╫สนพ.SENSE BOOK╫ ► MY STUDENT เด็กคนนี้แฟนผม ◄

ตอนที่ 20 : บทเรียนที่ 19 [4/4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    19 มี.ค. 61

บทเรียนที่ 19



                ผมค่อยๆปรับตัวในการใช้ชีวิตโสดของตัวเองอีกครั้ง ผ่านมาหลายวันพี่พฤกพยายามติดต่อมานะ แต่ก็ไม่ได้คุย ผมขอทำใจในสถานะใหม่ของเราก่อนแล้วจะเริ่มคุยเป็นพี่เป็นน้องกันหากเขายังติดต่อผมมานะ อีกอย่าง น่าแปลกมากที่คลาสเรียนต่อไปที่พี่พฤกต้องมาสอนเขากลับไม่มา มีอาจารย์ของคณะมาสอนแทนโดยให้เหตุผลว่าอาจารย์พฤกไม่สบาย มาสอนไม่ไหว ในใจนึกห่วงอยู่เหมือนกัน อยากถามเขาว่าเป็นอะไรมากไหม เพราะผมรึเปล่า แต่ก็ไม่กล้า

                มันยุ่งยากกว่าที่ผมคิดนะ ไอ้การต้องมานั่งทบทวนความรู้สึกตัวเองเนี่ย เพิ่งเคยบอกเลิกคนเป็นครั้งแรกเหมือนกัน ทำใจลำบากพอสมควร ไม่รู้ต่อไปมันจะดีขึ้นอย่างที่ผมคิดไว้ไหม เฮ้อ เหนื่อยใจ

                “ไอ้วา สตรองเว้ยมึง ถ้ามึงคิดจะเลิกมึงต้องใจแข็งให้พอนะ”

                ไอ้ก็อตบอกผมแบบนั้น พวกมันพยายามดึงผมให้ออกมาจากความเศร้า ตอนนี้ผมกลับมาอยู่หอแล้วนะ เตรียมตัวสรุปแนวข้อสอบแล้วอ่านหนังสือเต็มที่เพราะจะสอบแล้ว เรียนอีกไม่กี่วันก็จะถึงฤดูแห่งการสอบอันหนักหน่วง แล้วห้องผมก็มักจะเป็นที่สุมหัวของพวกเราสี่คนในการสอบทุกครั้งไป

                “คนรักอิสระแบบมึงเลือกทางนี้ก็ถูกแล้วแหละ เวลามึงอยากอยู่คนเดียวแล้วบอกพวกกู พวกกูก็ปล่อยมึงได้ เข้าใจว่ามึงก็มีโลกส่วนตัวของมึง แต่อาจารย์พฤกเขาคงไม่ปล่อยมึงถ้ามึงบอกเขาแบบนั้นใช่ไหมล่ะ งั้นก็ใช้ชีวิตที่ตัวเองเลือกให้ดีๆ”

                “ไม่ต้องไปบอกมันหรอก ให้มันคิดเอง”

                เชื่อไหมว่าไอ้นิคเป็นคนที่ปลอบผมน้อยที่สุดในกลุ่มเลย ไม่ค่อยจะแสดงความคิดเห็นกับเรื่องนี้เท่าไหร่ ส่วนมากจะบอกให้ผมคิดเอาเอง หรือไม่ก็บอกว่ามันบอกผมไปหมดแล้ว จนแอบคิดเหมือนกันว่ามันชอบผมจริงๆรึเปล่าวะ

แกร๊ก

                จู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิด ผมสะดุ้งโหยงแล้วรีบหันไปดู ทว่าไม่ทันที่ผมจะได้ลุกจากเก้าอี้ ร่างสูงที่ทุกคนกำลังพูดถึงก็ปรากฎขึ้น

                “อาจารย์!

                พวกมันตกใจ รวมถึงผมด้วย ไม่ได้เจอกันหลายวัน ไม่ได้คุยกันเลย จู่ๆก็โผล่มาแบบนี้ผมนี่ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก สภาพของเขาดูไม่ดีเอาซะเลย เฮ้อ เพราะผมจริงๆสินะ

                “พี่ซื้อข้าวกับขนมมาให้ แล้วก็อยากมาดูว่าวาสบายดี แค่นี้แหละ”

                “ขอบคุณนะ ผมสบายดีครับ”

                “ผมซื้อมาเผื่อทุกคนเลยนะครับ รู้อยู่แล้วว่าน่าจะอยู่ด้วยกัน เอ่อ พี่..ไปก่อนนะ”

                เราสบตากันนิ่ง ทำไมปากผมมันไม่พูดออกไปวะว่าเชิญครับ เชิญพี่กลับไปเถอะ มันกลับเงียบ ไม่กล้าจะไล่เขาไปไหน จนพี่พฤกเองก็ถอนหายใจแล้วหันหลังกลับ แผ่นหลังกว้างของเขาหายไปแล้ว เอาน่า เราต้องสตรอง เราต้องเดินหน้า เพื่อเขาและเพื่อตัวเราเอง

