น้องคนนั้น... คนที่น่ารักๆ น่ะครับ

ตอนที่ 12 : EP.06 ติดเด็ก [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    9 มี.ค. 63

EP.06

ติดเด็ก

[2/2]


 

                “หนูไม่อยากไปทะเลเหรอ พี่อยากไปนะ บรรยากาศคงดีมากเลย ได้เล่นน้ำด้วย”

                [ก็ที่นั่นไม่มีพี่ไทม์ หนูไม่อยากไป อยากเล่นกับพี่ไทม์อยู่ที่นี่]

                “หนูอย่าดื้อน้า พี่อยากให้หนูได้ไปเที่ยว อยู่แต่ในห้องมันอุดอู้ด้วยแล้วหนูก็จะเหงา อีกอย่างพี่สอบเสร็จก็อาทิตย์หน้าเลย ช่วงนี้เราก็ไม่ได้เจอกันอยู่ดีนี่ครับ”

                [พี่ไทม์ไล่หนูไปอยู่กับพี่ลูกจันทร์ พี่ไทม์ไม่อยากเจอหนูใช่ไหม]

                น้ำตาลเริ่มทำเสียงหงอย ทั้งอ้อนทั้งงอแงไปพร้อมกัน เหมือนรู้ว่าการอ้อนพี่ไทม์จะทำให้ได้สิ่งที่ต้องการเสมอ น้ำตาลเองก็ไม่เคยมีใครให้อ้อนนอกจากแม่ พอเจอไทม์ที่ตามใจเด็กเก่งก็เหมือนน้ำตาลจะได้ที

                “เดี๋ยวพี่ไปหาหนูที่ชะอำตอนสอบเสร็จดีไหม พาพ่อแม่พี่ไปพักผ่อนด้วย”

                [พูดจริงนะ อย่าหลอกหนูนะ พี่ไทม์โกหกน้ำตาลจะโกรธพี่ไทม์มากๆ เลยนะ]

                “ไม่ได้โกหกสักหน่อย แล้วหนูจะไปวันไหนครับ”

                [วันอาทิตย์นี้ครับ แม่หยุด เดี๋ยวแม่ไปส่ง]

                การพูดคุยกันเริ่มดีขึ้นเพราะน้ำตาลอารมณ์ดีมากเมื่อรู้ว่าพี่ไทม์จะตามไปชะอำด้วย ภาพในหัวน้องได้จินตนาการเอาไว้แล้วว่าจะเล่นทรายกับไทม์ที่ริมชายหาด ก่อประสาททรายด้วยกันเหมือนในกาตูน ทั้งที่น้ำตาลก็ไม่เคยไปทะเลมาก่อนเหมือนกัน ภาพในหัวคือภาพจำหลังจากได้ดูหนังหรือกาตูนที่มีฉากริมทะเล

                ที่จริงเหตุผลหนึ่งที่น้ำตาลไม่อยากไปครั้งนี้เพราะเขากลัว น้องไม่เคยไป รู้แค่ทะเลมันเป็นผืนน้ำที่กว้างใหญ่มาก มองไปสุดลูกหูลูกตา มีเพื่อนในห้องเคยไปแล้วมาเล่าให้ฟังก็เลยจำมา ดีหน่อยที่ไปอยู่กับพี่ลูกจันทร์ที่ถือว่าสนิทกันระดับหนึ่งคงดูแลน้องได้ความกลัวเลยลดน้อยลง แต่น้ำตาลก็ยังเป็นกังวลอยู่ดีเพราะในหนังที่เคยดูมันมีปลาฉลามอยู่ในทะเล

                ต่อให้เป็นฉลามก็ฉลามเถอะ มีพี่ไทม์ซะอย่าง พี่ไทม์เก่งที่สุด ปกป้องเขาได้แน่นอน น้ำตาลคิดแบบนี้ก็อุ่นใจขึ้นมาทันที

                เวลาผ่านไปนับยี่สิบนาที ได้เวลาส่งเด็กน้อยเข้านอนแล้ว ในแต่ละวันเขาจะคุยกันประมาณนี้ให้พอหายคิดถึง ไทม์พลิกตัวนอนคว่ำ คว้าโทรศัพท์มือถือมาปิดสปีคเกอร์แล้วนำมาแนบกับหูไว้ราวกับตั้งอกตั้งใจจะบอกฝันดีเด็ก หรือไม่ก็คงอยากได้ยินปลายสายบอกฝันดีเขาชัดๆ

                “ว่างก็โทรมาได้นะ ตอนไหนก็ได้ เดี๋ยวพี่จะรีบโทรกลับ”

                [คงเวลาเดิมแหละครับ แม่ให้คุยแค่ตอนนี้]

                “งั้นหนูขึ้นไปนอนบนเตียงหรือยัง?”

