╫สนพ.SENSE BOOK╫ ► MY STUDENT เด็กคนนี้แฟนผม ◄

ตอนที่ 7 : บทเรียนที่ 7 [5/5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

บทเรียนที่ 7

                หลายวันมานี้ผมคิดได้สิ่งหนึ่งถึงทางออกของความสัมพันธ์อันแสนอึดอัดนี้  หลังค้นพบว่าการที่ผมยิ่งหนีพี่เขายิ่งบีบผมแน่นขึ้น  อย่างวันนี้ก็เช่นกัน  พี่พฤกถึงขั้นเหิมเกริมบอกจะมาหาผมที่ห้องซะให้ได้เมื่อรู้ว่าผมไม่สบาย  แค่เมื่อคืนผมไม่รับสายเพราะผมหลับเนื่องจากเพิ่งกินยาไปแล้วยามันออกฤทธิ์  เขาเล่นโทรมาเป็นยี่สิบกว่าสาย  เมื่อเช้าตอนผมตื่นเลยโทรกลับไปบอกสักหน่อยว่าผมไม่สบาย  ขืนไม่ติดต่อไปเขาคงโทรหาผมเป็นบ้าเป็นบออีกแน่  อ่อ  ไม่ใช่แค่โทรอย่างเดียวนะ  ยังส่งข้อความมา  ส่งไลน์มา  ทักแชทโซเชียลทั้งหมดหาผมคงคิดว่าผมจะเล่นอันไหนอยู่สักอันล่ะมั้ง  แต่คือผมหลับไง  ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกต่อให้ติดต่อผมทางไหนก็เถอะ  ซึ่งทั้งหมดทั้งปวงมันเป็นผลให้เขาโทรไปลาป่วยไม่ยอมไปบินเพื่อมาหาผม  ที่กะว่าจะหยุดครึ่งวันเช้าส่วนครึ่งบ่ายจะไปเรียนถ้าผมไหว

                แล้วพี่พฤกน่ะร้ายลึกมาก  ในโซเชียลของเขาสองสามวันมานี้ไม่ลงรูปตัวเองแล้วนะครับ  เขาน่ะเวลาอยู่กับผมชอบแอบถ่ายรูปผมเก็บไว้ตอนไหนก็ไม่รู้  ส่วนมากรูปก็เห็นผมเลือนลางแต่เขาก็เลือกที่จะลงอีกแล้ว  พร้อมด้วยแคปชั่นหวานเหมือนเดิม  ทำให้คนอื่นสงสัยมากขึ้นไปอีก  พอผมถามเขาว่าทำแบบนี้ทำไมผมก็ได้คำตอบกวนใจกลับมา  นั่นคือพี่พฤกบอกว่ารูปก่อนเห็นมือผมชัดผมก็ต่อว่าเขา  ครั้งนี้ลงเบลอมาก  ไม่มีใครรู้หรอก  และผมก็ว่าเขาไม่ได้

                มันเหมือนคนโรคจิตที่แอบถ่ายรูปคนอื่นแล้วเอาไปสำเร็จความใคร่ตัวเองอ่ะบอกตรงๆ  จะมีใครที่ไหนทำอย่างเขา  คนที่มียอดฟอลโล่หลายหมื่นเหมือนพี่พฤกมีใครเปลี่ยนแนวมาลงรูปเบลอๆแบบแอบถ่ายอย่างเขาบ้าง  บ้าบอ

ก๊อก  ก๊อก

                ใครมาวะ?  หรือผมเสียบกุญแจคาลูกบิดไว้ที่ด้านนอกห้องอีกล่ะ  ป้าแม่บ้านถึงมาเคาะห้อง 

แก๊รก

                “ขอโทษฮะป้า  ผมลืมอีก...เอ้า  พี่พฤก  ขึ้นมาได้ไง?  พี่ไม่มีคีย์การ์ดประตูข้างล่างนี่”

                “พี่มีสิ  นี่ห้องแฟนพี่นะ”

                เขาชูคีย์การ์ดในมือให้ผมดูพร้อมทั้งเดินเข้ามาในห้องเป็นที่เรียบร้อย  แต่เดี๋ยวก่อน  พี่พฤกนี่เนียนเรียกผมว่าแฟนหลายครั้งเกินไปไหม?

                “พี่ไม่หาอะไรปิดหน้าหน่อยเหรอ?  เดี๋ยวคนก็เห็นหรอกว่ามาหอนี้”

                “เพื่อนในห้องไปเรียนกันหมดแล้วนี่  ใครจะมาเห็นพี่  มีแต่เรานี่แหละนอนป่วยอยู่ห้อง  แล้วนี่เป็นไงบ้างครับ  บอกอาการพี่มาสิ”

                “ตอนนี้เหรอ  ก็...”

                ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรออกไปเลย  จู่ๆพี่พฤกก็ใช้หลังมือมาแตะที่หน้าผากของผม  และเลื่อนลงมาที่แก้ม  ใบหน้าหล่อเหลายังคงฉีกยิ้มหวานมาให้ผมอีกเหมือนเดิม

                “ตัวยังรุมๆอยู่เลยนี่  แล้วปวดหัวไหม?  เจ็บคอปะ?  ปวดเมื่อยตรงไหนเดี๋ยวพี่นวดให้”

                “หยุดเลยครับ  ผมปวดหัวเฉยๆ  แล้วก็หายใจร้อนๆด้วย  แต่ตอนนี้หิวข้าวมาก”

                “พี่ซื้อมาให้เยอะเลย  อยากกินอะไรเลือกเอา  หรือจะกินพี่ก็ได้  พี่พร้อมมาก  ได้กินพี่รับรองอิ่มท้องกว่าข้าว”

                อะไรของเขา  ใครเขาอยากจะกินพี่ไม่ทราบ


LOADING [1/5]


                “โห  พี่ซื้อเผื่อผมกินไปอีกสามวันเหรอ?  เยอะโคตร”

                “เลือกไม่ถูกก็มากินพี่สิ  กินเบาๆมันจะรู้สึกโอเคมาก  ถ้ากินแรงๆมันก็จะจุกหน่อย”

                โอ้ย  ผมอยู่กับเขาปวดหัวมากกว่าเดิมอีกโว้ย  อะไรคือการไปนอนตะแคงบนเตียงของผมพร้อมกับจิกตาเป็นประกายขนาดนั้น  อ้อร้อจริงๆ  อ่อยผมทุกวิถีทางเลยนะ 

                “แล้วพี่เอาคีย์การ์ดหอผมมาจากไหน?”

                “ก็ของวานั่นแหละ ขโมยมาจากในลิ้นชักเมื่อวันก่อน  ตอนเข้าหอได้มาสองอันใช่ไหม  พี่เห็นวาใช้อันเดียวพี่เลยเอาอันนี้มาใช้”

                ทุกซอกทุกมุมของห้องผมน่ะ  ถูกพี่พฤกรื้อค้นไปหมดแล้วล่ะ  เขารู้หมดว่าผมเก็บของเขาไว้ทุกอย่างและซ่อนมันไว้ตรงไหนบ้าง  ตอนนี้ผมเลยไม่รู้จะปิดบังอะไรเขาได้อีก  ยิ่งพี่เขาเห็นว่าผมยังเก็บของไว้ก็คิดเข้าข้างตัวเองเป็นตุเป็นตะว่าผมยังรักยังรอเขา  เหอะ  ของมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับคนสักหน่อย  มันไม่ได้รู้เรื่องด้วย  เจ้าของมันต่างหากที่ทำเรื่องเลวๆกับผมไว้  ต่อให้ผมเก็บของพี่เขาทุกอย่างยันกางเกงในของเขามันก็ไม่ได้ทำให้ผมอาลัยอาวรขนาดนั้นหรอก

                เก็บไว้เตือนใจยังไงล่ะว่าครั้งหนึ่งเคยเจ็บเพราะผู้ชายคนนี้  จำไว้ว่าเคยทุ่มเทใจให้ใครจนหมดมันเจ็บเจียนตายขนาดไหน  ต่อไปจะได้ไม่กลับไปทำตัวโง่ซ้ำสองอีก

                ผมเทข้าวต้มใส่ถ้วยทั้งของผมและของเขา  ในหัวก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย  บางทีผมก็แอบหวังว่าเขาจะกลับมาดีกับผมจริงๆเหมือนกันนะ  ไม่รู้สิ  ผมแค่เสียดายวันเวลาที่เมื่อก่อนเราเคยมีความสุขกัน  ถ้าไม่มีเรื่องบาดหมางใจกันและวันนี้พี่พฤกยังอยู่กับผมแบบนี้ผมก็คงจะมีความสุขมากเลย  น่าเสียดาย  ที่คนที่แสนดีของผมกลับกลายเป็นคนเลวซะเอง

                “พี่พฤก  มากินข้าวฮะ”

                “ครับ”

                ผมเรียกเขามานั่งกินข้าวอย่างที่ทำบ่อยครั้ง  ก็หลังๆมาเขาชอบมาหาผมที่นี่ล่ะนะ

                “ผมมีอะไรมาแลกเปลี่ยนพี่เรื่องนึง”

                รีบเปิดประเด็นในสิ่งที่ผมครุ่นคิดมาหลายวันและคิดว่ามันคือทางออกที่ดีสำหรับเรา  ไม่สิ  อาจจะดีมากกว่า

                “ว่ามาเลย  ถ้าพี่ไม่เสียเปรียบพี่ตกลง”

                ก็แน่สิ  ผมรู้จักเขาดีพอ  รู้ว่าคนอย่างเขาเป็นยังไงถึงได้คิดเอาเรื่องนี้มาต่อรอง

                “คือว่าผมไม่อยากให้พี่มาป้วนเปี้ยนอยู่ที่นี่  ผมไม่อยากให้ใครเห็นพี่ก็รู้  รวมถึงในโซเชียลด้วย  เลิกลงรูปผมแบบเบลอๆสักทีมันเหมือนโรคจิตที่แอบถ่ายคนอื่น  น่าเกลียด  แล้วในห้องเรียนน่ะห้ามทำเป็นรู้จักผมออกนอกหน้า  ทำเป็นคนไม่รู้จักกันเลยจะขอบคุณมากครับ  ไม่ต้องคอยมาเทคแคร์ผมตอนอยู่ในห้องเรียนจนคนอื่นสงสัย  ทุกอย่างนี้แลกด้วยการที่ผมจะเป็นฝ่ายไปหาพี่เอง  ในที่ของพี่ที่ไม่มีใครรู้จักผม  แลกเปลี่ยนกับการที่พี่เลิกยุ่งกับพื้นที่ของผมทั้งหอนี่และที่มหาลัย”

                “พื้นที่ของวาเราคือคนไม่รู้จักกัน  แต่พื้นที่ของพี่วาเป็นของพี่คนเดียวนะ  ในฐานะคนของใจ”

                “ตกลงไหมล่ะครับ?”


