น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 22 : EP.11 เด็กดื้อ [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    30 เม.ย. 63

EP.11

เด็กดื้อ

[2/2]


 

                ถ้าคิดตามที่เล่ามา น้ำตาลก็งอแงมากไปจริงๆ แต่กลับทำให้ไทม์สะท้อนใจมากกว่าเพราะที่ผ่านมาเป็นไทม์เองที่เตรียมทุกอย่างให้น้อง น้ำตาลแทบไม่ได้ลุกเลย ข้าวก็ถือมาวางให้ ป้อนให้ด้วย น้ำก็มีทั้งน้ำเปล่าและน้ำหวาน ไม่รวมขนมที่หามาให้ไม่เคยขาด ผลไม้อะไรที่น้องกินได้ไทม์ก็รู้และเตรียมให้เสมอ

                เป็นเพราะไม่ค่อยได้เจอกันหรือเปล่านะ น้ำตาลเลยต้องการถูกเอาใจเป็นพิเศษ แต่คนที่จะตามใจน้องได้ขนาดนั้นก็มีแค่ไทม์เสียส่วนใหญ่

                “เดี๋ยวไทม์คุยกับน้องเองครับ น้าเตยไม่ต้องเก็บนะเดี๋ยวให้น้ำตาลเก็บ ไทม์จัดการน้องเอง”

                “ถ้ายังดื้อไม่ยอมฟังก็ตีได้เลยนะ น้าไม่ว่า”

                ไทม์อุ้มน้องเดินเข้าห้องนอนของตัวเองโดยที่เจ้าตัวเล็กยังคงกอดพี่ชายใจดีพลางร้องสะอื้นไม่หยุด ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงที่ขอบเตียง จับน้องนั่งบนตักและหันหน้าเข้าหากัน น้ำตาลเองก็กลัวโดนไทม์ดุเลยใช้สองขาเกี่ยวเอวพี่แน่นพลางซบหน้าลงที่อกแกร่งไม่ยอมเงยหน้ามองคนพี่เลย

                “มองหน้าพี่หน่อย หยุดร้องก่อนนะครับ”

                “พี่จะดุหนู”

                “พี่ไม่ว่าอะไรหนูหรอก แต่เรามาคุยกันก่อนว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ หนูโกรธที่แม่ไม่หาน้ำหวานๆ ให้หนูเหรอครับ ถึงได้เขวี้ยงแก้วลงพื้น หืม ตอบพี่หน่อย”

                “ก็หนูอยากกิน ทำไมพี่ไทม์หาให้หนูได้แต่แม่หาให้หนูไม่ได้ หนูโมโห แม่ไม่เคยตามใจหนูเลย ฮึก”

                ความคิดแบบนี้ไม่ถูกต้อง จะรอให้ทุกคนมาตามใจไม่ได้ ไทม์ยังคงใจเย็นและสอนน้องอีกพักหนึ่งกว่าเจ้าตัวเล็กจะยอมสงบและสำนึกผิด หากว่ากันด้วยเหตุผล ค่อยๆ สอนกันไปเด็กก็จะเข้าใจเอง แต่ที่ทำให้น้ำตาลยอมฟังที่ไทม์พูดอาจเพราะความกลัว น้องกลัวว่าจะไม่ได้มาหาไทม์อีกเพราะวันนี้มาทำตัวไม่น่ารักที่นี่

                ให้น้องทำอะไรก็ได้ แต่จะไม่ให้มาเจอพี่ไทม์น้องก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน

                “ตอนนี้หนูควรขอโทษแม่หนูแล้วก็แม่พี่นะครับ ขอโทษที่ทำตัวไม่ดี แล้วบอกไปว่าครั้งหน้าจะไม่ทำอีก อ้อ อย่าลืมเช็ดน้ำที่พื้นแล้วเก็บแก้วไปไว้ในครัวนะ ดีหน่อยที่เป็นแก้วพลาสติกเลยไม่แตก”

                “หนู ... ฮึก หนูเสียใจ แม่กับป้าจะรักหนูเหมือนเดิมไหม พี่ไทม์รักหนูไหมถ้าหนูเคยทำตัวไม่น่ารัก”

                “ใครจะใจร้ายไม่รักหนูได้ลงคอล่ะครับ แค่หนูสำนึกผิดและไม่ทำอีกทุกคนก็ต้องให้อภัยอยู่แล้ว เรื่องเล็กนิดเดียวเอง แล้วทีหลังอยากได้อะไรบอกพี่ อย่างอแงกับแม่นะครับ แม่หนูทำงานเหนื่อยแล้วอย่าทำให้แม่ไม่สบายใจเลย พี่น่ะตามใจหนูได้ตลอด”

                น้ำตาลพยักหน้าก่อนจะซบหน้าออดอ้อนไทม์อีกครั้งจนเสื้อไทม์เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและน้ำมูก สุดท้ายไทม์ก็ต้องถอดเสื้อตัวเองมาเช็ดหน้าให้น้องจนสะอาด

                “พี่ไทม์ข๊าวขาว”

                “แน่ะ พอเลิกงอแงก็มือซนเลยนะเรา”

