╫สนพ.SENSE BOOK╫ ► MY STUDENT เด็กคนนี้แฟนผม ◄

ตอนที่ 14 : บทเรียนที่ 14 [4/4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    19 ก.พ. 61




บทเรียนที่ 14

                โอ้ยยย รีบๆ จะสายอยู่แล้ววันนี้ พอดีมีเรียนเก้าโมงเช้าแต่นี่แปดโมงผมเพิ่งตื่น แล้วอยู่คอนโดพี่พฤกซึ่งมันต้องใช้เวลาเดินทางพอสมควร

                “เสร็จแล้วใช่ไหมครับ อ่ะนี่มือถือ กระเป๋าตัง แต่พี่เปิดดูไม่เห็นมีตังสักบาทพี่เลยเอาใส่ไว้ให้แล้วนะ”

                “ผมยังไม่ได้กดน่ะครับ ไปกันพี่พฤก”

                “ไปครับ รองเท้าหนูพี่วางไว้ให้หน้าประตูแล้ว”

                “ขอบคุณครับ”

                ดีหน่อยที่พี่พฤกเตรียมของให้ผมแทบทุกอย่างเพื่อลดเวลาลงทั้งที่เขาเองก็ตื่นสายเหมือนกันแต่ก็ยังเตรียมชุดนักศึกษาวางไว้ให้ผมในขณะที่ผมอาบน้ำ มือถือ กระเป๋าตังนี่ตรวจสอบให้หมดว่าครบพร้อมไหม รวมถึงถุงเท้าและรองเท้า ส่วนตัวพี่เขาแค่ล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็สวมกางเกงสามส่วนทับบ็อกเซอร์เข้าไป ท่อนบนเป็นเสื้อยืดธรรมดาที่ใส่นอนเมื่อคืน แทบจะไม่ห่วงตัวเองเลยแต่ห่วงผมทุกอย่าง

                พี่พฤกขับรถพาผมมาส่งที่มหาวิทยาลัยอย่างปลอดภัยแม้จะสายอย่างที่ผมคาดคะเนเอาไว้จริงๆแต่ก็ยังดีที่พี่เขาไม่รีบร้อนตามผมไปด้วย เขาขับรถเหมือนเดิมแบบมีสติอยู่ตลอด อย่างว่าแหละเนอะ เป็นนักบินอ่ะ ทำงานอยู่บนความปลอดภัยของชีวิตคน แค่ผมต้องมาเรียนสายเขาคงไม่ประหมาดจนเสี่ยงเกิดอุบัติเหตุหรอก

                “ตอนเย็นพี่มารับนะ”

                เขาเอื้อมมาคว้าตัวผมเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ก่อนจะปล่อยให้ผมวิ่งลงรถไปเข้าห้องเรียน บ้าจริง กระจกหน้ารถก็ไม่ได้มืดป่ะวะ แล้วเมื่อกี้จะมีคนเห็นพี่พฤกหอมแก้มผมไหมอ่ะ? แค่ทุกวันนี้ผมก็เหนื่อยจะปิดเป็นความลับจะแย่ ขออย่าให้มีใครมาเห็นแล้วสนใจเรื่องของผมเพิ่มอีกเลย ลำพังไอ้เฟซบุ๊คเวรตะไลนั่นผมก็ปวดหัวจะระเบิดอยู่แล้ว

                “อ้าว ไอ้วา โทรไปไม่รับวะ”

                ผมเจอไอ้บีมขณะที่ก้าวเท้าออกจากลิฟท์ซึ่งมันเดินออกมาจากทางห้องน้ำพอดี

                “เหรอ โทษทีมึง กูลืมเปิดเสียงแล้วเอาใส่ไว้ในกระเป๋าว่ะ แต่กูไลน์เข้าไลน์กลุ่มแล้วนะว่ากูมาสาย”

                “เออ กูก็จะโทรไปบอกว่าไม่ต้องรีบ อาจารย์ไปประชุม สั่งงานทิ้งไว้เฉยๆ”

                โอ้ย รอดไปกู วิชานี้ผมขาดเรียนได้อีกแค่ครั้งเดียวไม่งั้นผมจะไม่มีสิทธิสอบ ไม่สิ ทุกวิชาเลย สามารถขาดเรียนได้สามครั้ง หากขาดเกินตัดสิทธิไม่ให้สอบทันที คณะผมน่ะโหดนะ กฎระเบียบแทบจะครอบคลุมไปซะทุกอย่าง แต่เขาคงจะฝึกนักศึกษาให้มีวินัยนั่นแหละ หากเรียนจบไปแล้วทำงานในอุตสาหกรรมการบินจริงๆกฏอะไรคงจะเคร่งครัดมากกว่านี้เยอะ

                ผมเดินเข้าห้องเรียนไปพร้อมกับไอ้บีม ไปสมทบกับเพื่อนสนิทอีกสองคนที่นั่งเล่นเกมส์แข่งกันอยู่อย่างเมามัน เดี๋ยวนะพวกมึง อาจารย์สั่งงานไว้ไม่ใช่เหรอทำไมมานั่งเล่นเกมอยู่ได้

