น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 29 : EP.15 เตรียมใจ [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

EP.15

เตรียมใจ

[1/2]

 

2 ปีต่อมา

ตอนนี้ไทม์เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว กำลังวุ่นกับการยื่นจบการศึกษาและขอเอกสารต่างๆ เวลานี้นับว่าเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อกับทางที่ไทม์จะเลือกเดิน ความฝันของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่ในใจก็รู้ว่ากว่าจะประสบความสำเร็จนั้นมันคงไม่ง่าย อุปสรรคแรกเลยที่ไทม์เผชิญคือเขาไม่สามารถลงเรียนต่อสถาบันฝึกสอนนักบินพาณิชย์ได้ทันภาคเรียนที่เปิด เนื่องจากเวลาเปิดภาคเรียนที่โน่นกับเวลาปิดเรียนของมหาลัยมันไม่ตรงกัน

เท่ากับปีนี้เขาก็ไม่ได้ทำอะไร ปล่อยตัวเองให้ว่างแล้วอ่านหนังสือ ทบทวนเนื้อหาไปพลางๆ จนกว่าจะถึงเวลาที่สถาบันเปิดภาคเรียนใหม่อีกครั้งในปีหน้า

ความฝันเดียวของไทม์คืออยากเป็นนักบิน และกว่าจะเดินไปถึงฝั่งฝันเขาต้องใช้เงินเยอะมาก เฉพาะค่าเรียนบินสองปีกว่าก็ตกอยู่ที่สองล้านห้าแสนบาท สองล้านแปดแสนบาท แล้วแต่สถาบันนั้นๆ ซึ่งก็ต้องมาดูถึงความแตกต่างที่ได้รับอีกทีหนึ่ง ค่าใช้จ่ายเหล่านี้ครอบครัวเขาได้เตรียมไว้ให้อยู่แล้วเพื่อผลักดันความฝันลูกชายคนเดียวให้เป็นจริง

แต่บนเส้นทางนี้ไทม์ไม่ได้เดินคนเดียวนะ เพื่อนในกลุ่มอีกสองคนอย่างโอมกับอาร์ม ฝาแฝดจอมกวนก็ใฝ่ฝันจะเป็นนักบินด้วยเช่นกัน แต่บ้านนั้นคงหนักหน่อยเพราะต้องเสียค่าใช้จ่ายให้ลูกทั้งสองคนเลย ส่วนเพื่อนในกลุ่มอีกสามคน เต็งหนึ่ง ข้าวปั้น โจเซฟ พวกเขาใฝ่ฝันอยากเป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศที่ต้องทำงานอยู่บนหอบังคับการบิน งานสายนี้ก็ถือว่ายากพอสมควร กว่าจะได้ทำงานตรงนั้นมันไม่ง่ายเลยสักนิด

ถึงแม้ทุกคนในกลุ่มจะอยู่ว่างๆ มาครึ่งปีแล้ว ต่างคนต่างเตรียมตัวอ่านหนังสือเพื่อรอโอกาสในสายอาชีพที่ต้องการ แน่นอนว่าเวลาว่างก็มักจะนัดเจอกันบ้าง ทว่าเวลาเปลี่ยนบทสนทนากลับไม่เปลี่ยนไปเลย

“ไม่พาน้องน้ำตาลมาด้วยเหรอวะ ปกติเห็นตัวติดกันตลอด”

“น้องไม่ว่าง ไปดูบ้านใหม่กับแม่”

“จะว่าไปมึงก็อดทนเก่งฉิบหายไอ้ไทม์ คือมึงไม่มีแฟนเลยตลอดสี่ปีเพราะจะรอน้องโตแล้วจะขอน้องเป็นแฟน กูล่ะเชื่อมึงเลย”

“กูก็ไม่ได้ปิดกั้นนะ ใครมาจีบกูก็เปิดใจ แต่พอคุยแล้วมันไม่ใช่อ่ะ กูไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับใครเลยจริงๆ”

“แล้วกับน้ำตาลนี่มันรู้สึกแบบนั้นเหรอ?”