LOADIING [2/5]


                “แล้วที่ว่าจะมาหาพี่นี่ยังไง?”

                “ก็ตามที่พี่ต้องการและผมสะดวก  ร้านอาหารก็ได้ถ้านัดกินข้าว”

                หน้าหล่อของเขาดูครุ่นคิดจนผมใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้  เพราะถ้าเขายื้อเวลาที่จะตอบตกลงนั่นหมายความว่าข้อเสนอของผมมันยังโน้มน้าวใจเขาได้ไม่มากพอ

                “แล้วถ้าพี่เรียกให้มาหาที่คอนโดล่ะ?  ถ้าวันไหนเกิดอยากสั่งอาหารมากินที่คอนโดแล้วพี่อยากกินกับวา  วาจะมาหาพี่ไหม?”

                “ถ้าพี่ทำตามที่ผมขอได้  คือเลิกมาหาผมที่นี่  เลิกทำเหมือนรู้จักกันต่อหน้าคนอื่นได้ผมก็ไม่มีอะไรจะปฎิเสธ”

                “งั้นตกลง  พี่จะพาวาไปอยู่ในโลกของพี่บ้าง  เริ่มพรุ่งนี้แล้วกัน  แต่ถ้าวันหนึ่งวาดื้อใส่พี่ข้อตกลงทุกอย่างก็จบนะ  พี่จะประกาศให้ใครรู้เรื่องของเราวาก็ว่าพี่ไม่ได้”

                “ไม่มีทาง  ผมไม่ยอมให้คนอื่นรู้หรอกว่าเราเคยคบกัน”

                “ก่อนจะกลัวคนอื่นรู้น่ะ  กลัวใจตัวเองก่อนดีกว่าไหม?  เราน่ะปากแข็งใจอ่อนมาแต่ไหนแต่ไร  ถ้ารักกันไม่เห็นต้องแคร์เรื่องพวกนั้นเลย”

                ทำไมหัวใจผมมันต้องกระตุกวูบตอนที่พี่พฤกพูดประโยคเหล่านี้ด้วยนะ  ใจมันหวิวแปลกๆ  แต่ช่างมันเถอะ  ถ้าพี่เขาตกลงอะไรแล้วพี่เขาจะทำอย่างเคร่งครัด  อย่างน้อยผมก็วางใจได้ว่าพี่พฤกจะไม่ทำให้คนอื่นสงสัยในเรื่องของเราอีกไม่ว่าจะเป็นการมาหาผมที่หอหรือการแสดงออกเวลาอยู่ในห้องเรียน  เพราะผมหนักใจกับเรื่องนี้มาก  เรียกได้ว่าผมเครียดเลยจะดีกว่า  เครียดตั้งแต่พี่เขากลับมาง้อผมแล้วล่ะ  คนบ้าอะไรมันจะขยันตื๊อได้ทุกวี่ทุกวันขนาดนี้  เอาจริงๆเขารุกผมหนักกว่าตอนจีบผมครั้งแรกอีกแหละ

                “อ่อ  มีอีกเรื่อง  ผมอ้อนแม่ให้โอนเงินรายเดือนมาให้สำเร็จแล้ว  ต่อไปไม่ต้องรบกวนพี่อีก  ส่วนเดือนที่ผ่านมาที่ผมใช้ของพี่ไปเดี๋ยวให้แม่โอนคืนให้นะ  ไม่อยากมีอะไรติดค้าง”

                “เงินพี่น่ะใช้ไปเถอะ  อีกหน่อยแต่งงานกันไปก็ใช้กระเป๋าตังเดียวกันอยู่ดี”

                อะ  อะไรนะ?

                “พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย  ผมว่านับวันพี่ยิ่งฟุ้งซ่านใหญ่แล้วนะฮะ  เรียกผมว่าแฟนก็ว่าหนักแล้วนี่พูดไปยันเรื่องแต่งงานโน่น”

                สีหน้าพี่พฤกสลดลงเล็กน้อยก่อนที่เราทั้งสองคนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มตรงหน้าโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ  เอ่อ  ทำไมพี่เขาทำหน้าแบบนั้น?  ผมพูดอะไรผิดหรือเปล่า  หรือผมพูดแรงไป?  ก็ปกตินะ

                แต่ไม่ชินกับการที่พี่พฤกทำหน้าหงอยแบบนี้เลยว่ะ...

                “แล้ววันนี้พี่จะไปสอนไหม?”

                กลายเป็นผมซะเองที่ร้อนรนหาเรื่องคุยกับเขาก่อน  ทว่าทันทีที่ผมถามใบหน้าหล่อช้อนตามองผมก่อนจะยิ้มหวานตอบกลับมาเหมือนเดิม  นี่เขาแกล้งผมใช่ไหม?  จะดูว่าผมจะทำยังไงหากพี่เขาเปลี่ยนไปงั้นรึเปล่า?  แม่ง  เสียท่าให้คนเจ้าเล่ห์อีกจนได้  พี่พฤกนี่มันร้าย

                “สนใจพี่ด้วยเหรอ  นึกว่าจะเก่งแต่พูดจาแทงใจดำพี่ซะอีก”

                ผมไม่ตอบ  แต่รีบตักข้าวต้มเข้าปากอย่างรวดเร็วจนหมดชามจากนั้นจึงเดินไปหยิบโน๊ตบุคมานั่งทำรายงานต่อบนเตียงด้วยอาการร้อนๆหนาวๆของพิษไข้ที่ตัวเองกำลังเผชิญ  

หมับ

                “เห้ยพี่  จะทำอะไร!