                “ไอ้บีม อาจารย์สั่งงานอะไรวะ”

                “ให้อ่านทบทวนเรื่องที่สอนคราวก่อน เดี๋ยวประชุมเสร็จจะมาสอบเก็บคะแนน”

                มันตอบผมแล้วก็คว้ามือถือขึ้นมาเล่นเกมอีกคน สรุปว่าจะสอบพวกมึงก็ไม่สะทกสะท้านอะไรเลยว่างั้นเถอะ ผมเลยเปิดหนังสือขึ้นมาอ่านและมันคือเรื่องที่ผมให้พี่พฤกสอน ดังนั้นจำได้แม่นเลย และก็เป็นผมอีกนั่นแหละที่จดสรุปย่อแต่ละหัวข้อเอาไว้ให้พวกมันอ่านก่อนสอบ แบบจำง่ายๆน่ะ ทว่าผมใช้เวลานับครึ่งชั่วโมงในการเขียนอะไรเหล่านั้นจนเสร็จ

                อ่า มีแฟนเป็นนักบินมันดีอย่างนี้นี่เอง ทำให้ผมได้รู้และเข้าใจเนื้อหาต่างๆมากขึ้น เผลอๆรู้นำเพื่อนไปอีกด้วยซ้ำ ถามอะไรพี่พฤกก็รู้ไปหมด แถมมีความรู้ไว้คอยสอนผมอีก หนังสือที่พี่เขาอ่านตอนเรียนนักบินก็ตกมาเป็นของผมทั้งหมด มีประสบการณ์อะไรเขาก็เล่าให้ฟัง มันเป็นอาชีพที่น่าตื่นเต้นดีอ่ะ ผมชอบ และที่สำคัญคือค่าตอบแทนสูงลิ่วเป็นอาชีพต้นๆของโลก

                “อ่ะ กูสรุปไว้ให้อ่านละ พวกมึงวางมือถือก่อนแล้วมาอ่านจะได้สอบได้”

                “...”

                แล้วก็ไม่มีใครสักคนที่ฟังผม ไอ้พวกนี้นี่

                “สอบไม่ได้ก็เรื่องของมึงแล้วงั้นอ่ะ”

                ผมสอดกระดาษที่ผมจดไว้ใต้หนังสือของไอ้ก็อตซึ่งนั่งข้างผม ก่อนที่ผมจะก้มหน้าฟุบโต๊ะกะจะงีบหลับสักตื่น แต่แล้วมือถือเจ้ากรรมก็สั่นซะก่อน

                อ๋อ พี่พฤกไลน์มา ป่านนี้น่าจะถึงแล้วสิเนี่ย

                [PRUEK : พี่ถึงแล้วนะครับ หนูตั้งใจเรียนล่ะ]

            [NAVA : ครับ หาอะไรกินด้วยนะ]


LOADING [1/4]


                การเรียนครึ่งวันแรกผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็เรียนอีกวิชาหนึ่งตอนบ่าย วันนี้ก็เลิกเรียนบ่ายสามโมงตรง ที่จริงผมว่าเรียนวิชาหนึ่งสามชั่วโมงนี่มันน่าเบื่อมากเลยนะ น่าจะวิชาละสักสองชั่วโมงกำลังดี เพราะนี่ชั่วโมงที่สามสมองผมก็อื้ออึงไปหมดแล้ว สอนอะไรมาแทบจะไม่เข้าหัว ยิ่งเป็นอาจารย์คนที่สอนหน้าเบื่อนะ เหอะ ผมล่ะอยากจะหลับให้ได้

14.30 น.

กึก กึก กึก

                ผมนั่งเคาะนิ้วกับโต๊ะรอเวลาเลิกเรียนอย่างใจจดใจจ่อ แม้สายตาจะจ้องมองไปยังอาจารย์สมบัติทียืนสอนอยู่หน้าห้องด้วยการบรรยายสุดแสนอะออกทะเลไปไหนก็ไม่รู้ ชอบสอนแล้ววกเข้าเรื่องตัวเอง เล่านั่นเล่านี่ที่ไม่มีใครอยากรู้ กว่าจะกลับเข้าเนื้อหาได้ก็เสียเวลาไปไม่รู้เท่าไหร่ แล้วก็มาอัดความรู้ให้ตอนท้ายคาบแบบนี้ใครจะไปจำ แต่อย่างว่าแหละ อาจารย์เขาอายุมากแล้ว ประสบการณ์ในชีวิตก็เยอะตามไปด้วยเลยอยากจะแชร์ อยากจะเล่าให้ฟังอะไรทำนองนั้น               

ครืด ครืด

                สายตาเหลือบเห็นว่าพี่พฤกไลน์มาอีกครั้งผมจึงรีบกดลดแสงหน้าจอลงจนสุดแล้วกดอ่านข้อความของเขา คือเข้าใจไหมว่าถ้าจอมือถือสว่างคนข้างๆมันจะเห็น แล้วผมให้ใครเห็นไม่ได้ว่าผมคุยกับอาจารย์ของพวกมันอยู่