                [นอนบนเตียงแล้วครับ ห่มผ้าเรียบร้อย]

                “ฝันดีนะครับเด็กดี”

                [ฝันดีนะพี่ไทม์]

                “อย่าลืมบอกฝันดีแม่ แล้วหอมแก้มแม่ด้วยนะครับ”

                [ได้เลยยยยยยย บ๊ายบายค้าบบบ]

                ปลายสายตัดไปหลังร่ำลากันเสร็จ แต่ไทม์ยังคงอมยิ้มอยู่เช่นเดิม ก่อนนึกอะไรบางอย่างได้จึงรีบเดินออกมาจากห้องนอน เดินตามเสียงทีวีมาจนถึงห้องรับแขกของบ้านที่มีพ่อกับแม่นั่งดื่มชากันอยู่บนโซฟา

                “ไง ยิ้มหวานมาเลย คุยกับน้ำตาลมาเหรอ”

                “พอเห็นเราชอบเด็กแม่ก็อดนึกถึงตอนที่ไทม์เลี้ยงเจ้าทอร์ชไม่ได้ ถึงขั้นถกเสื้อแอ่นอกให้ทอร์ชดูด แม่ล่ะขำ”

                พอพูดถึงเรื่องนี้ก็พาเสียงหัวเราะมาให้ทุกคน นึกย้อนไปก็กลายเป็นเรื่องตลกและยังคงเป็นเรื่องเล่าได้อีกหลายปี คนเป็นพ่อและแม่รู้จักลูกชายคนนี้ดีกว่าใคร ไทม์เป็นคนที่ชอบเด็กมาก ชอบดูแลใครก็ตามที่เด็กกว่า โดยเฉพาะหลานชายสุดที่รักของไทม์ที่ไทม์เป็นฝ่ายติดน้องจนถึงขั้นมาขอให้แม่ย้ายโรงเรียนไปอยู่ลำปาง เพื่อที่จะได้เรียนกับหลาน อยากดูแลหลาน

ทว่าตอนนี้ทอร์ชเติบโตขึ้นมากแล้ว ไทม์เองก็ไม่ได้เจอเด็กที่ไหนน่ารักเท่าหลานตัวเองเลยจนมาเจอน้ำตาลนี่แหละ ความรู้สึกเอ็นดูมีท่วมท้นจนไทม์เองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ว่าเอ็นดูน้ำตาลขนาดนี้ได้ยังไงกัน

“พ่อ แม่ หลังสอบเสร็จเราไปเที่ยวทะเลกันเถอะ ไทม์อยากไป”

“ปีก่อนพ่อชวนไปเห็นบ่นว่าไม่ชอบลมทะเล มันเหนียวตัว อยากขึ้นเหนือไปรับอากาศเย็นๆ ปีนี้ทำไมถึงอยากไป?”

“ไปหาน้ำตาล แม่เอาน้องไปฝากญาติไว้ ญาติน้องเป็นเจ้าของรีสอร์ทที่ชะอำ”

“อ่า ได้ๆ ไทม์ก็ดูเรื่องที่พักไว้แล้วกัน ไม่พักรีสอร์ทเขานะพ่อเกรงใจ”

“โอเค ไว้เดี๋ยวไทม์มาบอกนะว่าเราจะไปวันไหนดี”

“ไปสนิทกับลูกเขามาก แม่เขาจะไม่ว่าเราเหรอ ดูแม่น้ำตาลก็ดุเหมือนกันนะ เขาจะเข้าใจไทม์ไหมว่าไทม์ชอบเด็ก ไม่ได้ว่าคิดไม่ดีกับน้อง”

ไทม์ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาพลางนึกหาคำตอบที่แม่ถามไปด้วย เอาเข้าจริงๆ ไทม์ก็รู้สึกได้ว่าแม่ของน้องไม่ได้ไว้ใจเขามากนัก ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว เขาคนนอก เพิ่งรู้จักน้ำตาลได้ไม่เท่าไหร่เอง ลูกชายอายุแค่เจ็ดขวบแม่ที่ไหนก็ต้องห่วงเป็นธรรมดาไทม์เข้าใจดี

“ไทม์รู้ลิมิตน่ะแม่ เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน เดี๋ยวน้ำตาลขึ้นมัธยมก็ไม่สนใจไทม์แล้ว ดูทอร์ชดิ ไทม์เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กพอโตขึ้นแค่ขอหอมแก้มยังให้ไทม์ไม่ได้”

“ก็ทอร์ชโตแล้ว แล้วนี่เคยไปหอมแก้มน้ำตาลแล้วหรือไง?”

