น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 31 : EP.15 เตรียมใจ [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

เราใส่คำเตือนไว้หน้าแนะนำนิยายคาดว่าจะไม่ทั่วถึง ต่อไปจะใส่คำเตือนไว้ทุกตอนเลยน้า เรื่องราวทั้งหมดในนิยายไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินเด็ก ที่เปิดเรื่องมาตั้งแต่น้องยังเด็กเราแค่ต้องการเล่าเรื่องราวว่าเขาเติบโตมาด้วยกัน ผูกพันธ์กันขนาดไหน กว่าจะได้คบกันจริงก็ตอนโตแล้วนะคะ ส่วนเนื้อหาส่วนไหนที่ดูเกินเลยน้องเกินไปเราจะกลับไปย้อนแก้ให้น้า ถ้าส่วนไหนที่ทำให้รู้สึกไม่ดีขอโทษด้วยนะค้าา TT 

 

EP.15

เตรียมใจ

[2/2]


 

แล้วบ้านหลังนั้นก็ถูกปัดตกไป ต้องหาบ้านหลังใหม่ที่ทำให้เด็กสองคนไม่แย่งห้องกันอีกครั้ง...

                ที่จริงแล้วการที่ไทม์ยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้น้องไปในทันทีที่รู้เรื่องนี้ก็เป็นเพราะว่า ถ้าเมื่อไหร่ที่เกิดเรื่องอีก ให้น้ำตาลโทรหาไทม์เป็นคนแรก แล้วไทม์จะรีบไปหาทันที ไทม์ต้องการช่วยเหลือน้องให้เร็วที่สุดไม่ว่าน้ำตาลจะเผชิญเรื่องแย่แค่ไหนก็ตาม ส่วนเรื่องที่ให้โทรศัพท์เพราะใกล้วันเกิดน้องนั่นคือข้ออ้าง เพราะของขวัญวันเกิดของน้องนั้นไทม์คิดไว้แล้วต่างหาก

                ไทม์เดินออกมาจากห้องครัวเพื่อไปหาพ่อที่ห้องนอน ช่วยพ่อปิดยอดการขายในแต่ละเดือน ทั้งนับเงิน คิดกำไรขาดทุนของกิจการร้านทอง รวมถึงการปล่อยเช่าที่ดินที่ลำปางเพื่อทำนาและทำสวนผลไม้อีกหลายสิบไร่ รายได้แต่ละเดือนของครอบครัวจะอยู่ที่หกหลัก บางเดือนขึ้นไปถึงเจ็ดหลักเลยก็มี ซึ่งก็แล้วแต่จังหวะเศรษฐกิจในช่วงนั้นๆ

                “เออ ไทม์ พ่อลืมบอกไปว่าเจ้าฝนจะมีน้องแล้วนะ ไทม์จะมีหลานอีกคนแล้ว ฝนโทรมาบอกพ่อเมื่อวาน”

                “อ้าว ไหนพี่ฝนบอกไม่อยากมีลูกไง ทนความน่ารักของเด็กไม่ไหวล่ะสิ ไทม์บอกพี่ฝนแล้วว่าหลังแต่งงานก็น่าจะมีเลย เด็กตัวเล็กน่ารักจะตาย”

                “แล้วไทม์ล่ะเมื่อไหร่จะมีหลานให้พ่อ?”

                “เลิกคิดเลยพ่อ เมียยังไม่มีเลยเถอะ”

                “เรียนมาสี่ปีไม่เห็นพาใครเข้าบ้านเลย ตกลงไม่มีแฟนเลยเหรอลูก”

                “ไม่มีเลยพ่อ มีเข้ามาก็ไม่ถูกใจ งั้นก็อยู่ไปแบบนี้แหละ มีเมื่อไหร่เดี๋ยวพ่อก็เห็น”

