น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 15 : EP.08 หาดทรายพาสเทล [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    6 ก.ค. 63

EP.08

 

หาดทรายพาสเทล

 

[1/2]

 

 

                       หลังจากเล่นน้ำกันจนน้องเริ่มบ่นว่าเหนื่อย ไทม์จึงมาน้องขึ้นฝั่งเพื่อเล่นทรายต่อ เขาซื้ออุปกรณ์เล่นทรายมาด้วยซึ่งมีทั้งที่ตักทราย แม่พิมพ์เล่นทรายรูปสัตว์ต่าง ๆ แล้วก็มีหุ่นคนอีกหลายแบบเลย ไทม์ไม่รู้ว่าน้องชอบอะไรเลยสุ่มเลือกซื้อมาเยอะแยะไปหมด ทว่าเมื่อน้องมาค้นดูแล้วไม่เห็นการ์ตูนตัวโปรดจึงรีบถามหา

                “ไม่มีมินเนี่ยนเหรอครับ หนูชอบมินเนี่ยน”

                “ไม่มีครับ พี่ไม่รู้ว่าหนูชอบมินเนี่ยน ไว้รอบหน้าจะพาไปซื้อตุ๊กตามินเนี่ยนตัวใหญ่ที่ห้างนะครับ”

                “โห พี่ไทม์นี่ใจดีเหมือนที่น้องเล่าให้ผมฟังจริงด้วย ถึงว่าน้ำตาลติดพี่จังเลย เป็นผมก็ชอบแหละคนคอยตามใจแบบนี้”

                น้อยโหน่งพูดตามความคิดซึ่งก็ไม่มีตรงไหนที่ไม่จริงเลย ไทม์ดูใจดีและเข้ากับเด็กได้ง่าย ขนาดน้อยโหน่งเองยังไม่รู้สึกเกร็งเลยตอนอยู่กับไทม์ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่จะว่าไปเหตุผลที่ไทม์ตามใจน้ำตาลขนาดนี้น่ะไทม์มีคำตอบให้นะ

                “ก็เพราะน้ำตาลน่ารักไงครับ เป็นเด็กดีพี่ไทม์เลยต้องตามใจบ่อย ๆ”

                เจ้าเด็กพอโดนชมก็ดีใจรีบส่งยิ้มหวานให้ทันที ไทม์ยิ้มตามแล้วยื่นมือมาบีบแก้มกลมของน้องทั้งสองข้างอย่างมันเขี้ยว ท่ามกลางสายตาของน้อยโหน่งที่มองสองคนนี้สลับกันก็ต้องยิ้มตามอีกคน ไม่ว่าใครก็คงสัมผัสได้ว่าไทม์เอ็นดูน้องมากแค่ไหน แล้วตัวน้ำตาลเองก็ติดพี่ชายใจดีคนนี้ขนาดไหน

                ไทม์พาเด็ก ๆ เล่นทรายโดยวางแผนกันไว้ว่าจะสร้างปราสาท ซึ่งก่อนหน้านี้น้อยโหน่งได้ทำกำแพงเมืองไว้ให้แล้ว เจ้าตัวเล็กบอกว่าทหารในเมืองนี้ต้องเป็นมินเนี่ยน เลยจะปั้นมินเนี่ยนสิบตัวเพื่อที่จะมาวางเป็นกองทัพทหารมินเนี่ยนที่หน้าเมือง แต่แล้วน้ำตาลก็ปั้นเป็นรูปร่างไม่ได้สักที ทำได้แค่บีบทรายให้แน่นจนเป็นก้อนกลม พอจะใช้ปลายนิ้ววาดหน้าตาทรายก็แตกเสียแล้ว

                น้องเริ่มหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ นั่งปั้นอยู่ตั้งนานไม่ได้สักตัวจึงเริ่มทำหน้าเบะ น้ำตาลปาทรายในมือลงพื้นแล้วกอดอกน้ำตาคลอ ยิ่งเห็นพี่ไทม์กับพี่น้อยโหน่งช่วยกันปั้นปราสาททรงแหลมนั่นเป็นรูปเป็นร่างก็ยิ่งน้อยใจตัวเองที่ทำไม่ได้อย่างพี่ ๆ เขา

