╫สนพ.SENSE BOOK╫ ► MY STUDENT เด็กคนนี้แฟนผม ◄

ตอนที่ 8 : บทเรียนที่ 8 [4/4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    17 ม.ค. 61

บทเรียนที่ 8

               

                ผมเริ่มถามตัวเองอีกครั้งว่าผมคิดถูกหรือคิดผิดที่เปิดทางให้พี่เขาเข้าถึงผมโดยการพาตัวเองมาหาเขาถึงที่แบบนี้  วันๆผมแทบจะไม่ได้เจอหน้าเพื่อนหลังเลิกเรียนเลยเพราะพี่พฤกให้ผมไปหาเกือบทุกวันที่เลิกเรียน  วันหยุดที่ผมมีแค่อาทิตย์ละสองวันเขาก็เอาไปหมด  เคยบอกเขาว่าเหนื่อยไปไม่ไหวแล้วนะแต่ผลสุดท้ายคือเขามาหาผมที่หออยู่ดี  ค่าเท่าเดิมเลยเนี่ย 

Rrrrrr

                นั่นไง  พอนึกถึงก็โทรมาเลย

                “ฮัลโหลพี่พฤก  ใกล้ถึงแล้วฮะ”

                [นั่งรถอะไรมา]

                “แท็กซี่สิครับ  เปลืองเงินจริงๆอาทิตย์นึงนั่งไปหาไม่รู้กี่รอบ”

                [พี่ก็จ่ายให้ทุกรอบนี่  รีบมา  คิดถึงแล้ว]

                แหม  เสียงอ่อนเสียงหวานเลยนะไอ้คำว่าคิดถึงเนี่ย

                “วันนี้ไม่มีบินเหรอฮะ”

                [มีบินตอนเช้า  นี่พี่กลับมาแล้วเนี่ย  วากินข้าวมาหรือยัง?  อยากกินอะไรเดี๋ยวพี่พาไปกิน]

                “ไม่ต้องหรอกครับ  เดี๋ยวผมแวะซื้ออาหารตามสั่งร้านหน้าคอนโดพี่ขึ้นไปให้  บินมาเหนื่อยๆก็พักบ้างเถอะครับไม่ใช่เอาเวลามาตามใจผมซะหมด  งั้นเดี๋ยวเจอกันฮะ  อีกไม่นานก็ถึงแล้ว”

                [แฟนพี่น่ารักจัง  เป็นห่วงพี่ด้วย  แล้วเจอกันครับ]

                ผมไม่รู้ว่าผมชินชากับคำว่าแฟนของพี่พฤกไปตั้งแต่เมื่อไหร่  ละเลยให้เรียกผมแบบนั้นโดยไม่ปฎิเสธมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้  ผมก็แค่ปล่อยผ่านให้มันผ่านหูเหมือนคำพูดอื่นก็เท่านั้นในเมื่อผมย้ำนักย้ำหนาว่าเราเป็นแค่แฟนเก่าของกันและกัน  พี่พฤกก็ยังคงเรียกผมว่าแฟนอยู่ดี  ที่ตามใจเขามากมายกว่าเมื่อก่อนคงเป็นเพราะผมปลงน่ะ

                ก็เล่นบีบบังคับผมทุกทางแม้กระทั่งพ่อแม่ผมก็โดนพี่พฤกล้างสมองไปหมดแล้ว  เวลาผมโทรหาแต่ละครั้งก็มักจะมีคำถามตามมาว่า  พี่พฤกเป็นไงบ้างลูก’  เหอะ  แล้วเขาจะเป็นอะไรล่ะฮะ  ก็ดูสบายดีมีความสุขมากกว่าผมอีก

                ผมยื่นเงินจ่ายพี่คนขับแท็กซี่ตามมิตเตอร์เป๊ะก่อนจะเดินไปสั่งอาหารที่ร้านอาหารตามสั่งเผื่อคุณชายเขาด้วยในมื้อเที่ยงนี้  เมนูที่ผมสั่งก็เป็นเมนูง่ายๆที่พี่เขาชอบ  ผัดกะเพราปลาหมึกและต้มยำรวมมิตรน้ำข้น  พี่พฤกเป็นคนที่กินข้าวแล้วไม่มีน้ำซุปไม่ได้  ทุกมื้อต้องมีอะไรเป็นน้ำเพื่อให้เขาซด  ส่วนผมน่ะกินได้หมดแหละ  เขากินอะไรผมก็ต้องกินอันนั้น

Rrrrr

            ตายยากจริง  โทรมาอีกละ

                [ฮัลโหล  ถึงไหนแล้วครับ  นานจัง]

                “โทรจิกอย่างกับไก่เลยนะ  ถึงแล้วครับตอนนี้รออาหารที่สั่งอยู่  ถ้าได้แล้วจะรีบขึ้นไปฮะ”

                [ร้านหน้าคอนโดอ่ะเหรอ?]

