╫สนพ.SENSE BOOK╫ ► MY STUDENT เด็กคนนี้แฟนผม ◄

ตอนที่ 11 : บทเรียนที่ 11 [4/4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    2 ก.พ. 61

บทเรียนที่ 11

NAVA  TALK

          พี่พฤกเป็นผู้ชายที่เวลาอยู่ใกล้ๆแล้วจะลุ่มหลงกับเสน่ห์เขาไปตลอด  สายตาคู่นั้น  การกระทำใดๆก็แสนจะอ่อนโยนไปซะทุกอย่าง  มีแฟนแก่ใช่ว่าจะแย่ซะเมื่อไหร่เนอะ  คนผ่านโลกมาเยอะอย่างเขาคงรู้แหละว่าการจะมีเมียเด็กสักคนต้องเอาใจอะไรบ้าง  ยิ่งชีวิตผมมีแนวโน้มจะเดินตามรอยเท้าของเขาด้วยการเป็นนักบิน  พี่เขาก็เริ่มปูทางให้ผมเดินทันที  ตั้งแต่การสอนหนังสือวิชาต่างๆให้ผมได้  ช่วยผมทำการบ้าน  รายงาน  และอธิบายแต่ละจุดของงานได้อย่างละเอียด  ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เป็นนักบินจะต้องรู้ทุกอย่างขนาดนี้อ่ะ  พี่พฤกสามารถช่วยผมได้ทุกวิชาแม้กระทั่งการคำนวณต่างๆเกี่ยวกับลม  ฐานเมฆ  ทัศนวิสัย  น้ำมัน  โห  โคตรเก่งเลย

                อย่างตอนนี้ผมก็ให้เขามาสอนสิ่งที่ผมไม่เข้าใจ  จะว่าไปนี่ความรู้บางอย่างผมนำเพื่อนไปเยอะเพราะพี่เขานี่แหละ  เขาน่ะชอบสอนผม  ชอบเล่าประสบการณ์ต่างๆให้ฟังเป็นฉากๆ  ทำให้ผมรู้ว่าการเป็นนักบินน่ะมันไม่ง่ายเลย  ยากมาก  แต่อดทนผ่านไปได้มันจะคุ้มมากเลยนะ  เป็นอาชีพที่ทำงานกับความเสี่ยงที่เราไม่รู้ว่าเราต้องรับมือกับอะไรบ้าง  เรื่องดินฟ้าอากาศก็เป็นอีกปัจจัยที่ต้องเจอ  และมันเป็นสิ่งที่เราคาดคะเนค่อนข้างยาก

                “แล้วสมมุติว่าพี่บินไปเชียงใหม่ใช่ปะ  วันนี้บินสั่งน้ำมันไปเท่านี้  พรุ่งนี้บินก็สั่งเท่าเดิมไหม  ในเมื่อบินไปที่เดียวกันน้ำมันก็ใช้เท่ากันอยู่แล้วสิ  ทำไมต้องมานั่งคิดน้ำมันทุกครั้งผมไม่เข้าใจอ่ะ”

                “ทำแบบนั้นไม่ได้  แต่ละวันผู้โดยสารเราไม่เท่ากันนี่  วันนี้เต็มลำ  พรุ่งนี้อาจมีครึ่งลำก็ได้  อีกอย่างเราต้องมาดูน้ำหนักกระเป๋าด้วยว่ามากน้อยแค่ไหน  จำนวนผู้โดยสารลด  น้ำหนักกระเป๋าก็ลด  น้ำมันจึงจะลด  แต่ละวันจริงๆมันไม่ต่างกันมากหรอกต่อให้ผู้โดยสารมากน้อยก็ต่างกันตันสองกันเอง  ทีนี้ต้องมาดูเรื่องสภาพอากาศด้วย  ถึงผู้โดยสารน้อยก็จริงแต่ถ้าอากาศไม่ดีเราเอาน้ำมันไปน้อยไม่ได้  สมมุติเกิดอะไรขึ้น  เช่น  สภาพอากาศที่สนามบินปลายทางเลวร้ายมาก  ไม่สามารถนำเครื่องบินลงจอดได้  นักบินมองอะไรไม่เห็นเลยเพราะฝนตกหนักพี่ก็ต้องบินวนรอให้อากาศดีกว่านี้ถึงจะลง  แบบนั้นก็ต้องใช้น้ำมันไง  ปัจจัยมันหลายอย่างต้องรอบคอบ”

                จุ๊ๆ  เป็นไงล่ะ  ละเอียดยิบ  มีกัปตันเป็นของตัวเองมันดีอย่างนี้นี่เอง

                “แล้วสมมติว่าบินวนรอจนน้ำมันจะหมดแล้วล่ะพี่แต่อากาศก็แย่ไม่หายต้องทำยังไง?”