                “ฟู่ววว มึงหยิบขนมมากินได้เลยนะ ให้กูเดานะ ในนั้นจะมีขนมรสชีสอยู่สามถุง น้ำอัดลมอีกสักสองกระป๋อง อ่อ ลูกอม หมากฝรั่งอีก ส่วนข้าว จะมีกล่องหนึ่งของกูเป็นผัดกะเพราหมูบวกปลาหมึก ไข่เจียว หรือไม่ก็ข้าวผัดปลาหมึก ไม่เชื่อมึงลองเปิดดู”

                ไอ้ก็อตเป็นคนลุกไปค้นถุงขนมและเปิดกล่องข้าวดูก่อนที่มันจะหันมาทำหน้าทึ่ง

                “เข้!! ถูกหมดเลย ทายแม่นขนาดนี้รับดูดวงเลยไหมมึง”

                “ความเคยชินอ่ะมึง กูรู้จักเขาดีมากพอ รู้ว่าเขาชอบทำอะไร ซื้ออะไร กินอะไร แล้วที่ซื้อนั่นของชอบเขากับกูไง”

                “ไอ้วา มึงพูดไปยิ้มไปเหมือนทำใจได้แล้วนะ แต่ก็ไม่”

                ไอ้นิคพูดถึงขัดจังหวะ ทว่ามันกลับเป็นประโยคที่ทำให้ผมสะอึก งั้นขอไม่เถียงแล้วกัน แผลใจผมยังสดอยู่เลย เพิ่งผ่านมาอาทิตย์กว่าเอง มันจะต้องดีขึ้นผมเชื่ออย่างนั้น เราจะต้องกลับไปมีความสุขเหมือนก่อนที่พี่พฤกจะกลับมา นาวาคนที่ยิ้มเก่ง พูดเยอะ ร่าเริงคนนั้นจะต้องกลับมาในเร็ววัน พี่พฤกเขาเอาความเครียด ความอึดอัดยัดใส่มือผมตลอดเวลาที่พี่เขากลับมา เนี่ย วันนี้ผมไม่มีพี่เขาแล้ว ผมก็น่าจะเป็นเหมือนเดิมได้ไม่ยาก

                “แต่กูว่าเขาดูเศร้าจริงๆนะมึงอาจารย์พฤกอ่ะ เขาดูเสียใจเรื่องมึงกว่าที่กูคิดอีกว่ะ นี่วันมะรืนเราก็มีเรียนกับเขาคาบสุดท้ายนี่ ใช่ปะ? แล้วก็หยุดเตรียมสอบ”

                จริงด้วย วันมะรืนผมมีเรียนกับพี่เขานี่ แต่คงไม่มาสอนหรอก ดูจากสภาพวันนี้แล้วน่ะนะ เอาน่าๆ คนเราเลิกกับแฟนมันก็ต้องเศร้าแบบนี้แหละ ผมเองก็เศร้า ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้สักหน่อย พี่เขาไม่ใช่ไม่ดีนะ เขาดีกับผมมาก เพียงแต่มีบางจุดที่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดจนมันไม่ไหวเฉยๆ

                “ดูมึงดีใจนะที่เห็นอาจารย์มาหามึงเมื่อกี้”

                “เฮ้ย กูเปล่า ก็เฉยๆอ่ะมึง เขาก็เป็นแบบนี้แหละ นึกจะมาเมื่อไหร่ก็มา”

                “เหรอวะ เมื่อกี้มึงควรจะบอกเขาให้เอากุญแจห้องมึงวางไว้แล้วไปแต่ตัวนะ ไม่ใช่นั่งอึ้งไม่พูดไม่จาอะไรเลย”

                “ก็กูตกใจอยู่ไง พวกมึงเลิกจับผิดกูเถอะ กูบอกแล้วว่ากูจะเดินหน้าต่อ ยังไงก็ไม่ถอยหลังกลับไปหาเขาแน่นอน”


LOADING [1/4]


สองวันต่อมา

            วันนี้เป็นวันสุดท้ายของภาคเรียนก่อนจะมีการสอบปลายภาค ซึ่งเป็นวันที่มีเรียนเบาสมองที่สุดแล้วล่ะ เนื้อหาของการสอนแต่ละวิชามันหมดไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อน ตอนนี้ก็แค่รวบรวมบางจุดที่สำคัญของรายวิชา หรือก็คือแนวข้อสอบนั่นแหละ ต้องมานั่งลุ้นกันเอาเองว่าอาจารย์คนไหนจะบอกมากหรือบอกน้อย ถ้าบอกมากนักศึกษาก็โชคดีไป ได้อ่านหนังสือตรงจุดและนำตรงนั้นมาทำข้อสอบได้เลย ซึ่งถ้าวิชาไหนรู้แนวข้อสอบน้อยล่ะก็งานงอกแน่นอน นอกจากต้องอ่านเนื้อหาเยอะเพราะไม่รู้ว่าข้อสอบจะออกตรงไหนกันแน่ มันก็ยังจะจำมาสอบไม่ได้ด้วย แล้วคณะการบินของผมมันไม่ได้เรียนง่ายๆ ทุกวิชามันหนัก ผมเรียนบริหารการบินซึ่งมันต้องเรียนทุกด้าน เรียกได้ว่าทุกสายอาชีพในอุตสาหกรรมการบินผมก็ต้องว่าแต่ละส่วนงานทำงานอะไรยังไงบ้าง ผมไม่ได้เรียนบริการเพื่อจะไปเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินหรืออะไรนะ ที่เรียนๆมามันกว้างใหญ่และยากกว่านั้นเยอะเลย

