น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 28 : EP.14 สัญญาณเตือน [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

EP.14

สัญญาณเตือน

[2/2]


 

                22.30 น.

                แก่ก

                ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาพร้อมร่างเจ้าของห้องที่ถือถุงขนมมากมายติดมือเข้ามาด้วย น้ำตาลที่ยังคงนอนตักไทม์เห็นขนมก็ถึงกับตาลุกวาว

                “อ้าว น้านึกว่าไทม์กลับแล้ว มาแบ่งขนมไปกินเร็ว น้าซื้อมาเยอะเลย”

                “เดี๋ยวก็กลับแล้วครับ อยู่เป็นเพื่อนน้องรอน้าเตยนี่แหละครับ”

                “มีโรตีสายไหมด้วยเหรอแม่ โห ซื้อมาเยอะจัง”

                “คุณลุงเขาซื้อมาให้ลูกไง แม่บอกว่าน้ำตาลชอบกินเขาซื้อมาให้เยอะเลยน้า”

                น้ำตาลลุกจากตักของไทม์แล้วรีบเข้าไปหาของกิน น้องห่อโรตีสายไหมสองชิ้นขนาดไส้กำลังดีมาให้ไทม์ชิ้นหนึ่ง กินเองชิ้นหนึ่ง ไทม์ก็รับมากินอย่างว่าง่ายก่อนจะลุกไปรับขนมที่แม่ของน้องแบ่งให้

                “อาทิตย์นี้น้าเตยจะเข้าไปรับขนมไหมครับ จริงๆ ไทม์เอามาให้ก็ได้นะ ช่วงนี้ผ่านแถวนี้บ่อยครับ”

                “เดี๋ยวน้าไปเอาเอง ไปช่วยแม่เราทำด้วย แต่ว่าสิ้นเดือนน่าจะพักขายสักช่วงหนึ่งนะน้าว่าจะหยุดงานแล้วพาน้องไปทะเล”

                “จะไปทะเลเหรอแม่ ที่ไหนอ่า ที่พี่ลูกจันทร์อยู่ปะครับ?”

                “ใช่ครับ คุณลุงจะพาน้ำตาลไปเที่ยวทะเลตอนสิ้นเดือนนะ ไปหาพี่ลูกจันทร์กับพี่น้อยโหน่งไง”

                “น้ำตาลอยากไปๆๆ”

                “ได้ไปแน่นอน แต่น้ำตาลอย่าลืมขอบคุณคุณลุงนะ เขาใจดีกับน้ำตาลมากเลย”

                พอได้เห็นความพยายามสานสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่มีแผนจะสร้างครอบครัวร่วมกัน ไทม์ก็รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงเรื่อยๆ เพราะแม่น้องกับลุงคนนั้นดูท่าจะไปได้ดี ยิ่งน้ำตาลไม่มีอาการต่อต้านแบบนี้ไทม์ยิ่งกลัว กลัวว่าสักวันหนึ่งจะห่างกันขึ้นมาจริงๆ

                ไทม์ขอตัวกลับบ้านในทันที เมื่อกลับมาถึงก็ยังอดคิดกังวลไม่ได้ ความวิตกของเขามันสร้างลางสังหรณ์บางอย่างว่าน้องจะไม่อยู่ตรงนี้ แล้วเราจะไม่สนิทกันเหมือนอย่างเคย ดูจากรูปการณ์แล้วมันมีความเป็นไปได้ค่อนข้างสูงเลยทีเดียว แล้วยิ่งตัวน้องเปิดใจให้ฝั่งนั้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าจะเสียน้องไปเร็วเท่านั้น