                “ครับ  น่าจะต้องรอคิวอีกสักสองสามคิวมั้ง  แค่นี้ก่อนนะครับ”

                โอ้ยน้อ  รำคาญ!!  วันนึงผมรับสายพี่เขาถี่มากกว่าคนในครอบครัวอีก  แทบจะทุกชั่วโมงเลยถ้าวันไหนเขาไม่ได้ไปบินนะ  ว่างเมื่อไหร่ก็จะโทรมาจนผมหาความพอดีไม่เจอแล้วเนี่ย  แอบภาวนาเหมือนกันว่าให้เขามีบินเยอะๆผมจะได้พักบ้าง  ทุกวันนี้วันพักผ่อนผมไม่เคยจะได้นอนเฉยๆอยู่ห้องหรอก

                “วา”

                “เอ้าพี่  ลงมาทำไมฮะ?”

                ร่างสูงที่อยู่ในชุดลำลองแสนสบายเดินกางร่มเข้ามาหาผม  ผิวขาวเมื่อสะท้อนกับแดดมันขาวสว่างไปหมด  โห  วันนี้ผมว่าพี่เขาดูเซอกว่าทุกวันแต่ทำไมหล่อจังวะ  สภาพเหมือนเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวหมาดๆน่ะ  ดูเส้นผมยังดูเปียกอยู่เลย

                “มาช่วยถือของ  ก็วาช้าอ่ะ”

แกร๊ก

                อ่า  เย็นฉ่ำดีจริงๆแอร์ห้องพี่พฤกเนี่ย  ทันทีที่เปิดห้องเข้ามาผมก็รีบเอาหน้าไปผึ่งแอร์เลยด้วยความร้อน  คืออากาศข้างนอกร้อนมาก  เหงื่อผมไหลเต็มหลังแล้วด้วย

                “จะกินข้าวเลยไหมพี่จะได้แกะ”

                “เดี๋ยวค่อยกินครับผมขอพักก่อน  ร้อนอ่ะ”

หมับ

                “ไปอาบน้ำสิ”

                “เห้ยพี่  ทำอะไร  ปล่อย!

                เมื่อวินาทีก่อนบอกให้ผมไปอาบน้ำ  แต่วินาทีต่อมาเขาก็เอื้อมมือมาถกชายเสื้อผมขึ้นเหนือหัวเหมือนจะถอด  ทว่าผมสะดุ้งแล้วก้าวถอยหลังหนีเขาได้ทัน 

                “นม  เมื่อกี้เห็นนมแล้ว”

                พี่พฤกชี้มาที่หน้าอกผมด้วยสีหน้ากวนประสาทสุดๆ  แต่มันใช่เวลาไหมล่ะ  คือผมร้อนแล้วก็หงุดหงิดเขาด้วย

                “พูดบ้าอะไร  อย่าเพิ่งกวนผมฮะ  ผมร้อนอยู่”

                “ก็คิดถึงอ่ะ  อยากกอด  ถ้าพี่ไม่ได้กอดวาตอนนี้พี่โพสรูปวาลงไอจีเลยนะ”

                “อย่านะ  พี่พฤกพี่อย่างอแงได้ไหมครับ  อายุสามสิบกว่าแล้วอ้อนเป็นเด็กไปได้”

                “พี่ก็อ้อนแค่กับวาไม่ได้อ้อนคนอื่นนี่”


LOADING [1/4]

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...


                จากนั้นร่างผมก็ลอยหวือขึ้นจากพื้นโดยฝีมือเขา  พี่พฤกอุ้มผมแล้ววิ่งไปยังห้องนอนก่อนจะโถมตัวลงเตียงและยังคงนอนกอดผมอย่างนั้นไม่ยอมปล่อย  เฮ้อ  เอาเลย  ถ้าไม่เหม็นเหงื่อก็กอดไปเลย  แม่งเอ้ย  ผมนี่มันห้ามอะไรเขาไม่เคยได้เลยสินะ  คนอะไรยิ่งแก่ยิ่งดื้อ  ยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งขี้อ้อน

                ไม่ไหวว่ะ  ขืนมาหาเขาทุกครั้งที่เขาต้องการแบบนี้วันนึงผมคงหมดแรงตายไปซะก่อน  แค่นั่งรถมาหาผมว่าก็เหนื่อยแล้วนะ  พอมาถึงยังต้องสู้รบปรบมือกับเขาอีกเหรอ  ในช่วงอาทิตย์แรกๆที่ผมมาหาเขาผมก็แอบคิดนะว่าจะขอเอารถที่บ้านมาใช้เพราะแท็กซี่บ้านเราไม่ใช่ว่าจะเรียกแล้วไปทุกคันซะเมื่อไหร่  มันค่อนข้างลำบากเพราะคอนโดพี่พฤกอยู่ไกลมาก  แต่ผมก็คิดได้อีกอย่างว่าผมจะดั้นด้นจะขับรถไปหาเขาทำไมกัน  ทุกวันนี้ผมยังไม่เอารถที่บ้านมาขับเลยเพราะขี้เกียจ  ตั้งแต่เลิกกับพี่พฤกไปผมก็ไม่ได้เที่ยวที่ไหนเลย  รถเลยไม่จำเป็น  ลำพังหอก็ใกล้มหาลัยอยู่แล้วแค่นั่งรถตู้สิบห้าบาทก็ถึง 

