PERFECT [H+] HUNTED ล่ารักร้อน ซ่อนรักร้าย

ตอนที่ 2 : HUNTED : STEP 01 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    29 พ.ค. 60

CHAPTER 1

:: ต่างคนต่างฟิน ::

AMPARE  TALK

 

          ท่ามกลางแสงสีเสียงดังกึกก้องของไนท์คลับชื่อดัง  ฉันพาตัวเองมานั่งที่เคานท์เตอร์บาร์ประจำ  นั่งมองเหล่าผู้ล่าราตรีทั้งหลายออกสเต็ปกันอย่างไม่มีใครยอมใคร  เหล้ามาร์ตินี่หลายต่อหลายแก้วที่ฉันดื่มมันทำให้ฉันเริ่มรู้สึกมึน

            ถ้าถามว่าฉันมานั่งดื่มกับใครแล้วล่ะก็  ฉันมาที่นี่คนเดียว...

            ก็เหมือนอย่างทุกครั้งนั่นแหละ  ฉันไม่มีเพื่อน  ไม่มีแฟน  ไม่มีครอบครัวอยู่ที่ไทย  เมื่อก่อนฉันมีเพื่อนนะ  มีเยอะด้วย  แต่เพราะฉันติดแฟนมากเกินไปจนฉันทิ้งทุกอย่างแล้วอยู่กับเขา  เขาที่ตอนนี้กลายเป็นแฟนเก่าไปแล้ว

            “ผมขอเลี้ยงเหล้าได้ไหมครับ?”

            ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแบดบอยเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้างฉัน  อายุน่าจะแก่กว่าฉันนิดหน่อย

            “ได้สิคะ”

            ฉันเชื้อเชิญเขาให้มานั่งเป็นเพื่อนคุยแก้เหงาก็เท่านั้น  การที่มีผู้ชายเข้าหาแบบนี้สำหรับฉันมันกลายเป็นเรื่องปกติไปซะแล้ว  ความสัมพันธ์ฉาบฉวยพวกนี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก  เพราะพวกเขามันก็แค่ของเล่นแก้เหงาให้ฉันก็เท่านั้น

            “มาคนเดียวเหรอครับ”

            “ค่ะ  ฉันมาคนเดียว”

            เสียงเพลงดังจนเราสองคนต้องยื่นหน้ามาใกล้กันเพื่อพูดคุย  มันเป็นการกระซิบข้างหูประกอบกับเสน่ห์อันแพรวพราวของทั้งฉันและเขา  ที่สายตาเขาสื่อถึงเจตนารมณ์ของตัวเองชัดเจนว่าคืนนี้ฉันต้องตกเป็นของเขา

            แต่ขอโทษที  คิดจะได้ฉันมันไม่ง่าย!

          “สวยๆอย่างนี้มีแฟนรึยังครับ  คุณ...?”

            เสียงนุ่มพูดจาไพเราะตามแบบฉบับเพลย์บอยทั่วไป  มุขการถามคำถามก็เดิมๆ

            “แอมแปร์ค่ะ  ไม่มีแฟน  คุณก็คงจะไม่มีเหมือนกันใช่ไหม?”

            แล้วก็เป็นไปอย่างที่ฉันคิด  ใครๆก็บอกว่าตัวเองโสดทั้งนั้น  แบบนี้มันน่าเบื่อชะมัด  ไม่ใช่เหยื่อที่ฉันจะมาเสียเวลาด้วยเลยสักนิด  อะไรที่เรียบง่ายมันก็ไม่ตื่นเต้นสิ  ฉันชอบอะไรที่เร้าใจกว่านี้

          ฉันนั่งคุยและเล่นไปตามเกมส์ของเขาสักพักจนมาร์ตินี่ที่เขาเลี้ยงหมดไปสองแก้ว  ความรู้สึกจำเจทำให้ฉันต้องลุกออกไปให้พ้นเขา  เป็นผู้ชายซะเปล่า  เวลาตั้งเกือบชั่วโมงทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นได้แค่นี้เองเหรอ? 

