:: BAD BRO :: ดื้อดีนัก จับฟัดซะให้เข็ด

ตอนที่ 3 : EPISODE 02 :: ทำความรู้จัก :: [2/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

EPISODE 02
ทำความรู้จัก

FAKFANG TALK
เรื่องความรักฉันไม่เคยจริงจังกับใคร แน่นอนว่าฉันคบเผื่อเลือกไว้หลายคน ตอนนี้ฉันเบื่อการใช้ชีวิตแบบโปรยเสน่ห์ให้เพศตรงข้ามไปวันๆ เลยบอกเลิกผู้ชายเจ็ดคนที่คุยอยู่แบบไร้เยื่อใย คนพวกนี้ยังไม่ใช่แบบที่ฉันต้องการ ฉันไม่ชอบคนมาเอาอกเอาใจเพื่อหวังอะไรบางอย่างจากตัวฉัน ฉันชอบคนที่เอาฉันอยู่หมัดไม่ใช่อะไรก็ตามใจ มันน่าเบื่อ!
ไม่ใช่ว่าไม่อยากมีแฟนนะ ฉันอยากมีแฟนสิ เกิดมาจนอายุยี่สิบกว่าเชื่อไหมฉันยังหาใครที่โดนใจฉันไม่ได้เลยสักคน พอเจอคนที่รู้สึกชอบก็ดันมีบางอย่างที่ไม่ชอบมากกว่าเลยต้องถอย ฉันเสียดายเวลานะ แต่ฉันรู้ตัวเองว่าถ้าได้รักใครฉันจะรักเขามากๆ เลยตัดใจยอมถอยจากทุกคนเพื่อไม่ให้เสียเวลากันไปมากกว่านี้ดีกว่า
ทว่าความเบื่อหน่ายอยากเลิกลาของฉันมันเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับฉันแค่คนเดียวน่ะสิ ห้าในเจ็ดคนที่คุยยังคงตามง้อฉันไม่เลิก ฉันไม่ได้อยากเล่นกับหัวใจใครเลยนะ บางทีพวกเขาอาจมีใจรักฉันจริงๆ แต่ฉันต้องการคนที่คลิ๊กกับฉันมากกว่าการมานั่งปรับตัวเข้าหากันอยู่ทุกวี่วัน
ไม่ต้องรวยก็ได้ ฉันมีปัญญาหาเงินเลี้ยงตัวเองได้แค่ไม่มาเป็นภาระของฉันก็พอ ไม่ต้องหล่อมากก็ได้ แค่ตัวสูงๆ หน่อย ฉันชอบมองผู้ชายหุ่นดีร่างสูง ส่วนนิสัยน่ะเหรอ? จะว่ายังไงดีล่ะ ฉันเป็นผู้หญิงห้าว ใครจะมาคบกับฉันได้แน่นอนว่าต้องห้าวได้มากกว่าฉันและเอาฉันอยู่หมัด
เฮ้อ...ก็ได้แค่คิดล่ะนะ ที่คุยๆ มายังไม่โดนใจร้อยเปอร์เซ็นต์สักคน ล่าสุดพี่ธี ว่าที่ทนายความคนแสนอ่อนโยนก็ดันมาแผลงฤทธิ์ต่อยหน้านายน้ำแข็งต่อหน้าฉัน คะแนนติดลบร้อยไปเลยเพราะฉันไม่ชอบคนไร้เหตุผลแบบนี้ เอาอะไรมาคิดว่าฉันกับนายน้ำแข็งคบกัน? แค่คิดเล่นๆ ยังขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลย
เจ้าตัวเหมือนรู้ว่าฉันแอบนินทาอยู่ในใจ เขานั่งเคี้ยวข้าวพลางถลึงตาใส่ฉันด้วยท่าทางหาเรื่อง แก้มด้านซ้ายที่แดงเป็นจ้ำหลังจากโดนพี่ธีชกเข้าหนึ่งหมัดดูเป็นอุปสรรคในการกินข้าวของเขาไม่ใช่น้อย
“นายเจ็บไหม?”
“ลองโดนต่อยสักหมัดดูไหมล่ะจะได้รู้?”
ปากหมา...สาบานเลยว่าตั้งแต่ฉันเจอหน้าเขามาเนี่ย ฉันอุทานคำว่าปากหมาในใจมากกว่าสิบครั้งเห็นจะได้ แต่ฉันเป็นคนประเภทหมาเห่าอย่าเห่าตอบ เพราะถ้าเห่าตอนเราจะเป็นหมาเพิ่มอีกตัว ฉะนั้นฉันเลยไม่สนใจคำกวนประสาทของเขาเท่าไหร่ ถือเสียว่าเสียงนกเสียงกา เสียงหมาแก้มตุ่ยแถวๆ นี้
ตอนนี้ฉันพาเขามานั่งกินข้าวร้านข้าวราดแกงเจ้าประจำของฉันเอง กะว่าจะเลี้ยงข้าวไถ่โทษกับรอยแดงที่แก้มเขาสักหน่อย ทว่านั่งมองไปมองมามันไม่ใช่แค่นูน ที่เขาโดนต่อยมันชักบวมขึ้นเรื่อยๆ แม้ฉันจะไม่ได้เป็นคนทำให้เขาเจ็บแต่ก็รู้สึกผิดอยู่ในใจที่เป็นต้นเหตุ