                แต่คำตอบที่ถูกต้องน่าจะเป็น ‘ว่าที่แฟนน่ะมีแล้ว ตอนนี้แค่รอน้องโต’ แบบนี้จะถูกต้องกว่า ไทม์คิดคำตอบที่ถูกในใจพลางเดินอมยิ้มกลับห้องนอนของตัวเอง จัดการจัดที่นอนให้เหมาะกับการนอนสองคน จากนั้นก็จัดเสื้อผ้าให้น้องเพราะน้องหอบเสื้อผ้ามาอยู่หลายวัน

                ไทม์จัดการรีดชุดนักเรียนให้น้องเสร็จสรรพก็ไปอาบน้ำ ส่วนน้ำตาลมัวแต่ช่วยแม่ของไทม์แพ็คขนมลงถุง กว่าจะแพ็คเสร็จก็เห็นไทม์เดินเข้าห้องพอดี

                “พี่ไทม์ อาบน้ำแล้วเหรอครับ ไวจัง”

                “หนูไปอาบได้แล้ว จะได้รีบมานอน พรุ่งนี้ต้องไปเรียน”

                น้องทำตามอย่างว่าง่าย เด็กน้อยเมื่ออาบน้ำเสร็จก็เดินฮัมเพลงเข้าห้องนอน พบว่าภายในห้องนั้นหอมฉุยเลยเนื่องจากไทม์ซื้อเทียนหอมมาใหม่ แน่นอนว่าเป็นกลิ่นที่น้องชอบ เคยไปเลือกด้วยกันครั้งหนึ่งน้ำตาลบอกว่ากลิ่นนี้หอม ไทม์จึงใช้กลิ่นนี้มาตลอด น้องว่าอะไรดีพี่ก็ว่าดีทั้งนั้น

               

                22.00 น.

                สี่ทุ่มคือเวลาเข้านอนของน้ำตาล ไทม์ดุน้องให้เลิกเล่นเกมเพื่อเตรียมตัวนอน น้องเองก็รีบวางโทรศัพท์มือถือแล้วห่มผ้าขึ้นมาถึงอก น้ำตาลไม่กล้าดื้อกับไทม์ก่อนนอนเพราะกลัวว่าจะไม่โดนหอมแก้ม กลัวพี่ไทม์จะไม่กอดน้อง

                แต่เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริงเสียหน่อย ไทม์ชอบยกเรื่องพวกนี้มาขู่น้องเวลาที่น้ำตาลเริ่มดื้อ หรือติดเกมมากเกินไปจนบอกให้นอนแล้วไม่ยอมนอน เมื่อไหร่ที่บอกว่าจะไม่หอมแก้ม จะไม่กอด น้ำตาลจะรีบหยุดการกระทำนั้นทันทีราวกับต้องมนต์สะกด

                ร่างสูงนอนเหยียดกายบนที่นอนแสนคุ้นเคย พร้อมกับคนคุ้นเคยที่วันนี้เป็นฝ่ายโถมเข้ากอดไทม์เสียแน่น

                “กอดพี่แน่นจัง อ้อนเอาอะไรครับ หืม”

                “พี่ไทม์ ถ้าหนูขึ้นมหาลัยแล้วหนูมาอยู่กับพี่ไทม์ได้ไหมครับ”

                “ได้ครับ ว่าแต่หนูจะไม่อยู่กับแม่เหรอ?”

                “หนูอยากอยู่กับแม่ แต่หนูไม่อยากอยู่กับคนอื่น คุณลุงเขาก็ดี แต่พี่พีช...”