            “ขอตัวนะคะ”

            ในเมื่อเล่นมุขจีบสาวไม่พัฒนาแบบนี้  ก็ขอบายแล้วกัน 

            ฉันเดินโซเซเล็กน้อยและพยายามพยุงตัวเองให้เดินเข้าห้องน้ำอย่างปลอดภัย

ตุ้บ

            “ขอโทษครับ”

            ผู้ชายขาวตี๋คนหนึ่งเดินมาชนฉันก่อนจะรีบเดินไปยังมุมหน้าห้องน้ำอย่างร้อนรน  ซึ่งก็ไม่ได้ห่างจากที่ฉันยืนอยู่มากนักเพราะฉันต้องยืนอยู่กับที่เพื่อต่อคิวเข้าห้องน้ำหญิง  ที่ตอนนี้คนต่อคิวกันจนล้นออกมาด้านนอก

            [เออ..เดี๋ยวกลับแล้ว  อยู่บ้านเพื่อนเนี่ย  ทำรายงานอยู่  เพื่อนมันเปิดเพลงเสียงดัง  ไม่ต้องรอนะ  หลับไปเลย]

          ฉันเปลี่ยนใจเดินโฉบไปหาหนุ่มตี๋คนนั้นทันทีเมื่อรู้สึกถึงความเร้าใจที่มันกำลังจะมาถึง  เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาวางสายจากแฟนสาวหน้าโง่ที่คอยเขากลับบ้าน

            “แอบแฟนมาเที่ยวนี่นา”

            นิ้วเรียวเกลี่ยไปตามสันกรามคมของเขา  เพียงแค่เราสบตากันฉันก็รู้ได้ถึงความง่ายดายของเหยื่อตรงหน้า  เขาโน้มหน้าลงมาหาก่อนจะส่งสายตาแสดงความปรารถนามาให้ฉัน

            มือเขาเริ่มรุกรานไปยังสะโพกฉัน  และริมฝีปากของเราใกล้กันขึ้นเรื่อยๆ  ฉันล่ะเกลียดผู้ชายแบบนี้จริงๆเลย  แต่ก็เร้าใจดี  อย่างน้อยก็อาจได้ปลดปล่อยผู้หญิงอีกคนที่เรียกว่าแฟนให้หลุดพ้นจากความโลภมากแบบนี้

            ฉันใช้เวลาตัดสินใจเพียงเสี้ยวอึดใจเพื่อใตร่ตรองคิดว่าจะกินเหยื่อหรือจะปล่อยเหยื่อดี  ทว่าคำตอบที่ได้คือฉันจะกิน

            ริมฝีปากของเราประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน  เขาดันตัวฉันจนหลังชิดกำแพงก่อนจะกระหน่ำจูบไม่ยั้ง  นี่เป็นจุดดีอีกจุดหนึ่งสำหรับความสัมพันธ์ฉาบฉวยคือเราไม่จำเป็นต้องถนอมกัน  ซึ่งฉันก็ไม่ได้อยากให้ใครมาถนุถนอม  ผู้ชายใจง่ายพวกนี้มันก็แค่เหยื่อแก้เหงาก็เท่านั้น  ฉันเองก็ใจง่ายนะแต่ก็แค่เล่นๆไม่เคยทำให้ตัวเองพลาดท่า

            “ตำรวจมา!!

            เสียงผู้หญิงสักคนในบริเวณนี้ตะโกนขึ้นมาทำให้ฉันและหนุ่มตี๋ผละจูบออกจากกัน  จากนั้นก็เกิดความชุลมุนขึ้น  ข้อมือฉันถูกใครนักคนคว้าฉันแล้วลากไปทางด้านหลังของผับโดยที่หนุ่มตี๋ก็จับแขนอีกข้างของฉันไว้ก่อนจะวิ่งออกมาด้วยกัน

            เมื่อออกมาที่สว่างแล้วฉันจึงมองหน้าคนที่ลากฉันออกมาด้วยความสงสัย

            “คลาสสิค..”

            “อือ”

            เธอชื่อคลาสสิค  เธออยู่คอนโดเดียวกับฉัน  เรารู้จักกันผิวเผินมาก  เธอตอบฉันมาแค่นั้นก่อนจะหันซ้ายหันขวาเหมือนหาใครสักคนแล้วเธอก็เดินจากไป

            “ต่อกันไหม?”

            “นายขับรถมารึเปล่า?”