                มือเล็กลูบผิวขาวเนียนของคนพี่เล่นตั้งแต่ช่วงไหปลาร้าไล่ลงมาจนถึงหน้าท้อง แต่ก็ซุกซนได้ไม่นานไทม์ก็อุ้มน้องลงยืนกับพื้นแล้วไปหาเสื้อตัวใหม่มาสวม จากนั้นก็พาน้ำตาลออกจากห้องเพื่อไปรับผิดชอบกับสิ่งที่ก่อ

                น้องเดินไปพนมมือขอโทษทั้งแม่ตัวเองและแม่ของไทม์ตามที่ไทม์บอก ตัวไทม์เองก็เตรียมผ้ามาให้น้องเช็ดน้ำที่พื้น หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้วสถานการณ์ก็เริ่มดีขึ้นแต่น้ำตาลก็ไม่ยอมอยู่ห่างไทม์เลย ยังมีกลัวแม่จะดุอยู่บ้าง แต่เมื่อแม่ๆ เข้าครัวไปทำเบเกอร์รี่ต่อเจ้าเด็กน้อยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที

                ไทม์หากระดาษกับดินสอมาให้น้องวาดรูปเล่น พลางเปิดกาตูนเรื่องหนึ่งให้น้องดู โดยที่ตัวเขาเองก็เดินเข้าครัวมาหยิบผลไม้และขนมต่างๆ ออกมาเพื่อจะเตรียมให้น้องอย่างเช่นทุกครั้ง

                “น้าว่าที่น้ำตาลเอาแต่ใจก็เพราะมีไทม์คอยตามใจนี่แหละ ไม่ต้องเอาอะไรไปให้หรอก อยากกินอะไรให้น้องมาหยิบเองเถอะ”

                “อ๋อ นี่ไทม์จะกินเองครับน้าเตย”         

                พูดไปเพื่อลดความขุ่นเคืองเท่านั้น หยิบของกินออกมาเต็มไม้เต็มมือขนาดนี้จะบอกว่ากินเองคนเดียวก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี ไทม์จึงรีบเดินหนีออกมาจากห้องครัว ปล่อยให้แม่ๆ ทำขนมกันต่อไปจะดีกว่า

               

                15.50 น.

                วันนี้ไทม์มีเรียนตอนห้าโมง เลิกหนึ่งทุ่ม ที่จริงมีเรียนตั้งแต่บ่ายสามตามตารางเรียนแต่วิชาตอนบ่ายยกคลาสจึงเหลือแต่ตอนเย็น พอวันนี้ได้เล่นกับน้องไทม์ก็ไม่อยากไปเรียนเลย รู้อยู่แล้วว่าคงกลับมาไม่ทันน้องแน่ เห็นว่าขนมในครัวเหลือแต่ทำคุกกี้อย่างเดียวก็เสร็จ พอเสร็จก็กลับ ไทม์คงกลับมาไม่เจอน้ำตาลแน่ๆ

                ร่างสูงอยู่ในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาด กำลังผูกเนกไทน์พลางมองเด็กน้อยที่นอนหลับกลางวันอยู่บนโซฟา ซึ่งเป็นไทม์เองที่กล่อมน้องหลับก่อนที่ตัวเขาจะลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวเพื่อไปเรียน แววตาเสียดายปรากฏชัดเสียจนพาให้มือที่กำลังจับเนกไทน์ชะงักกึก

                ก็ไม่ได้เจอกันบ่อย วันนี้ไม่ไปเรียนเสียเลยดีมั้ง...

                นั่นก็ได้แค่คิดเพราะในวิชาที่กำลังจะไปเรียนนั้นมีวันนี้มีสอบควิซเก็บคะแนนดิบสองคะแนน ถึงจะเป็นคะแนนที่น้อยแต่กลับช่วยได้มากเมื่อไปรวมกับคะแนนที่กำลังจะสอบกลางภาค ไทม์ยอมทิ้งคะแนนส่วนนี้ไม่ได้ เขาจึงยิ่งเสียดายและได้แต่ยืนมองน้องตาละห้อย

                ไม่เป็นไร อาทิตย์หน้าค่อยเจอกันก็ได้...

                ไทม์เดินเข้าไปย่อตัวนั่งข้างโซฟา ก่อนโน้มหน้าลงไปหอมแก้มกลมแผ่วเบาและจำใจหันหลังเดินออกมา วันนี้ไทม์เลือกที่จะขับรถไปเรียนเพราะเขาออกบ้านช้า คาดว่าจะไม่มีเวลานั่งรอรถเมล์แล้ว แต่ก่อนที่จะออกไปเรียนก็ไม่ลืมที่จะแวะหาพ่อที่ร้านทองก่อนเพื่อบอกกล่าว จากนั้นไทม์ก็ขับรถตรงดิ่งไปที่มหาวิทยาลัย

 

                20.35 น.