                [PRUEK : พี่รออยู่หลังตึกคหกรรมนะ]

            [NAVA : มาไวจัง รอหน่อยนะ อาจารย์คนนี้เลิกตรงเวลา เผลอๆเกินเวลาด้วยซ้ำ]

            [PRUEK : ครับ ไม่เป็นไร เพื่อนไอ้อิฐมันแก้เมลล์เฟซบุ๊คนั้นได้จนถึงเมลล์ต้นตอแล้วนะ แต่เขาติดงานประจำเลยไม่ได้เจาะเข้าไปต่ออ่ะ เสียดาย คงต้องรอพรุ่งนี้]

                เออ ผมลืมเรื่องนี้ไปเลย...

                [NAVA : เมลล์อะไรครับขอดูบ้าง อย่างน้อยก็น่าจะรู้ชื่อแฟนคลับพี่แล้วหาได้บ้างนะ]           

            [PRUEK : NKY_Thanaphop47@gmail.com]

                ธนภพเหรอ?... ผมเหลือบตาไปมองไอ้นิคทันทีเพราะมันชื่อธนภพ และผมว่า...ผมเคยเห็นเมลล์นี้มาก่อน จิตใต้สำนึกบอกว่าใช่มันแน่ แต่ส่วนของความเป็นเพื่อนกลับปฏิเสธว่าไม่ใช่ หัวใจเต้นกระส่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ครั้งนี้ผมทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นมากกว่าการได้เจอพี่พฤกครั้งแรกในรอบสองปีซะอีก

                ไอ้นิค ไม่ใช่มึงใช่ไหม กูขอร้องล่ะ อย่าเป็นมึงเลย...

                “เออ พวกมึง มันมีพาวเวอร์พ็อยวิชาบริการภาคพื้นที่กูทำอ่ะ กูทำเสร็จแล้วนะเดี๋ยวส่งให้อ่าน ขอเมลล์พวกมึงหน่อยดิ่ จดมาๆ”

                ผมฉีกกระดาษยื่นให้พวกมันโดยออกอุบายแบบนั้นด้วยการเอาเรื่องงานมาล่อให้ไม่มีใครสงสัย สายตาผมสังเกตุไอ้นิคมันทุกขณะแต่ไม่มีตรงไหนเลยที่จะเผยพิรุธออกมา กระดาษของผมลูกเขียนเมลล์ลงไปทีละคนโดยเริ่มจากไอ้ก็อต ไอ้บีม และไอ้นิค ตามลำดับที่นั่ง ผมนั่งยกมือขึ้นปิดตาทั้งสองข้าง รอจนกว่าไอ้ก็อตมันจะคืนกระดาษด้วยใจที่ยังคงเต้นระรัวไม่หยุด

                “อ่ะมึง”

                สูดหายใจเข้าให้ลึกเต็มปอดแล้วหันไปรับกระดาษของผมคืน สายตากวาดมองที่เมลล์สุดท้ายของไอ้นิคเป็นอันดับแรก และแล้วมันก็...

                NKY_Thanaphop47@gmail.com

            เชี่ยนิค นี่มันเรื่องอะไรกันวะ ผมเหลือบตามองมันซึ่งกำลังเก็บของลงกระเป๋าอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรเลย และด้วยความไม่อยากจะเชื่อของผม ผมจึงไลน์หาพี่พฤกอีกครั้ง

            [NAVA : พี่พฤก เพื่อนพี่อิฐเขาถอดเมลล์ออกมายังไงถึงได้เมลล์นี้เหรอครับ?]

            [PRUEK : ก็เวลาเราสมัครเมลล์ใหม่ๆอ่ะ มันก็จะให้ยืนยันอีเมลล์อีกอันนึงด้วยใช่ไหม อย่างพี่จะสมัครเมลล์ใหม่พีก็จะเอาเมลล์นี้ยืนยันอีกครั้งไม่งั้นมันสมัครไม่ได้ แล้วไอ้เมลล์เวรนี่มันทำแบบนี้ไปเรื่อยๆเป็นร้อยเมลล์เลย แต่อีก 99 เมลล์ไม่มีชื่อแบบนี้ จะเป็นตัวเลขกับตัวอักษรเรียงกัน เขาก็ถอดมันย้อนหลังมาเรื่อยๆจนเจอเมลล์ที่เป็นต้นตอคือเมลล์นี้ไง ทำไมเหรอ?]