            “ไม่อ่ะ  นั่งแท็กซี่มาเผื่อเมา”

            “รถฉันอยู่โน่น”

            ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ฉันพาผู้ชายเข้าโรงแรม  โดยที่ผู้ชายต้องเป็นฝ่ายออกค่าห้องและค่าใช้จ่ายทั้งหมดทั้งมวลเอง  ระหว่างทางแฟนสาวของเขาก็โทรมาหาไม่หยุดหย่อน

            นี่ถ้าฉันมีแฟนสักคนที่คอยเป็นห่วงขนาดนี้ฉันจะไม่นอกใจเลย  ถ้าแฟนดีก็มีแฟนเดียว  แต่นายคนนี้กลับไม่หยุดอยู่ที่เธอ  ถ้างั้นก็เลิกซะเถอะให้เธอได้เจอคนที่ดีกว่า  โดยฉันจะทำให้เลิกกันเอง

            แก้เหงาฉันด้วย  ทำบุญด้วย  ไม่เห็นมีอะไรเสียหาย

 

            ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้องที่เราตกลงปลงใจเช่าคืนนี้  เขาไม่รีรออะไรเลย ร่างสูงกดรีโมตเปิดแอร์แล้วอุ้มฉันขึ้นไปบนเตียงอย่างรีบร้อน  ริมฝีปากของเราประกบกันอีกครั้งด้วยความเร่าร้อน   มือของเขาถกเกาะอกฉันลงอย่างช่ำชองจนท่อนบนฉันเหลือบราตัวเดียว

            เรียวปากสร้างความสุขบนร่างกายให้ฉันลงต่ำเรื่อยๆ  จากปาก  ซอกคอ  หน้าอก  หน้าท้อง  สะดือ และเขากำลังจะปลดซิปกระโปรงของฉันเพื่อที่จะทำการอย่างอื่นในสิ่งที่เขาต้องการ

           

หมับ

 

          ฉันเอื้อมมือไปประคองใบหน้าเขาก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง  ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมามอง  เป็นมุมที่เขาสามารถเห็นรอยยิ้มสมเพชของฉันได้ชัดเจน

            “ฉันเป็นเมนส์”

            “ฉันก็ใส่ถุงยางได้ ต่อเถอะนะ”

            “ไม่ล่ะ  เอาไว้วันหลังเนอะ  รับรองจะต่อให้ถึงใจเลย”

            เขาทำหน้าเซ็งอย่างปิดไม่มิด  เราแลกไลน์กันไว้เพื่อติดต่อ  แต่ในความหมายของฉันมันคือช่องทางที่จะทำให้ฉันรู้ว่าเขากับแฟนมีความพัฒนาขึ้นหรือแย่ลง 

            “เราจะเจอกันอีกใช่ไหม?  เธอสวยมากนะรู้ตัวรึเปล่า”

            “เราจะได้เจอกันอีก  ถ้าแฟนนายเผลอ”

            ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วจัดการแต่งตัวของตัวเองให้อยู่ในสภาพปกติ  โดยไม่ลืมที่จะแอบถ่ายภาพเก็บหลักฐานเล็กๆน้อยๆไว้

            หวังเพียงแต่ว่ายัยแฟนนั่นจะฉลาดขึ้นมาแล้วรีบเลิกกับหมอนี่ในเร็ววันนะ  เข้าใจว่าคนโดนสวมเขามันเจ็บปวดยังไง  ฉะนั้นก็รีบๆตาสว่างสักทีเถอะ 

            “จริงๆแค่เป็นเมนส์ก็เอาได้นะ”

            นี่เขาเรียกผู้ชายสันดานเลวของแท้  เอาดะไปเรื่อย  หึ!  สักเสี้ยววินาทีตอนที่ความอยากเข้าครอบงำ  เขาไม่สนใจโทรศัพท์ของตัวเองที่สั่นไม่หยุด  หน้าจอเป็นรูปคู่เขากับแฟนอีกต่างหาก  มองหน้าฉันสลับกับหน้าจอมือถือโดยไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง

            “ต่างคนต่างฟินก็วินๆกันไปนะ  ฉันไปล่ะ  หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในเร็ววันนี้โดยที่นายไม่มีพันธะติดตัว”

            เพราะฉันรู้นิสัยผู้ชายแบบนี้อยู่เต็มอก  ถ้าทำให้มันอยากได้มันก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้สิ่งที่มันต้องการ  ซึ่งฉันไม่มีวันให้  ฉันเองก็รอสิ่งที่ฉันต้องการอยู่เหมือนกัน  รอวันที่มันไม่เหลือผู้หญิงดีๆไว้ข้างกาย