                จู่ๆพี่พฤกก็คลานขึ้นเตียงมาหาผม  ก่อนจะอ้อมไปนั่งทางด้านหลังและกางขาทั้งสองข้างออกทำให้ผมต้องนั่งอยู่กลางหว่างขาของเขาโดยไม่ได้ร้องขอ  แถมอ้อมแขนใหญ่ก็เอื้อมมาโอบรัดรอบเอวผมไว้หลวมๆ

                “อื้อ”

                ผมหันไปมองหน้าเขาด้วยความตกใจ  ทว่าไม่ทันที่ผมจะขยับตัวหนี  มือทั้งสองข้างของเขาที่กอดเอวผมอยู่ก็เลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของผมไว้แน่น  เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ผมไวมาก

                “พี่พฤก  เห้ย  อุ๊บ”

                เมื่อริมฝีปากของเราประกบกันก็รับรู้ได้ถึงมวลน้ำที่ถ่ายเทจากปากของเขาสู่ปากของผม  เม็ดยาที่ลอยวนอยู่ในขณะนี้ก็มาจากโพรงปากของพี่พฤกเช่นกัน  สองมือของผมกำเสื้อของเขาแน่น  ดวงตาเบิกโพรงด้วยความตกตะลึงในการกระทำจาบจ้วงของเขาครั้งนี้

ตึกตัก  ตึกตัก

                หัวใจเจ้ากรรมมันเต้นโครมครามอีกแล้ว...

                ผมตัดสินใจกลืนทั้งน้ำและยาในปากลงสู่ลำคอด้วยความไม่คุ้นชิน  คือในสถานะตอนนี้พี่พฤกไม่ควรทำแบบนี้กับผม  ทว่าเมื่อผมกลืนทุกอย่างลงไปแล้วพี่เขากลับไม่ยอมขยับหนีออกไปสักที  ริมฝีปากหยักของเขาเริ่มบดจูบอย่างเนิบนาบ  ร่างสูงโถมทับเข้ามานอนผมหงายหลังลงกับเตียงทำให้เขาเป็นฝ่ายรุกล้ำผมจากด้านบนได้อย่างถนัด  เรียวลิ้นอุ่นเริ่มเข้ามาซุกซนในโพรงปากของผมเหมือนที่เขาชอบทำ

                ไม่ได้สิ  ผมจะมานอนนิ่งให้เขาจูบแบบนี้ไม่ได้  มันไม่ถูกต้อง  ที่สำคัญคือผมไม่สบายอยู่แล้วพี่เขาตะบี้จะบันจูบผมแบบนี้เขาอาจจะติดหวัดจากผมได้

LOADING [3/5]


ผลัก

                อ่า  พยายามผลักเขาออกไปแล้วนะแต่พี่พฤกไม่ขยับเลย

                “อยู่นิ่งๆ”

                แถมยังดุผมอีกต่างหาก

               

ผลัก

                การผลักเขาครั้งที่สองก็ไม่เป็นผลเช่นกัน  และครั้งนี้พี่พฤกจับข้อมือผมทั้งสองข้างขึงไว้บนหัวโน่น  ก่อนที่ร่างสูงของเขาจะแทรกตัวเข้ามาอยู่ที่หว่างขาของผมอย่างรวดเร็ว  แม้ในหัวผมจะต่อต้านการกระทำของเขามากเท่าไหร่แต่ร่างกายกลับทรยศไม่ทำตามสักอย่าง  ยังคงนอนนิ่งเฉยให้เขาทำแบบนั้นไม่หยุด  บัดซบเอ้ย  ทำอะไรสักอย่างสิวะนาวา

                พี่พฤกผละริมฝีปากออกจากผมแล้วขยับขบเม้มไปยังสันกรามจนมาถึงซอกคอ  เหมือนพี่เขาอยู่ในห้วงอารมณ์อย่างว่าจนจะยั้งตัวเองไม่ไหวแล้ว

                “อย่าทำ  ผมขอร้อง”

                มันเป็นคำเดียวที่ผมรู้ว่าหากผมพูดแล้วพี่เขาจะหยุดแน่  ผมก็พูดมันออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่าและเบาหวิว  แล้วพี่เขาก็หยุดการกระทำจริงๆ  เขาหยุดแบบฉับพลัน  คนอย่างพี่พฤกน่ะแคร์ผมเสมอ  หากผมไม่ยอมพี่เขาไม่มีวันขืนใจผม

                “พี่ขอโทษ”

                เขาจรดจูบที่หน้าผากของผมอย่างอ่อนโยน  แววตาเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาและรู้สึกผิดไปพร้อมกัน  ถึงยังไงก็ช่างผมต้องขอบคุณที่เขายังฟังผมอยู่  หากวันนี้พี่เขายั้งใจไม่ได้ผมก็ไม่มีแรงจะสู้แล้ว  ผมไม่สบาย  ตัวก็ร้อน  หัวก็ปวด  แถมเจ็บคออีก