                “ต้องขอข่าวอากาศ  ดูชาร์ตเมฆ  ชาร์ตลม  ว่ามีแนวโน้มจะดีขึ้นไหม  ใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ถึงจะดีขึ้น  ดูน้ำมันที่เหลือ  ถ้ารอไม่ไหวแล้วต้องตัดสินใจเอาเครื่องไปลงที่สนามบินสำรองก่อนเพื่อรออากาศดีขึ้นและเติมน้ำมัน  แต่ผู้โดยสารไม่อยากให้บินวนนานๆหรอก  หลายรอบเขาก็เวียนหัว  บางคนถึงกับอ้วกก็มีนะ”

                “แล้วถ้าเขาอ้วกหนัก  แบบเป็นลมหมดสติทำไงอ่ะ?”

                “ลูกเรือไง  เขาเทรนมาอย่างดีนะ  ต้องทำการรักษาพยาบาลเบื้องต้นทันที  ถ้าแค่เป็นลมไม่น่าห่วงเท่ากับผู้โดยสารมีโรคประจำตัวอยู่แล้ว  พี่เคยเจอเคสนึง  อันนี้พี่ช็อคมาก  บินมาลงที่สุวรรณภูมิปกตินี่แหละแล้วระหว่างทางจะถึงอยู่แล้วมีผู้โดยสารหมดสติ  หมดแบบหยุดหายใจไปแล้ว  ใจพี่เสียเลย  ในใจคิดว่าตายไปแล้วแน่ๆแต่เราไม่มีสิทธิตัดสินหรือพูดอะไรแบบนั้นต่อให้เขาไม่หายใจแล้ว  เราไม่ใช่หมอ  พี่ต้องส่งข่าวให้ภาคพื้นรับทราบเพื่อเตรียมการขนย้ายผู้ป่วยลงจากเครื่อง  ประเด็นคืออะไรรู้ปะ  ตอนนั้นพี่อ่ะเป็นนักบินผู้ช่วย  แล้วกัปตันพี่อ่ะเป็นหมอด้วย  ซึ่งเครื่องกำลังจะลงอยู่แล้วเขาไม่สามารถทิ้งหน้าที่นักบินเดินออกไปช่วยผู้ป่วยได้เลย  ในห้องนักบินกดดันมากวันนั้น  เราก็ไม่อยากเห็นใครตายในขณะที่เราปฏิบัติงานและรับผิดชอบไฟลท์อยู่หรอก”

                “ละตายไหมสรุป?”

                “ไม่ตาย  เขาช่วยกันไว้ได้ทัน  มันเป็นเคสบีบหัวใจเหมือนกันนะ  พี่ทำอะไรไม่ถูกเลย  ขนาดบอกที่นั่งผู้โดยสารกับภาคพื้นยังพูดผิดที่  โดนกัปตันด่าอีก  โห  จะร้องไห้เลยวันนั้น”

                “เออ  พี่นี่ผ่านอะไรมาเยอะดีเนอะ”

                “ประสบการณ์งานพี่แน่นมากบอกเลย  แต่ประสบการณ์มีเมียยังน้อยอยู่”

                หืม  ฟังละหมั่นไส้จัง  โยงเข้าเรื่องตัวเองจนได้นะ

                “มีน้อยเหรอ?  ห้ะ  อย่าให้ผมพูดนะพี่พฤก”


LOADING [1/4]


                พี่เขาหัวเราะแหะๆแล้วเข้ามาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ก่อนจะเดินไปหยิบขนมมานั่งกิน  พี่พฤกน่ะเพิ่งไปบินมา  ตื่นตั้งแต่ตีสองมาอาบน้ำแต่งตัว  เห็นว่าต้องไปถึงโน่นให้ทันตีสี่ครึ่งเพื่ออ่านข้อมูลต่างๆแล้วบรีฟก่อนบิน  เครื่องออกจริงหกโมงเช้า  บินเสร็จเกือบสิบเอ็ดโมง  นี่เที่ยงกว่าถึงห้องแล้ว  ส่วนผมต้องไปเรียนตอนสี่โมง  เลิกเรียนทุ่มครึ่งแหละวันนี้ 

                “นี่วาปิดเทอมช่วงไหน  พี่จะได้ดูลางาน”