            “เธอแสบมากนะแอมป์แปร์”

            “ฉันชอบรสจูบนายชะมัด  แต่ไม่อยากจูบซ้ำกับใครน่ะ”

            ฉันเดินออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นว่าเขาก็ค่อนข้างสนใจและเดินตามเกมส์ที่ฉันวาง  แต่ฉันไม่คิดจะสานต่อให้เปลืองตัวไปนานๆหรอกนะ  แค่ปลดปล่อยผู้หญิงอีกคนได้ก็จบ

            ใครจะคิดยังไงก็ช่าง  ฉันเป็นคนแบบนี้

            รักสนุกหาคนแก้เหงาไปวันๆอย่างที่เห็น  ชาตินี้ฉันคิดว่าคงจะไม่คิดจริงจังกับใครทั้งนั้น  ฉันมีเงิน  ฉันเก่งพอจะเลี้ยงตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาคู่ชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะหักหลังฉันเมื่อไหร่

 

LOADING 40%

 

หลายวันผ่านไป...

 

            ฉันใช้เวลาช่วงนี้ในการทำงานซึ่งเป็นธุรกิจของตัวเอง  ฉันเป็นเจ้าของแบรนด์น้ำหอมและเครื่องสำอางค์แต่ชื่อเสียงไม่ได้ดังเปรี้ยงปร้างอะไรมากนักแค่พอเป็นที่รู้จักในหมู่วัยรุ่นพอสมควร 

            “พี่แอมป์ไปพักเถอะค่ะ  หนูดูบูธเอง”

            “ไม่เป็นไรจ่ะ  ช่วยๆกันดู”

            วันนี้มีการจัดงานเกี่ยวกับน้ำหอมในห้างแห่งหนึ่ง  แล้วแบรนด์น้ำหอมของฉันก็มีบูธมาตั้งอยู่ที่นี่กับเขาด้วย  ฉันชอบทำงานเพราะทุกอย่างที่ฉันทำคืองานที่ฉันรักและใส่ใจทุกรายละเอียด  เวลายืนมองผู้คนสนใจสินค้าของเรามันปลื้มใจทุกครั้ง  หรือเวลาที่ได้แนะนำสินค้าที่เหมาะกับเจ้าตัว  ฉันเต็มใจที่จะตอบเสมอ

 

ตื๊อดึ่ง

 

            ฉันคว้ามือถือออกมาตอบไลน์ของเหล่าหนุ่มในสต็อกของฉันเหมือนอย่างทุกวัน  ผู้ชายพวกนี้เป็นเครื่องมือแก้เหงาชั้นดีเลยล่ะ  ฉันเคยมีแฟนอยู่ข้างๆมาเกือบสิบปีแต่ตอนนี้ฉันไม่มีเขาอีกแล้ว   เพราะฉันขี้เหงาเลยต้องหาคนคุยไปเรื่อย  จริงๆมันไม่ใช่นิสัยที่น่าเอาเป็นแบบอย่างหรอกนะ

            “ช่วยเลือกน้ำหอมให้ผมทีสิครับ”

            เสียงทุ้มของใครบ้างคนดังขึ้นตรงหน้า  ทำให้ฉันละสายตาจากหน้าจอมือถือแล้วให้ความสนใจกับผู้มาเยือนแทน

            “ได้ค่ะ  ชอบกลิ่นประมาณไหนคะ  หวานๆ  หรือเฟรชๆ”

            หน้าตาเขาดูดีแบบคมเข้ม  สีผิวไม่ได้ขาวมากมาย  ภาพลักษณ์รวมๆของเขาดูสะอาดตาดี  ฉันเอียงคอถามเขาถึงกลิ่นน้ำหอมที่เขาชอบ  ทว่าใบหน้าคมเผยยิ้มมุมปากมาให้ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวฉันแบบที่ฉันไม่ได้ตั้งตัว  เขาโน้มหน้ามากระซิบข้างหูฉัน

            “ผมชอบ...กลิ่นที่คุณใช้”

            ฉันเจอเพลย์บอยเข้าจนได้...