ความเนื้อหอมของฉันมันดันเป็นภัยต่อเขา อันนี้ฉันก็ลดเสน่ห์ตัวเองลงให้ไม่ได้จริงๆ ...
“วันนี้นายจะไปเรียนไหม? ถ้าไม่ไป...”
“ตอนเด็กแม่ไม่ให้กินข้าวเหรอ ทำไมเธอกินเยอะแบบนี้วะ!”
เสียงห้าวรีบทักท้วงเมื่อฉันเดินถือข้าวราดแกงจานที่สองกลับมานั่งตรงข้ามเขา แปลกมากหรือไงที่ฉันจะกินข้าวสองจาน? คือฉันหิวมาก ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่โดนไอ้โรคจิตขี้เมาบุกเข้ามาจูบเมื่อวานจนถึงตอนนี้ นี่เป็นข้าวควบมื้อรวมมื้อเมื่อวานเย็นด้วยซ้ำไป ปากร้ายนักนะ มาหาว่าแม่ฉันไม่ให้กินข้าวตอนเด็กๆ วันนี้เลยกินเยอะ
หึ ถ้านายยังไม่หุบปาก ฉันจะกินหัวนายเข้าไปด้วยเลยเป็นไง
ข้าวจานที่สองพร่องลงเรื่อยๆ หลังจากที่ฉันตักมันเข้าปากอย่างหิวโหย ท่ามกลางสายตาคู่หนึ่งที่มองฉันเหมือนตัวประหลาด พอฉันช้อนตามองเขากลับฉันก็รู้สึกอายเล็กน้อยเพราะไม่เคยเป็นตัวเองขนาดนี้ต่อหน้าชายคนไหนมาก่อน เคยออกเดตมาไม่รู้กี่ครั้งฉันก็จะรักษาหน้าตาตัวเองด้วยการกินอาหารคำเล็กๆ ค่อยๆ กินให้มันดูอ่อนช้อยสวยงาม
ทว่าตอนนี้กลับลืมตัว แล้วมีเขาคอยมองอีกฉันเลยทำตัวไม่ค่อยถูก
“เอ่อ แล้วตกลงวันนี้นายจะไปเรียนไหม?”
“ไม่ไปแล้ว ไปป่านนี้อาจารย์ก็ไม่เช็คชื่อหรอก ถามทำไมล่ะ?”
“เปล่า แล้ว...นายรับปากจะรับงานคู่กับฉันแล้วนะ ห้ามเบี้ยวนะ ฉันร้อนเงินอยู่ถ้านายทำพังฉันไม่เอานายไว้แน่”
“อย่างเธอจะทำอะไรฉันได้ยัยพะแนง”
“ฉันชื่อฟักแฟง!!”
เขาเบ้ปากพร้อมยักไหล่ ก่อนจะก้มหน้าแอบยิ้มอยู่คนเดียวแต่ฉันเห็น หึ ที่จริงก็แกล้งสิไม่ว่า ที่จริงก็รู้ว่าฉันชื่อฟักแฟงแต่แกล้งทำเป็นเรียกผิดงั้นเหรอ หมอนี่กวนประสาทชะมัดเลย
ฉันรู้จักคนผิดจริงๆ ตั้งแต่เจอหน้าเขาฉันสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายที่จะตามมา ทว่าเขาก็นำพามาซึ่งงานคู่และเป็นเครื่องมือช่วยฉันหาเงินได้อีกวิธีหนึ่ง ช่วงนี้ฉันจำเป็นต้องใช้เงินน่ะ ไม่ว่าใครติดต่องานเข้ามาฉันก็รับหมดแม้จะต้องทำคู่กับนายน้ำแข็งก็ตาม ใจหนึ่งอยากจะให้เขาช่วยหาเงินชดใช้จนกว่าความน่าอายที่เกิดขึ้นมันจะลบเลือนไป วันนี้คนต้องดึงกระแสว่าฉันโดนผู้ชายจูบผ่านไลฟ์ออกมาประโคม ฉันเป็นผู้หญิงแน่นอนว่าฉันอายมาก
แต่ความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ตรงไหนรู้ไหม? ตรงที่ตาบ้านี่ดันเป็นคนดังคนหนึ่งในโซเชียลเหมือนกัน กระแสที่ควรจะเป็นไปตามความคิดของฉันนั่นคือฉันกำลังโดนผู้ชายคุกคาม กลับกลายเป็นฉันโดนคนหล่อจูบ ฉันกับเขากิ๊กกันอยู่ หรือบางคนถึงกับจิ้นให้ฉันกับเขาคบกันจริงๆ และเพราะเหตุนี้ทำให้เรามีงานคู่เข้ามา ถ้าไม่คิดอะไรก็เหมือนว่าฉันได้เพื่อนใหม่มาอีกคนในชีวิต แต่ถ้าให้คิดสักนิดคือเขาเป็นคนกวนประสาทแบบที่อยู่ด้วยคงจะเหนื่อยน่าดูเลย
“เธอเลี้ยงใช่ไหมมื้อนี้?”
“อืมๆ ฉันเลี้ยงเอง”
ก็ไม่ได้หวังจะให้นายเลี้ยงแต่แรกหรอก แต่นายคงหวังให้ฉันเลี้ยงข้าวแต่แรกสินะ...
เลี้ยงได้อยู่แล้วเงินไม่กี่สิบบาท ขนาดหมาข้างทางฉันยังชอบซื้อตับย่างให้มันกินเป็นประจำเลย