                “สิ้นเดือนหน้าก็สอบแล้ว  สอบเสร็จก็ปิดเทอม  พี่จะลางานทำไมครับไม่ต้องลา  ผมเห็นคนอื่นเขาก็อยากบินกันจะตาย  อยากได้เงินเยอะๆ  พี่นี่อะไรขี้เกียจจะไปบิน”

                “ไม่บินเงินเดือนก็ไม่ลดนี่  แค่เงินเดือนก็เหลือใช้แล้วอ่ะ  ค่าบินได้เท่าไหร่พี่ไม่ซีเรียส  ไม่ได้มีภาะระอะไรต้องจ่ายอยู่แล้ว  แค่นี้ก็เลี้ยงหนูได้สบาย”

                “เบื่อคนรวยจริงๆ”

 

Rrrrrr

            “ใครโทรมา?”

                “ผมจะรู้ได้ไงก็นั่งอยู่กับพี่เนี่ย”

                ขณะที่เสียงเรียกเข้ามือถือผมดังขึ้น  คำถามที่ผมจะได้ยินจากพี่พฤกคำแรกคือใครโทรมาแล้วเขาก็จะทำตาขวางใส่ผมทันทีเหมือนหวาดระแวงว่าจะเป็นหนุ่มที่ไหนรึเปล่า  ซึ่งผมจะมีใครวะ  นอกจากแก่แล้วยังขี้หึงมากอีกเหรอ

                แล้วก็เป็นพี่พฤกอีกนั่นแหละที่ดีดตัวลุกไปหยิบมือถือที่วางบนโต๊ะไวกว่าเจ้าของมันอีก

                “บีม?  บีมเพื่อนวาปะ”

                เขาอ่านชื่อที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอแล้วถามผม  ซึ่งผมเองก็พยักหน้าตอบพี่พฤกจึงหยิบมือถือมายื่นให้ผม  แหม  กว่าจะแสกนคนโทรมาเสร็จสายจะตัดอยู่แล้วเนี่ย

                “ฮัลโหล  ว่าไงไอ้บีม”

                [ไอ้วา  อ่านไลน์กูดิ]

                “มีไรวะ”

                [เออ  ไปอ่าน]

                ไอ้พวกนี้ส่งตัวแทนมาขอลอกการบ้านอีกตามเคยสินะ  เร่งรีบร้อนมีอยู่เรื่องเดียวในตอนนี้คือการบ้านวิชาที่เรากจะเรียนตอนสี่โมงเย็นยังไม่เสร็จ  พอไม่มีส่งก็โดนหักคะแนน  นั่นเป็นเรื่องใหญ่เพราะไม่ค่อยจะเหลือคะแนนให้อาจารย์เขาหักแล้ว 

                ผมใช้มือถือถ่ายรูปการบ้านข้อเขียนเตรียมส่งไปให้พวกมันทันที  ทว่าเมื่อกดเข้าไลน์ก็รู้สึกแปลกใจที่ข้อความคนส่งมาเยอะเป็นร้อยๆข้อความ  ในกลุ่มที่มีพวกมันอีกสามคนก็ปาไปแปดสิบแล้ว  นอกนั้นก็จะมีเพื่อนในห้องไลน์มาหาอีก  แปลกพิลึก  เกิดอะไรขึ้นวะ?

                ไม่ประวิงเวลาคิด  ผมเลือกที่จะกดเข้าไปอ่านข้อความของเพื่อนสนิทผมทั้งสามคนก่อนเป็นอันดับแรก

กึก

                เลื่อนอ่านมาจนเจอรูปๆหนึ่งที่ไอ้นิคส่งเข้ามาในกลุ่ม  มันเป็นภาพแอบถ่ายผมกับพี่พฤกเดินจูงมือกันในห้างสรรพสินค้า  เป็นรูปที่ถ่ายอยู่มุมไกลๆ  แต่ผมรู้ว่านั่นคือผมอ่ะ  มันไม่เบลอหน้าผมแต่เบลอหน้าพี่พฤก  เชี่ยแม่ง  ใครทำแบบนี้วะ

                “พี่พฤก!!  ดูนี่ฮะ”

                ผมร้อนรนรีบหันจอมือให้พี่เขาดู

                “จับตามองนายอยู่นะ”

