PERFECT [H+] HUNTED ล่ารักร้อน ซ่อนรักร้าย

ตอนที่ 1 : :: INTRODUCTION ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 เม.ย. 60


#



:: INTRODUCTION  ::

 

           

            เรื่องมันเริ่มขึ้นจากตรงนี้....

 

                แอมแปร์  หญิงสาวรูปร่างเพอร์เฟคกำลังจอดรถที่ลานจอดของคอนโดด้วยรอยยิ้มหวานเพราะทุกอย่างมันกำลังดำเนินไปตามแผนที่เธอวางไว้หวังจะเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มที่คบกันมานานกว่าแปดปี

            ร่างบางเอี้ยวตัวไปหยิบช่อดอกลิลลี่สีขาวซึ่งแสดงถึงความรัก ความจริงใจ  และเทิดทูนเปรียบเสมือนความรู้สึกที่เจ้าตัวมีต่อพี่ซีแฟนหนุ่มของเธอ  เซอร์ไพรส์ครั้งนี้เนื่องจากเป็นวันเกิดของพี่ซีและเธอก็กลับจากการไปเยี่ยมแม่ที่อังกฤษไวกว่ากำหนด ซึ่งเขาไม่มีทางรู้แน่นอนว่าเธอจะกลับมาทันเซอร์ไพรส์ในวันนี้

            สองเท้าย่างก้าวเข้าไปยังตัวคอนโดด้วยความมาดมั่นอย่างเช่นทุกครั้ง  ก่อนจะพาตัวเองขึ้นลิฟท์และเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องพัก ซึ่งนั่นก็คือห้องของเธอ  โดยห้องนี้แฟนหนุ่มซื้อให้แอมแปร์เป็นของขวัญวันเรียนจบและถือว่าเป็นรังรักของทั่งคู่ก็ไม่ผิด 

 

ติ๊ด

            คีย์การ์ดแตะเข้าที่เครื่องสแกนก่อนเธอจะเปิดและปิดประตูอย่างเบามือ  โดยที่ไม่ลืมล้วงกล่องนาฬิกายี่ห้อหรูออกมาเตรียมเซอร์ไพรส์  เพียงแค่เห็นว่าพี่ซีบอกว่านาฬิการุ่นนี้สวยเธอก็พร้อมจะหามาประเคนให้แทบจะทันที

            สองเท้าค่อยๆเดินเข้าไปอย่างระแวดระวังเกรงว่าแฟนหนุ่มจะรู้ตัวเสียก่อนแล้วจะอดเซอร์ไพรส์กันพอดี

            “อ๊า  อ๊า”

            คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากด้านใน  แอมแปร์เดินเข้าไปยังโซนรับแขกซึ่งเป็นใจกลางของห้องแต่ก็ไม่พบแฟนหนุ่มของเธออยู่ดี

            “อื้อ  อ๊ะ...”

            หน้าสวยหันหลังมามองเมื่อเสียงประหลาดนั่นที่ดังขึ้นอีกครั้ง  และทันทีที่เห็นภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าร่างกายของเธอก็ชาวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

            “พะ  พี่ซี...”

            เสียงเรียกผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจมันแผ่วเบาเหลือเกิน  หัวใจมันปวดหนึบเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงที่เห็นแฟนของตัวเองกำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นในห้องนอนของเรา

            พวกเขามีอะไรกันบนเตียงของเรา...

            บนผ้าปูที่นอนสีโปรดของแฟนหนุ่มที่เธอเป็นคนซื้อ...

            มีอะไรกันต่อหน้ารูปคู่ของเราที่แขวนไว้กับผนังห้อง...

            มองจากตรงนี้มันเป็นมุมที่เห็นทุกอย่างชัดเจนเนื่องจากพวกเขาไม่ได้ปิดประตูห้องนอน  ร่างหนาเคลื่อนไหวอยู่ด้านบนประกอบกิจกรรมเข้าจังหวะ  จดจ่อเพียงกันและกันบนเตียงกว้างที่เธอคุ้นเคยโดยไม่รู้เลยว่าขณะนี้มีอีกคนยืนมองการกระทำสารเลวของทั้งคู่อยู่

            แอมแปร์เป็นสาวค่อนข้างเด็ดขาด  เธอไม่ได้มีคำถามอยู่ในหัวถึงการกระทำครั้งนี้ของคนที่เธอรัก  แต่เธอมีเพียงคำตอบเดียวคือจบความสัมพันธ์กันตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป  ร่างบางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและเก็บความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ภายใน

            แอมแปร์ถอดรองเท้าส้นสูงที่เธอใส่กองไว้ที่พื้นแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา  ดอกไม้และกล่องนาฬิการาคาแพงระยับถูกวางไว้บนโต๊ะกระจกใสเบื้องหน้า  ตาคมยังคงจ้องมองความร้อนแรงภายในห้องนอนนั่นไม่วางตา 

            เคยเจ็บจนร้องไห้ไม่ออกไหม?  อยากจะโมโห  อยากเดินเข้าไปกระชากด้วยซ้ำแต่มันก็ทำไม่ได้  เพราะต่อให้เธอเข้าไปตบตีคนทั้งคู่มันก็ไม่ทำให้ราคีบนเตียงนั่นหายไปอยู่ดี  สู้เธอตัดใจและมองการกระทำเลวๆนั่นเพื่อตอกย้ำความชั่วของผู้ชายที่เธอรักมากจะดีกว่า

            เพราะคนอย่างแอมแปร์คงยอมโง่ได้แค่ครั้งเดียว...