            สองมือยกแตะไหล่เขาและออกแรงดันให้เขาผละออกจากซอกคอฉันสักที  ไม่ทันที่เราจะได้พูดอะไรต่อก็มีผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารักเดินเข้ามาคล้องแขนเขาเสียก่อน  เขามีแฟนแล้วนี่

            “อันนานึกว่าพี่องศาเข้าห้องน้ำซะอีก  มาดูน้ำหอมอยู่ตรงนี้เองเหรอคะ”

            “ก็...มาซื้อน้ำหอมให้อันไง”

            เขาชื่อองศา  มีแฟนชื่ออันนา  โอเคฉันเข้าใจแล้ว  ดูท่ายัยเด็กนี่จะโดนผู้ชายหลอกซะแล้วสิ  ต่อหน้าแฟนก็ทำเหมือนซื่อสัตย์แต่พอลับหลังกลับมาหยอดคำหวานให้หญิงอื่น  นิสัยผู้ชายนี่มันเป็นโรคติดต่อหรือไง 

            ฉันจัดการหยิบน้ำหอมกลิ่นที่ฉันใช้ยื่นให้เขาดู

            “ตกลงสนใจกลิ่นนี้นะคะ”

            “พี่องศาบอกเธอเหรอ?”

            “ค่ะ  แฟนเธอบอกว่าเขาชอบกลิ่นนี้...”

            ท้ายประโยคฉันและนายองศาส่งสายตายั่วยวนให้กัน  แต่ดูแฟนของเขาจะดีใจได้ปลื้มเหลือเกินที่เขาซื้อน้ำหอมให้  เสียรู้ให้ผู้ชายจริงๆยัยคนนี้

            “พี่องศาชอบอันนาก็ชอบค่ะ”

            “นี่นามบัตรนะคะ  เผื่อติดใจจะได้มาอุดหนุนกันอีก  เดี๋ยวชำระเงินตรงโน้นนะคะ”

            เขารับทั้งน้ำหอมและนามบัตรที่ฉันให้แล้วพาแฟนสาวเดินไปชำระเงินกับลูกน้องในบูธ  แต่นามบัตรที่ฉันให้ไม่ใช่นามบัตรแบรนด์น้ำหอมหรอก  เป็นนามบัตรของฉันเอง  เชื่อไหมว่าไม่เกินสามวันนายองศาต้องติดต่อฉันกลับมา  ผู้ชายแบบนี้มันพร้อมจะทิ้งแฟนมาหาอยู่หญิงอื่นได้สบายอยู่แล้วล่ะ  ถ้าอย่างงั้นก็ทิ้งกันไปถาวรเลยก็แล้วกัน  ปล่อยให้น้องอันนาเธอเจอคนที่ดีกว่านี้เถอะ

            องศาหันมาขยิบตาให้ฉันอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่เขาจะเดินควงแฟนสาวออกจากบูธของฉันไป

            เล่นกับผู้ชายแบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะ  หึ

END  TALK

 

ONGSA  TALK

           

            เธอคนนั้นโคตรโดนใจผมเลย  ผู้หญิงตัวเล็ก  ผมสั้น  ตาโต  เธอดูมีเสน่ห์แพรวพราวเหลือเกิน  ดูก็รู้ว่าง่ายและได้ไม่ยาก

            “ขับรถดีๆนะคะพี่องศา  ไว้พาอันไปเที่ยวอีกนะ”

            “ครับ”

            อันนาเป็นแฟนผมเอง  แฟนมั้งไม่ค่อยแน่ใจ  ผมมาส่งเธอที่คอนโดก่อนที่ผมจะขับรถกลับบ้าน  ที่จริงแล้วครอบครัวของผมอยู่สุราษฎานี  แต่ผมมาอยู่กรุงเทพเพราะมาดูและน้องสาวคนเดียวของผม  อิงฟ้าน้องสาวของผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสุดท้ายแล้วล่ะ  ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมน้องเลยกลับบ้านที่สุราษฎานี  มีแค่ผมอยู่ที่นี่คนเดียว

            เมื่อถึงบ้านแล้วผมก็ไม่ลืมที่จะหยิบนามบัตรของเธอคนนั้นขึ้นมาอ่าน  เพียงแค่ผมเห็นนามบัตรของเธอมันก็พาให้นึกถึงใบหน้าเฉี่ยวนั่น  พร้อมทั้งกลิ่นน้ำหอมที่ผมได้เข้าไปดมใกล้ๆซอกคอของเธออีก  หน้าก็สวย  ตัวก็หอม  น่าจับกินซะจริง

            “แอมแปร์..หึ”

            เธอชื่อแอมแปร์เหรอ  ชื่อแปลกดี  ไม่ต้องเสียเวลาคิดนาน  ผมจัดการแอดไลน์และทักเธอไปเรียบร้อยเป็นการปูทาง

 

ตื๊อดึ่ง

            [องศาเหรอ?]