                ตอนที่คิดแผนแลกเปลี่ยนนี้ขึ้นมาผมก็คิดว่าเขาจะมีความเกรงใจผมบ้าง  ด้วยระยะทางที่ไกลกันและเวลาส่วนตัวของผม  แต่ความจริงคือเปล่าเลย  พี่พฤกติดผมงอมแงม  จะมีใครในโลกที่ยังคงตามติดแฟนเก่าของตัวเองแบบที่พี่เขาทำอีก  ไม่มีแล้ว  และผมดันตกอยู่ในสภาวะจำยอมเขาอย่างไร้ที่พึ่งด้วย  เคยดื้อแพร่งใส่เขาไปทีนึง  ตอนนั้นเขาก็มาทำให้ผมหงุดหงิดแบบนี้เลยโมโหไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ตัวผมเลย  จากนั้นเขาก็โพสรูปของผมที่เห็นครึ่งหน้าลงไอจี  แม่เจ้า  ผมแทบจะคุกเข่าขอร้องให้เขาลบ  รูปนั้นน่ะถ้าเพื่อนในห้องสักคนเห็นก็ต้องรู้ว่าเป็นผม  สุดท้ายเป็นยังไงล่ะ  ก็ต้องยอมเขาในที่สุด  ผมเครียดมากเลยนะที่เขาชอบเอาเรื่องโซเชียลมาขู่  เรื่องของเรามันให้ใครรู้ไม่ได้ในเมื่อสถานะมันไม่เหมือนเดิมแล้วไง  พี่เขาเป็นอาจารย์แล้วไม่ใช่แค่แฟนเก่า  แต่เขาเป็นอาจารย์ของผมด้วย  ช่องว่างของความเหมาะสมมันมีซึ่งผมต้องการจะรักษาตรงนั้นไว้  ไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมกับอาจารย์ตัวเองทำอะไรที่เขาเรียกว่าไม่เหมาะสมมาแล้วบ้าง

                ไม่มีอาจารย์คนไหนคอยเดินตามก้นลูกศิษย์ต้อยๆ  ไม่มีอาจารย์คนไหนทำตัวลุ่มล่ามใส่ลูกศิษย์ตัวเอง  ทั้งหอม  ทั้งกอด  ทั้งจูบ  มีแต่พี่พฤกกับผมนี่แหละที่นอกจากจะเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์มันก็มีคำว่าแฟนเก่าเข้ามาเอื้ออำนวยความสัมพันธ์นี้  ของมันเคยๆมันก็พูดยาก  ที่สำคัญเขาถือไพ่เหนือกว่าผม

                “นี่  จะเลิกกอดผมได้ยัง  กอดตั้งแต่เหงื่อหลังชุ่มจนมันแห้งหมดแล้วยังไม่ปล่อยอีก”

                “หิวแล้วเหรอ?”

                เอ๊ะ  จะหิวไม่หิวก็ควรจะเลิกกอดได้แล้วมั้ง  ถามเอาอะไรของเขา

                “ใช่  หิวด้วย  เมื่อยตัวด้วย  ทีหลังไม่ต้องทำตัวติดกับผมขนาดนี้ก็ได้นะครับ  บางทีก็อึดอัด”

                “เมื่อก่อนนอนกอดกันได้เป็นวันๆวาไม่เห็นบ่น”

                “ก็เมื่อก่อนเราเป็นแฟนกันไง  แต่ตอนนี้ไม่ใช่”   

                “ก็เป็นซะสิ  นี่ขนาดไม่ใช่แฟนวายังยอมให้พี่หอม  พี่จูบเลย  ถ้าได้เป็นแฟนคงมากกว่านั้นใช่ปะ?”

                “ทะลึ่ง  ทุกครั้งผมยอมพี่เหรอ?  ก็ไม่นะ  พี่บังคับผม  เลิกพูดแล้วไปกินข้าวเถอะฮะ”

                ผมรู้เลยว่าเขาจะพูดอะไรต่อ  พี่เขาต้องบอกว่าขนาดบังคับผมยังจูบตอบอะไรทำนองนั้นแน่ๆอ่ะ  ก็ตอนจูบกันมันเคลิ้มเลยมีการตอบโต้กลับบ้าง  แต่เริ่มต้นมันก็ไม่ได้มาจากความยินยอมของผมซะเมื่อไหร่

                วันนี้ทั้งวันผมใช้เวลาไปกับการเล่นเกมส์ในโน๊ตบุคของพี่พฤกเพราะอินเทอเน็ตที่นี่แรงมาก  แรงกว่าหอผมเยอะ  ส่วนพี่เขาน่ะเหรอก็มานั่งกอดผมอยู่นี่ไง  ไม่รู้เป็นบ้าอะไรของเขา  กอดผมได้ทั้งวันโดยไม่เบื่อซึ่งเมื่อก่อนพี่พฤกก็เป็นแบบนี้แหละ  เพียงแต่เวลาเขาอ้อนผมก็จะตามใจเหมือนเวลาที่ผมอ้อนเขา  เขาก็ตามใจผมเสมอ

                พูดก็พูดเถอะ  พี่พฤกเมื่อสองปีก่อนกับตอนนี้แทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยนอกจากอายุที่มากขึ้น  อ่อ  หล่อขึ้นด้วย  ผมว่าเขาดูเด็กลงนะ  หน้าเหมือนคนอายุยี่สิบกว่าเองอ่ะ  ส่วนนิสัยใจคออื่นๆก็เหมือนเดิม  อยู่ด้วยแล้วอบอุ่นแต่บางทีก็อึดอัดด้วยสถานะที่ผมปิดกั้นมันเอาไว้เอง  ถ้าถามว่าเราสองคนใครเปลี่ยนไปมากที่สุดก็คงเป็นผม


LOADING [2/4]


                “นั่งมองหน้าพี่ทำไม?  พี่หล่อมากเลยเหรอ?”