                ตัวไทม์เองก็ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่มีสิทธิห้ามไม่ให้น้องไป ไม่มีสิทธิเสี้ยมสอนให้น้องไม่ชอบฝั่งนั้น ที่จริงมันดีเสียด้วยซ้ำที่น้องจะมีครอบครัวใหม่ที่ดีกว่าเดิม มันดีต่อตัวน้องในเมื่อฝั่งนั้นการงานมั่นคงกว่า มีกำลังส่งเสียเล่าเรียนลูกทั้งสองคนให้มีอนาคตที่ดีโดยไม่ลำบาก ทุกอย่างมันดีต่อตัวน้ำตาลหมดเลย

                ในกรอบของคำว่าพี่น้องระหว่างไทม์กับน้ำตาลมันทำอะไรไม่ได้เลย นอกเสียจากมองน้องอยู่ในมุมมืดของตัวเองอย่างเจียมตัว แต่จะไม่ให้ไทม์ห่วงเลยก็ไม่ได้ เขาเคยสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าอยากดูแลเด็กคนนี้ให้เติบโตอย่างมีความสุข ไม่ว่าวันข้างหน้าน้องจะต้องเผชิญปัญหาอะไรไทม์ก็อยากเป็นคนที่คอยช่วยเหลือ เป็นคนที่ทำให้น้องสบายใจ ในฐานะพี่ชายใจดีก็ได้

               

                วันต่อมา

                วันนี้ไทม์มีนัดติวสอบกับเพื่อนตอนบ่ายกับเพื่อน การติวยังคงเข้มข้นไปทั่งช่วงบ่าย แต่ละคนมุ่งมั่นตั้งใจไม่น้อยเพราะวันพรุ่งนี้ต้องสอบสองวิชาทั้งเช้าและบ่าย วันหยุดสองวันที่ผ่านมาจึงต้องติวเข้มทั้งสองวิชาเลย

                “มีใครไม่เข้าใจตรงไหนอีกไหม ตอนนี้เราก็ดูจะเข้าใจกันหมดแล้วนะ”

                ข้าวปั้นถามขึ้น หลังจากสลับกันอธิบายและทำโจทย์ยากๆ กับครบทุกคนเสร็จเรียบร้อย ความเข้าใจในเนื้อหาของทุกคนในตอนนี้ไปในทิศทางเดียวกันหมด ตามตำราไม่ผิดเพี้ยน

                “งั้นก็พอเถอะ กูเวียนหัวจะอ้วกแล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยมาสรุปกันอีกรอบก่อนเข้าสอบแล้วกัน”

                เต็งหนึ่งถอนหายใจก่อนจะเก็บหนังสือลงกระเป๋าเป็นคนแรก พร้อมทั้งหยิบมือถือที่วางรวมกันมาคืนเพื่อนๆ ในกลุ่มจนครบทุกคน และเมื่อทุกคนได้รับแน่นอนว่าย่อมเข้าโลกส่วนตัวทันที แต่ละคนนั่งเสพโซเชียลของตัวเองไป

                “พวกมึง สิ้นเดือนไปทะเลกัน”

                “ปิดเทอมนี้ไม่กลับไปหาหลานมึงเหรอไอ้ไทม์ น้องทอร์ชอ่ะ”

                “ก็ไปทะเลก่อน”

                “มึงไม่ใช่คนชอบทะเลอ่ะ เคยบอกว่ามันเหนียวตัว ไม่ชอบไม่ใช่เหรอ เห็นชวนพวกกูขึ้นดอยตอนหน้าหนาวอย่างเดียวเลย”

                “กูก็ชอบเป็นบางวันไม่ได้เหรอ สิ้นเดือนนี้กูชอบทะเลแล้วไง”

                “มึงมีพิรุธไอ้ไทม์ มึงนัดใครไว้บอกมา”

                “ก็แค่อยากไปทะเลเฉยๆ เลยมาชวนพวกมึงไง”