                “พี่ไทม์ ๆ มีเด็กแถวนี้งอแงแหละ”

                น้อยโหน่งยู่ปากไปทางน้องที่นั่งน้ำตาคลอ ขอบตาเริ่มแดง แล้วไทม์จะอยู่เฉยได้ยังไงกัน เขาผละมือจากทุกอย่างแล้วใช้มือที่เปื้อนทรายเช็ดกางเกงตัวเอง ก่อนจะรีบเดินเข้ามานั่งซ้อนน้องจากทางด้านหลัง อุ้มน้ำตาลขึ้นนั่งบนตัก

                “หนูเป็นอะไรครับ หืม”

                “ปั้นยาก หนูไม่ทำแล้ว ไม่ทำมินเนี่ยนแล้ว”

                “ครับ ๆ ไม่ทำก็ไม่ทำ งั้นมาทำเป็นรูปสัตว์กันดีกว่า พี่ซื้อแม่พิมพ์มา แค่หนูเอาทรายใส่แล้วกดให้แน่นมันก็เป็นรูปเป็นร่างตามพิมพ์แล้ว ส่วนมินเนี่ยนเดี๋ยวถ้าหนูอยากปั้นอีกพี่จะซื้อดินน้ำมันให้ปั้นแล้วกันเนอะ น่าจะปั้นง่ายกว่า”

                “พี่ไทม์ซื้อตุ๊กตามินเนี่ยนให้หนูด้วยได้ไหมค้าบบ”

                ก็ถ้าน้องทำเสียงออดอ้อนขนาดนี้ คำตอบก็คงมีอย่างเดียว...

                “ได้ค้าบ หนูอยากได้อะไรพี่ไทม์จะซื้อให้หมดเลย”

                หน้ากลมที่บึ้งตึงเมื่อครู่ตอนนี้แปรเปลี่ยนมาส่งยิ้มกว้างให้คนพี่ทันทีเมื่อโดนตามใจ ไทม์ก้มลงฝังจมูกลงที่หัวทุยของน้องทีหนึ่ง ก่อนจะพาน้ำตาลตักทรายใส่แม่พิมพ์ที่เขาซื้อมา เปลี่ยนแผนจากกองทัพมินเนี่ยนเป็นกองทัพสัตว์น้ำแทน พอน้องอารมณ์ดีก็พาเสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้ง

                น้ำตาลสนุกกับการนั่งตักพี่ไทม์แล้วเล่นทรายไปด้วย ไม่นานน้อยโหน่งก็ก่อปราสาทเสร็จพอดีจึงมานั่งทำกองทัพสัตว์ด้วยอีกแรง

                “อ้าว เล่นกันอยู่ตรงนี้เอง”

                เสียงคุ้นเคยทำให้ไทม์หันไปมองพ่อกับแม่ก่อนพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้ ในมือของพ่อถือกล้องถ่ายรูปแล้วหันมาที่หนึ่งเด็กเล็กสองเด็กโต ไทม์จับมือน้ำตาลให้ชูสองนิ้ว สะกิดน้อยโหน่งให้มองกล้อง ก่อนที่ไทม์จะเงยหน้าแล้วส่งยิ้มให้กล้องบ้าง เสียงชัตเตอร์สองครั้งติดกันดังขึ้นจากนั้นพ่อของไทม์ก็ลดกล้องลงแล้วย่อตัวนั่งยอง ๆ ดูว่าเด็ก ๆ กำลังเล่นอะไรกันอยู่

                “คุณลุง คุณป้า สวัสดีครับ นี่ ๆ ๆ ๆ น้ำตาลทำปลาได้ห้าตัวแล้วครับ หอยอีกสองตัว สวยไหมครับ ๆ”

                เจ้าตัวเล็กยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างรู้มารยาททำให้น้อยโหน่งไหว้ตามเช่นกัน ก่อนที่น้องจะรีบอวดผลงานของตัวเองในทันที ทำให้พ่อและแม่ของน้ำตาลหัวเราะชอบใจใหญ่แถมชมเปราะว่าน้องเก่ง น้องทำปลาทำหอยสวยที่สุด เด็กน้อยได้รับคำชมก็ดีใจ แล้วพูดปิดท้ายไปว่า ‘พี่ไทม์สอนน้ำตาลทำครับ’