                ห้ะ  ผมมองเขาเหรอ?  เอ้า  ไม่เห็นรู้ตัวเลยอ่ะ

                “เอ่อ  ก็แค่มองแล้วนึกเรื่องเก่าๆน่ะครับไม่มีอะไร”

                “อืม  แผลใจมันก็ต้องมีกันทุกคนแหละ  พี่ขอโทษ  แต่พี่จะไม่สร้างมันซ้ำพี่สัญญา”

                คำสัญญาของเขามันยากที่จะเชื่อ  ผมรู้ว่าเขาจริงใจและจริงจัง  แววตาเขาที่จ้องมองผมมันสื่อความในในของพี่เขาหมดแล้ว  แต่ก็กลัวอยู่ดี  ไม่รู้สิ  ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเป็นและกำลังรู้สึกมันเป็นเพราะเขา  พี่พฤกยัดเยียดความเจ็บปวดให้ผมจนผมกลายเป็นคนกลัวความรักอย่างที่ผมกำลังเป็นอยู่  ก่อนหน้านี้ผมเหงา  ผมอยากมีแฟนนะ  แต่ติดอยู่ที่ผมกลัวนี่แหละเลยไม่มีใคร  ไม่กล้าที่จะมี  พอวันนี้พี่พฤกกลับมาอีกครั้งมันทำให้ใจผมทั้งอบอุ่นและกลัวไปพร้อมกัน  ผมสับสนโคตรๆ

                “กลับก่อนดีกว่า  นี่ก็ค่ำแล้วด้วยเดี๋ยวจะถึงหอดึก”

                “ใครบอกว่าพี่จะให้วากลับ  พรุ่งนี้ก็หยุดไม่ใช่เหรอ?”

                เหอะ  รู้ดีไปซะทุกอย่าง  

                “ไม่นอนฮะ  จะมานอนด้วยกันได้ยังไง  เสื้อผ้าอะไรผมก็ไม่มี”

                “ใส่เสื้อผ้าพี่สิ  หรือให้พี่กลับไปเอาที่คอนโดเก่าให้ก็ได้นะ”

                “คอนโดเก่า?”

                “ก็คอนโดที่เราอยู่ด้วยกันเมื่อก่อนไง  พอไม่มีวาพี่ก็อยู่ไม่ได้  เลยต้องออกมาซื้อที่นี่แทน”

                พี่พฤกบอกผมแบบนั้นก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนี  ทว่าจังหวะหนึ่งที่ผมเห็นใบหน้าหล่อเศร้ารวมถึงแววตาหม่นนั้นด้วย  หรือพี่เขาก็เจ็บเหมือนที่ผมเจ็บนะ  ผมไม่เคยไถ่ถามเขาเลยสักครั้งว่าระหว่างที่เราไม่มีกันพี่เขาเป็นยังไงบ้าง  ใช้ชีวิตยังไง  ไม่เคยถามเลยจริงๆ

                “แล้วที่นั่นเป็นไงบ้างครับ”

                “พี่ก็ไม่ได้กลับไปนานแล้วล่ะ  ทุกอย่างเหมือนเดิม  ข้าวของเครื่องใช้ของวามันยังวางอยู่ที่เดิมไม่เคยมีใครได้แตะต้องมัน”

                นี่พี่พฤกกำลังจะบอกผมเป็นนัยๆใช่ไหมว่าเขาก็ไม่ได้มีใครเหมือนกันในขณะที่เราเลิกลากันไป  ฟู่ววว  ทำไมผมต้องสงสารเขาวะ  ทำไมความรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาให้ได้

                “สองปีที่ผ่านมาพี่ทำอะไรอยู่  เป็นไงบ้าง”

                ในที่สุดผมก็ถามมันออกไป  คำถามที่ผมน่าจะถามเขาไปตั้งนานแล้วแต่ไม่เคยสนใจเรื่องราวของพี่พฤกเลยสักอย่าง  บางทีผมคงโดนพี่พฤกใส่ใจมากจนเกินไปทำให้ลืมแคร์ความรู้สึกเขา

                “พี่ไม่รู้จะเล่ายังไง  มันนานเกินจนเป็นคำแก้ตัวไปหมดแล้ว  พี่เสียใจไม่ต่างจากวาหรอกเพียงแต่พี่โตกว่าเลยควบคุมอารมณ์ได้มากกว่า”