            พรุ่งนี้แอมแปร์ว่างไหม  ไปเที่ยวกัน  เธออยากไปเที่ยวไหนฉันจะพาไปทุกที่เลย

            [เรียกแอมป์ก็ได้สั้นดี  นายจะพาฉันเที่ยวเสร็จแล้วไปจบที่ม่านรูดใช่ไหมล่ะ?]

            อ้าวเฮ้ย  รู้ทันผมเหรอ  รู้ก็ดีแล้วล่ะเพราะผมก็ตั้งใจจะทำอย่างงั้น  ใครจะยอมพาเที่ยวฟรีๆกัน  เสียทั้งเงิน  เสียทั้งเวลา  ตอนจบมันก็ต้องมีรางวัลให้กันบ้างมันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ

            ถ้าได้ก็ดี

            ผมตอบกลับไปตามความจริง  เธอก็ใช่ว่าไร้เดียงสาซะเมื่อไหร่ดูออกจะโชกโชนด้วยซ้ำ  ผมเลยไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องสร้างภาพให้ตัวเองดูดี

            [ถ้าคิดว่าจะได้ฉันก็ลองดู  พรุ่งนี้ฉันอยากไปสวนสนุก]

            แปลก  เธอแปลกจัง  โดยปกติผู้หญิงจะชอบให้ผู้ชายพาเดินห้าง  เดินช็อปปิ้งไม่ใช่เหรอ  หรือเธอไม่ใช่ผู้หญิงแท้วะ  เอาน่ะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้ว่าจะหญิงแท้หรือหญิงเทียม

            ตามนั้น  เธอว่างเมื่อไหร่ก็บอกเดี๋ยวฉันไปรับ..

 

            ต้องเตรียมถุงยางกี่ถุงดีล่ะถึงจะพอ  แต่ขอแค่พอกรุบกริบก่อน  ถนอมสภาพของไว้จะได้กินนานๆ  ผมเกทับหมดหน้าตักเลยก็แล้วกันว่าคืนวันพรุ่งนี้ผมจะได้เมียชั่วคราวชื่อแอมแปร์!!

 

LOADING 80 %


Rrrrrr

          ANNA…

            “ครับ”

            [พี่องศาถึงบ้านหรือยังคะ?]

            “เพิ่งถึง  กำลังจะโทรบอกพอดีเลย”

            [โอเคค่ะ  อันจะได้หายห่วง  งั้นแค่นี้ก่อนนะคะไม่กวนพี่แล้ว]

 

            ถ้าถามว่าผมเจ้าชู้ระดับไหนล่ะก็...  ผมยังจัดระดับให้ตัวเองไม่ได้เลยเหมือนกัน  หว่านเสน่ห์ไปเรื่อยแต่ถ้าได้ก็เอา  ไม่ได้ก็ต้องเอาให้ได้  จากประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ไม่เคยไม่ได้นะ  ผู้หญิงสมัยนี้แพ้เงิน  แพ้คารมณ์ดี  แพ้วาจาหวานๆ  ซึ่งผมไม่ใช่คนแบบนั้นซะทีเดียวแต่คนเรามันสร้างภาพกันได้ถูกไหม  ผมก็ทำอย่างนั้นล่ะ

           

วันต่อมา...

 

          หลังจากที่เมื่อคืนดูบอลทำให้วันนี้ผมตื่นสายโด่ง  ไม่สินี่มันเกือบเที่ยงแล้วด้วยซ้ำ  ตายล่ะป่านนี้ยัยแอมป์แปร์คงรอเก้อแล้วมั้ง  ผมคว้ามือถือมาดูอย่างร้อนรน  ทว่าหน้าจอกลับว่างเปล่า  เธอไม่ได้ติดต่อผมมาเลย  สงสัยยัยนั่นคงรอแดดร่มก่อนล่ะสิค่อยออกไปสวนสนุก  ดูก็รู้ว่าขี้สำออยจะตาย  ช่างเถอะ  ผมลุกจากเตียงแล้วจัดการอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยก่อนจะลงมาทำกับข้าวกิน

