว่าพี่จะมาหา พอดีมือถือพี่แบตมันจะหมด”

“อ๋อ หนูชาร์จให้พี่ไว้ที่ห้องนอนแล้วนะครับ”

“งั้นเรารีบกลับเถอะ เดี๋ยวน้าเตยเป็นห่วง”

“หนูไม่อยากให้พี่ไทม์กลับเลย อยากอยู่ด้วยทุกวัน”

“ไม่เบื่อพี่เหรอครับ หืม?”

“ไม่ครับ คิดถึงจะตาย”

พอได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไทม์ก็ไม่อยากกลับเหมือนกัน ปากบอกว่าให้รีบกลับแต่ตัวเองดันพาน้องเดินอ้อยอิ่งอยู่ในห้องอีกรอบหนึ่งถึงจะกลับบ้านได้ พอมาถึงน้ำตาลก็เปิดศึกกับพีชอีกรอบด้วยการฟ้องแม่เรื่องที่โดนแกล้ง แถมโชว์แผลที่เข่าให้ด้วย พีชเลยโดนดุไประลอกใหญ่

ระหว่างนั้นปล่อยให้ครอบครัวจัดการกันไป ไทม์ได้แต่เข้ามาจัดของใส่ตู้เย็นให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ซึ่งก็แทบจะเต็มตู้เย็นไปด้วยของที่ไทม์ซื้อมาให้น้ำตาล

“ไทม์อยู่กินข้าวเย็นกับน้าก่อนไหม น้าซื้อเป็ดพะโล้เจ้าอร่อยมาด้วยนะ”

“ไม่เป็นไรครับน้าเตย เดี๋ยวไทม์กลับแล้วดีกว่า”

เพราะหลังจากพีชโดนดุไปบรรยากาศในบ้านก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไทม์จึงไม่เหมาะจะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ได้แต่เดินตามน้ำตาลเข้าห้องนอนเพื่อจะเอาโทรศัพท์แล้วเตรียมตัวกลับโดยไม่ลืมจะร่ำลากับน้องก่อน

“ไว้พี่จะมาหาหนูบ่อยๆ น้า มาให้พี่กอดให้หายคิดถึงหน่อยเร็ว”

น้ำตาลวิ่งมากอดไทม์แน่นด้วยความงอแง ลอบหอมแก้มพี่ไทม์ก่อนทั้งซ้ายทั้งขวาตั้งหลายที

“พี่ไทม์ย้ายมาอยู่แถวนี้เถอะนะ หนูอยากอยู่ด้วย”

“ถ้ามาอยู่ใกล้ๆ จะดีใช่ไหม หนูจะไม่อึดอัดใช่ไหมครับ”

“ไม่เลย หนูชอบอยู่กับพี่ไทม์”

“โอเค ไว้พี่จะลองดูนะครับ”

“ถึงบ้านแล้วโทรบอกหนูหน่อยน้า”

จากนั้นจมูกโด่งก็จมลงที่แก้มกลมฟอดใหญ่ กอดกันกลมอยู่อย่างนั้นอีกตั้งนาน ก่อนที่ไทม์จะเดินออกจากห้องนอนของน้องด้วยความคิดมากมายในหัว แต่พีชดันเดินสวนขึ้นบันไดมาเสียก่อน

“อ่อ พีช ของในตู้เย็นที่ซื้อมาใหม่ทั้งหมดพี่ซื้อให้น้ำตาลคนเดียวนะครับ”

คนที่อารมณ์เสียอยู่แล้วพอได้ยินไทม์พูดแบบนี้ใส่ก็เดินปึงปังผ่านไปไม่โต้ตอบอะไรกลับมาสักคำ ทิ้งให้ความเงียบกระทุ้งความคิดบางอย่างขึ้นมาอีกแล้ว

‘ถ้าได้อยู่ใกล้กันคงดีกว่านี้ใช่ไหม?’

คืนนี้คงต้องกลับไปคิดทบทวนอย่างละเอียดแล้วว่ามันพอจะมีหนทางไหนบ้างที่ทำให้เราอยู่ใกล้กันมากขึ้น

 

___________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 

TALK

ถ้าน้องได้รู้ว่าพี่ไทม์พยายามทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ดูแล หนูต้องรักพีไ่ทม์ให้มากๆ เลยนะลูก ชีวิตปัจจุบันและอนาคตพี่ไทม์นึกถึงแต่หนูนะ ฮือออออออ ชั้นอยากได้พี่ไทม์ พูดตรงนี้! แสนดีอะไรขนาดนี้นะคนเรา //โอ้ย โดนน้องจิกหัวแน้ว

 

กิจกรรมพิเศษ!

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม

 

รายละเอียดการอัพนิยาย

-จะอัพสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

-ตอนที่ 20 จะติดเหรียญทอง 1 ตอนคือ 2 พาร์ท (Fictionlog/Readawrite พาร์ทละ8เหรียญ , ธัญวลัย พาร์ทละ500เหรียญ ,เด็กดีอัพลงแค่20ตอน)

-เมื่ออัพจบแล้ว จะย้อนขึ้นไปติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไป

*นิยายรูปเล่มจะเปิดพรีวันที่ 1 มิถุนายน - 15 กรกฎาคม*

 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #85 0909view (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 15:50
    เนี่ยะะ ชอบจังเลยคนแบบพิ๊ไทม์ 55
    #85
    0
  2. #84 I'm_desert (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 19:53
    พี่ไทม์ก็ร้ายใข่เล่นนะเนี้ยย55
    #84
    1
    • #84-1 I'm_desert(จากตอนที่ 33)
      13 มิถุนายน 2563 / 19:53
      *ใช่...
      #84-1
  3. #83 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 18:49

    ทำไมชอบแกล้งน้อง เดี๋ยวต้องแกล้งน่องหนักขึ้นแน่ๆ

    #83
    0
  4. #81 One (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 21:59

    -พี่พีช แสบมากแกล้งน้องแรงจัง โอ๋ๆนะลูก ดีนะที่มีพี่ไทม์สุดหล่อใจดีและก็รักน้องมากๆ อยากให้มีเวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ สงสารยัยน้อง

    #81
    0