                ก็คงจะจริงอ่ะ  พี่เขาคงเสียใจไม่นานเท่าผมหรอก  ผมน่ะเริ่มคุยกับเขาตอนม.4  มาคบกันจริงๆจังๆน่าจะช่วงขึ้นม.5  ตอนเลิกกันนั่นม.6  เทอมหนึ่ง  นึกดูสิว่ามันเป็นช่วงที่ผมกำลังหาที่เรียนต่อ  กำลังจะมีชีวิตที่โตขึ้นอีกระดับในวัยมหาวิทยาลัย  มันพังไปหมดเลยอ่ะ  ผมเรียนไม่ได้  สอบไม่ได้  ใจผมมันไม่สู้จะทำอะไรสักอย่าง  เพื่อนสนิทผมที่มีอยู่คนเดียวก็มาขอพี่พฤกไปจากผม  ตอนนั้นก็ตัดเพื่อนเลยล่ะ  แฟนที่รักมากก็ตัดเหมือนกัน  ผมไม่ไปโรงเรียนเลย  จะไปเฉพาะตอนสอบ  แม่ผมช่วยอ้างกับอาจารย์ว่าผมป่วยซึ่งความจริงคือใจผมต่างหากที่ป่วย  ส่วนเรื่องเรียนต่อมหาลัยตัดไปเลยเลย  ความฝันที่ว่าผมอยากเป็นนักบินแบบพี่พฤกนับเป็นศูนย์  แต่พ่อผมพามาเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้ในคณะการบินเนื่องจากเป็นมหาลัยเอกชน  ไม่ต้องสอบ  เลยได้มานั่งเรียนอย่างทุกวันนี้ไง  ผมเกือบเสียอนาคตของตัวเองไปเพราะผู้ชายคนนี้นะ

                “แล้วตอนนั้นพี่ทำกับผมแบบนั้นทำไม  พี่ไปมีอะไรกับไอ้โยมันทำไม  มันเพื่อนผมนะเว้ย!

                “น้องเขาเข้าหาพี่ก่อน  พี่ก็ติดต่อด้วยเพราะเป็นเพื่อนเราจะได้รู้ความเคลื่อนไหวเวลาวาอยู่ที่โรงเรียน  ไปๆมาๆมันก็เกิดขึ้นอ่ะ  พี่ผิดเองแหละวา  พี่ขอโทษ  ต้องให้พี่พูดคำนี้อีกตลอดชีวิตพี่ก็จะทำ”

                ช่วงนึงผมสังเกตุเห็นไอ้เพื่อนเวรนั่นพูดถึงแต่พี่พฤกบ่อยมาก  ผมก็เอะใจนะแต่ก็คิดว่าเพื่อนชมแฟนเราเลยไม่ได้ติดใจอะไร  มันคงพยายามจะบอกผมเป็นนัยๆล่ะว่าชอบแฟนผมอยู่  ผมไม่สนหรอกว่าตอนนั้นใครเข้าหาใครก่อน  รู้แค่ว่ามันเกิดขึ้นแล้วผมก็เสียใจมาก  ในหัวผมสำหรับเรื่องนี้ไม่เคยมีคำว่าให้อภัยใครเลยนะ  ผิดทั้งคู่  เลวทั้งคู่แหละ

                “พี่ไม่ต้องขอโทษผมก็ได้  ผมพูดตรงๆนะครับ  ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำขอโทษของพี่เลยสักครั้ง  อย่างว่าแหละมันผ่านมาสองปีแล้ว  ผมไม่ได้เจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อนเพียงแต่ผมจำเรื่องนั้นได้ดี”

                “พี่ก็ไม่ได้ลืมนี่  ยังจำทุกอย่างได้และเตือนใจตัวเองมาตลอดว่าจะไม่ทำให้วาเสียใจอีก  พี่ว่าสิ่งที่พี่ทำให้วาทุกวันนี้วาก็รู้สึกบ้างแหละ  ใจวาน่ะอ่อนจะตาย”

                พี่พฤกเดินเข้ามากอดผมและอุ้มผมไปนั่งตักเขาอยู่บนโซฟา  คางเรียวเกยอยู่บนลาดไหล่ของผมอย่างที่เขาชอบทำ  เฮ้อ  ผมแม่งก็บ้า  ยอมให้เขามานั่งกอดแบบนี้โดยไม่พูดอะไรสักคำแล้วเอาแต่บอกว่าโดนเขาบังคับ  สรุปผมรู้สึกยังไงกันแน่วะ

                “พี่พฤก  ถามไรหน่อยดิ่”

                “ว่าไงครับ”

                “พี่เอาอะไรมามั่นใจว่าการกลับมาครั้งนี้พี่จะไม่ทำตัวเลวๆให้ผมเสียใจอีก?”


LOADING [3/4]


                “อืม...เรื่องเก่าๆมันสอนพี่มั้ง  คือพี่จะทำตัวมั่วไปเรื่อยพี่ก็ทำได้วาแต่พี่ไม่ทำเพราะพี่มีวาแล้ว  ไม่มีใครอยากทำผิดซ้ำสองหรอก  พี่โตแล้วนะวา  พี่ไม่ได้โตแค่อายุแต่วุฒิภาวะมันก็โตขึ้น  รู้ว่าควรรักษาคนสำคัญไว้ยังไง  อย่างวาเองก็โตขึ้นนะ  เป็นหนุ่มแล้ว  วันนี้คิดเองทำอะไรเองได้แล้ว  วาเองคงทำทุกทางเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียใจเลยปิดกั้นพี่อยู่”

                พี่เขาเหมือนพ่อผมเลยอ่ะเวลาพูดจาจริงจังแบบนี้  และนิสัยอีกอย่างที่พี่พฤกเหมือนพ่อคือพูดจริงทำจริง  ถ้าเขาบอกว่าเขากลับมาเพื่อแก้ไขตัวเองและอยากคืนดีกับผมจริงๆ  มันก็อาจจะจริงมั้ง