                อ่า เข้าใจแล้ว ทุกอย่างมีเหตุมีผลรองรับหมดเลย ผมถ่ายรูปแผ่นกระดาษที่ให้เพื่อนเขียนเมลล์ส่งให้พี่พฤกดูก่อนจะส่งข้อความตามไป ข้อความที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้พิมพ์มัน

                [NAVA : พี่ เมลล์นั้นมันเมลล์ไอ้นิคเพื่อนผมเอง แต่ผมไม่อยากฟันธงอะไรเลยอ่ะพี่ มันไม่น่าจะทำแบบนั้นกับผม]

                ฟู่ววว ใจผมมันยังไม่เชื่อว่ะ ผมเข้าใจนะเรื่องที่เขาถอดเมลล์แล้วต้นสายเป็นเมลล์ของมัน แต่ผมไม่เข้าใจว่ามันมีเหตุผลบ้าบออะไรถึงตามถ่ายรูปของผมกับพี่พฤก มีเหตุผลอะไรต้องตั้งเฟซบุ๊คขึ้นมาเพื่อหวังแบล็คเมล์ผม นี่ผมเพื่อนสนิทมันเลยนะเว้ย

                “ไอ้นิคๆ กูทักแชทไปมันขึ้นปะของมึงอ่ะ”

                ผมก็ยังคงจะตีเนียนคุยกับมันอยู่ ทำทีท่าว่าส่งแชทหามันแล้วแต่ส่งไม่ไปอะไรแบบนั้นทั้งที่ผมไม่ได้ส่งอะไรไปหรอก

                “ไม่เห็นมีไรขึ้นนะ”

                “เอ้า มือถือกูรวนหรือไงวะ ไหนเอาของมึงมาดิ”

                แล้วมันก็ยื่นมือถือของมันมาให้ผมทันที และสิ่งแรกที่ผมจะทำคือเข้าไปดูข้อมูลส่วนตัวในเฟซบุ๊คมันว่าใช้เมลล์นี้เป็นเมลล์หลักจริงหรือเปล่า

                แล้วก็ใช่ มันใช้เมลล์นี้จริงๆ...


LOADING [2/4]


                เพื่อหาหลักฐานยืนยันอีกครั้ง ผมเข้าไปที่แอพพลิเคชั่นเมลล์ที่มันล็อคอินกับเครื่องไว้ ซึ่งก็เป็นเมลล์นี้ ในทีแรกคิดปลอบใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าเมลล์อาจจะคล้าย เลขข้างหลังอาจจะผิด ไม่ใช่แล้วล่ะ มันเหมือนกันทุกอักขระเลย

                “ไอ้นิค เลิกเรียนส่งกูไปซื้อชาเขียวปั่นตึกคหกรรมหน่อยดิ่ อยากกินร้านนั้นอ่ะ”

                “อือ ไปสิ กูต้องไปขึ้นรถทางนั้นอยู่แล้ว”

                ผมยื่นมือถือคืนมัน แม้ใจจะไม่อยากเชื่อมากแค่ไหนก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ มือผมชาไปหมดเลยเชื่อไหม สิ่งแรกที่คิดตอนนี้คืออดีตจะซ้ำรอยไหมวะ พี่พฤกกับไอนิคคงไม่... เฮ้อ ผมเลือกที่จะไลน์หาพี่พฤกอีกครั้งด้วยความมั่นใจกว่าครั้งก่อน

                [NAVA : ผมพิสูจน์แล้วนะ เป็นไอ้นิคจริงๆอ่ะพี่ ทำไงดี]

            [PRUEK : เรียกมันมาคุยกับพี่ ว่าแต่แน่ใจแล้วใช่ไหม?]

            [NAVA : อื้อ แน่ใจ แต่พี่อย่าทำอะไรเพื่อนผมนะ]

            [PRUEK : ก็อยู่ที่เหตุผลของมันจะดีพอให้มันรอดหรือเปล่า พี่โตแล้วนะวา แก่ปูนนี้แล้วพี่ไม่มาต่อยเด็กมหาลัยหรอกน่า เพียงแต่จะถามถึงเหตุผลแค่นั้นแหละว่าพอจะฟังขึ้นไหม]

                ไม่ทันที่ผมจะตอบอะไรพี่พฤกกลับไป อาจารย์ก็สั่งเลิกเรียนซะก่อนผมจึงรีบเก็บหนังสือลงกระเป๋า

                “นี่เดี๋ยวพวกมึงไปซื้อน้ำกันใช่ป่ะ งั้นกูกลับหอกันดีกว่า เจอกันพรุ่งนี้เว้ย”

                ผมพยักหน้าให้เพื่อนสองคนและก้มเก็บกระเป๋าต่อจนเสร็จ หันไปมองไอ้นิคที่ยืนรอผมอยู่หน้าประตูก็ได้แต่คิดว่ามันจะมีเหตุผลกับสิ่งที่มันทำ บางทีอาจไม่เลวร้ายอะไรก็ได้ ผมยังอยากจะได้ยินอยู่นะว่ามันคิดอะไรอยู่

                “ไอ้นิค ไปมึง กูเสร็จละ”

                เราพากันเดินไปยังตึกคหกรรม ในระหว่างทางมันก็ชวนผมคุยมาตลอด คือทุกอย่างปกติหมดยกเว้นใจผมเนี่ย จนกระทั่งผมพามันเดินเฉียดตัวอาคารมาหาพี่พฤกที่หลังตึก ขณะเดียวกันกับที่มันเห็นพี่พฤกแล้วมันหยุดเดิน สีหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาทันที อ่า แค่นี้ผมก็รู้แล้วล่ะว่ามันกลัว ทว่ามันกลับถอนหายใจและเดินไปหาพี่พฤกกับผมโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก ใบหน้าที่เพิ่งหัวเราะกับผมเมื่อกี้ตอนนี้ตึงเครียด ไม่ใช่แค่มัน ผมกับพี่พฤกก็ด้วย