                ที่จริงอยากเป็นนักบินไม่จำเป็นต้องจบคณะการบิน หรือสถาบันการบินมาก่อนหรอก แค่มีวุฒิปริญญาตรีน่ะ พอเข้าเรียนนักบินจริงๆทุกคนที่เรียนก็นับศูนย์ด้วยกันใหม่ โดนเรียนปรับพื้นฐานเท่ากัน ทว่าผมก็ยังคิดว่าการที่ผมมีความรู้จากมหาวิทยาลัยเป็นพื้นฐานติดตัวไปมันจะดีกว่า มันน่าจะส่งเสริมตัวผมเมื่อได้เรียนนักบินมากพอสมควร

                “มึงๆๆๆ ไอ้วา”

                ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อไอ้บีมมันวิ่งเข้าห้องแล้วเรียกหาผมอย่างกระวนกระวาย ก่อนที่มันจะโน้มหน้ามากระซิบข้างหู

                “วันนี้อาจารย์พฤกมาสอนว่ะ กูเจอหน้าห้องคณะเมื่อกี้”

                “เหรอ แล้วเขาดูเป็นไงบ้าง”

                “ก็เศร้านะมึง ไม่ยิ้มเลย หน้านี่ตึง นั่งมองพื้นนิ่งเป็นหินอยู่ที่ระเบียงอ่ะ”

                อ่า ผ่านมาหลายวันเต็มที่พี่พฤกยังไม่ดีขึ้นอีกเหรอ ทั้งที่ผมกำลังไปได้ดีแล้วแท้ๆ หรือผมทำเกินไปนะ? ไม่มีอะไรมาวัดได้หรอกว่ามันเกินไปหรือเปล่า แต่ผลลัพธ์ของการตัดสินใจของผมคือมันน่าจะดีกับเราทั้งคู่ไง ผมไม่ต้องอึดอัดและหวาดระแวงตลอดเวลาว่าพี่พฤกจะมีคนอื่น จะโกหกอะไรผมบ้างรึเปล่าในอนาคต ส่วนพี่เขาก็มีเวลาเลือกคู่ชีวิตเป็นของตัวเอง ผมยอมถอยเพื่อให้เราได้ก้าวต่อไปกันทั้งคู่ พี่เขาเจ็บ ผมเองก็เจ็บ สมมติว่าในอนาคตผมมีใครสักคนเข้ามา ใจลึกๆผมก็ยังบอกตัวเองนะว่าไม่มีใครดูแลผมได้ดีเท่าพี่พฤกอีกแล้ว ไม่มีแล้วจริงๆ แต่ความดีของเขามันน่าจะมีใครที่เหมาะสมกว่าผมได้รับมันไป คนเพียบพร้อมอย่างพี่เขาไม่ควรจะมาเสียเวลากับผมหรอก มันต้องมีคนที่เขาไม่คิดมากเหมือนผม ไว้เนื้อเชื่อใจเขาได้มากกว่าผม ยอมรับในความเจ้ากี้เจ้าการและติดแฟนมากๆของเขาได้ดีกว่าผม

                มันต้องมีสิ...

                น่าแปลกที่เมื่อก่อนพี่พฤกไม่ได้เป็นแบบนี้ ไม่ได้หวงผมมากขนาดนี้ ไม่ได้ตัวติดผมตลอดเวลา ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน กลายเป็นผมอึดอัดและเครียดซะอย่างงั้น ซึ่งมันไม่ควรจะเกิดขึ้น

                “สวัสดีครับ วันนี้ไม่ได้มีอะไรมาสอนมาก แต่มีแนวข้อสอบมาให้ดูผ่านๆ แล้วก็มีสอบเล็กน้อยไว้เป็นคะแนนช่วยนะ ข้อสอบนี้มีห้าข้อ ห้าคะแนนดิบ ไม่หารอะไรทั้งนั้น ข้อละหนึ่งคะแนน ใครทำได้กี่ข้อก็ได้คะแนนตามนั้นเลยนะครับ ผมจะแจกข้อสอบให้ทำกันก่อนเลยดีกว่า แล้วค่อยมาทบทวนบทเรียนกัน”

                จู่ๆพี่พฤกก็เดินพรวดพราดเข้ามาในห้องเรียนแล้วพูดยาวเหยียดโดยยังไม่เดินถึงโต๊ะเลยด้วยซ้ำ อ่า คนหล่อของผมดูโทรมจังเลย

                “อาจารย์มีบินหนักเหรอคะช่วงนี้ ดูเหมือนคนอดหลับอดนอน”

                เพื่อนผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้าห้องโพร่งถามออกไป เพราะพี่พฤกดูหมองกว่าปกติมากเลย ใครๆก็ดูออก

                “ครับ ผมเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกมา ถ้าผมไม่สดใสเหมือนทุกทีผมขอโทษด้วยนะครับ วันนี้อาจจะสอนน่าเบื่อหน่อย เข้าใจกันเนอะ”