                เขาอ่านชื่อเฟซบุ๊คนั้นก่อนจะกัดฟันกรอดอย่างไม่สบอารมณ์แล้วคว้ามือถือผมไปอ่านไลน์ทั้งหมดที่ไอ้พวกนั้นส่งมา  ผมก็ชะเง้ออ่านกับเขาด้วย  เหล่าเพื่อนสนิทยังรู้ว่าเป็นผมและยังถามว่าผู้ชายที่ไหนจูงมือ  คือผมตอบมันไม่ได้อ่ะว่าอาจารย์พฤกที่สอนวิชาหลักการบินเป็นแฟนผม  ผมทำแบบนั้นไม่ได้  พวกมันก็ถามว่าจะให้ตอบคนอื่นยังไง  มีเพื่อนทักมาถามมันเหมือนกัน  อย่าว่าแต่ตอบคนอื่นเลย  พวกมันผมยังไม่รู้จะตอบยังไงเลยด้วยซ้ำ

                [มึงเอารูปนี้จากไหนมาไอ้นิค]

                พี่พฤกเป็นคนพิมพ์เข้าไลน์กรุ๊ปไปแบบนั้น  แล้วเหมือนพวกมันสแตนบายด์รอผมกันอยู่แล้วไอ้นิคจึงตอบกลับมาได้ทันที

                [มีคนส่งมาถามกูว่าใช่มึงไหม  กูก็ไม่ได้ตอบใครไปแต่เอารูปมาให้มึงดูก่อนเนี่ย]

                “ถ้าส่งต่อๆกันมาอีกทีน่าจะจับตัวยาก  ถ้าคิดจะทำเรื่องให้ใครเสียหายต้นตอมันไม่มีทางยอมรับง่ายๆหรอก  พี่ว่าเรานิ่งไว้  อย่าตอบโต้อะไรเลย  ใช้ชีวิตปกติ  ใครถามอะไรก็บอกไปว่าไม่ใช่วาก็แล้วกัน”

                “แต่ไอ้คนถ่ายมันต้องรู้ว่าผมไปกับพี่นะ  จะอยู่นิ่งยังไงไหวพี่พฤก  ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา  ไม่อยากให้พี่เสียชื่อด้วย”

                “รอดูมันไปก่อน  ตอนนี้เรายังไม่รู้ความต้องการของมันเลย”

                ก็จริง  ถ้ารู้ว่ามันต้องการอะไรถึงจะหลีกเลี่ยงได้ถูก 

                [ไม่ใช่กูนะ  คนในรูปอ่ะ]

                พี่พฤกพิมพ์ไปในไลน์อีกครั้งเพื่อปฎิเสธแทนผม  เฮ้อ  ขอให้เป็นแค่คนที่เกลียดผม  แค่คนที่คิดจะแกล้งเล่นไม่ได้ตั้งใจจะมาทำให้ผมสองคนเสียหายอะไรหรอกนะ  แค่รูปนี้รูปเดียวผมก็ทำหน้าไม่ถูกแล้วเนี่ย


LOADING [2/4]


AT UNIVERSITY

                วันนี้เป็นวันที่ผมมาเรียนด้วยสภาพจิตใจตื่นตระหนกมากที่สุด  ทั้งกลัว  ทั้งประหม่า  ทั้งที่ที่นี่คือสังคมของผมที่ผมรักนะ  ตอนนี้ผมกลับกลัวที่จะเดินเข้าห้องเรียนว่ะ  ไม่อยากตอบคำถาม  ไม่อยากโกหก  แต่ก็ยังปั้นหน้ายิ้ม  ทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ 

                “วา  เห็นรูปแล้วใช่ปะแก  ใช่แกปะวะ  แล้วหนุ่มที่ไหนจับมือแกเดิน?  นี่แกมีแฟนเป็นผู้ชายเหรอ?  เห้ย  น่ารักดีว่ะ”

                “เห้ยนิ้ง  ในรูปไม่ใช่เรานะ  คนหน้าเหมือนล่ะมั้ง”

                “เหรอ  เหมือนแกมากเลยนะ  จนใครก็คิดว่าเป็นแกอ่ะ”

                แล้วนี่คือคนแรกที่ผมเจอ  เพื่อนที่ไม่ค่อยจะได้คุยกัน  พอมีเรื่องฉาวหน่อยจะรีบเข้ามาทักให้ไวเลย  ขนาดผมอยู่แค่หน้าลิฟท์นะยังเจอคำถามนี้  ไม่อยากจะคิดว่าเดินเข้าห้องจะเจอถามขนาดไหน  แต่คิดว่ามันก็คำถามเดิมๆประมาณนี้แหละ  ยากเหมือนกันนะที่ต้องปั้นหน้ายิ้มแล้วบอกไปว่านั่นไม่ใช่ผมทั้งที่ในใจมันตรงกันข้าม  ผมกำลังปฎิเสธความเป็นตัวเองต่อหน้าผู้คนที่อยู่กับผมมาถึงสองปี 