                “ไง เจ้าของเฟซบุ๊คฉันจับตามองนายอยู่”

                พี่พฤกเริ่มเปิดฉากสนทนานี้ด้วยสีหน้าปกติ คือพี่เขาเป็นคนเก็บอารมณ์เก่งแบบนี้แหละ ต่อให้โมโหอยู่ก็ยิ้มออกมาได้

                “สวัสดีครับอาจารย์  รู้กันแล้วสินะครับ”

                “ไอ้นิค มึงทำจริงๆเหรอวะ ทำๆไมอ่ะ มึงเกลียดกูเหรอ ทำไมถึงทำแบบนั้นกับกู”

                ความอัดอั้นของผมทำให้ผมถามมันออกไป แล้วมันก็เงียบ สิ่งที่ผมต้องการคือคำตอบนะไม่ใช่ความเงียบ ตอนนี้ตอบอะไรออกมาก็ได้อ่ะ ผมอยากฟัง

                “ผมไม่รู้นะว่าคุณทำแบบนี้ทำไม แต่คุณบอกมาเถอะ ฝ่ายผมที่เดือดร้อนผมมีสิทธิจะรู้ในการกระทำของคุณครั้งนี้นะ”

                “...”

                “นะ บอกกูมาเถอะ กูจะไม่แจ้งความไม่ทำอะไรให้มึงเดือดร้อนเลยนิค ขอแค่มึงบอกและมึงหยุดทำแบบนั้นก็พอ”

                “อาจารย์กับนักศึกษา มันคบกันได้ด้วยเหรอ?”

                มันถามย้อนเราคำถามนี้เล่นผมสะอึกอยู่เหมือนกัน ความไม่เหมาะสมน่ะผมรู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรกแล้วจึงพยายามปกปิดอยู่นี่ไง คิดว่าอยากให้เป็นแบบนี้นักเหรอ ไม่เลย

                “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมกับนาวาคบกัน?”

                “มันเป็นเพื่อนผม อะไรเปลี่ยนไปนิดหน่อยผมก็รู้แล้ว อาจารย์ไม่รู้หรอกว่าช่วงก่อนมันเครียดแค่ไหน วันๆมาเรียนแทบจะไม่ยิ้ม ผมไม่รู้ว่าอาจารย์ทำอะไรกับเพื่อนผมบ้าง ทำอะไรให้มันลำบากใจและอึดอัดขนาดไหน แต่ผมว่าอาจารย์ไม่มีทางรักเพื่อนผมจริงหรอกครับ ตัวเลือกมีเยอะแยะจะมาสนใจอะไรกับเด็กกะโหลกกะลาอย่างไอ้วามัน เลิกหลอกมันเถอะ แล้วถ้าถามหาหลักฐานผมว่ารูปที่ผมลงผ่านหน้าเฟซบุ๊คนั้นน่าจะยืนยันได้มากพอ”

                “คุณ..มันคนนอก ไม่มีสิทธิมาตัดสินความรักของใคร”

                “บางทีความรักของอาจารย์มันอาจมีแค่ความอยากได้ก็ได้นะครับ ความรักมันก็ต้องอยู่บนความเหมาะสมด้วยรึเปล่า ไม่ใช่สมภารกินไก่วัดซะเอง รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น และผมไม่ยอมให้ไอ้วามันเป็นเรื่องฉาวไปด้วยหรอกนะ”

                “ไอ้นิค ที่มึงทำกับกูมันฉาวไม่พอเหรอวะ”

                “แต่มันจะทำให้มึงได้คิด ทำให้มึงอึดอัดและตัดใจเลิกกับเขาได้ดีที่สุดนะเว้ย ไอ้วา มึงตั้งสติหน่อย นี่อาจารย์ ส่วนมึงแค่ลูกศิษย์เขา!


LOADING [3/4]


                “ทำไมคุณถึงไม่อยากให้เราคบกัน แล้วผมคบกันเกี่ยวอะไรกับคุณ? ผมขอเหตุผลสามข้อ เพราะที่คุณพูดมาผมไม่เห็นจะมีตรงไหนเป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นเลยสักอย่าง”

                นั่นสิ มันเอาแต่พูดในสิ่งที่ผมกับพี่พฤกรู้ดีอยู่แล้ว เรื่องความเหมาะสมอะไรนั่นน่ะ ผมคิดไว้ตั้งแต่เห็นพี่พฤกครั้งแรกในบทบาทอาจารย์ของตัวเอง ความรักของผมเลยกลายเป็นความลับมาจนถึงปัจจุบันไง มันกำลังจะดี มันกำลังจะไปได้สวย แต่ก็ไม่ใช่เพราะไอ้นิคหรอกเหรอที่เอาเรื่องของผมลงโซเชียลให้ผมเครียดจนจะบ้าตาย