                พี่พฤกเป็นผู้ชายที่ดีทุกอย่างเลยนะ  หล่อมาก  รวยมาก  อบอุ่นมาก  รักผมมาก  ทุกอย่างที่เป็นเขามันเกือบทำให้ใจผมเอนเอียงไปหาเขาอีกครั้ง  แต่ติดอยู่ที่ความทรงจำที่เขานอกใจผมมันยังคงวนเวียนไม่จางหาย  ผมเปรียบเทียบวันที่เรารักกันมากกับวันที่ผมเจ็บปวดมากแล้วผมรับไม่ไหวว่ะหากผมจะลองเสี่ยงใจตัวเองกับพี่พฤกอีกครั้ง  เพราะถ้าผมต้องกลับไปเสียใจแบบนั้นอีกผมคงเป็นบ้าแน่ๆ

                ถามว่าผมดายพี่เขาไหมที่เราจบกันแบบนั้น  ผมเสียดายมากนะ  และผมรักพี่พฤกมาก  ซึ่งความดีของเขาแบบที่ผมชอบ  แบบที่เขาทำกับผมคนเดียวมันไม่ได้การันตีว่าพี่เขาจะรักผมไปตลอดนี่  คำว่าตลอดไปมันไม่มีจริงหรอก

                “ถ้าพี่ไม่นอกใจผม  วันนี้ผมคงมีความสุขมากที่มีพี่อยู่  ทำไมวะพี่  ทำไมพี่รักผมคนเดียวไม่ได้”

                แล้วผมก็พูดความในใจออกมา  มันคือสิ่งที่ผมก็ยังไม่เข้าใจและไม่ได้คำตอบจนถึงตอนนี้

                พี่พฤกถดตัวลงไปนอนข้างๆก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมตรงหน้าผากของผมให้เปิดขึ้น  เขาโน้มหน้าลงมาหอมแก้มผมอีกครั้งด้วยแววตาเศร้าลงทันที

                “ตอนนี้พี่พูดอะไรไปมันก็เหมือนคำแก้ตัวทั้งนั้น  แต่เชื่อพี่เถอะถ้าถามว่าพี่รักใคร  พี่รักวาคนเดียวมาตลอด  ไม่ว่าจะวันนั้นหรือวันนี้พี่ก็ยังรัก  พี่ถึงมาขอโอกาสนี่ไง  ขอให้พี่ได้ดูแลเราเหมือนเมื่อก่อนในฐานะคนรัก  พี่กำลังพิสูจน์ตัวเองอยู่ว่าใจพี่มันรักวาแค่ไหน  อะไรพี่ก็ยอมวาได้  ขอแค่มันลบล้างเรื่องนั้นก็พอ  พี่สัญญาเลยว่าครั้งนี้พี่จะไม่ทำตัวแบบนั้นอีก  จะมีวาคนเดียวแล้วจริงๆ  และพี่รู้ว่าวาก็รักพี่อยู่  ลืมเรื่องนั้นแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ”

                “ผมจำมาตลอดสองปี  วันนี้พี่มาขอให้ผมลืมมันง่ายไปมั้ง”

                ก็จริงนี่  เวลามีคนทำให้เราเจ็บปวดเสียใจมันลืมเรื่องราวเหล่านั้นได้ภายในวันสองวันเหรอ?  ไม่มีทาง  เรื่องบางเรื่องมันก็เตือนใจเราไปตลอดชีวิตนั่นแหละ

                ผมนอนหันหลังให้เขาแล้วหลับตาลงก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมาแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขา  พี่พฤกกอดผมจากด้านหลัง  ใบหน้าซุกอยู่ที่ต้นคอผมอย่างที่เมื่อก่อนเขาชอบทำ  แล้วผมก็เข้าสู่นิทราไปตอนไหนก็ไม่รู้  ไม่รู้ว่าหลับเพราะความง่วงหรือเพราะไออุ่นจากคนคุ้นเคยกันแน่


LOADING [4/5]


16.40 น.

            “วา”

                เสียงนุ่มกระซิบปลุกผมที่ข้างหูทำให้ผมสะดุ้งตื่นทันที 

                “จะไปสอนแล้วเหรอฮะ?”

                ผมถามออกไปเพราะเห็นพี่พฤกสวมเสื้อสูทตัวนอก  ทว่าเจ้าตัวกลับส่ายหัว

                “พี่สอนเสร็จแล้วต่างหาก  นี่จะห้าโมงเย็นแล้ว  ตื่นมากินข้าวกินยาสักหน่อยเร็ว  นอนยาวแบบนี้กลางคืนจะอยู่ยังไงล่ะเราน่ะ”

                “แล้วพี่มาหาผมมีคนเห็นรึเปล่า  ทำไมไม่หาอะไรปิดหน้าหน่อย”

                “ไม่น่าจะมีคนเห็นมั้ง  ตอนนี้ฝนตกหนักมาก  เห็นนั่งติดฝนกันที่มหาลัยเกือบทั้งห้องนะ  พี่ว่ารอฝนหยุดก่อนพี่ค่อยกลับละกันเนอะ  อยู่ดูแลวาก่อน”

                “แล้วแต่เลยครับ  ต่อให้ผมไล่พี่ก็ไม่ไปไหนอยู่ดี”

