น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 20 : EP.10 เปิดเทอมใหม่หัวใจว้าวุ่น [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

EP.10

เปิดเทอมใหม่หัวใจว้าวุ่น

[2/2]


 

ผ่านไปพักหนึ่งที่น้ำตาลอาบน้ำเสร็จ  เจ้าตัวเล็กก็เดินนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เป็นกระโจมอกเข้ามาในห้องนอนของไทม์ เมื่อผิวบางสัมผัสกับแอร์เย็นก็กระโดดโหยงเหยงบ่นว่าหนาว

                  “นี่เสื้อพี่ไทม์ที่จะให้หนูใส่เหรอครับ”

                  “ใช่ครับ”

                  “แล้ว...กางเกงในตัวนี้ด้วยเหรอ หนูจะใส่ได้ไหมอ่า”

                  “คงหลวมไปแหละ แต่ว่าหนูดึงขึ้นสูงหน่อยแล้วกัน พุงเราน่าจะรั้งขอบมันได้อยู่”

                  “ว่าหนูอ้วนเหรอ”

                  “ไม่อ้วนหรอกจ้า ตัวแค่นี้กำลังดี กอดอุ่นดีครับ”

                  ไทม์ไม่ได้สนใจที่น้องแต่งตัว เขาคว้าผ้าเช็ดตัวอีกผืนออกไปอาบน้ำบ้างเหมือนกัน อาบเสร็จก็รวบเสื้อผ้าทั้งของตัวเองและของน้องติดมือกลับเข้าห้องมาด้วย ไทม์ใส่ชุดนอนสีเข้มขายาวตัวโปรด จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างกับน้องและเช็ดผมให้น้ำตาลอย่างเบามือ ส่วนเจ้าตัวเล็กพอรู้รหัสโทรศัพท์ของไทม์ก็ชอบเข้ามาเล่นเกม และไทม์ก็ไม่เคยว่าอะไรน้องเลย

                  “ว้า ตายอีกแล้ว ทำไมด่านนี้ยากจัง”

                  “ตอนแรกบอกแค่เกมเขี่ยเพชรหนูเล่นได้ พี่บอกแล้วว่าด่านหลังๆ มันยาก หนูก็ค่อยๆ เล่นไป”

                  “แบตพี่ไทม์จะหมดแล้วอ่า”

                  “ครับ เดี๋ยวพี่ชาร์ตนะ ถ้าหนูจะเล่นอีกก็ไปเอาไอแพดมาเล่นก็ได้ พี่โหลดเกมไว้ให้แล้ว”

                  เด็กน้อยลุกไปชาร์ตแบตมือถือให้ไทม์ จากนั้นเลยรวดหยิบไอแพดของไทม์มาเล่นอย่างที่ไทม์บอก แต่เพราะกางเกงที่น้องใส่มันไม่สบายตัวเท่าไหร่น้ำตาลเลยนั่งยุกยิกเป็นพิเศษ

                  “พี่ไทม์ หนูว่ากางเกงในพี่ไทม์มันแปลก ตรงนี้มันพอง มันมีรูด้วยอ่ะครับ”

                  น้ำตาลวางไอแพดและถกชายเสื้อยืดตัวใหญ่ขึ้นมาเพื่อให้ไทม์เห็นเจ้าปัญหาที่น้องเผชิญ กางเกงที่ไทม์ให้น้ำตาลใส่มันคือกางเกงผู้ชายแบบรัดรูป ที่ขอบกางเกงเป็นยางยืดสกรีนยี่ห้อเอาไว้ ส่วนขาจะยาวมาถึงต้นขาบน และเป้ากางเกงสามารถเปิดออกมาทำธุระได้

                  “พี่ใส่มันก็พอดี หนูตัวเล็กไงเลยหลวมหน่อย”

                  “แต่มันมีรู แล้วทำไมเป้ามันใหญ่ หนูไม่เคยใส่กางเกงในแบบนี้”

                  “มันก็โตตามตัวไงครับ หนูโตขึ้นก็จะใส่กางเกงแบบนี้ได้เองแหละ”

                  เจ้าตัวเล็กถอนหายใจเพราะคิดว่าคงอีกหลายปีเลยกว่าจะโตจนเป้ากางเกงที่พองนี่มันจะพอดีตัวได้ แล้วพี่ไทม์โตมากแน่เลย ตรงเป้าถึงใส่ได้ ซึ่งขนาดมันห่างไกลจากน้องมากจนน้องคิดว่าคงโตตามพี่ไม่ทันแล้ว ของน้องยังอันจิ๋วอยู่เลย

 

                  21.40 น.