                “พี่เข้าใจหนูนะ วันไหนอยากมาหาพี่ก็มาได้เลย หรืออยากให้พี่หาก็บอกได้ พี่ว่างเพื่อหนูตลอดแหละ”

                ที่จริงไทม์ก็คิดเอาไว้แล้วว่าถ้าน้องได้ย้ายไปอยู่แถวไหน เขาก็จะไปหาเช่าคอนโดแถวนั้นเหมือนกัน ตัวไทม์น่ะมีรถฉะนั้นจะเดินทางไปเรียนที่สถาบันหรือไปไหนก็ไม่ลำบาก คิดอย่างเดียวคือมีห้องไว้ให้น้ำตาลอยู่ เพื่อให้น้องมีที่ๆ สบายใจนอกเหนือจากบ้านบ้าง เพราะปัญหาภายในระหว่างพีชกับน้ำตาลไม่มีใครรู้เลยว่าจะจบสิ้นตอนไหน ถ้าน้องไม่อยากอยู่ก็แค่มาอยู่กับไทม์

                ทุกอย่างถูกคิดและมีแผนรองรับไว้หมดแล้ว เว้นเสียแต่ว่าเมื่อถึงเวลามันจะเป็นไปตามที่หวังไหมเท่านั้นเอง

                แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากให้น้องไปเลย ไม่อยากให้ห่างตัว ทั้งที่อยู่กันแบบนี้มาเกือบห้าปีเต็ม จู่ๆ วันหนึ่งน้องจะต้องโยกย้ายที่พักอาศัยไปในที่ที่ไกลกว่าเดิม ไทม์จึงไม่คุ้นชินและใจหายพอสมควร ยิ่งใกล้วันเท่าไหร่เขายิ่งทำใจไม่ได้

                “อีกไม่กี่เดือนหนูจะปิดเทอมแล้ว จบป.6สักที แต่จะได้ย้ายบ้านทันขึ้นม.1ไหมน้า”

                “คิดไว้แล้วหรือยังจะเรียนที่ไหน?”

                “คิดแล้ว หนูจะไปสอบสามที่ แม่บอกว่าอยากให้สอบก่อน ถ้าสอบได้ที่ไหนค่อยซื้อบ้านแถวนั้น แต่ไอ้พี่พีชมันจะไม่ยอมสอบเข้าม.4โรงเรียนมัธยมที่หนูเลือก”

                “ปล่อยเขา หนูสนใจแค่เรื่องตัวเองก็พอ ไว้ใกล้สอบพี่ติวให้ได้นะ แล้วเจอบ้านที่ถูกใจบ้างไหมล่ะ”

                “เจอแล้วครับ สามที่ที่ใกล้โรงเรียน ถ้าหนูสอบติดที่ไหนก็พร้อมย้ายไปเลยทันที”

                “ไวจังเนอะ หนูจะกลายเป็นเด็กมัธยมแล้วสิเนี่ย”

                ไม่มีถ้อยคำที่จะยื้อ ไทม์มีแต่จะส่งเสริมให้น้องมีชีวิตที่ดีแม้จะแลกมาด้วยระยะห่างก็ตาม แต่ไม่เป็นไร ไทม์พร้อมจะไปหาน้องได้ทุกที่อยู่แล้ว

                ตอนนี้ทำได้แค่เตรียมใจรับมือกับความห่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ซึ่งมันอาจส่งผลต่อความเปลี่ยนแปลงบางอย่างก็เป็นได้ ปีหน้าต่างคนก็ต่างเรียน ต่างมีหน้าที่ของตนเอง จะมีโอกาสได้มานอนกอดกันแบบนี้อีกไหมนะ หากมีก็คงน้อยมาก หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้

                อดคิดไม่ได้ ว่าความห่างจะลดทอนความสำคัญของกันและกันหรือไม่ วันข้างหน้าน้องต้องเจอคนเยอะขึ้น มีเพื่อน มีสังคมมากขึ้น จะยังคงคิดถึงพี่ชายใจดีคนนี้สักเสี้ยวหนึ่งไหมถ้าตรงนั้นมีคนใจดีกับน้องเต็มไปหมด

                “หนูอยากเรียนจบเร็วๆ อยากทำงานหาเงินเลี้ยงแม่กับพี่ไทม์ตอนแก่”

                “อีกตั้งนาน ไม่ต้องคิดให้ปวดหัวหรอก ตอนนี้หนูต้องนอนก่อนนะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

                “ครับ งั้นพี่ไทม์จุ๊บหนูหน่อย หนูจะได้หลับฝันดี”