ตึก  ตึก  ตึก

                “ไอ้วามาแล้ว”

                พวกเพื่อนผมนั่งรออยู่หน้าห้องรีบกรูเข้ามาหาผมทันทีที่ผมก้าวออกมาจากลิฟท์

                “ไอ้วา มึงโอเคปะวะ”

                “กูโอเคดิ่ ทำไมกูต้องไม่โอเควะ กูต้องเดือดร้อนอะไร รูปนั่นไม่ใช่กูซะหน่อย ถึงจะใช่กูแล้วยังไงอ่ะ ตกใจที่กูมีผู้ชายจูงมือกันเหรอ งง”

                “ก็ตกใจกันน่ะ ไม่คิดว่ามึงจะชอบผู้ชาย แล้วไอ้คนจูงรูปร่างคุ้นมาก ไอ้นิคบอกเหมือนอาจารย์พฤก แต่ไม่ใช่มึงก็ดีแล้ว”

                ก็กูนี่แหละ กูเอง! แล้วคนที่จูงมือก็อาจารย์พฤกของพวกมึงนั่นแหละ นั่นน่ะแฟนกูไง

                “กูจะมีแฟนเป็นผู้ชายนี่แปลกเหรอ ทำไมเห็นในรูปคิดว่าเป็นกูกัน”

                ผมยังคงแสดงหน้ายิ้มแย้มถามออกไปด้วยความอยากรู้ส่วนตัว ทำเสมือนรูปนั้นไม่ใช่ผมจริงๆ

                “ก็ไม่แปลกนะ พวกูเฉยๆอ่ะ ในกลุ่มเรามึงดูหวานสุดละไอ้วา จนกูก็เคยคิดว่าอย่างมึงจะจีบสาวยังไง ช่างเถอะๆ เข้าเรียนกันดีกว่า”

                เพื่อนตอบแบบนี้ค่อยโล่งอก เมื่อก่อนผมก็กลัวเพื่อนจะรู้แล้วรับไม่ได้นะเพราะพวกมันก็มีแฟนเป็นผู้หญิงกันหมด มีแต่ผมเนี่ยที่ไม่ได้ชอบผู้หญิง ถึงอย่างนั้นผมก็บอกความจริงไม่ได้อยู่ดี ตราบใดที่พี่พฤกยังพ่วงตำแหน่งอาจารย์อยู่แบบนี้

แกร๊ก

            ผมเปิดประตูห้องเรียนเข้าไปท่ามกลางสายตาเพื่อนอีกสามสิบกว่าคนที่มองผมเป็นตาเดียว  พร้อมทั้งผลัดกันถามกันเกรียวกราวว่าในรูปนั้นใช่ผมไหม  ผมว่ามันน่าแปลกตรงที่ทำไมคนในห้องถึงได้เห็นเฟซบุ๊คเวรนั่นกันหมด  ไอ้คนนั้นมันตั้งใจทำให้เพื่อนเห็นหรือต้นตอของรูปมันส่งไปหาใครยังไง  มีรายชื่อติดต่อการส่งรูปยังไง  ไม่เข้าใจเลย

                “ไอ้นิค ใครส่งรูปให้มึงวะ”

                ก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าต้นตอการส่งมันเป็นใคร

                “หลายคนเลยมึง กูอะหลับอยู่ ตื่นมามีคนทักถามเต็มเลย คิดว่าของมึงก็มีใช่ไหมล่ะ?”

                จะถามหาต้นตอก็ยากขึ้นแล้วล่ะ ในเมื่อที่มามันหลายทางเหลือเกิน จับไม่ได้ว่าใครกันแน่ ผมคงต้องอยู่นิ่งๆอย่างที่พี่พฤกบอกจริงๆแหละ ตอนนี้ยิ่งคิดยิ่งหาทางออกไม่เจอ ไม่รู้เลยว่าคนทำมันคนใกล้หรือคนไกลตัว แต่ในใจผมก็คิดนะว่าน่าจะเป็นแค่คนบังเอิญมาเห็นเราที่ห้างก็ได้ เพราะห้างที่เราเดินก็ไกลจากที่นี่มาก ไม่น่าจะมีใครไปเดินแถวนั้น ถ้าบังเอิญจริงก็คงมีรูปเดียว ใครมันจะบังเอิญเจอกันบ่อยๆ เดี๋ยวเดินห้างหรือไปเที่ยวไหนครั้งหน้าจะบอกให้พี่พฤกเปลี่ยนที่ไปเรื่อย เอาให้จับไม่ได้เลยคอยดู