                “อ่ะๆ  จะให้ผมนอนที่นี่ก็หาเสื้อผ้าให้ผมด้วยแล้วกัน”

                ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมยอมเขาอีกครั้ง  เอาวะ  ลองก็ลอง  ก็แค่เปิดใจอีกครั้งไม่ได้ให้เขาทั้งใจสักหน่อยแค่ซุ่มดูพฤติกรรมเขาไปสักระยะ  ถ้าดีก็อาจจะรีเทิร์น  แต่ถ้าแย่ก็บาย 

                “น่ารักมากกกก”

                พี่พฤกยื่นมือมาบีบแก้มผมทั้งสองข้างแล้วยืดเล่นไปมาเหมือนหมั่นเขี้ยว

                “แล้วเย็นนี้จะกินอะไรฮะ”

                “หนูอยากกินอะไรล่ะคะ”

                “ยะ  อย่ามาเรียกผมแบบนั้นนะ  ห้ามพูดคะขาด้วย  ขนลุก”

                “ฮ่าๆ  เดี๋ยวพี่ทำให้กินก็ได้  ไข่ตุ๋นของโปรดวาดีไหม?  อืม  หรือเราจะไปบ้านริมทะเลกันดี?”

                เพียงแค่ผมได้ยินคำว่าบ้านริมทะเลหูตาก็ลุกวาว  เขาน่ะฉลาดจะหาอะไรมาล่อผม  รู้ว่าผมชอบอะไรก็จะเอามันมาอวดอ้างให้ผมดีใจ

                “อยากกินกุ้งเผาร้านป้าจันทร์  แล้วพรุ่งนี้พี่มีบินไหมครับ?”

                “พรุ่งนี้หยุด  แต่อีกวันมีบินเช้า  แล้วมะรืนวามีเรียนกี่โมง?”

                “เช้าครับ”

                “งั้นก็ไปทะเลกันแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เย็นพี่ไปส่งที่หอ  เราก็เตรียมเสื้อผ้ามาไว้ที่นี่บ้างนะ”

                “ทำไมต้องเตรียมอ่ะครับ?”

                “เพราะวาจะต้องอยู่กับพี่ที่นี่  วันไหนพี่ไปรับส่งที่มหาลัยได้ก็จะส่ง  ถ้าวันไหนมีบินพี่จะให้เรากลับหอแล้วพอว่างก็มาอยู่กับพี่”

                มากไปหน่อยแล้วมั้ง  ชีวิตผมไม่ได้มีแต่เขานะ  ผมยังมีเพื่อนยังมีสังคมของผม

                “ไม่อ่ะ  ให้ผมอยู่กับเพื่อนบ้างเถอะ”

                “ได้  งั้นเที่ยวกับเพื่อนเสร็จก็มาอยู่กับพี่”

                ฟังเหมือนเขาจะใจดีตามใจผมนะ  แต่เชื่อผมไหมว่าถ้าวันไหนผมไปกินเหล้ากับเพื่อนจริงๆ  พี่พฤกต้องโทรจิกผมเป็นไก่แน่นอน

ฟอดดด

                “ไปทะเลกัน  พี่ชอบแบบนี้จัง  เหมือนเมื่อก่อนเลยเนอะ”

                พี่เขาดึงผมเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยรอยยิ้มหวานแบบที่ผมชอบมอง  ยังไงดีล่ะ  ใจผมมันเริ่มเปิดให้เขาอีกครั้งแล้วฉะนั้นอยากให้เขาใช้โอกาสนี้ทำอย่างที่เขาพูดให้ได้ก็แล้วกัน  ซึ่งผมจะไม่บอกเขาหรอกว่าผมคิดอะไรอยู่ตอนนี้กลัวเขาจะได้ใจ  พี่เขายิ่งหลงตัวเองอยู่  แล้วมาดูกันว่าพี่พฤกจะได้ใจผมไปอีกเป็นครั้งที่สองไหม  วันนี้อาจจะมีใจให้เพียงยี่สิบเปอร์เซ็น  หากวันข้างห้าพี่พฤกยังดีกับผมแบบนี้เปอร์เซ็นคงเพิ่มขึ้น  แต่ถ้าวันไหนผมจับได้ขึ้นมาว่าเขามีแนวโน้มจะมีคนอื่นอีก  วันนั้นผมก็เอายี่สิบเปอร์เซ็นของผมคืนมาโดยที่ไม่ต้องเสียใจอะไรมาก

                สำหรับคนที่เคยทำผิดอย่างเขา  โอกาสแค่นี้ผมว่ามันก็มากพอแล้วล่ะ

END  TALK

     


LOADING [4/4]

ไปหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์

 #เด็กคนนี้แฟนผม

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

1คอมเมนท์ 1กำลังใจนะคะ


กดแอดแฟนจิ้มที่รูป



กดติดตามเพจเค้าด้วยน้าาา  จิ้มรูปเบยย

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,341 ความคิดเห็น

  1. #1341 yeolbjin (@yeolbjin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 08:43