                ผมอึ้งไปเลย เพื่อนผมอีกสามคนหันขวับมามองผมด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจไม่ต่างจากผม พี่พฤกพูดแบบนั้นโดยไม่มองหน้าผมสักนิด เขาก้มหน้าเปิดโน๊ตบุคของเขาต่อไปโดยมีแต่ผมที่นั่งมองไปยังเจ้าตัวอยู่ฝ่ายเดียวด้วยความรู้สึกแย่ มันอึดอัดอยู่ในอกไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกหรือคิดอะไรอยู่กันแน่

                แล้วอาการแบบนี้จะมีกระจิตกระใจไปบินไหม ไปทำงานไหวหรือเปล่า กินข้าวรึยัง วันหนึ่งเขากินน้ำบ้างไหมถ้าไม่มีใครเตรียมให้เหมือนที่ผมทำ คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว



LOADING [2/4]


                “งั้นแจกข้อสอบให้ลองทำเลยแล้วกันนะครับ ให้เวลาครึ่งชั่วโมง”

                ไม่นานกระดาษข้อสอบก็ส่งต่อมาถึงผมที่นั่งหลังห้อง กวาดสายตาอ่านโจทย์แล้วล้วนเป็นเรื่องที่พี่พฤกเคยสอนผมทั้งนั้น นี่ไม่ได้ทำออกมาเพื่อช่วยให้ผมได้คะแนนดีหรอกใช่ไหม

                “อ่า เดี๋ยวผมเปิดเพลงคลอๆไปให้ฟังนะจะได้ไม่เบื่อ กลัวทุกคนเบื่ออ่ะครับ วันนี้ผมร่าเริงกับพวกคุณไม่ไหวจริงๆ อยากฟังเองอะไรกันครับ?”

                “เอ่อ อะไรก็ได้ค่ะ”

                บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด พี่พฤกน่ะรีบออกตัวก่อนเลยว่าวันนี้ตัวเขาไม่โอเค ป้องกันคำถามตามมาทีหลังเลยพูดออกไปทีเดียวจบเลยว่าอกหักนะ อะไรแบบนั้น แล้วทุกคนก็เข้าใจดี พยายามไม่ถามเซ้าซี้อะไร ไม่ชวนเขาคุยเล่นนอกเรื่องเหมือนอย่างทุกครั้ง แต่ผมว่ามันก็ไม่น่าพูดไหมล่ะ มันก็เรื่องส่วนตัว ที่พูดไม่ใช่เพราะอยากประชดผมเหรอ หรือยังไง เฮ้อ ช่างก่อน ตอนนี้ผมต้องรีบทำข้อสอบให้เสร็จทันเวลาพร้อมกับฟังเพลงที่เขาเปิดไปด้วย

และแล้วก็รู้ ว่าคนที่จบกันไป...

ด้วยคำที่ว่าเราจะมาพบกันใหม่ มักจะไม่พบกันอีก

จากกันคราวนี้ ไม่อยากให้ดูโหดร้าย รู้ดี อย่าห่วงไม่เคยจะทำให้เธอต้องลำบาก

และอยากให้เธอรู้เอาไว้...

                มือผมแข็งตั้งแต่เริ่มเพลงเลยเชื่อไหม ความหมายเพลงนี้มันตรงกับเรื่องของเราจัง แล้วสิ่งที่ผมกักเก็บเอาไว้ก็เอ่อล้นรอบดวงตา ผมเงยหน้ามองไปยังพี่พฤกที่นั่งมองผมอยู่ก่อนแล้วด้วยแววตาเศร้า

ถ้าเธอรักใครมากสักหนึ่งคน และผลคือเขาจะไป

เพราะรักนั้นเธอจะไม่ยอมแม้แต่ปล่อยให้ เขากังวลแม้แต่น้อย

เจ็บเท่าไหร่ยินดีให้เขานั้นเดินไป

                น้ำตาผมไหลลู่ลงมาจนได้ ร่างกายมันหมดแรงเอาซะดื้อๆ มันไม่ยอมขยับอะไรเลยได้แต่นั่งร้องไห้เงียบๆแล้วมองหน้าพี่พฤกอยู่อย่างนั้น ณ ตอนนี้ไม่มีใครสนใจผม ไม่มีใครสนใจเขา ไม่มีใครรู้ว่าเรามองหน้ากันอยู่ มองด้วยความรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน ความหมายของเพลงมันเศร้าแล้ว ชีวิตจริงมันเศร้ากว่าเยอะเลยแหละ

อย่างที่ฉันกำลังที่จะทำ เจ็บช้ำด้วยความเต็มใจ

ขอแค่สักครั้งที่อย่างน้อยเธอสุขใจแม้ ทำได้เพียงตอนสุดท้าย

ก่อนจะลาไม่ว่าเธอจะพูดอะไร คำไหนก็ยอมโดยดี

                ปากหยักส่งยิ้มแสนหม่นหมองมาให้ผม พร้อมกับพูดว่า อย่าร้อง ผมอ่านปากเขาออก แม้ไม่ได้ส่งเสียงออกมาแต่ใจผมมันรู้อยู่ดีว่าเขากำลังจะพูดอะไร แล้วน้ำตาผมก็ไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก พี่ไม่ต้องสนใจผมก็ได้ ไม่ต้องมองผม ไม่ต้องห่วงหรอกว่าผมจะทำอะไร รู้สึกยังไง พี่อย่าทำให้ผมรู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลย ผมทำเพื่อเรานะครับ

และแล้วก็รู้ เมื่อเธอเอ่ยปากบอกฉัน

ว่าความรักคงต้องการมีระยะบางอย่าง แปลว่าจะให้เราห่างกันไป

จากกันคราวนี้ ไม่อยากเป็นคนใจร้าย

รู้ดี ไม่มีอะไรใจร้ายเท่าคนคิดจะไป แต่ปิดและซ่อนมันเอาไว้

ถ้าเธอรักใครมากสักหนึ่งคน และผลคือเขาจะไป...