                มันเงยหน้าสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะหันมาหาผมด้วยสีหน้าจริงจัง

                “เหตุผลข้อที่หนึ่ง กูชอบมึง เหตุผลข้อที่สอง กูชอบมึง เหตุผลข้อที่สาม กูก็ชอบมึง อ่อ อย่าเข้าใจผิดว่ากูจะแย่งมึงมาจากอาจารย์แล้วให้มึงรักกู เปล่าเลย กูชอบมึงแบบไม่อยากครอบครองหรอก กูแค่อยากเห็นมึงมีความสุขแต่ไม่ใช่กับเขา มึงกับอาจารย์น่ะชั้นเชิงต่างกันเกินไป มึงไม่มีทางทันความคิดเขาหรอกไอ้วา แล้วกูไม่อยากเห็นมึงเสียใจ ก่อนที่มึงจะคบเขามึงมีความสุขกว่านี้เยอะ ยิ้มบ่อยกว่านี้ ร่าเริงกว่านี้ แต่นี่อะไรวะ มีแฟนทั้งทีความสุขมึงกลับลดลง มึงลองกลับไปคิดทบทวนดูดีๆว่าที่เป็นอยู่มึงรักเขาหรือมึงทนเขากันแน่”

                “อะ ไอ้นิค มึง...”

                มึงชอบกูเหรอ?

                “แล้วสิ่งที่กูทำถ้ามึงไม่สบายใจกูขอโทษ เพียงแต่สำหรับกูมันเป็นทางเดียวที่กูจะบีบมึงให้ออกมาจากเขาได้ มึงเป็นคนแคร์คนอื่นมากกว่าตัวเอง กูเลยทำให้สิ่งที่คนอื่นสามารถวิจารณ์ตัวมึงได้ กูตั้งใจทำรูปไม่ชัดเอง ตั้งใจทำทุกอย่างให้คนอื่นสงสัย มึงจะได้คิดบ้างว่ามันเหมาะสมแล้วใช่ไหมถ้าจะคบต่อ อีกอย่างเรื่องนี้มึงไม่ได้บอกกับเพื่อนเลยสักคนว่าคบกับอาจารย์พฤก กูเองที่เสือกได้ยินมึงคุยกันที่ห้องน้ำและรู้อยู่คนเดียว ในเมื่อมึงไม่กล้าบอกเรื่องนี้ กูเลยต้องทำแบบนั้นไง ใช้สื่อแทนตัวกูเอง จ้างคนอื่นคอยตามมึงเพื่อจะได้รู้ความเคลื่อนไหวมึงด้วยและได้ข้อมูลมาลงโซเชียล ทุกอย่างกูหวังดี แต่ถ้ามึงจะคบเขาต่อกูก็ไม่ว่าอะไร ถือว่ากูเตือนแล้ว อีกอย่าง ตอนนี้มึงรู้แล้วว่ากูรู้เรื่องมึง ยังไงมึงก็บอกกูได้นะวาถ้ามีเรื่องเครียด”

                ผมพูดอะไรไม่ออกเลยว่ะ ไม่รู้จะตกใจเรื่องไหนก่อนดี เรื่องที่มันชอบผมหรือเรื่องที่มันทำลงไป

                “สรุปคือคุณชอบแฟนผม?”

                “ผมตอบไปหมดแล้วนะครับอาจารย์ ผมไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว สิ่งที่ผมอยากบอก อยากเตือนเพื่อนผม ผมก็ได้พูดไปหมดแล้ว สำหรับอาจารย์ผมคงไม่กล้าจะเตือนอะไรหรอกครับ เพราะอาจารย์น่าจะรู้อยู่แก่ใจดีอยู่แล้ว ผมขอตัวนะครับ อ่อ แล้วไม่ต้องมาหึงผมนะครับ ถ้าผมคิดจะเคลมไอ้วามันจริงๆผมคงไม่ทิ้งเวลามาจนถึงปีสองหรอก”

                ไอ้นิคเอื้อมมือมาขยี้หัวผมแล้วมันก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ผมยืนนิ่งอยู่กับที่มองตามมันไปไม่ละสายตา ผมยังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นะ ทำอะไรไม่ถูกเลยแฮะ

                “กลับบ้านกันเถอะ”

                พี่พฤกลุกขึ้นเดินนำผมไปยังรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่งทว่าแววตากลับเศร้าหมองลงจนสังเกตเห็นได้ชัด ผมว่าพี่เขาก็คงจะคิดตามคำพูดของไอ้นิคบ้างแหละ คนขี้หึงอย่างพี่พฤกน่ะไม่ปล่อยผ่านเรื่องแบบนี้หรอก แต่ไอ้นิคมันก็บอกชัดแล้วนะว่าไม่ได้อยากได้ผมแบบนั้น

                “พี่พฤก พี่คิดกับเรื่องนี้ยังไงเหรอ?”