    น่ารัก
    #1,341
    0
  2. #1328 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 22:13
    เค อ่อนให้หน่อยนึงก็ได้!
    #1,328
    0
  3. #1306 my waffle (@wannisa22) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 09:15
    ทำดีแล้วลูก
    #1,306
    0
  4. #1254 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 08:45
    วาใจอ่อนไปแล้ว อยากให้วาคิดดีๆๆ
    #1,254
    0
  5. #1065 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 19:46
    ชอบรักต้องห้ามแบบแฟนเก่ามากค่ะ พฤกถ้ามาจีบครั้งแรกเป็นใครใครก็หวั่นไหว ใกล้ชิดกันขนาดนี้ใจแข็งได้สุดก็คงยาก ทำไมเป็นคนร้ายกาจแบบนี้ เอะอะพร้อมเปิดตัว ติดใจแฟนเก่าขนาดนี้ ถ้ามีผิดซ้ำสองโดนแน่ พฤกสัญญาแล้วนะว่าจะปรับปรุง เขาหวานกันทุกตอนเลย ความเกรงใจกลัวว่าที่แฟนเด็กเหนื่อยไปกลับอย่าได้หาจากพฤก555555 เราว่าถึงวาจะยอมก็ยอมเพราะยังรัก+มีเงื่อนไขนะ ขนาดนี้แล้วถึงจะทำผิดร้ายแรงเราว่าก็เริ่มต้นใหม่ได้อะ ส่วนที่ว่าสำนึกไหมเราว่าต้องดูไปเรื่อยๆ ถ้าสำนึกจริงเขาจะไม่ทำผิดซ้ำสอง ไม่ใช่แค่พฤกร่าเริงและขี้แกล้งก็หาว่าเขาไม่สำนึกก็ไม่ใช่นะ อุตส่าห์รู้ว่าวาโสดทั้งที ถ้าเรายังรักแฟนเก่าอยู่ แล้วรู้ว่าแฟนเก่าโสดเราก็ดีใจอะ55555
    #1,065
    0
  6. #844 boonaui (@boonaui) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 20:15
    เราว่าเราเข้าใจหลายๆคนนะว่าหงุดหงิดอีพี่แล้วไม่ชอบที่ดูน้องใจอ่อน​กับอีพี่มากไป​ แต่เขาเคยรักกันอะนะตอนนั้นน้องเจ็บมากแต่ก้อยังรัก​พอมากลับมาเจอก้อไม่แปลกที่ใจจะหวั่นไหว​ อีพี่เขาก้อรู้จุดอ่อนของน้องทุกๆอย่าง เดี๋ยวคงมีดราม่าให้เราได้แก้แค้นอีพี่กันแน่นอน​ สู้ๆนะไรท์เราเป็นกำลังใจให้​ เราชอบนะเรื่องนี้​ รอเรื่องต่อๆไป​ จุ๊บๆ
    #844
    0
  7. #788 sayorihime_2002 (@sayorihime_2002) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 20:35
    โอเคตัดสินใจได้ว่า จะรอเรื่ิองอื่นของไรท์ ขอบคุณค่ะ จะรอตอนอิพี่โดนเอาคืนให้น้ำตาตก
    #788
    0
  8. #743 Raina. (@raina-raina) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 05:40
    เราแอบสงสัย หลังจากเลิกกัน ทำไมพี่ตามหาน้องไม่เจอหว่า เข้าใจว่าน้องไม่ไปเรียน แต่พี่ไม่รู้จักบ้านน้อง? ไม่มีเบอร์/ที่ทำงานพ่อแม่ของน้อง? (พี่เป็นคนดูแลการเงินน้อง จะว่าไม่สนิทกับพ่อแม่น้องก็ไม่น่าใช่) ตอนหลังๆน้องเล่น social พี่ก็ search หาไม่เจอ?

    แล้วพี่นอนกับน้อง(และเพื่อนน้อง)ตอนม. 5 ไม่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์เหรอคะ? /แอ่ก โดนพี่ถีบ 555