[1/3]

                หลังจากกินข้าวเช้ากันเสร็จแล้วฉันกับเขาก็เดินกลับมาที่หอพัก โดยระหว่างทางที่เดินก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันหรอก แต่ฉันเหลือบไปเห็นแก้มเขาที่มันบวมตุ่ยฉันก็ปวดใจ อีกสามวันมีนัดถ่ายแบบเสื้อคู่กันแล้ว ถ้าหน้าเขาเป็นแบบนี้งานจะออกมาดีได้ยังไง

ร่างสูงเดินนำฉันเข้าไปตึกสามเงียบๆ ฉันเลยเดินตามไปแบบไม่ทันได้คิดว่านี่ไม่ใช่ตึกตัวเอง ฉันอยู่ตึกหนึ่ง กระทั่งเขาไขกุญแจจะเข้าห้องฉันเลยนึกได้แล้วชะงักเท้าอยู่กับที่

“เดินตามผู้ชายต้อยๆ น่าไม่อายจริงๆ”

เขาหันกลับมาว่าฉันแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก พูดไปยิ้มไปเหมือนล้อเลียน เฮ้อ กวนประสารทเหลือเกิน

“นี่ห้องนายเหรอ?”

“ใช่สิ ฉันไม่ได้โรคจิตเดินเข้าห้องคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้านะ”

“แต่นายก็เคยเข้าห้องฉัน”

“เพราะเธอลืมกุญแจไว้ข้างนอกต่างหากเลยหวังดีจะเอาเข้าไปให้”

ก็จริงของเขา ความผิดที่เกิดขึ้นฉันก็มีส่วนผิด ถ้าสมมติว่าไม่ใช่เขาที่แค่เมาแล้วเข้ามาในห้อง แต่เป็นคนอื่นในหอที่เห็นว่ากุญแจเสียงคาอยู่ที่ประตูเกิดคิดร้ายเข้ามาข่มขืนฉันจริง ฉันว่าตัวฉันคงเสียหายมากกว่านี้มาก

“นายอย่าลืมเอาน้ำอุ่นประคบที่หน้านะ มันบวมแล้ว”

“ไม่ล่ะ ขี้เกียจ”

“ไม่ได้ วันศุกร์มีถ่ายงานแล้วถ้าหน้านายแบบนี้มันจะออกมาดีได้ยังไง ไม่ได้เป็นนายแบบยาหม่องที่ทาแก้บวมตอนผึ้งต่อยแก้มนะ ดูแลตัวเองหน่อย”