                “เห้ยแก เปิดตัวแฟนเลยสิ แฟนแกอะวา เราเตรียมจิ้นเลย ชอบว่ะ เวลาแกอยู่กับแฟนต้องน่ารักมากแน่ๆ”

                “แฟนอะไรล่ะโม ในรูปไม่ใช่เราสักหน่อย ใครก็ไม่รู้”

                “จะไม่ใช่ได้ไง แกชัดๆเลยวา”

                “ไม่ใช่จริงๆ เราคงหน้าโหลอ่ะ คนเหมือนเยอะแยะไป อีกอย่างรูปมันก็ไม่ได้ชัดขนาดนั้นปะวะ เอาอะไรมาตัดสินว่าเป็นเรา”

                ผมก็ยังคงไม่ยอมรับและตอบโต้กลับไปทุกประโยค

                “มันจะไม่ใช่แกเหรอวะ อยู่ด้วยกันมาสองปีใครจะจำเพื่อนที่เจอกันเกือบทุกวันไม่ได้ เห็นแค่เงาก็จำได้แล้วเถอะ”

                “เหรอ แต่ไม่ใช่เราอ่ะ อย่างเรานี่จะมีใครมาจูงมือ บ้าเหรอ ฮ่าๆๆ”

                “มีสิ แกน่ารักจะตายไป หน้าแกหวานกว่าเราอีกวา”

                ที่ตลกกลบเกลื่อนไปเมื่อกี้ต้องเบรคดันเอี๊ยดเลยทีเดียว ก็รู้นะว่าตัวเองหน้าหวาน แต่ไม่คิดว่าเพื่อนจะมองผมเป็นผู้ชายน่ารักด้วย ผมคิดว่าคนที่มองผมว่าน่ารักมีพี่พฤกคนเดียวซะอีก

                “ฝากบอกต่อๆด้วยแล้วกันว่าไม่ใช่เรา”


LOADING [3/4]


                ผมต้องผ่านการเรียนวันนี้ไปอย่างยากลำบาก จากใบหน้าที่ผมปั้นมันให้ร่าเริงทีแรกตอนนี้ผมทำไม่ไหวแล้ว ผมเครียด ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปผมจะรับไม่ไหวแล้วนะ ขออย่าให้มันมีอีกรูปโผล่มาเลย รอบหน้าถ้าไปไหนผมให้พี่พฤกพาไปที่อื่นจริงๆ ถ้ายังมีรูปผมแบบนี้อีกก็แปลกเกินคนแล้วว่ะ

                “เออไอ้วา มึงไม่อยู่หอแล้วเหรอวะ กูไม่เห็นมึงกลับหอเลย”

                “ก็อยู่นะมึง แต่พ่อกูกลับไทยแล้วอ่ะเลยต้องกลับไปอยู่บ้าน”

                “โห่ ตั้งแต่เปิดเทอมไม่ได้กินเหล้ากับมึงเลยนะ อยู่หอว่าชวนยากแล้ว กลับไปอยู่บ้านคงไม่ได้กินแล้วเหล้าน่ะ”

                “รอบนี้พ่อกูให้อยู่ยาวอ่ะ ถ้าพ่อเผลอเดี๋ยวกูแว้บมาหา โอเคปะ”

                “ให้มันจริง”

                พ่อผมน่ะไม่อยู่หรอก มีแต่พ่อทูนหัวของผมนี่สิที่ให้ผมขนข้าวขนของไปอยู่กับเขาที่คอนโดโน่น ทำไงได้ล่ะ ถ้าผมไม่ไปอยู่พี่เขาก็ต้องมาหาผมที่หอ ซึ่งมันสุ่มเสี่ยงต่อสายตาคนอื่นเกินไป ผมก็ต้องไป อยากอยู่ด้วยกันก็ต้องยอมเดินทางมาเรียนเหนื่อยหน่อย

 

19.30 น.

                กว่าจะเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จทำไมเวลามันเหมือนผ่านไปสามปีขนาดนี้วะ ดูยาวนานกว่าทุกวัน เฮ้อ ขนาดเลิกเรียนแล้วยังมีคนมาถามผมไม่หยุดถึงเรื่องรูปเวรนั่น ดีนะที่ไอ้คนทำมันเบลอหน้าพี่พฤกไว้ไม่งั้นวันนี้ผมตอบคำถามจนปากเปียกแน่ และดีมากไปกว่านั้นตรงวันนั้นพี่เขาไม่ได้ใส่ชุดนักบิน สมมติว่าคนในรูปที่จูงมือผมใส่ชุดนักบินแล้วเบลอหน้าไว้ คนในห้องร้อยทั้งร้อยต้องรู้อยู่ดีว่าเป็นพี่พฤกเพราะเห็นพี่เขาใส่ชุดนักบินมาสอนบ่อย ในวันที่มีสอนวันเดียวกันตารางบินเขา งั้นต่อไปจะให้พี่พฤกใส่ชุดลำลองเวลาไปเที่ยวแล้ว ป้องกันเอาไว้ก่อน เดี๋ยวโดนแอบถ่ายมาอีกจะได้มีช่องทางไว้ให้ผมแถไปได้บ้าง