เพลง พบกันใหม่? (So Long)

ศิลปิน โพลีแคท อัลบั้ม 80 Kisses

                ผมไม่ไหวแล้วว่ะ ไม่ไหวแล้ว ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วหยิบข้อสอบเดินออกจากห้องไปในทันที ในผมนั่งมองหน้าเขาแล้วฟังเพลงเศร้าต่อไปผมคงทำไม่เสร็จ เลยออกมาร้องไห้ซะให้พอ ล้างหน้าให้รู้สึกสดชื่นขึ้น แล้วตั้งสตินั่งทำข้อสอบที่ระเบียงหน้าห้องน้ำคนเดียว

                ฟู่ววว เรื่องความรักที่เข้าใจยากจัง ตอนไม่เจอพี่พฤกทำไมผมคิดว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นเยอะมากแล้ว แต่เจอเขาปุ๊บความอ่อนแอเข้าครอบงำทันที ผู้ชายคนนี้มีผลต่อหัวใจผมเสมอเลยสินะ

ตึก ตึก ตึก

                เสียงฝีเท้าของใครหลายคนกำลังวิ่งมาผมจึงหันไปมอง พบว่าเป็นเพื่อนผมเองทั้งสามคนเลยกำลังวิ่งเข้ามาหาผม

                “ไอ้วา มึงโอเคปะวะ”

                “พวกมึงออกมาทำไม เข้าไปทำข้อสอบให้เสร็จเถอะเดี๋ยวกูตามเข้าไป”

                “อาจารย์พฤกบอกให้พวกกูมาดูมึง”

                “ขะ เขาบอกแบบนั้นเหรอ?”

                ผมถามออกไปด้วยเสียงเบาหวิว นี่พี่เขาห่วงผมเหรอ...

“เออดิ เชี่ยแม่ง กูไม่คิดว่าการที่มึงเลิกกับเขามันจะเฮิร์ทกันขนาดนี้อ่ะ มึงลองทบทวนดูอีกทีดีปะวะว่าจะเลิกกันชัวร์ๆ คือมึงก็แย่ อาจารย์ก็แย่ กูสงสารทั้งคู่เลย นี่ขนาดกูไม่รู้เรื่องอะไรมากนะ ไม่รู้ด้วยว่าความสัมพันธ์มึงกับเขาแน่นแฟ้นขนาดไหนเพราะกูก็เพิ่งเคยรู้จักอาจารย์ไม่กี่เดือนนี้เอง แต่ทำไมพอเลิกกันมันถึงได้ขนาดนี้วะ อย่างกับรักกันมาสิบปี”


LOADING [3/4]


                ก็เรื่องที่ผมเคยคบกันมาก่อนผมไม่ได้บอกไอ้ก็อตกับไอ้บีมน่ะสิ บอกแต่ไอ้นิค แล้วไอ้นิคมันก็คงไม่ได้บอกคนอื่นด้วยล่ะมั้ง ถ้าถามว่าความสัมพันธ์ผมแน่นแฟ้นขนาดไหนล่ะก็...คงเกินกว่าที่พวกมันจะจินตนาการถึงได้

                “ถ้ากูมีคนใหม่ หรือเขามีคนใหม่ มันก็จะดีขึ้นเว้ยมึง มันต้องดีขึ้น”

                “ก็ไม่แน่นะเว้ย บางทีเรื่องนี้อาจสร้างแผลให้ตัวมึงเองก็ได้นะ มึงอาจจะกลัวความรักไปเลย ส่วนเขาก็ไม่กล้ามีใหม่ เหมือนพ่อกับแม่กูไง เลิกกันไปเพราะเข้ากันไม่ได้นี่แหละ ตอนนี้เลิกกันสิบปีพ่อแม่กูยังโสดอยู่เลยอ่ะ”

                “โหมึง เขาเป็นนักบิน เป็นถึงกัปตัน คนชอบเขาเยอะแยะไปหมด เขาเคยบอกกูว่ามีแอร์โฮสเตสตามจีบด้วยซ้ำ คนระดับเขาจะมีใครสักคนง่ายแค่กระดิกนิ้วเอง เป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะไม่มีน่ะ มีแต่จะเยอะจนเลือกไม่ถูกสิไม่ว่า”