                คนเป็นพ่อเป็นแม่เห็นลูกชายยิ้มหน้าบานก็เข้าใจ รู้สึกว่าของเล่นที่ไทม์ตั้งใจหาซื้อมาเล่นกับน้องจะได้ใช้ทุกชิ้นอย่างคุ้มค่าแล้ว เรื่องเล่นกับเด็กขอให้บอกเพราะไทม์จริงจังแบบนี้เสมอ เมื่อก่อนตอนเลี้ยงหลานก็ชอบมาขอเงินพ่อแม่ไปซื้อของเล่นใหม่ให้เจ้าทอร์ช ขยันหาของไปหลอกล่อเด็กมาแต่ไหนแต่ไร

                “แม่ไปเดินถ่ายรูปกับพ่อก่อนดีกว่า เจอกันที่ห้องนะไทม์”

                “ครับแม่”

                 เด็ก ๆ เล่นกันต่ออีกครู่หนึ่งก็เริ่มเบื่อ จากที่ช่วยกันสร้างเมืองนี้เสร็จก็พากันทุบทำลายทรายให้กลับกลายเป็นสภาพเดิม ไทม์เก็บของเล่นอย่างเป็นระเบียบก่อนจะเดินไปซื้อน้ำมะพร้าวมาให้น้องทั้งสองคนคนละลูก ส่วนของตัวเองน่ะไม่ซื้อหรอก

                ร่างสูงยื่นมะพร้าวลูกหนึ่งให้น้อยโหน่ง อีกลูกหนึ่งให้เจ้าตัวเล็กของเขา ไทม์นั่งมองน้องดูดน้ำมะพร้าวราวกับรออะไรบางอย่าง กระทั่งดวงตากลมช้อนมองพี่ชายใจดีอย่างสงสัย

                “พี่ไทม์ไม่กินเหรอ น้ำพี่ไทม์อยู่ไหนอ่า”

                “พี่ไทม์ไม่มีน้ำครับ หิ๊วหิว คอแห้งด้วย”

                “กินกับหนูก็ได้”

                ไทม์ถึงกับเผยยิ้มกว้างรีบอ้าปากงับหลอดเดียวกับน้องทันทีที่น้ำตาลยื่นลูกมะพร้าวมาตรงหน้า นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้ใช้ปากสัมผัสภาชนะเดียวกับน้อง ครั้งแรกนั้นเป็นตอนที่น้ำตาลมาเล่นที่บ้าน ขณะกินข้าวก็มีป้อนกันบ้าง ชิมให้กันบ้างโดยใช้ช้อนเดียวกัน ส่วนดูดหลอดเดียวกันยังไม่เคย ก็เพิ่งจะเคยครั้งนี้แหละ

                ว้า...น้ำมะพร้าวก็หวาน รอยยิ้มน้องก็หวาน ยิ่งน้องส่งยิ้มให้จนตาหยีก็ยิ่งหวานเข้าไปใหญ่

                “พี่พอแล้วครับ หนูกินเถอะ”

                พวกเขาสามคนนั่งเรียงกันหันหน้าเข้าทะเล มองผืนน้ำกว้างใหญ่พลางสูดหายใจรับลมที่พัดโชยไม่ขาดสาย แต่ก็มีสายตาคู่หนึ่งมองเด็กน้อยเจ็ดขวบมากกว่าวิวสวยของทะเลเสียอีก ไทม์เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบแอบมองน้องนัก รู้แค่ว่าน้ำตาลน่ะน่ามองทุกมุมเลย นุ่มนิ่ม เพลินตา

                ยิ่งตอนที่น้องเผลอกัดหลอดจนปลายเกือบแบน แล้วก็พยายามจะดูดน้ำต่อทั้งที่ปลายหลอดเป็นแบบนั้น เจ้าตัวเล็กตั้งใจดูดเสียจนปากจู๋ แต่พอดูดน้ำไม่ค่อยขึ้นก็ถอดใจหันมาหาไทม์ทันที

                “หนูอิ่มแล้ว”