            บ้านนี้ผมอยู่คนเดียว  ดูแลตัวเอง  หิวก็ทำกับข้าวกินเอง  ใช้ชีวิตแบบคนบ้านๆทั่วไปที่ชีวิตจะว่าว่างมันก็ว่างอยู่เหมือนกัน  คือผมเรียนจบปริญญาโทแล้ว  สวนยางที่สุราษฎร์ก็อยู่ตัวจนแทบจะไม่ต้องดูแลอะไรมากนัก  จ้างเขากรีดยางแล้วก็รอรับเงินอย่างเดียว  แต่ผมมาอยู่ที่นี่ก็มีธุรกิจแก้เบื่อนะ  ผมเปิดร้านกาแฟเล็กๆอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยที่น้องสาวผมอยู่  ช่วงหลังมานี้ไม่ค่อยได้ไปที่ร้านสักเท่าไหร่เพราะติดสาว

            แหม่  คนมันเนื้อหอมก็ช่วยไม่ได้นี่หว่า...

            ใช้เวลาของตัวเองไปเรื่อยเปื่อยจนผมอิ่มท้องจึงขึ้นมาแต่งตัว  เลือกชุดที่ดูดีและถอดไม่ยากมากนัก  เผื่อเวลานั้นต้องทำเวลา  น้ำหอมแบบฉบับผู้ชายถูกฉีดฟุ้งทั่วตัว  ผมเช็คตัวเองที่หน้ากระจกตั้งแต่ทรงผมจนถึงถุงเท้าที่ใส่  เฮ้ย  เอาจริงๆปะมองตัวเองในกระจกไปๆมาๆก็แอบมีความคิดขึ้นมาแว๊บนึง  ถ้าผมเป็นผู้หญิงนี่ต้องหัวกะไดไม่แห้งแน่ๆ  หน้าตาโคตรดี

            เตรียมตัวพร้อมชนิดที่ว่าพร้อมมาก  ผมเดินมาหยิบมือถือเพื่อดูอีกครั้งแต่เธอก็ยังไม่ไลน์มา

            “บ้าเอ้ย  นี่จะบ่ายสามแล้วนะ”

            ถ้าทักไลน์ไปก่อนจะดูเร่งเร้าเกินไป  เลยตัดสินใจที่จะเงียบรอเธอติดต่อมาเองดีกว่า  ดูเธอก็สนใจผมอยู่ไม่น้อยยังไงเธอต้องอยากได้ผมอยู่แล้วเป็นทุนเดิม 

 

ตื๊อดึ่ง

           

            กว่าเธอจะติดต่อมาก็เกือบสี่โมงเย็น..

            AMPAREส่งรูปภาพถึงคุณ

            มันเป็นรูปป้ายทางเข้าสวนสนุกชื่อดังย่านปริมณฑลซึ่งไกลจากบ้านผมพอสมควร  ไม่นานก็มีข้อความส่งตามมาติดๆ

            [ถึงแล้ว  รีบมานะคะ]

            ห้ะ!!  แล้วทำไมเพิ่งมาบอก!!

            “โอเค  ผมจะรีบไป  เดี๋ยวถึงแล้วจะบอกนะครับ”

            ผมรีบจนไม่รู้จะรีบยังไง  ไม่อยากให้ผู้หญิงรอนานมันจะเสียคะแนนแล้วผมจะอด  ทางด่วนมีกี่ด่านผมขึ้นทุกด่านเพื่อให้ถึงจุดหมายได้เร็วขึ้น  แต่แล้วช่วงเวลาเลิกงานแบบนี้ยังไงรถก็ติด  ผมใช้เวลานับสองชั่วโมงกว่าจะมาถึงสวนสนุกที่เธออยู่  และนับว่าโชคร้ายที่วันนี้คนมาเที่ยวที่นี่เยอะมากรวมถึงทัวร์นักเรียนก็เยอะเช่นกัน  ซึ่งมันทำให้ผมวนหาที่จอดรถค่อนข้างยาก

            เอาล่ะ  เมื่อมาช้าจำเป็นต้องไถ่โทษ...