                หลังจากกลับมาถึงบ้านก็พบว่าน้ำตาลและแม่กลับไปแล้วจริงๆ ไทม์ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา เอียงตัวอ้าปากงับส้มจากมือพ่อก่อนที่พ่อจะนำเข้าปาก พอแม่จะกินบ้างไทม์ก็รีบงับไว้กินเสียเอง เขาก็ชอบกวนพ่อแม่แบบนี้เสมอจนเกิดเสียงหัวเราะขึ้นภายในบ้าน

                “กล่องขนมอะไรอ่ะแม่”

                ไทม์ชี้ไปที่กล่องท็อปเปอร์แวร์ใสที่ด้านในบรรจุคุกกี้ด้วยความประหลาดใจ ปกติแม่จะเก็บคุกกี้ใส่โหลนี่นา

                “น้ำตาลทำให้ไทม์ สิบชิ้น บอกให้ไทม์กินให้หมด”

                “ห้ะ น้องทำเองเหรอ”

                “แม่ผสมแป้ง กำลังช่วยกันบีบลงถาดกับเตย น้ำตาลเดินเข้าไปหาบอกว่าขอทำให้พี่ไทม์บ้าง แม่เลยแบ่งแป้งให้น้องทำ”

                “ฝากให้ไทม์กินแล้วได้บอกอะไรอีกไหม ตอนไทม์ไปเรียนน้องดื้ออีกไหมแม่”

                “ไม่ดื้อ ปกติก็ไม่ดื้อนะแต่วันนี้คงงอแงตามประสาเด็ก เจ้าทอร์ชงอแงกว่านี้อีกแม่ว่า”

                “น้ำตาลน่ารักจะตาย ดื้อหน่อยก็พูดดีๆ น้องก็รู้เรื่องแล้ว”

                “แต่เตยก็ไม่ได้ตีลูกแรงนะ ตีขู่ไปอย่างนั้นแหละ แม่ยืนดูอยู่”

                “ไทม์เห็นน้องร้องไห้ไทม์ก็ตีไม่ลงแล้วแม่ เด็กอะไรตอนยิ้มก็น่ารักเป็นบ้า ตอนร้องไห้ก็น่าสงสาร”

                อยู่พูดคุยกับพ่อแม่ได้พักใหญ่ไทม์ก็ขอตัวเข้าห้อง โดยไม่ลืมคว้าขนมที่น้องทำให้ติดมือเข้าห้องนอนไปด้วย และเมื่อไทม์เปิดกล่องออกก็ถึงกับยิ้มไม่หุบ ก็เจ้าตัวเล็กดันทำคุกกี้รูปหัวใจให้เขาทุกชิ้นเลย แม้จะเป็นหัวใจที่ไม่ได้สวยงามทว่าไทม์กลับนึกภาพตอนน้องทำออกเลยว่าตั้งใจแค่ไหน

                ว้า ตัวไม่อยู่แต่ก็ยังทิ้งหัวใจไว้ให้พี่ไทม์ตั้งสิบดวงแน่ะ...

                ก่อนจะกินไทม์ก็ขอถ่ายรูปเก็บไว้สักหน่อย แต่ไม่ได้เก็บไว้ดูคนเดียวหรอก ไทม์ยังคงนั่งยิ้มกว้างพลางเลือกรูปที่ถ่ายเพื่ออัพลงโซเชียล พอเลือกรูปได้แล้วก็คิดแคปชั่นสั้นๆ ง่ายๆ ว่า ‘น่ารัก’

                จากนั้นคุกกี้รูปหัวใจชิ้นแรกก็ถูกนำเข้าปาก และตามมาด้วยชิ้นที่สอง และสาม กระทั่งไทม์กินไปยิ้มไปจนหมดสิบชิ้นตามคำสั่งของเจ้าเด็กน้อยที่กำชับว่าต้องกินให้หมด

                ติ๊ง

                เสียงแจ้งเตือนเฟซบุ๊คดังขึ้นไทม์จึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นดู เห็นว่าเพื่อนในกลุ่มมาคอมเมนต์ถามกันใหญ่ว่าคุกกี้รูปร่างบิดเบี้ยวน่ารักตรงไหน ปกติไทม์จะไม่ค่อยอัพเดตอะไรในโซเชียลบ่อยนักนอกจากไปเที่ยวต่างจังหวัดนานๆที ไม่แปลกที่เพื่อนจะแตกตื่นกับภาพคุกกี้นี้ คุกกี้ที่ใครคงมองว่ามันไม่ได้น่ารักอะไร แต่...

                [ที่น่ารักไม่ใช่คุกกี้ หมายถึงคนทำ]

                ไทม์พิมพ์ตอบคอมเมนต์เพื่อนไปแบบนั้น ก่อนจะคว่ำจอมือถือแล้วยกมือขึ้นลูบหน้าเมื่อรู้สึกว่าหน้ามันร้อนวูบวาบ

               

____________________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

ใครอ่านแล้วไม่ยิ้มคือใจแข็งมากเลยน้าาาา 5555555555555 เป็นน่ารักมุ้บมิ้บนะยัยเด็กคนนี้


 


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #118 kung0841560683 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 22:40

    น้อนน่ารักสุดๆ

    #118
    0
  2. #47 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 13:32

    น้องทำอะไก็น่ารักไปหมดแหละ

    #47
    0