                ผมถามเขาทันทีที่ขึ้นมานั่งในรถ คืออยากรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แล้วจะทำยังไงต่อไปดี ตัวผมเองบอกตรงๆว่าไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน ไม่เคยมีเพื่อนคนไหนมาคิดไม่ซื่อกับผมและผมก็ไม่เคยคิดจะรักเพื่อนตัวเองในทางชู้สาวด้วย อย่างกรณีไอ้นิคเนี่ย ถือว่าเกินความคาดหมายมาก

                “อืม...ก็แค่เด็กที่ชอบแฟนคนอื่นเลยหาทางทำให้คนอื่นเลิกกัน ได้รู้ว่าที่ทำไปเพราะห่วงเพื่อน เพราะรักเพื่อน เพราะหวังดี อะไรก็ช่างที่เพื่อนเราพูดออกมาบทสรุปของเขาคือชอบแฟนพี่”

                “แล้วผมจะมองหน้ามันติดได้ยังไง นี่เพื่อนสนิทผมเลยนะ”

                “แล้วที่บอกว่าตั้งแต่วาคบกับพี่วามีความสุขน้อยลงนั่นล่ะ เรื่องจริงไหม? อยู่กับพี่ไม่มีความสุขเหรอ?”

                “มันก็พูดไปเรื่อย”

                ที่จริงผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพฤติกรรรมผมเป็นยังไง เป็นอย่างที่ไอ้นิคบอกจริงหรือเปล่า ผมไม่เคยสังเกตตัวเองเลยสักครั้งอ่ะ กลายเป็นการมาตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้งว่าผมคบกับพี่เขาผมมีความสุขจริงๆไหม? แล้วความรักมันควรอยู่บนพื้นฐานความเหมาะสมหรือเปล่า? หรือมันคือเรื่องของคนสองคนกันแน่

                “พี่รักหนูมากนะครับ พี่อยากให้หนูมีความสุขที่สุด อะไรที่พี่ทำได้พี่ทำให้หนูได้ทุกอย่างขอแค่หนูรักพี่ อยู่กับพี่ก็พอ แต่ถ้าตรงไหนที่พี่ทำให้หนูอึดอัดบอกพี่ได้เลยนะ เพราะพี่กลัวความรักของพี่ทำร้ายหนู”

                “ครับ”

                ถามว่ารักไหม ผมรักพี่เขานะ ยังยืนยันว่ารักแบบเผื่อใจอยู่ไม่ได้ให้เต็มร้อย แต่ถ้าถามว่าผมอึดอัดตรงไหนผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันอ่ะ หลายๆคำพูดของไอ้นิคมันก็น่าคิดนะ หรือผมต้องมานั่งทบทวนเรื่องราวของพี่พฤกใหม่ดี? แต่..ผมควรจะเอาคำพูดคนอื่นมาตัดสินเหรอ มันก็ไม่ถูกอีก โอ้ย จะมีความรักทั้งทีมันไม่ง่ายเลยเนอะ


LOADING [5/5]

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ


ไปหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์

 #เด็กคนนี้แฟนผม

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

1คอมเมนท์ 1กำลังใจนะคะ


กดแอดแฟนจิ้มที่รูป



กดติดตามเพจเค้าด้วยน้าาา  จิ้มรูปเบยย

(c)                 Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,341 ความคิดเห็น