            ผมเลือกที่จะหาร้านอาหารนั่งและสั่งอาหารต่างๆมาให้เธอกลัวว่าเธอรอนานแล้วจะหิว  เมื่อสั่งเสร็จก็ไม่ลืมที่จะติดต่อเธอไปอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

            “ฉันถึงแล้วนะ  เธออยู่ไหน?”

            ยังไม่มีการตอบกลับในทันที  จนกระทั่งอาหารมาลำเลียงมาจนครบทุกเมนูที่ผมสั่ง เป็นจังหวะที่เธอตอบกลับมาพอดี

            [ฉันกลับแล้วค่ะ  นายมาช้ามาก]

            ว่าไงนะ!! ยัยนี่อำผมเล่นใช่ไหม?  บ้าเอ้ย!

            “ฉันสั่งอาหารรอเธอเยอะเลยนะ  เธอกลับไปแล้วจริงๆเหรอ”

            AMPAREส่งรูปภาพถึงคุณ

            [ฉันทำสปาเท้าอยู่น่ะค่ะ  เดินรอนายจนเมื่อย  ไว้เจอกันอีกนะวันนี้เสียดายจัง]

            “ไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอเลย”

            ที่บอกว่าไม่รู้คือผมไปไม่เป็น  ทำอะไรไม่ถูก  ได้แต่มองอาหารตรงหน้าสลับกับหน้าจอมือถือที่เธอส่งรูปเท้าแช่ในอ่างมาให้ด้วยความหัวเสียอย่างถึงที่สุด

            [ทีหลังตามฉันให้ทันนะ]

            “ฉันรับคำท้า!

            สิ่งที่เกิดขึ้นไม่รู้ว่าจะเรียกกวนประสาทหรืออะไรกันแน่  แต่ผมไม่มีวันยอมแพ้ยัยนี่เด็ดขาด  ไม่มีวัน!  เก่งมากเลยนะทำผมรู้สึกเสียเซลฟ์ได้มากขนาดนี้ 

สักวันเถอะนะยัยแอมแปร์  ฉันจะทำให้เธอร้องครางอยู่ใต้ร่างฉันให้ได้  แล้วเธอจะจำชื่อองศาไปตลอดชีวิต!

ไม่เคยเลยสักครั้งที่ผมจะเจอเหตุการณ์แบบนี้  เธอก็ดูไม่ได้ต่างจากผู้หญิงทั่วไปแต่ทำไมถึงเจนจัดได้ขนาดนี้  ผมว่า...ผมเจอตัวแม่เข้าแล้วว่ะ


UPLOAD 100 %

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

_____________________________________

TALK

พี่แอมป์สายยั่วของเราเผ็ดพริกกี่เม็ดดี?  

เจ็บจากความรักมามันก็เคว้งแบบนี้แหละ  สับสนในตัวเอง  

พยายามหาเหตุผลปลอบใจว่าสิ่งที่กำลังทำมันดี  เอาน่ะ ฝากติดตามเรื่องราวต่อไปเน้อ

องศานี่รู้จักนางเอกชั้นน้อยไปนะยะ  คิดจะได้แอมป์น่ะไม่ง่าย  จัมวรั้ย


ติดตามแฟนเพจกันด้วยน้าา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #168 ChareeBungwai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:22
    ชอบค่ะ ติดตามเลย
    #168
    0
  2. #164 dream4try (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:17
    ชอบนิยายเรื่องนี้ขอบคุณนะคะที่ทำให้รู้จักผู้ชายมากขึ้น ถึงเราจะไม่เคยเจอกับตัวก็พอรู้อยู่ว่าตามสันดานคนเราถ้าอยากได้อะไรมากๆยอมได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้มาแต่พอได้แล้วคงรู้นะคะว่าเป็นยังไง
    #164
    0
  3. #40 0614626364 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 18:40
    555555สงสัยคิดว่าตัวเองเหนือเค้าแต่!ขอโทษค่ะแอมแปร์มาเหนือกว่า
    #40
    0
  4. #5 krue1980 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:45
    ชอบอ่ะ แอมแปร์ อิอิ
    #5
    0
  5. #4 Meen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:01
    แอมแปร๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊ แสบสุดๆ ล้องไห้ TOT
    #4
    0
  6. #3 Waranyanilsak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:13
    อื้อหืออออ แอมแปร์จะจัดการยังไงต่อนะ!!!
    #3
    0