                อย่างไทม์น่ะโกหกใครเขาไม่เก่งหรอก แค่เผลอหลบตาแวบหนึ่งเพื่อนก็จับได้หมดแล้ว แล้วเหตุผลที่ว่าชอบทะเลเป็นบางวันมันก็ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย แต่จะให้ยอมรับว่าไปทะเลตามน้ำตาลไทม์ก็ไม่กล้าบอก ไว้ตอนถึงที่โน่นเพื่อนคงจะรู้เอง คือไทม์ไม่ได้ตามไปเพื่อริดรอนความอิสระของน้องนะ เพียงอยากไปเห็นกับตาว่าลุงคนนั้นกับลูกชายเขาใจดีกับน้ำตาลมากน้อยแค่ไหนก็เท่านั้นเอง

                “แล้วสเตตัสเฟซบุ๊คมึงนะไอ้ไทม์ มีบ่นว่าแบบ ก็เป็นแค่พี่น้องจะทำอะไรได้ กลัวความห่างไกล ไม่อยากให้ไปเลย อยากหยุดเวลานี้ไว้ตลอดไปจัง แต่ละแคปชั่นคือเหมือนมีเมียแต่ก็ไม่มี มึงอาวรณ์ใครไม่ทราบ”

                “กูอินเพลงไง”

                “ทำไม น้องน้ำตาลจะย้ายบ้านเหรอมึงถึงเพ้อเนี่ย”

                “ทำไมมึงคิดว่ากูหมายถึงน้ำตาล กู กู.. กูเปล่านะ”

                “หมายถึงน้องน้ำตาลจริงๆ สินะมึงถึงติดอ่างขนาดนี้”

                “น้องยังเด็กมาก มึงอย่าคิดเกินเลยนะเว้ยกูขอร้องเลย ที่เรียนทุกวันนี้มึงไม่ต้องกลัวติดเอฟหรอก มึงควรกลัวติดคุกมากกว่าถ้ายังวอแวน้องมันไม่เลิกเนี่ย”

                “กูไม่ได้คิดไม่ดีกับน้อง กูสาบานนน กูไม่มีวันล่วงเกินน้องแน่นอน”

                จากนั้นไทม์ก็โดนเพื่อนรุมบ่นอีกพักใหญ่ จนสุดท้ายจึงจำใจเล่าให้เพื่อนฟังว่าน้ำตาลกำลังจะมีพ่อเลี้ยงลูกติดเข้ามา ไทม์จึงต้องห่วงมากขนาดนี้ กลัวว่าน้ำตาลจะอยู่ในที่ที่ไทม์ช่วยเหลือไม่ได้อะไรทำนองนั้น การไปทะเลครั้งนี้ไปเพื่ออยากเห็นความสัมพันธ์ของพวกเขากับตาตัวเองด้วย เพื่อความสบายใจ

                “ถ้าเป็นแบบนี้ก็แล้วไป แต่ถ้ามึงทำอะไรไม่ดีกับน้องซะเองพวกกูจะกระทืบมึงไม่เลี้ยงเลย มึงไม่เหมือนเลี้ยงน้องอ่ะ มึงเหมือนเลี้ยงเมียเลยนะกูพูดตรงๆ”

                “พวกกูไม่ได้ห่วงว่ามึงจะดูแลน้องไม่ดีนะเว้ย กูห่วงมึงจะถลำลึกจนตัวเองเจ็บเอง ไอ้ความรู้สึกรอน้องโตอ่ะมันไม่ได้มั่นคงเลย อีกตั้งเก้าปี สิบปี ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปได้ทั้งนั้น”

                “ก็พอจะเดาใจมึงออกแหละนะ แต่ขอเตือนว่าถ้าถอยได้ก็รีบถอยเถอะ เอาใจไปฝากไว้กับคนอื่นนานๆ มันไม่ดีหรอกมึง น้องยังเด็กมาก ยังรักษาใจมึงไม่ไหวหรอก อีกอย่างปัญหาครอบครัวน้องก็ให้แม่น้องจัดการเอง มึงก็คนนอกอ่ะจะทำไรได้มากวะ”