                โอ้ย  หนักหัวชะมัด  รอบนี้ผมต้องขาดเรียนไปอีกกี่วันเนี่ย  นานทีจะไม่สบายกับเขาครั้งนึงก็ดูเหมือนจะเป็นหนักเลยล่ะ  แล้วนี่ผมนอนไปแปดเก้าชั่วโมงรวดจะนอนอีกทีตอนไหนก็ไม่รู้  ถึงอย่างนั้นก็ดีนะ  จะได้อยู่ทำรายงานคืนนี้ให้เสร็จ

                “พี่แวะซื้อก๋วยเตี๋ยวเป็ดร้านหน้ามหาลัยมาให้  มากินเร็วเดี๋ยวหายร้อน”

                “ซื้ออีกแล้ว  เมื่อเช้าที่ซื้อมายังกินไม่หมดเลยนะ”

                “ก็อยากให้เราได้กินเยอะๆไง”

                ผมลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะเดินไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดที่พี่พฤกเทใส่ชามเตรียมไว้ให้อย่างหิวโหย  จนกระทั่งผมกินมันจนหมด  พี่เขาจึงลุกขึ้นเก็บชามของผมกับของตัวเองที่ก๋วยเตี๋ยวเหลือตั้งครึ่งชามไปล้าง

                “พี่ไม่กินให้หมดล่ะ  เสียดาย”

                “พี่ไม่ค่อยหิว  ซื้อมากินเป็นเพื่อนวาเฉยๆ  เป็นนักบินต้องกินอย่างพอดี  เดี๋ยวพุงพุ้ยจะใส่ชุดนักบินไม่สง่า”

                “เออ  ผมจะถามหลายรอบละว่าเป็นกัปตันแล้วได้เงินต่อเดือนกี่บาท  เยอะกว่าตอนเป็นนักบินผู้ช่วยเยอะไหม?”

                “ก็เท่าตัวนะ  ลองคิดดูสิพี่บินได้ชั่วโมงละ 1,100 บาท  ค่าแลนดิ้งแยกต่างหาก   ไม่รวมฐานเงินเดือน”

                “แล้วเดือนนึงพี่บินได้กี่นาที?”

                “ร้อยชั่วโมงโดยประมาณ”  

                “แค่ค่าบินก็แสนกว่าแล้วนะ  ฐานเงินเดือนอีกไม่รู้กี่แสน  ดีอะ”

                ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ผมอยากเป็นนักบินเพราะรายได้มันสูงมากนี่แหละ  แต่ละสายการบินก็ให้ไม่เท่ากันหรอกแต่ผมว่าที่พี่พฤกบอกมันคือฐานเงินแบบเบสิคที่พวกเขาต้องได้รับ  นี่ไม่อยากจะคิดว่าหากทำงานไปนานๆแล้วเงินเดือนขึ้นจะรวยอื้อขนาดไหน

                “พี่รวยมาก  เงินเก็บเยอะ  สนใจจะสร้างครอบครัวด้วยกันไหมล่ะ?”

                “รวยสิ  พ่อพี่ก็เป็นนักบิน  พี่ก็เป็นนักบินอีก  แต่แม่พี่เป็นแอร์โฮสเตสแล้วพี่ไม่สนใจมีเมียเป็นแอร์ฯกับเขาบ้างเหรอ?”

                “ไม่อ่ะ  ชอบเด็กหนุ่มแถวนี้มากกว่า  อยากได้เป็นเมีย”

                หึ  ขยันหยอดคำหวานซะจริง  ผมล่ะเชื่อเขาเลยกับการโยงเรื่องอื่นเข้าหาตัวเองได้หมดแบบนี้

                “เดี๋ยวผมจะทำรายงานนะพี่อย่ามากวนผมล่ะ  ไม่ค่อยชินที่ต้องอยู่ห้องกับคนอื่นปกติอยู่คนเดียว”

                คือผมก็ไม่ได้ยินดีที่พี่พฤกสามารถเข้าออกห้องผมเหมือนห้องตัวเองแบบนี้  แต่ผมห้ามอะไรเขาไม่ได้  ต่อให้ผมปฏิเสธเขาเรื่องนี้เขาก็ต้องหาวิธีอื่นมาบีบให้ผมยอม  จนผมต้องคิดไอ้ข้อแลกเปลี่ยนอะไรนั่นอย่างจำใจเพื่อให้เขาหยุดการกระทำหลายๆอย่างที่เขากำลังทำอยู่สักที  แค่พี่พฤกไม่มาวุ่นวายกับผมตรงนี้มันก็ดีมากแล้วล่ะ  วันหนึ่งข้อตกลงที่ผมเสนอมันคงเป็นตัวทำให้เราตัดขาดกันได้โดยการที่ผมค่อยๆห่างออกจากเขาไปทีละนิด  เรียกให้ไปหาก็อาจจะไปหาในช่วงแรกเพื่อให้เขาตายใจ 

                ถ้าพี่พฤกต้องการผมจริงๆเขาจะยื้อผมทุกวิถีทางไม่ให้ผมห่างจากเขาแม้แต่วันเดียว  เชื่อผมสิ  มันคือทางออกและทางพิสูจน์ด้วยว่าพี่เขาจะมีความพยายามอดทนเพื่อผมได้แค่ไหน  หากวันใดวันหนึ่งที่ผมห่างจากเขามาได้แล้วเขาใช้ชีวิตอยู่โดยปกติ  นั่นเท่ากับว่าการที่เขาตามตื๊อผมแบบนี้เขาแค่รู้สึกผิดไม่ได้รักผมจากใจจริงๆ