                ที่กลัวอีกอย่างคือ กลัวครั้งหน้ามันไม่เบลอหน้าพี่พฤกว่ะ ทีนี้ต่อให้แก้ผ้าเดินคนเห็นหน้าก็รู้อยู่ดี โอ้ย เครียดเลย

                ผมมายืนรอพี่พฤกมารับที่หลังตึกเกษตรด้วยการเฟดตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนในห้องแล้วมานั่งรอเงียบๆคนเดียวตรงนี้ ที่ที่ไม่มีคน มีแต่หมานั่งมองหน้าผมอยู่เนี่ย หมามันคงไม่บอกคนอื่นหรอกมั้งว่าแฟนผมมารับแล้วแฟนผมเป็นใคร ที่น่ากลัวคือคนต่างหาก ใครเห็นสักคนคงเอาไปพูดต่อกันใหญ่โตแน่ๆ ยิ่งเรื่องของผมกำลังเป็นที่สนใจอยู่ด้วย

                โอ๊ะ พี่พฤกมาแล้ว  ทันทีที่รถจอดเทียบฟุตบาทผมก็รีบเปิดประตูขึ้นรถไปแล้วระเบิดความในใจที่ผมเจอวันนี้ให้คนรักฟัง คือมันอึดอัดใจมาหลายชั่วโมงแล้วไง

                “พี่พฤก ผมเครียดมากเลยเนี่ย ทุกคนอ่ะเอารูปมาถามผมหมดเลยว่าใช่ผมไหม แฟนเป็นใคร พาเปิดตัวเลย ผมก็ปฎิเสธไปหมดนะไม่ได้ยอมรับ ทีนี้ทุกคนก็ยังปักใจเชื่อว่าเป็นผมอยู่ดี อย่างว่าแหละในรูปต่อให้รูปถ่ายจากไกลๆมันก็รู้ว่าเป็นผมอ่ะ ทำไงดีพี่ ผมไม่อยากมานั่งตอบคำถามอะไรซ้ำๆแล้ว”

                “อดทนไปก่อน เราต้องรอดูเชิงเขา ใจเย็นๆ”

                “ถ้าครั้งหน้ามันไม่เบลอหน้าพี่พฤกทำไง จบเลยทีนี้ ต่อให้โกหกยังไงก็ไปไม่รอด ใครแม่งทำแบบนี้กับเราวะ อย่าให้ผมรู้นะ”

                “เราใช้ชีวิตปกติ ลองเปลี่ยนสถานที่ที่จะไปดู ถ้ายังมีรูปเราอีกแสดงว่ามันตาม จะได้แจ้งความไปเลย อันตราย แต่ถ้ามันมีปัญญาตามถ่ายแค่รูปเดียวเราก็ปล่อยผ่านไป”

                จิ๊ คิดแล้วหงุดหงิดไง หงุดหงิดตรงเราไม่รู้ว่ามันต้องการอะไรกันแน่

                “ผมหิวมากเลยพี่ ตอนอยู่มหาลัยผมกินอะไรไม่ลงเลยอ่ะ พี่พฤกกินข้าวรึยังครับ”

                “ยังเลยครับ พี่ก็รอกินพร้อมหนู”

                “หนูอยากกินหมูกะทะ เห้ย พูดหนูๆทำไมผมเคลิ้มเลยเนี่ย พี่อ่ะ ผมโตแล้วนะอย่าเรียกหนูเลย มันเหมือนเรียกเด็ก”

                “เอ้า ก็หนูเด็กกว่าพี่ตั้งกี่ปีล่ะลูก”

                “เออ แต่อันนี้เหมือนพ่อคุยกับผมเลย ไม่ใช่ผมเด็กนะ แต่พี่แก่ ฮ่าๆๆๆๆ”