                แต่ละประโยคที่เพื่อนพูดมันก็เป็นความจริงทั้งนั้น คำพูดที่ตรงไปตรงมาแบบนี้ก็เรียกสติของไทม์ได้พอสมควร เขาเริ่มมองตัวเองใหม่ว่าปล่อยใจให้ถลำลึกไปแค่ไหนแล้ว ได้ถามตัวเองเป็นครั้งแรกว่าจะถอยดีไหม? แต่ในใจยังไม่มีคำตอบของคำถามนี้เลยสักนิด ตอนนี้ไทม์ได้แต่นั่งเงียบ

                “จริงๆ นี่ก็เป็นสัญญาณเตือนนะว่าสิ่งที่มึงกลัวมันจะเกิดขึ้นแน่นอน กูเองก็มีพ่อเลี้ยง ยังไงก็ต้องย้ายไปอยู่ด้วยกัน ตอนนี้น้ำตาลยังเด็กมากน้องเลือกไม่ได้หรอกมึง แต่วันที่น้องโตพอแล้วถ้าน้องไม่ไหวน้องจะออกมาเอง อย่างกูเนี่ย อยู่หอตั้งแต่ม.ปลายเพราะไม่สะดวกใจที่จะอยู่ร่วมกับเขา”

                “ทำไมอ่ะ พ่อเลี้ยงมึงไม่ดีเหรอ?”

                “เขาดีกับกูแหละ คือผู้ใหญ่รักกันก็ปล่อยเขาไป กูไม่ได้รู้สึกชอบหรือไม่ชอบด้วยซ้ำ เฉยมากกับการมีพ่อเลี้ยงแต่การอยู่คนเดียวกูสบายใจกว่า อย่างที่กูบอก สักวันถ้าน้องจะเลือกทางเดินเอง วันนั้นมึงค่อยดูแลน้องก็ยังไม่สายป้ะวะ ต้องให้น้องเลือกเอง แล้วมันเป็นเรื่องของอนาคตเว้ย”

                “เออๆ ไว้กูจะกลับไปคิด แต่สิ้นเดือนนี้ไปทะเลกับกูก่อน”

                แน่นอนว่าทุกคนตกลงที่จะไปทะเลกันอยู่แล้ว นานทีจะได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันครบแก๊งค์ อีกอย่างก็อยากคอยอยู่ดึงสติไทม์ด้วย กลัวว่าจะเผลอทำอะไรที่ไม่ควรทำกับน้ำตาล แล้วก็อยากสอดรู้สอดเห็นว่าตอนสองคนพี่น้องอยู่ด้วยกันมันจะเป็นยังไง อะไรทำให้ไทม์หลงน้องหัวปักหัวปำขนาดนี้

               

_________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

อย่างเพื่อนว่า ไม่ต้องกลัวเรียนติดเอฟ กลัวติดคุกก่อนดีกว่า 55555555555 ดีนะเพื่อนคอยเตือนสติ เราชาวแม่ต้าวเด่กอ้วงก็หายห่วง ถ้าอิพี่เกินเลยเพื่อนพร้อมแจ้งความแทนเราแล้ว


 

กิจกรรมพิเศษ!

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม


 

รายละเอียดการอัพนิยาย

-จะอัพสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

-ตอนที่ 20 จะติดเหรียญทอง 500 เหรียญทองต่อพาร์ท 1 ตอนคือ 2 พาร์ท

-เมื่ออัพจบแล้ว จะย้อนขึ้นไปติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไป

*นิยายรูปเล่มจะเปิดพรีวันที่ 1 มิถุนายน - 15 กรกฎาคม*


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #70 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 09:09

    คิดหนักแล้วพี่ไทม์

    #70
    0
  2. #69 ลิงน้อยสุดเอ๋อ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 21:14
    ใช่ เพื่อนพูดถูก พี่ต้องคอยดูห่างๆ รอน้องโตแล้วตัดสินใจ
    #69
    0