                  หลังจากฝนตกมาสักพักน้ำตาลก็ได้แต่นอนขดตัวให้ไทม์กอด ต่อให้วันนี้ฟ้าจะไม่แรง ไม่มีเสียงฟ้าผ่าเสียงดังก็ตามที แต่เมื่อไหร่ที่ฝนตกน้องจะกลัวเป็นพิเศษเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฟ้าจะร้องเสียงดังขึ้นมาตอนไหน น้องกลัวมาก ไม่เคยอยู่คนเดียวได้ตั้งแต่ยังเล็ก

                  ไทม์นอนตะแคงกอดน้อง มองดูน้องเล่นเกมในไอแพดไปด้วย ซุกจมูกดอมดมหลังคอของน้องไปด้วย จนไม่รู้ว่าคนพี่หรือคนน้องเพลิดเพลินไปกว่ากัน

                  “พี่ไทม์ หนูง่วง”

                  “ง่วงก็นอนครับ มา พี่เก็บไอแพดให้”

                  “แล้วแม่จะมารับหนูกี่โมง หนูเล่นกับพี่รอแม่ก็ได้”

                  “นอนเถอะ เดี๋ยวแม่มาพี่ค่อยปลุก”

                  “ก็ได้ครับ”

                  เด็กน้อยพลิกตัวไปหอมแก้มไทม์ฟอดใหญ่ก่อนจะบอกฝันดี ปิดท้ายด้วยการจุ๊บปากหยักของพี่ไทม์ เล่นเอาร่างสูงนอนแข็ง... หมายถึงนอนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้เพราะทำอะไรไม่ถูก ปกติไม่ค่อยได้จุ๊บปากกัน โดยมากแค่หอมแก้ม ทว่านี่เป็นการจุ๊บครั้งที่สองที่ยังรู้สึกตื่นตระหนกไม่ต่างจากครั้งแรกเลย

                  แล้วก็เป็นไทม์ที่พลิกตัวขึ้นคร่อมน้องก่อนโน้มหน้าลงไปห้อมแก้มกลมข้างละห้าที ไทม์ดอมดมแก้มเนียนนั่นเข้าเต็มปอดอย่างหนำใจ

                  “รอบนี้ไม่รวมกับที่หนูทำการบ้านถูกรอบที่แล้วนะ รอบนั้นพี่ติดหอมแก้มหนูอยู่อีกยี่สิบสองครั้ง”

                  “ก็เหลือเท่าเดิมเหรอครับ”

                  “ใช่ครับ ยี่สิบสองครั้งนั้นไว้จะหอมในโอกาสอื่นเป็นรางวัล แต่ที่หอมเมื่อกี้เพราะหนูน่ารักพี่เลยอยากหอม”

                  “หนูน่ารักมากไหมครับ”

                  “น่ารักที่สุดเลยครับ”

                  “แล้วพี่ไทม์รักหนูไหม?”

                  “อืม...พี่รักหนูเหมือนที่หนูรักพี่นั่นแหละ รักแบบไหนก็แบบนั้น ไว้โตขึ้นจะรู้เอง รีบๆ โต”

                  “พี่ไทม์ชอบไล่ให้หนูไปโต หนูก็ตัวแค่เนี้ย ไม่รู้จะโตยังไงให้พี่ไทม์แล้วนะ กินนมทุกวันตัวก็เท่าเดิม กินเยอะก็ออกแต่พุง”

                  น้ำตาลเบะปากล่างลงด้วยความรู้สึกน้อยใจ พี่ไทม์ของน้องชอบบอกให้รีบโต อะไรๆ ก็บอกรอให้โตก่อนตลอดเลย แล้วโตเท่าไหร่ถึงจะพอใจ ตั้งอีกสิบเอ็ดปีอย่างนั้นหรือน้องถึงจะโตในสายตาไทม์ได้ น้ำตาลก็ไม่รู้จะเร่งเวลามาเอาใจคนพี่ยังไง

                  “พี่ก็ไม่ได้ไล่ให้หนูไปโตกับคนอื่นนี่ครับ หนูก็โตไปกับพี่นี่แหละ โตไปด้วยกันแบบนี้ก็ดีแล้ว”

                  “ถ้าหนูโตเท่าพี่ไทม์ ตอนนั้นพี่ไทม์จะแก่แล้วหรือเปล่า”

                  “ก็...พี่อายุมากกว่าหนูสิบสองปีอ่ะ”

                  “โห ห่างกันเยอะจัง พี่ไทม์อย่าเพิ่งรีบแก่ตายนะ รอหนูโตก่อน”

                  “เอ่อ น้ำตาล...”

                  “หมายถึงว่ารอหนูโตก่อน ถึงพี่ไทม์จะแก่หนูก็จะดูแลพี่ไทม์เอง”

                  พวกเขาคุยตอบโต้กันในอ้อมกอดอีกหลายประโยค ไม่นานเสียงเจื้อยแจ้วก็เปลี่ยนมาเป็นการอ้าปากหาววอดๆ และเงียบไปในที่สุด เมื่อน้ำตาลหลับสนิทไปแล้วไทม์ก็ยกยิ้มพอใจที่แผนของเขาดำเนินไปอย่างแยบยล

                  ไทม์ถ่ายรูปตอนน้องนอนหลับปุ๋ยไว้หลายรูป หลายมุม และเลือกรูปที่เรียบร้อยที่สุดส่งไปให้แม่ของน้องเพื่อรายงานสถานการณ์ หลังจากที่รู้ว่าวันนี้แม่ของน้องจะเข้ามารับน้องได้ตอนประมาณเที่ยงคืน ไทม์จึงกล่อมน้องนอนตั้งแต่สามทุ่มกว่า เพราะมีโอกาสสูงมากที่จะทำให้น้ำตาลได้นอนค้างคืนไปกับไทม์ด้วย