  1. #1333 Spices_smile (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 22:57
    โห.....เเบบ
    #1,333
    0
  2. #1259 Miki_milky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 11:07
    โอ้ยสงสารวา คงต้องกลับไปทบทวนความรู้สึกของตัวเองละสินะ
    #1,259
    0
  3. #975 Kibibiza (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:33
    พี่พฤกน่าสงสารจังคะ ยกเค้าให้เราเถอะนะคะ...เรารักเค้า!
    #975
    0
  4. #974 sirintipize (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:08
    ไม่รู้ทำไมหลายตอนแล้วลำไยวามากก ปล่อยพี่พฤกให้เราเถอะ เราอยากดายย
    #974
    0
  5. #973 narudetsaen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:53
    โอ๊ยเครียดดดดเยย
    #973
    0
  6. #972 narudetsaen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:49
    โอ๊ย.😭..สงสารพี่พฤก
    #972
    0
  7. #971 DaDa Suttida (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:30
    โอ้ยเครียดแทนนาวา
    #971
    0
  8. #970 แสงสุรย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:13
    ถ้าความรักมีบุคคลที่สามมาเกี่ยวข้อง จบด้วยการเลิกลาแทบทุกคน บุคคลที่สามไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องด้านชู้สาวอย่างเดียว
    นาวาถ้าแคร์บุคคลรอบข้างขนาดนี้ อย่ามีแฟนเลย และไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์กับพฤกษ์แปลว่ายังรักไม่มากพอ และพฤกษ์ก็ลาออกจากการเป็นอาจารย์แล้วยังแสดงออกไม่พอหรอ อดีตรู้ว่าเคยเจ็บแต่มันใช่หรือที่เอาอดีตมาตัดสินอนาคตและอดีตมันสมควรจบตั้งแต่ตัดสินใจมารักกันใหม่แล้ว
    ส่วนนิค เพื่อนแบบนี้หนักใจมาก มุมมองแต่ละคนแตกต่างกันอ่ะนะ เรามองว่านิคเห็นแก่ตัว ทำร้ายเพื่อนอยู่ วิธีมีตั้งมากมายแถมถ้านิคพูด นาวา ก็ฟังอยุ่แล้วจำเป็นต้องใช้วิธีนี้เหรอ=
    ความคิดส่วนตัว
    #970
    4
    • #970-3 Rose_Kanokporn(จากตอนที่ 14)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:27
      เห็นด้วย
      #970-3
    • #970-4 Rose_Kanokporn(จากตอนที่ 14)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:30
      เครียดจัง วาก็คิดเยอะ ดูสับสนกับตัวเองอยู่เลย ปัญหาเยอะจัง เริ่มเบื่อวาแล้วนะ
      #970-4
  9. #969 MomoLoveKk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:22
    แหน่ะ อย่ายัดเยียดความคิดตัวเองให้คนอื่นสิ ถ้ารักเพื่อนจริงๆ ทำไมไม่เปิดอกพูดกับตรงๆ ไปเลยล่ะ แบบนี้เพื่อนเสียหายนะ
    #969
    0
  10. #968 Meaw chan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:43
    "นิค"อย่าเอาความคิดตัวเองมาตัดสิน เค้าคบกันสาก่อนรู้ซะ 555
    #968
    0
  11. #967 Rose_Kanokporn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:34
    ฟังไม่ขึ้นอ่ะกับคำตอบของนิค
    ควรจะบอกดีๆ ไม่ใช่ถ่ายรูป
    ประจานเพื่อนตัวเอง มันไม่ใช่อ่ะ
    #967
    0
  12. #966 แสงสุรย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:49
    นิคทำแบบนี้มันไม่ดี เพื่อนกันเข้าไม่ทำแบบนี้ ถ้ามีอะไรพูดตรงๆสิ ถ้าเรามีเพื่อนที่หวังดีแบบนี้? เราขอไม่มีดีกว่า เพราะมันใช้ผิดวิธี และถ้านิคหลงรักใครไม่ว่าจะเป็นวาหรือพฤกษ์ แล้วใช้วิธีนี้มันก็เลวนะ คบยากนะ
    ปล.ความคิดส่วนตัวนะ มุมมองแต่ละคนต่างกันแต่ต้องไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใครสิ
    #966
    0
  13. #964 narudetsaen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:12
    พี่พฤกกะวาสู้ๆน่ะ ผ่านอุปสรรคไปให้ได้
    #964
    0
  14. #963 Kibibiza (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:12
    ขอโทษนะไม่ได้มาสองวันเลย
    ตอนนี้ตื่นเต้นมาก ใครจะคิดว่าคนทำเป็นนิคล่ะ แต่ก็ไม่ถูกนะกับเหตุผลที่นิคอธิบายมา มันเป็นแค่มุมมองส่วนบุคคล ไม่สามารถเอามาตัดสินชีวิตของคนอื่นได้หรอก ถ้าว่าทำเพราะแอบรักนาวาก็ยังพอฟังขึ้นมาบ้าง
    #963
    0
  15. #962 narudetsaen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:11
    นิคอย่าทำแบบนี้น่ะ ใจเจ๊บ่อดีเยยย
    #962
    0
  16. #961 JT-T (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:36
    ไม่!!!! ไม่-สินิค!!!!! โอ้ยยยนนน อินนนนนนน
    #961
    0
  17. #960 supersiraphat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:34
    นิคแอบชอบวาเหรอ?????
    #960
    0
  18. #959 DaDa Suttida (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:39
    อยากรู้อ่ะว่านิครักใคร...ระหว่างพี่พฤกกับเพื่อนวา
    #959
    0
  19. #958 Rose_Kanokporn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:05
    เพื่อนรักมักจะแทงข้างหลังนะจ้ะ
    #958
    0
  20. #957 Meaw chan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:56
    คงไม่เป็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดนะ
    #957
    0
  21. #956 AA-KKW (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:06
    ทำไมนิคมันทำแบบนี้อะ แต่เห็นมีเม้นนึงทายถูกอะว่าเป็นนิค ใครไม่รู้แต่ถ้าเห็นเม้นเราคุณเก่งมาก
    #956
    0
  22. #955 Nan-hny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:30
    ทำไมรู้สึกหน่วงๆ. เพื่อนกันไม่น่าทำกันแบบนี้ TT
    #955
    0
  23. #954 แสงสุรย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:41
    ลุ้นหนัก จริงมั้ยเป็นนิคมั้ย สงสัย?????
    #954
    0
  24. #953 sweetie_eye70 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:06
    สนุก ลุ้นดีคร่าิมาต่อบ่อย ๆ นะคะ
    #953
    0
  25. #951 MomoLoveKk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:53
    น่ารักกกกกก อยากอ่านต่อมากเลยยย
    #951
    0