                “อิ่มหรือดูดไม่ขึ้น ก็หนูเล่นกัดหลอดซะแบนเลย”

                “ไม่อยากกินแล้วครับ อิ่มแล้ว”

                “ป้อนหน่อย มือพี่เลอะ”

                เลอะเพราะเพิ่งเอามือวางแหมะเล่นทรายในตอนที่พูดจบนี่แหละ น้ำตาลก็ตามพี่ไทม์ไม่เคยทัน บอกให้ป้อนก็รีบขยับตัวเข้าหาพี่ ใช้สองมือประคองลูกมะพร้าวยื่นไปให้ไทม์จนปลายหลอดแตะที่ริมฝีปากหยัก

                “โอ๊ะโอ ใช้หลอดเดียวกันเหมือนจุ๊บกันด้วยไหมน้า”

                ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

                ดูคำพูดคำจาของน้องเถอะ หัวใจของไทม์เต้นแรงอีกแล้ว...

                อยู่ดี ๆ ไทม์ก็หลบตาน้อง มือที่วางอยู่บนทรายก็ยกขึ้นมาเกาท้ายทอยจนผมเลอะทรายไปหมด พอทิ้งมือวางบนตักก็ดูเกะกะ จะเอาไว้ตรงไหนก็เก้กังไปเสียทุกที่ สุดท้ายไทม์ก็เสียอาการไม่สามารถดูดน้ำได้อีกต่อไป

                “เป็นไรอะพี่ มดกัดเหรอเห็นนั่งยุกยิก”

                “อ๋อ ปะ เปล่า...พี่เมื่อยหลังเฉย ๆ น่ะครับ”

                ไทม์ตอบน้อยโหน่งเท่าที่จะหาคำตอบแก้ขัดไปได้แล้ว ทว่าเมื่อน้ำตาลได้ยินว่าพี่ไทม์เมื่อยก็รีบวางมะพร้าวลงกับพื้นแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินอ้อมไปทางด้านหลังร่างสูง

                “หนูนวดให้พี่ไทม์เอง หนูนวดเก่งนะ แม่ใช้นวดประจำเลยครับ”

                ไม่ต้องรอให้ไทม์อนุญาต น้ำตาลก็จัดการวางมือลงบนบ่ากว้างแล้วออกแรงบีบนวดเป็นจังหวะ ไม่นานก็นั่งลงยอง ๆ แล้วใช้สองมือทุบสลับกันไปมาตามแนวหลังจากไหล่ลงมาถึงเอว ไทม์ก็นั่งให้น้องผลัดนวดผลัดทุบอยู่อย่างนั้นไม่หือไม่อือ ได้แต่นั่งยิ้มให้กับวิวทะเลอย่างไร้สาเหตุ

                ส่วนน้อยโหน่งตั้งหน้าตั้งตาดูดน้ำมะพร้าวของตัวเองจนหมดเลยไม่ได้สนใจว่ามีพี่ชายแถวนี้ทำหน้าแบบไหนอยู่ แล้วไม่นานน้ำมะพร้าวที่น้ำตาลกินไม่หมดก็ถูกน้อยโหน่งขโมยไปกินแทน แต่น้องก็ไม่ได้หวงเพราะไม่ได้สนใจมะพร้าวลูกนั้นอีกแล้ว สนใจแต่ว่าพี่จ๋าจะหายเมื่อยบ้างหรือยังก็เท่านั้นเอง

                “พอแล้วครับ พี่หายเมื่อยแล้วล่ะ”

                “หนูนวดเก่งไหมมมม”

                “เก่งมากเลยครับ”

_________________________________

 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 


 

 

TALK

 

ไม่รู้จะหาคำไหนมาหวีด อะไรที่มากกว่าอบอุ่น ละมุนมีไหม เพราะมันมากกว่านั้นจีงงงง

 


 

 

กิจกรรมพิเศษ!

 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง

 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31กรกฎาคม

 


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

 

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

 

TWITTER : @SiraClazzical

 


 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)

 


 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

 

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

 

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #28 momomai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 19:13

    ละมุนไปหมดดด ชอบค่า รอตอนต่อไปนะคะ

    #28
    0