เขาถอนหายใจเหมือนไม่อยากฟังที่ฉันพูด โอเค ถ้าไม่มีงานร่วมกันฉันจะไม่รบเร้าเขาเลย แต่เขาจะละเลยหน้าตาตัวเองในขณะที่ต้องใช้มันหากินไม่ได้นะ หากเขาไม่คิดจะดูแลงั้นฉันจัดการเอง

ฉันลากนายน้ำแข็งเข้าห้องพักของเขาที่ฉันเพิ่งเคยมาเหยียบครั้งแรกโดยไม่ยอมปิดประตู ฉันกลัวเขาคิดทะลึ่งเมื่ออยู่ในที่ลับตาคนเลยเปิดประตูไว้แบบนั้นดีกว่า ภายในห้องอากาศเย็นฉ่ำเพราะเจ้าของห้องไม่ได้ปิดแอร์ เปิดเอาไว้ตลอดแบบนี้เปลืองไฟแย่เลย

“จะทำอะไรของเธอ”

“นั่งเฉยๆ เถอะ จะประคบแก้มให้”

เขามองฉันด้วยใบหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะชักสีหน้ากลับไปเป็นคนกวนประสาทเหมือนเดิม สองขาของฉันก้าวยาวๆ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่เขาแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำในทันที เอื้อมมือเปิดน้ำร้อนจากฝักบัวมาราดผ้าเช็ดตัวให้มันเปียกชุ่มไปด้วยมวลน้ำอุ่นก่อนบิดหมาดๆ

จะว่าไปห้องนอนเขานี่เป็นระเบียบกว่าที่ฉันคิดไว้มาก ของน้อย จัดเป็นที่เป็นทางดี แตกต่างจากฉันที่ของเยอะจนไม่รู้จะเก็บไว้ไหน ในห้องเลยดูรกกว่าห้องเขาอยู่มากโข นี่ก็ความแตกต่างอย่างหนึ่งของผู้หญิงกับผู้ชายล่ะนะ

ฉันเดินถือผ้าอุ่นออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าร่างสูงที่เมื่อกี้ฉันจับนั่งบนเก้าอี้ได้เคลื่อนย้ายตัวเองมานอนบนเตียงเป็นที่เรียบร้อย เขานอนกอดอกฮัมเพลงพลางกระดิกเท้าเบาๆ

“มาสิ จะประคบหน้าให้ไม่ใช่เหรอ?”

น้ำแข็งเอียงแก้มมาให้ด้วยท่าทางกวนประสาทอย่างที่เขาเป็น ใช่อยู่ที่ว่าฉันตั้งใจจะมาประคบอุ่นให้แก้มเขาหายบวม แต่ฉันไม่ได้จะคลานขึ้นเตียงไปประคบประหงมเขาขนาดนั้น ไม่งั้นฉันจะจับเขานั่งที่เก้าอี้ทำไม

“นายมานอนริมๆ เตียงหน่อย ฉันไม่อยากคลานเข้าไปหา”

“คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอหรือไง ประตูก็เปิดอยู่”

เขาบ่นแต่ก็ยอมขยับมานอนขอบเตียงก่อนวางมือลงบนที่นอนแล้วตบปุๆ เรียกฉันเข้าไปนั่งซึ่งฉันก็ไป ทิ้งตัวลงนั่งขอบเตียงก่อนนำผ้าอุ่นปั้นเป็นเป็นก้อนกลมแล้วประคบลงที่หน้าเขา ออกแรงคลึงเล็กน้อย ฉันนั่งทำอยู่อย่างนั้นจนผ้ามันเย็นจึงเอาออก ตั้งใจจะประคบให้อีกสักรอบสองรอบแล้วจะพอ ทว่าขณะที่ฉันจะลุกข้อมือใหญ่ของเขาก็คว้าแขนฉันไว้เสียก่อน

“อะไรของนาย”

“มือเธอเบาจัง ประคบอีกหน่อยน่าจะดี กดน้ำร้อนใส่ชามมาวางตรงนี้ก็ได้เธอจะได้ไม่ต้องเดินบ่อย”

“ถ้าไม่ใช่เพราะงานฉันจะไม่คอยเอาใจนายแบบนี้แน่”