“ก็...ไม่รู้ว่ะ ก็น้องอ่ะ ก็.. ก็...”

“เหอะ โดนพูดจี้ใจทีไรมึงก็ติดอ่างทุกทีแหละไอ้ไทม์ เฮ้อ เอาเถอะ ปีหน้าน้องก็ขึ้นม.1แล้วปะ มึงรอมาได้ตั้งสี่ปี รอไปอีกหกเจ็ดปีจะเป็นไร”

“ก็ไม่ได้ว่าจะรอ ถ้ามีคนที่เข้ามาทำให้กูรู้สึกแบบนั้นกูก็คบแหละ ส่วนน้องจะมีใครกูก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี ปล่อยเขาโตเถอะ กูไม่มีแฟนน่ะได้ แต่กูไม่มีน้องไม่ได้ ฉะนั้นกูจะไม่บังคับอะไรน้องแล้ว แค่ได้เห็นน้องไปเรื่อยๆ ก็พอ”

เมื่อไทม์พูดปิดบทสนทนาไปแบบนี้ทุกคนจึงเงียบ สี่ปีที่ผ่านมาการกระทำของไทม์ชัดขึ้นเรื่อยๆ จนเพื่อนต่างพากันมั่นอกมั่นใจว่าไทม์ชอบน้ำตาลเข้าแล้วแบบถอนตัวไม่ขึ้น ไม่ใช่แค่ไทม์นะ น้ำตาลก็ติดไทม์มาก รักไทม์มาก การกระทำของทั้งคู่ไม่ต่างอะไรจากคนเป็นแฟนกัน เพียงแต่ความจริงก็ไม่ใช่แฟนกันอยู่ดี มันเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งในกรอบของคำว่าพี่น้อง

หากจะปล่อยให้เป็นไปแบบนี้มันก็มีข้อดีเหมือนกัน เพราะถ้าวันใดวันหนึ่งมีใครที่ความรู้สึกเปลี่ยน พวกเขาก็ยังมีคำว่าพี่น้องที่คอยรองรับไว้อยู่ แต่เมื่อไหร่ที่กรอบของคำว่าพี่น้องแตกกระเจิง วันนั้นมันจะไม่มีอะไรรองรับคนที่จะถอยออกมาเลย ดีไม่ดีอาจเสียมิตรภาพระหว่างกันไปเลย แม้แต่พี่น้องกันก็เป็นไม่ได้อีกแล้ว

อีกทั้งเร็วๆ นี้น้องก็ต้องย้ายบ้านใหม่ ไปอยู่กับครอบครัวใหม่ที่ดูท่าจะไปได้ดี ตอนนี้น้ำตาลอยู่ป.6แล้ว เห็นว่าปีหน้าขึ้นม.1จะได้ย้ายบ้านพร้อมกับย้ายโรงเรียนด้วยเลย ราวกับว่าต่างฝ่ายต่างรอเวลานับถอยหลังเพื่อห่างกันมากขึ้นทุกที

ปีหน้าไทม์ก็ต้องทุ่มเวลาให้กับการเรียนนักบินพาณิชย์ กว่าจะเรียนจนได้ใบประกาศนักบินพาณิชย์ตรีเขาเองก็ต้องให้เวลากับตรงนี้มากอยู่ แน่นอนว่าเวลาที่เคยให้น้ำตาลอาจน้อยลง แต่ก็คงไม่มีปัญหามากนักเพราะน้ำตาลขึ้นมัธยมต้น การเรียนการสอนก็จะเข้มข้นขึ้นไปด้วย คงไม่มีเวลาอยู่กับไทม์เหมือนแต่ก่อนเช่นกัน

“ไอ้ไทม์ หรือเราจะลองสอบ Student Pilot ที่สายการบิน XX ดีวะ ใกล้เปิดรับแล้วนี่”

“ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจมาใช้ทุนคืนสายการบิน ถึงมันจะคอนเฟิร์มว่าได้ทำงานที่นั่นแน่ๆ แต่ถ้าวันไหนเราอยากไปอยู่ที่อื่นมันออกมายาก ไม่อยากเสียประวัติด้วย”

บทสนทนาเข้าสู่หัวข้อของการทำงาน พวกเขาทั้งหกคนก็พยายามคิดหาลู่ทางที่จะทำให้ตนเองประสบความสำเร็จ โดยใช้เวลาจนตกค่ำกว่าจะได้เวลาแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน ไทม์เองก็ต้องรีบกลับมาแวะซุปเปอร์มาเก็ตใกล้บ้านก่อนที่จะปิดเช่นกัน เขาก็ยังคงมีหน้าที่ดูแลข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน อะไรหมดก็ซื้อมาเติมไม่ให้มันขาด เป็นแบบนี้มาตลอด

แต่เวลาเดินผ่านโซนขนม ไทม์ก็มักจะหยิบติดมือกลับบ้านมาด้วยทุกครั้งทั้งที่ตัวเองไม่ชอบกินขนมกรุบกรอบเท่าไหร่ แค่นึกถึงเด็กบางคนแล้วอดที่จะซื้อไม่ได้เท่านั้นเอง

 

20.45 น.

ไทม์จอดรถดับสนิทก่อนจะขนข้าวของที่ซื้อมาลงจากหลังรถ แต่ไม่คิดว่าจะเจอน้ำตาลที่บ้านเขาตอนนี้ เด็กน้อยเมื่อเห็นว่าพี่ไทม์กลับมาแล้วก็วิ่งขาขวิดออกมาหา ชนิดที่ว่ารองเท้าก็ลืมใส่

“พี่ไทม์กลับมาแล้วววววววว”

“เด็กอ้วนเอ้ย เคี้ยวอะไรแก้มตุ้ยเลย แล้วมาได้ไงครับ ทำไมไม่บอกก่อนพี่จะได้ไปรับหนู”

“หนูชิมขนมให้คุณป้าอยู่ แล้วหนูก็โทรหาพี่ไทม์ตั้งหลายรอบก็โทรไม่ติด แบตหมดอีกแล้วใช่ไหมครับ เฮ้อ ทำไมชอบให้หนูบ่นเรื่องนี้ตลอด พี่จะให้มือถือหนูทำไมในเมื่อมีแล้วหนูก็โทรหาพี่ไม่ติดอยู่ดี”

“พี่ขอโทษค้าบบบ เข้าบ้านกันๆ เดี๋ยวยุงกัด”

น้ำตาลช่วยไทม์ถือของเข้าบ้านด้วยท่าทางร่าเริง อารมณ์ขุ่นเคืองเมื่อครู่หายไปทันทีเมื่อน้องเอียงแก้มแล้วไทม์ก็โน้มหน้ามาหอมฟอดใหญ่เป็นการขอโทษที่ปล่อยให้โทรศัพท์มือถือแบตหมด แต่การกระทำเหล่านี้ไม่มีใครเห็นหรอก เขามักจะออดอ้อนกันแค่สองคนเท่านั้น เมื่อหอมแก้มเสร็จแล้วต่างคนก็ต่างอมยิ้มแล้วเดินเข้าบ้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไทม์ มาชิมครีมเค้กมะม่วงให้แม่หน่อย น้ำตาลบอกอร่อยแล้วแม่ไม่รู้ว่าเชื่อได้ไหม น้องเรากินอะไรก็อร่อยไปหมด”

“ก็คุณป้าทำอะไรก็อร่อยไปหมดต่างหากล่ะครับ น้ำตาลก็พูดความจริงน้า”

“ปากหวานใส่แม่พี่จนได้เป็นลูกชายคนเล็กไปแล้ว”