                  THE TIME : น้องนอนหลับไปแล้วนะครับน้าเตย วันนี้คงเล่นมาเหนื่อย ผมให้น้องอาบน้ำนอนไปแล้ว

                  THE TIME : นี่เพิ่ง4ทุ่มกว่าน้องก็หลับแล้ว ถ้าน้าเตยมารับตอนดึกน้องคงจะงอแงน่าดู

                  THE TIME : จริงๆ ให้น้องค้างที่นี่ก็ได้นะครับ พรุ่งนี้ก็วันเสาร์แล้ว ไม่ต้องรีบตื่นไปเรียน

                  THE TIME : น้าเตยจะได้ไม่ต้องนั่งรถวนไปมาด้วย ดึกดื่นอันตรายครับ

                  ร่างสูงกลัวแผนไม่สำเร็จเลยรีบเดินออกมาหาแม่ที่ดูทีวีอยู่ พร้อมบอกว่าน้ำตาลหลับไปแล้ว ให้น้องนอนค้างที่บ้านเถอะเพราะวันนี้น้ำตาลเล่นซนมา กินเยอะ และดูเพลีย สงสารน้องจะต้องหลับๆ ตื่นๆ เพื่อนั่งรถ

                  คนเป็นแม่ก็เห็นด้วยเพราะเห็นว่าน้ำตาลเป็นลูกเป็นหลานอีกคน อีกอย่างแค่เด็กคนหนึ่งมาอยู่ด้วยก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลย

                  “เดี๋ยวแม่บอกเตยแล้วกันว่าน้องนอนนี่ เราก็ไปเอาผ้ามาปูนอนพื้นนะ อย่าไปนอนเบียดน้องบนเตียง ตัวเองยิ่งชอบนอนดิ้นอยู่”

                  “โอเค”

                  ไทม์เดินไปขนผ้ามาปูนอนเป็นพิธีให้พ่อกับแม่เห็นไปอย่างนั้น ทั้งที่จริงเขาก็ขึ้นไปนอนกอดน้องบนเตียงอยู่ดี และไม่นานเสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นไทม์จึงรีบเปิดอ่าน

                  BAITOEY : น้าเพิ่งคุยกับแม่ไทม์เมื่อกี้เลย

                  BAITOEY : วันนี้ฝากน้องอีกสักคืนนะไทม์

                  THE TIME : ยินดีครับน้าเตย ไม่ต้องห่วงครับ

                  เมื่อตอบข้อความเสร็จไทม์ก็คว่ำโทรศัพท์ลงที่ข้างหมอน พลิกตัวตะแคงกอดน้องแล้วซุกหน้าเข้าที่หลังคอของน้ำตาลอย่างมีความสุข ตัวเขานั้นไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้นอนค้างอ้างแรมและนอนกอดน้ำตาลทั้งคืน

                  รู้ทั้งรู้ว่าโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยเพราะเทอมนี้เวลาของเขากับน้องไม่ลงตัวเลย แทบไม่ได้เจอ ไม่ได้คุย การเจอกันวันนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายมาก และไม่รู้ว่าทั้งเทอมนี้จะมีโอกาสแบบนี้อีกไหม น่าจะเอนเอียงไปทางไม่เสียมากกว่า

                  ช่วงเวลาเทอมนี้คงต้องทำใจไว้เลยว่าจะได้เจอกับน้องน้อยมากแค่ไหน แต่ไทม์ก็สัญญากับตัวเองไว้อย่างหนึ่งว่าทุกครั้งที่ได้เจอ ไทม์จะดูแลน้อง คอยสร้างรอยยิ้มให้น้องให้ได้มากที่สุด

                  ทว่าความคิดถึงของไทม์ก็ไม่รู้ว่ามีขีดจำกัดอยู่ที่ตรงไหน ไม่แน่อาจมีสักวันหนึ่งที่ไทม์โดดเรียนเพื่อไปรับน้องก็เป็นได้ หรือไม่ก็ยอมอ่อนเพลียตื่นเช้าเพื่อมาเจอน้องบ่อยๆ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ถ้าแลกคำการได้กอด ได้หอม ได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ ของน้อง ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนไทม์ก็ว่ามันคุ้ม


 

____________________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

ชมว่าน่ารักทุกตอนแล้วอ่ะ ยังไม่เหนื่อยจะชมนะเพราะน่ารักกันจริงๆ กลับมาอ่านอะไรที่ทำให้ยิ้มได้ก็ฮีลตัวเองเหมือนกันเนอะทุกคน ยิ่งสถานการณ์บ้านเมืองเราช่วงนี้ ถ้านิยายเราเป็นส่วนหนึ่งของรอยยิ้มนักอ่านได้บ้างก็คงจะดี


 


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #43 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 08:41

    หลงน้องหนักมากกกกกก

    #43
    0
  2. #42 momomai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 19:39

    I need healing
    #42
    0