                ตอนนี้ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมคาดหวังคำตอบไหนอยู่  ใจมันก็กล้าๆกลัวๆ  ไม่ว่าจะจบทางไหนมันก็ดีทั้งสองทาง  ทางแรกตัดขาดเพื่อไม่ให้ทุกข์  ทางที่สองอยู่เพื่อร่วมสุข

                เวลาเนิ่นนานที่ผมนั่งทำรายงานจนเสร็จโดยไม่มีแม้แต่เสียงพี่พฤกคอยกวน  จนผมลืมไปว่าเขาอยู่กับผมที่นี่  ทว่าเมื่อผมหันหลังไปมองหาเขาก็เห็นว่าพี่พฤกนอนหลับอยู่บนเตียง  ร่างสูงนอนกอดตุ๊กตาที่เขาเคยซื้อให้ผมแล้วหลับไปตอนไหนผมก็ไม่รู้เหมือนกัน  ผมเดินไปหาพี่พฤกใกล้ๆด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก  นั่นคือผมไม่เห็นพี่เขาสภาพนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ  เมื่อก่อนตื่นมาก็เจอ  ก่อนนอนก็เจอ  มาตอนนี้จะได้เห็นการหลับนอนของกันและกันกลับเป็นเรื่องยากเย็น

                แม้ฝนจะหยุดตกไปแล้วแต่ผมดันไม่คิดจะปลุกเขาตื่นแล้วไล่เขาให้กลับไป  แต่ผมยืนมองเขาอยู่อย่างนั้นพร้อมกับถามตัวเองอีกเป็นครั้งที่ร้อยว่าผมจะให้โอกาสเขาดีไหม  และวันนี้ผมจะให้เขานอนกับผมที่นี่ก็แล้วกัน  แทนคำขอบคุณที่อุตส่าห์รีบมาดูแลผมแต่เช้าแถมยังเสียชั่วโมงบินของตัวเองเพื่อให้ได้อยู่กับผม

                “อะแฮ่ม  พี่พฤก  ลุกไปอาบน้ำแล้วค่อยมานอน  เสื้อผ้าพี่ในตู้ยังพอมีอยู่ไปค้นเอาเอง”

                เขาลืมตาขึ้นมองผมเหมือนกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

                “ฝันเหรอวะ”

                “พูดมากน่า  ไปอาบน้ำไป  แล้วพรุ่งนี้มีบินหรือเปล่าผมจะได้ปลุกถูกเวลา”

                “ไม่ต้องปลุก  มีบินเย็น  ขอบคุณนะครับ”

ตึกตัก  ตึกตัก

                แค่พี่เขายิ้มตาหยีผมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้เลยเหรอ  บ้าจริง  


LOADING [5/5]

ไปหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์

 #เด็กคนนี้แฟนผม

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

1คอมเมนท์ 1กำลังใจนะคะ


กดแอดแฟนจิ้มที่รูป



กดติดตามเพจเค้าด้วยน้าาา  จิ้มรูปเบยย

(c)                 Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,341 ความคิดเห็น