                พยายามหาสารพัดเหตุผลมาแย้งเรื่องที่เพื่อนพูด ทว่าเรื่องที่ไอ้บีมบอกผมเรื่องพ่อแม่ของมันกลับทำให้ผมนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นคือเรื่องของพ่อแม่ผมเอง ครอบครัวผมเมื่อก่อนไม่ได้อบอุ่นขนาดนี้ พ่อกับแม่เคยทะเลาะกันจนถึงขั้นขอเลิกขออย่ากันด้วยซ้ำ แต่พ่อไม่ยอม พ่อทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แม่กลับมา พ่อเปลี่ยนตัวเองเพื่อแม่ได้ แม่ก็ยอมลดฐิถิตัวเองเพื่อพ่อได้ กลายเป็นว่าจู่ๆก็ลงล็อคเฉยเลย รักกันมากขึ้นด้วยซ้ำ แล้วพ่อก็เคยบอกผมว่าพี่พฤกน่ะนิสัยเหมือนพ่อ ไม่ว่าจะอะไรเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

                แต่ว่า...มันอาจจะไม่ได้ลงเอยสวยงามเหมือนครอบครัวผมไปซะทุกคู่หรอกเนอะ อาจเพราะท่านมีลูกไง มีผม ผมโตพอจะรับรู้อะไรได้แล้ว คงไม่อยากจะให้ผมมีปม ผมอาจเป็นตัวกระตุ้นให้พ่อกับแม่พยายามปรับจูนเข้าหากัน อาจทำเพื่อผมนี่แหละ แต่สำหรับผมกับพี่พฤกน่ะ เราไม่มีลูกด้วยกันนี่ มันไม่มีแรงจูงใจอะไรให้หวนกลับมาเป็นเหมือนเดิม อย่างพ่อผมอาจจะยอมเปลี่ยนตัวเองในสิ่งที่แม่ไม่ชอบเพราะมีผม ถ้าดีกับแม่ได้ ผมก็จะมีพ่อและแม่เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ แต่ถ้าพ่อท้อ พ่อถอยไม่ยอมสู้ ผมก็จะขาดใครคนหนึ่งไปทันที กลายเป็นครอบครัวไม่สมบูรณ์ อีกอย่างพ่อรักแม่มากๆเลยล่ะ

                ผมเหลือบตามองไอ้นิคที่ทิ้งตัวนั่งบนระเบียงพร้อมกับถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมา

                “อยู่ที่มึงแล้วแหละ ว่ามันหนึ่งหากเห็นเขาอยู่กับคนอื่นมึงจะรับได้ไหม”

                “รับได้ดิวะ เดี๋ยวกูก็มีคนใหม่ได้เหมือนกัน”

                “ปากแข็งฉิบหาย”

                ปากแข็งอะไร นี่ผมพูดจริงๆนะ ถ้ามีคนมาจีบผมช่วงนี้ผมจะรีบคว้าไว้เลย เดี๋ยวคนใหม่ก็ทำให้ผมลืมพี่พฤกได้เอง ตัวเขาก็เหมือนกัน พอเจอสาวสวยๆหน่อยเดี๋ยวก็ลืมเด็กเมื่อวานซืนอย่างผมอยู่ดี ของมันแน่อยู่แล้วล่ะ ผมจะไปสู้สาวสาวหน้าอกบึ้มๆได้ยังไง คือผมก็ไม่รู้สเปคสาวในอุดมคติของพี่พฤกหรอกนะ เพราะอยู่กับผมพี่พฤกไม่เคยเหล่มองใครเลย ผมไม่ชอบให้เขามองคนอื่น ซึ่งเขาก็ไม่มองเลยนะ

                “มึงทำข้อสอบเสร็จกันแล้วเหรอถึงออกมาเนี่ย”

                “เสร็จละ เขียนไปสั้นๆ ในหนังสือมี ออกข้อสอบง่ายขนาดนี้เขาก็คงอยากหาคะแนนมาช่วยจริงๆนั่นแหละ”

                เออ ผมออกมาก็ไม่หยิบหนังสือติดมือมาด้วย เอาออกมาแต่ข้อสอบไปเดียวแล้วเอาความรู้ในหัวเขียนเอา ซึ่งก็เขียนเสร็จหมดทุกข้อพอดี ทว่าขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นยืนนั้นก็เห็นพี่พฤกเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงมายังห้องน้ำ ผมรีบก้มหน้าหลบสายตาเขาทันที เมื่อกี้ร้องไห้อย่างน่าไม่อายให้เขาเห็นไปแล้วจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้

                “ทำเสร็จแล้วเหรอ?”

                พี่พฤกเดินเข้ามาถามผม

                “ครับ เสร็จแล้ว”

                “ขอโทษนะที่ทำให้ร้องไห้อีกแล้ว ยังเรียนต่อไหวใช่ไหม?”

                “ไหวครับ”

                “ถ้าไม่ไหว ก็กลับมานะ”

                ประโยคนี้ทำให้ผมเงยหน้ามองเขาตรงๆ แววตาเศร้าของเขามองผมอย่างมีความหวัง เขาคงหวังว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นจริงสินะ

END TALK        


LOADING [4/4] 

มา Talk กันหน่อยยย...