ไทม์วานน้องถือถุงต่างๆ เข้าไปเก็บ แล้วตัวเขาก็เข้ามาหาแม่ในครัวพร้อมกับชิมครีมเค้กมะม่วงที่รสชาติโอเคแล้ว ไม่หวานเกินไป เนื้อครีมนุ่มลิ้นดี แถมกลิ่นมะม่วงก็หอมพอดี

“น้ำตาลนี่ขายของเก่งนะ ขนมเอาไปขายที่โรงเรียนกี่ทีก็หมด นี่ขอให้แม่ทำเค้กมะม่วงให้วันเกิดเพื่อนพรุ่งนี้ แถมบอกแม่ว่าถ้าเพื่อนติดใจจะเอาไปขายอีก น่ารักจริงๆ เด็กคนนี้”

“ก็น่ารักแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไทม์ไม่เห็นจะมีวันไหนไม่น่ารักเลย”

“ไทม์ก็ไม่น่าใจร้อนเอามือถือให้น้องเลย น้ำตาลอุตส่าห์จะรับขนมจากแม่ไปขายที่โรงเรียนเพื่อเก็บเงินซื้อมือถือใช้ เด็กน่ะถ้าเขาได้ทำอะไรสำเร็จด้วยตัวเองคงภูมิใจน่าดู นี่ยังขายขนมต่อแม่ก็ไม่รู้ว่าน้องจะเก็บเงินซื้ออะไรอีกหรือเปล่า”

“ก็ ก็.. ก็ไทม์ไม่อยากให้น้องเหนื่อยไง อีกอย่างไทม์อยากได้มือถือใหม่พอดีเลยเอาเครื่องเก่าให้น้องเป็นของขวัญวันเกิด เออ แล้วน้าเตยล่ะแม่ ทำไมน้ำตาลอยู่นี่คนเดียว”

“น้ำตาลจะมานอนด้วยนะ เย็นวันอาทิตย์เตยถึงจะกลับมา เห็นว่าญาติเตยรถคว่ำมั้งเลยรีบไปต่างจังหวัด แฟนเตยก็ขับรถไปส่ง น้องไม่ยอมไปอยู่กับลูกชายฝั่งนั้นเตยเลยเอามาฝากไว้กับเรา น้องบอกจะนอนกับไทม์คนเดียว ไม่ค้างกับคนอื่น”

“อืม น้ำตาลไม่ชอบลูกชายเขาไง ตั้งแต่ทะเลาะกันคราวนั้นเหมือนน้องจะยิ่งไม่ชอบลูกเขามากกว่าเดิม ผู้ใหญ่คงจนใจจะสมานฉันท์ ผู้ใหญ่เข้ากันได้ เด็กเข้ากับผู้ใหญ่ได้ แต่เด็กเข้ากันเองไม่ได้”

ถึงน้องมีครอบครัวใหม่ แต่สถานการณ์ภายในครอบครัวก็น่าเป็นห่วงนัก ก็ลูกชายฝั่งโน้นที่ชื่อว่า’พีช’น่ะ ไม่ได้โอเคกับการมีแม่ใหม่ แถมเป็นแม่ลูกติดอีก แต่จุดนั้นแม่ของน้ำตาลก็ผ่านมาได้แล้ว ตอนนี้พีชกับแม่น้องเข้ากันได้ดีไม่มีปัญหา ทว่ามาติดปัญหาที่น้ำตาลกับพีชนี่แหละ

ตัวน้ำตาลเองไม่ชอบที่โดนพีชแกล้งทุกครั้งเมื่อเจอกัน ทั้งสายตา คำพูด ท่าทางนักเลงนั่นอีก แม้จะได้ไปมาหาสู้กันบ่อยๆ ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาแต่ปัญหาระหว่างเด็กสองคนก็ยากจะยุติ