  1. #1303 gobkung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:11
    ตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ เราเห็นมีหลายคนไม่ชอบพี่พฤกอ่ะ แต่ทำไมเราเชียร์พี่พฤกอ่ะ ฮ่าๆๆ แต่ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับเรา เราก็จะไม่โอเคเอามาๆ เราต้องเสียคนที่เรารักมากที่สุดไป และเสียเพื่อนที่เราสนิทที่สุดไปในเวลาเดียวกัน ไม่มีใครยอมรับได้หรอก และคงไม่มีใครลืมได้หรอก ส่วนพี่พฤกเราว่านะ ถ้าต้องการพิสูจน์ตัวเองจริงๆ ควรทำให้มากกว่านี้ ทำให้ได้เทียบเท่ากับสิ่งที่น้องนาวาต้องเสียไปในวันนั้น นาวาต้องเสียใจแค่ไหน ต้องร้องไห้เยาะขนาดไหน นอกใจยังไม่พอ แต่นั้นเพื่อนสนิทที่สุดของน้องนาวาเลยนะ มันเหมือนโดนฆ่าทั้งเป็นแล้วโดนถลกหนังไปย่างอ่ะ
    P.S. ขอบคุณไรท์ที่แต่งให้อ่านนะครับ
    #1,303
    0
  2. #1253 Miki_milky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 23:44
    พี่พฤกษจะไม่ทำให้วาเสียใจใช่ไหม
    #1,253
    0
  3. #1064 Kaka1m (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 17:16
    ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองจะไม่ผิดพลาดซ้ำสองนะพฤก ใจบางคนคุ้นเคยเหลือเกิน ข้อตกลงของวาอันตรายมากๆๆๆๆๆ ไปเยือนถิ่นเขา ส่วนพฤกออกแนววัยสร้างครอบครัว เอะอะก็ยาวถึงแต่ง แต่ก็ยังมีประวัติเจ้าชู้ วาก็ทั้งเด็กทั้งหล่อ ไม่ได้รีบ เห็นเงินเดือนพฤกแล้วตาวาว เงินเดือนเป็นแสนเลยอะ
    #1,064
    0
  4. #1011 Patsakorn2541 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:15
    เริ่มใจอ่อนล่ะสิ บางที่ก็สงสารพระเอกนะ เขาก็เเค่พลาด แต่พลาดครั้งนั้นมันกับเพื่อนสนิทของเขา เราก็รับไม่ได้เหมือนกัน
    #1,011
    0
  5. #776 TiredOfYou (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 18:11
    ขอบคุณนะคะ ไม่เคยอ่านนิยายเรื่องไหนเเล้วหงุดหงิด อารมณ์เสียขนาดนี้เลย พระเอกก็โครตหน้าด้าน เข้าใจนะว่าอดีตมันกลับไปเเก้ไขไม่ได้เเล้วเเต่ยังไงก็เกลียดพระเอกอ่ะ เห็นเเก่ตัว เลว !
    #776
    0
  6. #664 pk4u (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 23:16
    ให้โอกาส คนนอกใจ ได้แก้ตัว
    ความที่เจ็บ บางทีก็ควรทำ
    เจ็บแล้วจำ จำไว้ว่า ความรักจากปากของมันที่เคยพูด ก็ยังกล้านอกใจกันมาแล้ว
    แล้วคำว่ารักในครั้งนี้ เอาอะไรมายืนยันว่ามัน จะไม่ทำอีก
    โอกาส อยากมีมันต้องสร้างเอง
    ความอดทนต้องเยอะกว่านี้
    #664
    0
  7. #662 Meaw chan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 21:54
    ให้โอกาสได้แก้ตัว
    #662
    0
  8. #661 Meaw chan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 21:54
    ให้โอกาสได้แก้ตัว
    #661
    0
  9. #660 Mat_AnGel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 20:27
    ขอโอกาสให้คนผิดด้วยนะคะ คนเรามันพลาดกันได้แค่กลับตัวได้และพร้อมเปลี่ยนแปลงตัวเพื่อคนที่ตัวเองรัก ถ้าเค้าทำได้นาวาก็คืนดีเถอะนะ
    #660
    0
  10. #659 dadajibi1990 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 17:05
    พี่พฤกษ์คะเคลียร์ให้จบคะ...น้องวาจะได้แน่ใจ...รอไปงานแต่งจ้า
    #659
    0
  11. #658 colnonelia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 16:54
    รอตอนต่อไปค่าา
    #658
    0
  12. #657 25037602 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 16:28
    เฮ้ออออจะใจอ่อนระสิ
    #657
    0
  13. #656 DoubleB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 08:18
    โดนพี่เขารังแกยังจะมีใจคิดห่วงเขาอีกหรอนาวา
    #656
    0
  14. #654 Mat_AnGel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:47
    นาวาอย่าใจร้ายกับพี่พฤกนักเลยนะ เราสงสารเค้า
    #654
    0
  15. #653 Meaw chan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:18
    ยังเป็นห่วงพี่พฤกษ์ กลัวไม่สบายๆๆ (^^)
    #653
    0
  16. #652 GArNsaet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 21:51
    อย่าให้พี่พฤกมีโอกาส งานถนัดพี่เขาจริง ๆ พ่อคนเจ้าเล่ห์ รอค่าาา
    #652
    0
  17. #651 25037602 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 16:53
    เฮ้อออออ สุดท้ายก็อยอมเค้า
    #651
    0
  18. #650 Mat_AnGel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:18
    ไม่รู้สินะ เราเข้าใจพฤกนะ แล้วก็เข้าใจนาวาด้วย เพราะชีวิตจริงเราเคยเจอสถานะการณ์โดนคนรักหักหลังแบบนาวามาก่อน แต่สำหรับเรามันคือบทเรียนพิสูจน์ชีวิตคู่อะ คนผิดรู้ว่าผิดยอมรับและปรับปรุงตัวหยุดพฤติกรรมที่ทำให้คนรักจะต้องเสียใจ สำหรับเราก็ต้องให้โอกาสเค้าแก้ตัวด้วย ถามตัวเองว่ารักเค้ามากพอมั้ย จริงๆมันก็เจ็บเจียนตายกันทุกคนล่ะ แต่คนทำผิดเค้าก็ต้องการโอกาสคนเรามันหลงชัวครั้งกันได้ ตอนนี้เค้าก็เหมือนพฤกในเรื่องนี้เลยนะดูแลเราทุกอย่าง คำว่าทุกอย่างนี่คือจริงๆเราแทบไม่ต้องแตะอะไรเลย เค้ารู้สึกขอบคุณที่เราให้โอกาสเค้าได้แก้ความผิดพลาดทุกวันนี้เค้ากลัวมากว่าถ้าทำอะไรแล้วเราจะเสียความรู้สึกอีกเค้าจะไม่ใกล้สิ่ง/คนนั้นเลย
    #650
    0
  19. #649 Meaw chan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:09
    กรี้ดๆๆ คนของใจ #งือๆๆ หง้าวงอน (^ν^)
    #649
    0
  20. #648 fvtxhvh_wxxz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:50
    งืออออ สั้นๆ แต่เขินแรง รอเสมอ รีบมาต่อนะคะไรท์ ชอบมากกกก
    #648
    0
  21. #646 momolovekk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:34
    รอค๊าาาาา
    #646
    0
  22. #645 25037602 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 18:35
    เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #645
    0
  23. #644 oranongseadan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 14:40
    พี่พฤกรุกหนักมาก
    #644
    0
  24. #643 Mat_AnGel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 13:50
    ขอกินพี่พฤกแทนนาวาได้มั้ยอะคะ 555
    #643
    0
  25. #642 momolovekk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 08:23
    555+ เจิมค๊า
    #642
    0