ตั้งแต่เขียนมายังไม่เคยได้มาเม้ามอยกันในหน้านิยายเลย วันนี้ขอบอกความในใจหน่อยน้า.. คือว่าตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่เราอัปแล้วเด้อ ขอบคุณมากนะคะที่อ่านกันมาได้ถึงตอนนี้ ถ้าถามว่าในเรื่องจบแฮปปี้ไหมเพราะอัปค้างไว้ตอนเลิกกัน คำตอบคือจบแฮปปี้นะคะ เพียงแต่ตัวละครจะต้องฝ่าอุปสรรคนี้ไปให้ได้ อ่ะ เรามาบอกมุมมองของตัวละครที่ตั้งใจเขียนลงไปซึ่งไม่รู้ว่าหลายคนสัมผัสได้เหมือนที่เราสื่อไหมนะ ฮือออ ก็คือว่าอายุตัวละครห่างกันมาก 15-16 ปี เราเลยเล่นปมด้านอารมณ์ ความคิด การตัดสินใจในเรื่องต่างๆ ให้มันต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ว่าช่องว่างระหว่างวัยมันมีปัจจัยทำให้เกิดเรื่องไม่เข้าใจกันได้นะ คนพี่โตกว่ามักจะไม่เก็บเรื่องหยุมหยิมมาคิด เขาจริงจังกับการใช้ชีวิต อยากลงหลักปักฐานแล้ว พยายามปรับปรุงตัวเองเพื่อคนที่เขารักเพื่อให้ความดีส่วนที่เขามีกลบเรื่องราวแย่ๆ ของตัวเองในอดีตได้บ้าง เพื่อให้ได้รักกับน้องอีกครั้งเขายอมทุกอย่าง คนเราเคยเลวมันก็ดีได้ อดีตคือบทเรียน อันนี้คือสิ่งที่พี่พฤกคิดและเป็นอยู่เสมอ ผิดกับน้อง ที่เขาไม่มีประสบการณ์ความรักอะไรมาก่อนเลยในชีวิต รักแรกของน้องก็พี่พฤก อกหักครั้งแรกก็พี่พฤก ประสบการณ์ที่ผ่านมามีแต่คำว่ารักกับเลิก ไม่เคยมานั่งแก้ปัญหาอะไร วันหนึ่งคนที่รักมาตลอดกลับเข้ามาในชีวิต พี่พฤกทำดีด้วยก็ใจอ่อน จุดนี้น่ะบางคนอาจคิดว่าน้องง่ายเกิน ไม่เมกเซ้นส์ แต่สำหรับเราที่เป็นคนเขียนเรามองว่าเด็กคนหนึ่งที่เคยเจ็บปวดมา เขาเปิดใจให้ผู้ชายคนเดิมอีกครั้งแบบนี้เท่ากับเขาเตรียมใจมาเจ็บพอสมควร เสี่ยงทั้งที่ไม่รู้จะรุ่งหรือร่วง แต่ก็รักคนเนี้ย ขอลองอีกสักตั้งก็แล้วกันโดยหาข้ออ้างให้ตัวเองว่าให้เผื่อใจ เราว่าน้องมันก็เข้มแข็งพอสมควรนะคะที่คิดแบบนี้ ทั้งที่จะไม่กลับไปก็ได้แต่ก็อยากให้โอกาสทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะเจ็บอีกไหม พอคบกันจริงตอนที่น้องยังรักอิสระอยู่ก็กลายเป็นว่าความหวังดีของผู้ใหญ่มันน่าเบื่อ มันอึดอัด ทั้งที่พี่พฤกทำเพราะเป็นห่วง อยากดูแล อยากอยู่ใกล้ๆ จุดนี้แหละที่ทำให้แยกออกเลยว่าใครเด็กใครโต จนพอวันบอกเลิกกันหยิบยกเรื่องนี้มาพูดอีกครั้งทั้งที่ทะเลาะกันเรื่องอื่น ก็เวลาคนทะเลาะกันอะไรอยู่ในใจมันออกมาหมดแหละเนอะ เตรียมใจมาว่าจะเลิกแน่ๆ อะไรแบบนั้น อีกจุดหนึ่งที่เรารู้สึกว่าความเป็นผู้ใหญ่และอดทนเก่งของพี่พฤกมันเปลี่ยนน้องได้จริงๆ ก็คงจะเป็นเรื่องราวหลังจากตอนนี้จนถึงตอนจบ พี่เขาใช้การวางตัว การเข้าหาที่ไม่ได้เป็นฝ่ายรุกเหมือนตอนกลับมาทีแรก แต่เป็นฝ่ายรับสถานการณ์ทุกอย่างที่น้องหยิบยื่นอย่างดีเยี่ยม รักษาระยะห่างอย่างที่น้องอยากได้ ทำให้เห็นว่าพี่มันไม่ได้อยากมีครอบครัวใหม่ มีเมียมีลูกอย่างที่น้องเคยบอก แต่พี่มันรอเด็กคนเนี้ย รอมาตั้งนาน รอให้โตกว่านี้แล้วกลับมาหาเขาในวุฒิภาวะที่โตขึ้น พร้อมที่จะเดินไปด้วยกันแล้ว โดยที่เฝ้ามองน้องอยู่ข้างๆ เสมอ รอน้องโตขึ้น ตัวเองก็แก่ขึ้นเหมือนกันแต่ก็ยังรอ...