“นอกจากแฟนฉันก็ไม่เคยให้ใครมานั่งเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เหมือนกันแหละ เธอไม่พิเศษก็แปลกกว่าคนอื่นล่ะน่า แต่คงเป็นอย่างหลัง”

“อืม นอกจากเช็ดขนให้หมาที่บ้านหลังอาบน้ำเสร็จฉันก็ไม่เคยทำแบบนี้กับคนเหมือนกัน”

เขาผงกหัวมองฉันก่อนจะเอียงหน้าหลับตาเหมือนเดิม ฉันเห็นนะว่าตอนฉันประคบอุ่นอยู่เขาทำท่าเคลิ้มเหมือนจะหลับน่ะ สบายอย่างกับหมาวัดเลยนะนาย

ฉันขี้เกียจจะต่อปากต่อคำเขาเลยได้แต่ค่อนแคะเขาในใจเงียบๆ ก่อนเดินไปเสียบปลั๊กกาน้ำร้อนไฟฟ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วยืนพิงขอบโต๊ะรอจนกว่าน้ำจะเดือดเข้าที่ ทว่าขณะที่ยังต้องรอนั้นฉันก็แอบกวาดตามองสำรวจห้องของเขาไปด้วย ห้องที่ดูไม่สดใสด้วยสีสันและการตกแต่ง ทุกอย่างเป็นสีเข้มหมดเลย สีน้ำตาล สีดำ สีกรมท่า

ห้องของเขาไม่ได้ใช้เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งเหมือนหอพักห้องอื่นแน่ๆ ทุกอย่างดูมีราคากว่ามาก แม้จะมีขนาดห้องที่เท่ากันแต่ข้าวของเครื่องใช้แตกต่าง ก็อย่างว่าแหละเขาบอกว่าเขาเป็นเจ้าของหอพักนี่ ย่อมมีสิทธิเลือกในการตกแต่งมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว ฉันที่เป็นผู้เข้ามาพักอาศัยก็แค่ดูรวมๆ ว่ามันโอเคแล้วจึงเลือกเข้าพัก ไม่ได้มีสิทธิโยกย้ายขอเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์แบบที่ชอบได้ ถ้าเปลี่ยนได้นะฉันจะเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์สีไม้โอ๊คในห้องเป็นสีที่ฉันชอบให้หมดเลย

ตึก ตึก ตึก

“เฮียยยยยย ขอเงินหน่อยยยย อุ่นจะไปจ่ายค่าเทอม”

เด็กสาวคนที่เข้ามาในห้องฉันพร้อมกับผู้ชายอีกสองคนที่หามนายน้ำแข็งออกไปเมื่อวานนี่ อ้อ น้องสาวเขาสินะ หน้าตาน่ารักดีชะมัดเลย พี่น้องคู่นี้หน้าคล้ายกันมาก

“เฮียเตรียมไว้ให้แล้ว อยู่ในตู้เซฟนะไปเอาได้เลย แล้วก็เขียนใบเบิกให้เฮียด้วย”

“เอ่อ เจ๊มาทำอะไรในห้องเฮียคะ หรือเฮียไปทำอะไรอีก?”

ดูเหมือนเธอเพิ่งเห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้เลยรีบทักถามด้วยความแตกตื่น

“เปล่าๆ ไม่มีอะไรแบบที่คิดหรอก ไว้ค่อยถามพี่เราทีหลังแล้วกันเนอะ”

“เฮีย ถ้ามีเมียต้องบอกป๊านะ!”

เธอกระโดดขึ้นเตียงไปทุบหลังพี่ชายก่อนจะพูดประโยคที่พาฉันขนลุกซู่ อย่าเอาฉันไปพาดพิงว่าเป็นเมียเขาเลย


[2/3]

________________________
TALK
ไม่เป็นไรนะฟักแฟง ถือว่าเลี้ยงตับย่างหมาอีกตัวก็แล้วกัน //เดี๋ยวววววววว นั่นพระเอกไง ฮ่าาาาาา

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #ดื้อดีนักจับฟัดซะให้เข็ด
ถ้าเปิดพรีเมื่อไหร่จะกลับมาสุ่มแจกนิยายในแท็ก 2 เล่มไปเลย!

ติดตามนักเขียนได้ที่
FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย]
FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล]
TWITTER : @SiraClazzical

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ
1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ
(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 Putari99999 (@Putari99999) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:24
    กวนๆๆพอกันทั้งคู่น่ารักอ่ะ
    #5
    0