                “อ้อนให้พี่จุ๊บหนูมาเกือบห้าปีแล้วไม่เบื่อพี่บ้างเหรอ โตขึ้นจะยอมให้พี่จุ๊บอยู่ไหมน้อ”

                “ให้จุ๊บสิ หนูให้พี่ไทม์จุ๊บตลอดไปยังได้เลย หนูไม่เบื่อพี่หรอกครับ หนูรักพี่ไทม์จะตาย”

                “พี่ก็รักหนูครับ รักมากด้วย”

                ไม่รู้คำว่ารักที่พูดออกไปจะตรงต่อความรู้สึกกันหรือไม่ คนหนึ่งก็ไม่ประสีประสา ไม่เข้าใจความรักแต่ก็ไม่ได้อ่อนต่อโลกเสียทีเดียว ส่วนอีกคนเข้าใจใจรักและชัดเจนมาตลอด

                ไทม์พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กเอาไว้ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าหา ใช้ริมฝีปากแตะกันอยู่หลายต่อหลายครั้งหรือจนกว่าน้องจะบอกให้หยุด แต่กว่าน้ำตาลจะโดนจุ๊บจนหนำใจ คืนนี้ไทม์ก็ต้องจุ๊บน้องไปถึงยี่สิบกว่าครั้งแน่ะ

                “หนูอยากนอนกับพี่ไทม์ทุกวันเลย พี่ไทม์กอดอุ่น”

                “ถ้าย้ายบ้านหนูก็ต้องนอนคนเดียวแล้ว เผลอๆ จะชอบอยู่คนเดียวมากกว่าสิไม่ว่า”

                “แต่พี่ไทม์ไปหาหนูได้นะ ถ้าหนูโตอีกหน่อย แม่ปล่อยให้นั่งรถเมล์เองได้เมื่อไหร่หนูก็จะมาหาพี่ไทม์”

                นั่นสินะ น้ำตาลยังไม่เคยคิดเลยว่าความห่างของระยะทางจะมีปัญหา น้องยังนึกถึงไทม์อยู่ตลอด แต่มันไม่ใช่เรื่องของระยะทางอย่างเดียวน่ะสิ ไหนจะเรื่องของเวลา ภาระหน้าที่ ไทม์ถึงได้เตรียมใจรับมือกับความเปลี่ยนแปลงเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ             


 

_____________________________

ฟอร์มพรีนิยายอยู่ที่หน้าเพจ CLAZZICAL นะคะ แวะไปเปย์ได้เบย

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

มีรางวัลอดทนดีเด่นไหมคะ จะมอบให้พี่ไทม์ไปเลยโดยไม่คัดค้าน โอ้โห เป็นพระเอกที่อดทนมากกกก

กิจกรรมพิเศษ!

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม


 

รายละเอียดการอัพนิยาย

-จะอัพสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

-ตอนที่ 20 จะติดเหรียญทอง 1 ตอนคือ 2 พาร์ท (Fictionlog/Readawrite พาร์ทละ8เหรียญ , ธัญวลัย พาร์ทละ500เหรียญ ,เด็กดีอัพลงแค่20ตอน)

-เมื่ออัพจบแล้ว จะย้อนขึ้นไปติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไป

*นิยายรูปเล่มจะเปิดพรีวันที่ 1 มิถุนายน - 15 กรกฎาคม*


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #77 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 10:50

    พี่่ไทม์นี่ยกนิ้วให้เลย คนอดทนเก่งแห่งปี

    #77
    0
  2. #76 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 10:48

    พี่ไทม์นี่ยกนิ้วให้เลย คนอดทนเก่งแห่งปี

    #76
    0
  3. #75 One (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 08:43

    เงือ น่ารักมากเลยมีจุ๊บน้องก่อนนอนด้วย ชอบอ่ะ ไม่อยากให้ห่างกันเลย สงสารยัยน้อนนนนน

    #75
    0