เคยสิ น้ำตาลก็เคยหอมแก้มไทม์เหมือนกัน แต่ทำไมนะปากเจ้ากรรมถึงไม่กล้าตอบความจริงให้พ่อแม่รู้

“หึ ไทม์ไม่เคยหอมหรอก”

“ดีแล้ว เอ็นดูน้องได้แต่อย่าเกินเหตุ ลูกเขามีพ่อมีแม่”

“รู้แล้วน่า งั้นไทม์ไปอ่านหนังสือต่อนะ”

“เดี๋ยวก่อนนอนแม่อุ่นนมไปให้”

“ครับ”

ไทม์รีบเดินกลับเข้าห้องนอนเหมือนคนเหม่อลอย ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังตรงข้ามกับโต๊ะหนังสือพร้อมกับกำลังค้นหาคำตอบของคำถามหนึ่งในใจ ‘นี่เราเคยหอมแก้มน้ำตาลมากี่ครั้งแล้ว แล้วหอมทำไมนัก?’

คำตอบว่าหอมแก้มน้องทำไมน่ะง่ายมาก เพราะน้ำตาลน่ารักและไทม์เอ็นดูน้องมาก บางทีมันเขี้ยวก็หอม แต่ถ้าถามว่าหอมแก้มน้ำตาลไปกี่ครั้งแล้วไทม์กลับนับไม่ถูก ความรู้สึกเหมือนไม่ได้หอมบ่อยแต่กลับคำนวณออกมาไม่ได้ แม้ภาพในหัวพอจำได้บ้างว่าตอนหอมแก้มน้องมันรู้สึกยังไง แก้มกลมนั่งนุ่มนิ่มแค่ไหน พอหอมเสร็จแล้วน้องหันมายิ้มหวานให้แบบไหน

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

“เชี่ย ใจเต้นแรงทำไมวะตัวกู”

อาการใจเต้นแรงนี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ไทม์หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เช่นกันว่าเพราะอะไร จำได้ว่าเคยใจเต้นต่อหน้าน้ำตาลสองครั้ง ในตอนที่น้ำตาลพูดจาน่ารักบอกว่าคิดถึงไทม์ แล้วก็ตอนที่พาไปกินโจ๊กแล้วน้ำตาลบอกว่าอยากเป็นเมีย ตอนนั้นก็แอบใจเต้นแรงอยู่เหมือนกัน ซึ่งมันยังมีอีกหลายครั้งที่แอบกลับมาคิดถึงเรื่องน้องแล้วเผลอใจเต้นแรงอย่างเช่นตอนนี้

ตกลงว่าไทม์แค่ชอบเด็ก อ่อนโยนต่อเด็กทั่วไป หรือไทม์ชอบน้องกันแน่ คำถามนี้คงต้องหาคำตอบต่อไป ที่แน่ๆ มันคือความรู้สึกดีๆ ที่ไทม์มอบให้น้อง มันคือความเอ็นดูจากใจจริง น้ำตาลเองก็เป็นเด็กที่น่ารักมาก นุ่มนิ่ม เป็นเด็กดีพอที่จะให้ใครต่อใครหลงใหลได้ง่าย

นี่ไทม์แทบจะตั้งหน้าตั้งตานับวันรอที่จะไปเจอน้องที่ทะเลเลยก็ว่าได้ อยากเห็นว่าเด็กคนนั้นจะมีแรงวิ่งเล่นซนริมชายหาดได้มากแค่ไหน ตอนเล่นน้ำทะเลจะเผลอกลืนแล้วบ่นว่าน้ำเค็มปี๋เหมือนไทม์ตอนเด็กๆ ไหมนะ แล้ว...รอยยิ้มน้องกับดวงอาทิตย์อะไรจะสดใสกว่ากัน ไทม์อยากพิสูจน์แล้ว


 

_________________________________

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ไทม์อย่าทำน้อง


 

TALK

พี่มันเอ็นดูน้องมากจริงนะ แบบมากๆ สุดแสนจะเป็นพี่ชายใจดีของชั้น ถ้าเทอจะรักเด็กขนาดนี้นะไทม์ ชั้นจะมีลูกให้เทอเอง หุๆ


 


 

ติดตามนักเขียนได้ที่

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]

TWITTER : @SiraClazzical


 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)


 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #25 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 08:13

    หลงน้องหนักมากกกกก

    #25
    0
  2. #24 N2_nungning (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 10:25
    ไทม์เป็นคนชอบเด็กอ่ะใช่
    แต่กับน้ำตาลมันพิเศษไง
    #24
    0
  3. #23 momomai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 00:02
    ชอบน้องแหละ ดูออก อิอิ
    #23
    0