ล่าสุดที่ทะเลาะกันใหญ่โตก็คงจะเป็นตอนพากันไปเลือกบ้านหลังใหม่ ผู้ใหญ่ก็พยายามจะเอาใจเด็กด้วยการให้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจ จนเจอบ้านจัดสรรโครงการหนึ่งซึ่งทุกคนเห็นชอบตรงกันหมดว่าอยากได้หลังนี้ แต่เด็กสองคนดันชอบห้องนอนห้องเดียวกัน จึงแย่งกัน พีชก็ไม่ยอม น้ำตาลก็ไม่ยอม

แล้วพีชเองก็หลุดปากด่าน้ำตาลออกมาด้วยถ้อยคำที่ไม่น่าฟังนัก ‘มึงก็แค่ลูกติดไม่ใช่น้องกู กูไม่เสียสละอะไรทั้งนั้น มึงจะนอนบนพรมเช็ดตีนกูก็ไม่สน กูจะเอาห้องนี้’ สิ้นประโยคพีชก็โดนคนเป็นพ่อจัดการ ทั้งดุ ทั้งปราม

น้ำตาลเองก็ไม่ยอม น้องได้พูดคำหยาบด้วยความโกรธครั้งแรกในชีวิตออกไป ‘กูก็ไม่นับมึงเป็นพี่เหมือนกันไอ้พีช โตกว่ากูแค่สามปีอย่าทำกร่าง ถ้าต้องมีพี่อย่างมึงกูไปอยู่กับหมาดีกว่า!’ ตัวแม่ของน้องยังตกใจเลยที่น้ำตาลพูดจาแบบนี้ แต่นี่ก็ที่สุดเท่าที่น้องจะทนไหวแล้ว โดนพูดจาเหน็บแนมมาตลอดน้องไม่เคยตอบโต้ มาถึงตอนนี้ต่อให้ตีกันหัวแตกน้องก็ไม่กลัว

ทั้งพีชทั้งน้ำตาลไม่ฟังผู้ใหญ่เลย ต่างฝ่ายต่างวิ่งเข้าหากันแล้วปล่อยหมัดทุบตีกันแถมด่ากันเสียงดังลั่น ผู้ใหญ่ต้องรีบเข้าไปดึงออกเพื่อไม่ให้ใครบาดเจ็บ แต่ก็นั่นแหละ เจ็บกายไม่เท่าเจ็บใจ หลังจากนั้นเด็กทั้งสองคนก็มีแผลใจเพิ่มอีกคนละแผล ตั้งตนว่าเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่ ไม่มีน้อง เจอหน้ากันก็ไม่มอง ราวกับต่างฝ่ายเป็นอากาศธาตุก็เท่านั้น

แล้วบ้านหลังนั้นก็ถูกปัดตกไป ต้องหาบ้านหลังใหม่ที่ทำให้เด็กสองคนไม่แย่งห้องกันอีกครั้ง...

 

________________________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 

TALK

น้อนมานอนโด้ยยยย ว้าวซ่าไหมคะพี่ไทม์ เหยื่อเดินมาเข้าปากเองขนาดนี้ ฮี่ๆๆๆ แต่เอาใจช่วยยัยน้อนน้าา พี่ชายคนใหม่ไม่ใจดีกับหนูเลย เฮ้อ

 

กิจกรรมพิเศษ!

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม

 

รายละเอียดการอัพนิยาย

-จะอัพสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

-ตอนที่ 20 จะติดเหรียญทอง 1 ตอนคือ 2 พาร์ท (Fictionlog/Readawrite พาร์ทละ8เหรียญ , ธัญวลัย พาร์ทละ500เหรียญ ,เด็กดีอัพลงแค่20ตอน)

-เมื่ออัพจบแล้ว จะย้อนขึ้นไปติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไป

*นิยายรูปเล่มจะเปิดพรีวันที่ 1 มิถุนายน - 15 กรกฎาคม*

 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #73 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 20:09

    น้อนนนนน เอ็นดู

    #73
    0
  2. #72 One (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 20:13

    งื้อ ชอบเรื่องนี้ เอ็นดูเค้าแอบหอมกันอ่ะ น่ารักมากๆเลย มาต่อไวๆนะฮับไรท์

    #72
    0