                อยู่กับพี่พฤกมันคลายความกังวลลงได้เยอะเลยแหะ เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจมากเลย ด้วยหน้าตาที่มองแล้วสบายตา น้ำเสียงนุ่มละมุนหู เฮ้อ มีแฟนอายุมากกว่าความดีความชอบมากมายนัก ให้คะแนนสิบเต็มสิบไปเลย ประสบการณ์ก็เยอะ สอนผมแต่เรื่องดีๆตลอด เรื่องบนเตียงไม่ต้องพูดถึง พี่พฤกนี่เด็ดดวงมาก ยอมกับลีลาแพรวพราวตอนช่วงเวลาแบบนั้นจริงๆ

                

LOADING [4/4]

ไปหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์

 #เด็กคนนี้แฟนผม

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

1คอมเมนท์ 1กำลังใจนะคะ


กดแอดแฟนจิ้มที่รูป



กดติดตามเพจเค้าด้วยน้าาา  จิ้มรูปเบยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,341 ความคิดเห็น

  1. #1330 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 22:31
    โยหรอ?
    #1,330
    0
  2. #1256 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 09:24
    ใครกันมันช่างทำให้นาวามีปัญหา
    #1,256
    0
  3. #852 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:09
    ชอบเวลาเรียกหนูๆ อิอิ
    #852
    0
  4. #851 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:22
    คนที่ถ่ายมาเป็นเพื่อนเก่านาวาแน่เลยอะ
    #851
    0
  5. #848 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:25
    แสดงว่าคนส่วนใหญ่เค้าก็รับได้นะกับการคบชายด้วยกัน

    เปิดตัวเลยนะถ้าพี่พฤกสอบจบเทอมนี้
    #848
    0
  6. #847 Godmeaw (@Godmeaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:18
    อยากให้บอกเเต่ไม่อยากให้บอก555ใมีความย้อนเเย่ง
    #847
    0
  7. #845 oonnyppjaejoong (@oonnyppjaejoong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 19:03
    ใครทำไม่น่ารักเลย
    #845
    0
  8. #843 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 08:49
    คนทำต้องการอะไรอ่ะ นิสัยไม่ดีเลย
    #843
    0
  9. #842 AreeyaPiwpuead (@AreeyaPiwpuead) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 08:28
    รออ่านอยุ่เด้อออ
    #842
    0
  10. #841 kalamae_10 (@kalamae_10) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 07:17
    รีบๆ เรียนให้จบจะได้เปิดตัว
    #841
    0
  11. #840 Meaw chan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 00:29
    ใครทำน้อง เพื่อไร อินๆ
    #840
    0
  12. #839 Unloveable12 (@speechlessboo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 20:20
    เอาล่ะสิ
    #839
    0
  13. #838 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 19:27
    อ้าาาา นี่คืออุปสรรคที่ต้องฟันฝ่าไปด้วยกันสินะ
    #838
    0
  14. #837 newsily (@newsily) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 18:48
    ไรท์คะเขียนต่อเร็วๆนะคะ หนูรออ่านนะคะ ไฟท์ติ้งๆๆๆ
    #837
    0
  15. #836 oonnyppjaejoong (@oonnyppjaejoong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 18:27
    เนียนนนนนไปอีก5555
    #836
    0
  16. #831 Venus_VPinn (@Venus_VPinn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 01:33
    อย่าให้น้องพูดนะอิพี่พฤก5555นาวาน่าเอ็นดูวววว
    #831
    0
  17. #830 fvtxhvh_wxxz (@fvtxhvh_wxxz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 00:50
    อย่าทำให้อยาก(อ่าน)แล้วจากไป~~~ รีบมาต่อนะคะไรท์ ลงเต็มเลยยิ่งดี อิอิ
    #830
    0
  18. #829 Nitipolchan (@-----z) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:22
    นาวาาาาา
    #829
    0
  19. #828 Meaw chan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 21:01
    อิอิ พี่พฤกษร้ายนัก ประสบการณ์มีเมียเด็ก น้อยมากสินะ เขินแทน
    #828
    0
  20. #827 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 20:23
    อิอิ นาวารู้ใจเราจัง พูดทิ้งท้ายได้โดนใจเรามาก
    #827
    0
  21. #826 oonnyppjaejoong (@oonnyppjaejoong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 18:25
    เจิมมมม
    #826
    0
  22. #825 Godmeaw (@Godmeaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 17:50
    รอ ค่ะ รักไรท์
    #825
    0
  23. #824 Special43 (@bonus2543) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 17:07
    รอค้าบบบ รักไรท์
    #824
    0
  24. #823 N'ing Gunsatit (@ningink) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 16:42
    รอนะคะ
    #823
    0
  25. #822 narudetsaen (@narudetsaen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 10:37
    เจิมค่าบ รอๆ^^
    #822
    0