ไม่รู้ว่าหลายคนรู้สัมผัสความเป็นตัวละครได้เหมือนเราไหมนะคะ5555 บางคนว่าน้องงี่เง่าน่ารำคาญ บางคนว่าอิพี่เลว ไม่สำนึก และหลายๆ ความคิดเห็นเราเข้าใจทุกคนนะคะ อิอิ

ถ้ามีโอกาสได้ซื้อนิยายเรื่องนี้อ่านจนจบ คงจะรักพี่พฤกกับน้องนาวาขึ้นมากกว่าตอนนี้แน่นอนค่ะ 

สุดท้ายนี้อยากขอบคุณที่อ่านผลงานของเรามาจนถึงตอนนี้เลย เพราะทุกคนนั่นแหละผลงานชิ้นนี้เลยออกมาเป็นชิ้นเป็นอัน ขอบคุณทุกคอมเมนต์นะคะ เราอ่านทุกอัน มีด่าบ้าง ชมบ้าง เราน้อมรับไว้ทั้งหมดค่ะมันมีค่ากับเรามากๆ 

รักทุกคนนะคะ แล้วเจอกันผ่านตัวหนังสือในผลงานชิ้นต่อไป อย่าลืมมาติดตามเพจกันด้วยน้าาา จะได้รู้ความเคลื่อนไหว โดยเฉพาะเรื่องวันที่เราจะไปแจกลายเซ็นกับสนพ.เซ้นส์บุ๊ค วันที่ 1 เมษายน เวลา 15.00-17.00 น. นี้ เรามีของอะไรไปแจกแบบพรีเมียมสุดๆ จำนวนจำกัดด้วย อยากให้ได้กันค่ะ ฉะนั้นมาติดตามเถิดแม่นายของบ่าว


ไปหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์

 #เด็กคนนี้แฟนผม

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

1คอมเมนท์ 1กำลังใจนะคะ


กดแอดแฟนจิ้มที่รูป



กดติดตามเพจเค้าด้วยน้าาา  จิ้มรูปเบยย

(c)                 Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,341 ความคิดเห็น

  1. #1338 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:30
    เริ่สสส5555555
    #1,338
    0
  2. #1318 golfferboyy (@golfferboyy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 00:23

    เดี๋ยวไปหารวมเล่มมาหวีดต่อ

    #1,318
    0
  3. #1312 Peyoung (@NirintraSu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 13:56
    ตามหาหนังสือได้ที่ใหนช่วยบอกที
    #1,312
    1
    • #1312-1 Ploy-24 (@Ploy-24) (จากตอนที่ 20)
      13 สิงหาคม 2561 / 23:30
      b2tก็มีน้าา
      #1312-1
  4. #1311 rasika (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 16:35

    ซื้อหนังสือมาอ่านจบไป2รอบ ชอบค่ะ เข้าใจตัวละครที่อีกคนโตมาก อีกคนเด็กมาก ที่สำคัญคือพี่พฤกอบอุ่นจริงๆ รักเลย อยากได้เอง 55555555555 ใครยังไม่ได้ไปซื้อแนะนำให้ซื้อมาอ่านเถอะค่ะ ไม่เสียดายเงินแน่นอน

    #1,311
    1
    • #1311-1 Supawadee812540 (@Supawadee812540) (จากตอนที่ 20)
      19 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:25
      ซื้อได้จากไหนค่ะ
      #1311-1
  5. #1308 dggj (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 11:17
    ไม่รู้เลยว่าจะลงไม่จบ T T น่าจะแจ้งไว้ตั้งแต่แรก คนที่ไม่สะดวกซื้อจะได้ไม่ค้างคา
    #1,308
    0
  6. #1304 Lwlwlwlwlwlw (@lookwadstw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 07:29
    ซื้อเล่มอ่านแน่ๆเลยค่ะ เราชอบตัวละครมาก รู้สึกว่าสร้างคาแรคเตอร์ออกมาได้มีสเน่ห์ มีเหตุผลของตัวเองที่มันเรียลอะ แล้วก็จังหวะดีมาก อินสุดๆ555555555 แล้วพวกความคิดต่างๆรู้สึกเข้าใจทั้งสองฝ่ายมาก เปลี่ยนมุมมองเราไปพอสมควรเลย รู้สึกถูกโน้มน้าว55555555555 เราเข้าใจสิ่งที่ไรท์สื่อนะคะ ชอบด้วยที่ไม่ข้ามประเด็นเรื่องอายุเขาไป รออ่านในเล่มค่ะ
    #1,304
    0
  7. #1300 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,300
    0
  8. #1299 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,299
    0
  9. #1298 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,298
    0
  10. #1297 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,297
    0
  11. #1296 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,296
    0
  12. #1295 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,295
    0
  13. #1294 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,294
    0
  14. #1293 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,293
    0
  15. #1292 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,292
    0
  16. #1291 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,291
    0
  17. #1290 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,290
    0
  18. #1289 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,289
    0
  19. #1288 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,288
    0
  20. #1287 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,287
    0
  21. #1286 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,286
    0
  22. #1285 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,285
    0
  23. #1284 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,284
    0
  24. #1283 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,283
    0
  25. #1282 mtbb195bambam (@mtbb195bambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 03:22
    สัญญาว่าจะไปซื้อเล่มอ่าน สนุกมาก ขอบคุณที่แต่งนิยายแบบนี้ออกมาคะ ชอบมาก
    #1,282
    0