    พี่เปิดเผยและตามติดน้องแบบนี้ ถ้ามีคนรู้ น้องโดนมองไม่ดีแน่นอน ยังไงก็ต้องมีคนครหาว่าได้คะแนนดีเพราะเป็นแฟนอาจารย์ (ไม่นับรวมเรื่องมีแฟนเป็นผู้ชายและแฟนอายุเยอะกว่ามาก) น้องเองก็รู้และกลัวเรื่องนี้ เราว่าพี่คิดน้อยไปหน่อย ถ้าเกิดอะไรขึ้น น้องโดนเต็มๆเลยน้า ไม่ดีๆ
    #743
    0
  9. #711 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 01:58
    ยังดีที่น้องวาให้โอกาส ถึงแม้จะเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าเปิดอยู่ อิพี่พฤกษ์ก็อย่าทำน้องเสียใจอีกนะ // ชอบเวลาอิพี่เรียกน้องว่าหนูจัง อิอิ
    #711
    0
  10. #710 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 22:15
    ดีใจนะที่วาเข้าใจ และใช้เหตุและผลอย่างมีสติในการให้โอกาสพี่พฤก ที่เหลือก็ให้เป็นหน้าที่ของพี่เค้าแล้วล่ะว่าจะทำได้มั้ย
    #710
    0
  11. #709 feemjkv (@tipwaree58) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 21:10
    เข้าใจวาหน่อยๆ น้องคงกัวเจบเหมือนครั้งก่อน สู้ๆงั้บบบ
    #709
    0
  12. #708 narudetsaen (@narudetsaen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 20:46
    สู้สู้น่ะคนแก่ วาเปิดใจให้แย้วอย่าทำให้วาผิดหวังน่ะ✌🏽
    #708
    0
  13. #707 narudetsaen (@narudetsaen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 20:44
    ฟินมากกกกกก😘
    #707
    0
  14. #706 Piti_09 (@Piti_09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 10:13
    มาเร้วๆๆนะไรท์
    #706
    0
  15. #705 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:30
    สำหรับชีวิตจริงเรานะ อย่างที่เราเคยบอกว่าให้อภัยเพื่อให้โอกาสเค้า
    แต่ถ้าว่าเจ็บมั้ย มันเจ็บจนหายแต่ก็กลายเป็นแผลเป็นอะ จำไม่ลืมเลยล่ะ
    ถามว่ายังรักเค้ามั้ย รักนะถ้าไม่รักคงไม่ให้โอกาสเค้าอีกครั้ง แต่ต่อไปก็ขอรักตัวเองให้มากกว่าที่รักเค้า
    เราบอกเค้าว่าโอกาสมีให้แค่ครั้งเดียว และเราจะยอมเจ็บแค่ครั้งเดียว ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก เค้าจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง เราจะไม่ถามเหตุผลแต่เลือกที่จะตัดเค้าออกจากชีวิตแทน แต่จนถึงวันนี้หลายๆปีผ่านไป เค้าก็ไม่เคยกลับไปทำให้เราเสียใจอีกเลย
    #705
    0
  16. #704 0820367835army (@0820367835army) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:22
    คุณวาขายอมคุณพี่พฤกษ์ขามันซักทีเถอะค่ะข้าน้อยจะได้อ่านฉากติดเรท. หลบตรีนนนแป๊บ
    ปล.ข้าน้อยอยากเห็นคุณท่านมีความสุขแต่ก้อแอบคิดอยู่ในใจว่าถ้าคุณพี่พฤกษ์ขาชอบทำหวานกับคุณวาที่ม.อีกมันจะดีมั๊กกกก^-^
    #704
    0
  17. #701 waruko002 (@waruko002) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 19:39
    เห็นด้วนกับวา คนมันเคยทำมันก็ทำอีก
    #701
    0
  18. #700 jibbubu (@jibbubu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 17:50
    ไม่รู้ซิเราว่าอิพี่มันยังไม่ทิ้งลายหรอก เกลียดที่บอกว่าวาใจอ่อนจังมันเหมือนมั่นมากว่ายังไงวาก็ต้องกลับไปหาอิพี่มันไม่มีทางทิ้งมันไปได้จริงๆ ถึงจะจริงแต่เราก็อยากให้น้องมันใจแข็งกว่านี้แค่นี้มันยังพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอก ยังไม่มีใครมาเล่นด้วยตอนนี้ก็เดินหน้าง้อวา แต่ถ้ามีคนมาเล่นด้วยยังจะเห็นวาสำคัญอยู่หรือเปล่าล่ะ เกลียดความใจง่ายของพี่มันจริงๆ แค่อยากถามความเป็นไปของวาที่รร.กับเพื่อนสนิทวาแล้วทำไมถึงกินเพื่อนสนิทวาไปด้วยล่ะ ไม่โทษพี่มันคนเดียวนะแต่โทษอิเพื่อนมันด้วยเลวพอกัน ยิ่งฟังยิ่งโกรธว่ะอะไรคือไปๆมาๆ ก็ได้กันว่ะรับไม่ได้จริงๆ
    #700
    0
  19. #699 Sasiraporn Chowsuan (@nongtong91) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 15:54
    ดีต่อใจมากชอบๆ😊😊
    #699
    0
  20. #697 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 07:18
    พยายามต่อไปให้น้องเห็นนะอิพี่พฤกษ์
    #697
    0
  21. #696 _liuei_js (@_liuei_js) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 23:47
    เค้าเพิ่งมาเจอเรื่องนี้สดๆเลย นี่เพิ่งอ่านจบตั้งแต่แรก อ่านไปชมไรท์ไป555555 เค้าชอบที่ไรท์ใช้คำอ่ะ บทพูดง่ายๆแต่มันดีมากกกก รวมแล้วชอบมาเลย / เค้าอยากบอกความใน55555 ตามอยู่นะคะ #ทีมพี่พฤกษ์
    #696
    0
  22. #695 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 23:27
    #ทีมพี่พฤก ค่ะ
    #695
    0
  23. #694 Double-B (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 22:58
    นาวาใจอ่อนกับพี่แขาแล้วใช่ไหม ... นายพฤกจะไม่ได้มาทำให้น้องเสียใจอีกใช่ไหม(คาดหวัง)
    #694
    0
  24. #693 IssriyaChitrakha (@IssriyaChitrakha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 22:42
    ทีมวาค่ะ~~เอาให้มันพี่มันเจ็บเยอะๆเลย
    #693
    0
  25. #692 Malin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:24
    สํ้ๆนะ ทั้งสองคน ทำใจอยู่ทีมใด ทีนึงไม่ได้จิง ๆ
    #692
    0