            เธอนั่งกอดอกมองเข้าไปภายในห้องนอนด้วยความเจ็บปวด  มองคนที่รักกันมาถึงแปดปีและมีแพลนจะแต่งงานกันในปลายปีนี้  เขาตอบแทนเธอแบบนี้เองสินะ  ตอบแทนความรักความเทิดทูนที่เธอมีให้ด้วยการกระทำไม่มียางอายแบบนี้เองน่ะเหรอที่เรียกว่าความรัก

            ทุกท่วงท่าที่เขากระทำกันมันล้วนเกิดขึ้นกับเธอแล้วทั้งสิ้น  นี่เธออาจจะซ้ำรอยใครมากี่คนแล้วก็ไม่รู้  ไม่รู้เลยว่าพี่ซีทำเรื่องต่ำๆลับหลังเธอแบบนี้มาแล้วกี่คน

            แค่อยากจะมาเซอร์ไพรส์วันเกิด  แต่กลับโดนเซอร์ไพรส์ยิ่งกว่า..

            เนิ่นนานจนกิจกรรมบนเตียงสงบลง  หัวใจของเธอบีบเต้นแรงกว่าปกติเมื่อรู้ว่ากำลังจะได้เผชิญหน้ากับคนที่อยู่ในห้องนอน  เป็นการเผชิญหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

            มือเรียวกำเข้าหากันแน่นที่หน้าตักเมื่อเห็นร่างสูงลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างไว้ก่อนจะดึงร่างบางให้ลุกขึ้นมาด้วยกันแล้วดึงมาหอมแก้ม  ภาพที่เห็นมันบาดทั้งตาและบาดทั้งใจ

            “แอมป์...”

            เมื่อหน้าหล่อหันมาเจอหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โซฟาก็รีบผงะออกมาจากร่างบางตรงหน้าก่อนจะเอ่ยชื่อที่คุ้นเคยด้วยเสียงแผ่วเบา  เขารีบเดินออกมาหาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

            “ก็แอมป์เองน่ะสิ”

            “มันไม่ใช่อย่างที่แอมป์คิดนะ  คือพี่...”

            คำแรกที่หลุดออกจากปากเขามันคือคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย  มันไม่ใช่อย่างที่แอมป์คิดนะ..  เห็นกับตาขนาดนี้มันชัดเจนจนแทบไม่ต้องใช้สมองคิดเลยด้วยซ้ำไป

            มือใหญ่เอื้อมมาจับแขนบางทว่าเธอก็สะบัดออกเสียก่อน

            “อย่ามาจับ  สกปรก!!  เก็บข้าวของออกไปจากห้องฉันได้แล้ว  เรื่องระหว่างเรามันจบลงแล้วพี่ซี”

            “ไม่  แอมป์ฟังพี่ก่อน”

            เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างอ้อนวอน  ทว่าความเด็ดเดี่ยวของเธอทำให้เธอลุกขึ้นทันทีก่อนจะเดินไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาโยนเสื้อผ้าพี่ซีใส่ลงไปแล้วลากมันออกไปไว้ที่หน้าประตูห้อง

            “เชิญออกไปทั้งคู่นั่นล่ะ  เหม็นคาว  จะอ้วก”

            “พี่ไม่ยอมเลิกกับเราหรอกนะ  พี่ไม่ไปไหนด้วย  เรารักกันมาตั้งแปดปีนะแอมป์”

            เมื่อเขาพูดถึงช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมาแอมแปร์ก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่  ใช่  คบกันมาตั้งแปดปีแต่ไม่รู้ว่าเธอโดนสวมเขามากี่ปี

            “ถ้าพี่รู้จักฉันดีพอ  พี่จะรู้ว่าฉันพูดจริงๆ  ออกไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก  ทำเรื่องเลวๆลับหลังฉันแบบนี้ฉันคงไม่เก็บไว้หรอก!!

            ผู้หญิงคนนั้นรีบเดินออกไปหลังจากที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว  แต่สำหรับคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้าที่สุดในตอนนี้กลับดื้อดึงไม่ยอมที่จะไป

            “พี่รักแอมป์  รักมาก  แอมป์ก็รู้ แล้วจะเลิกกับพี่ทำไม  ไม่เลิกไม่ได้เหรอ?”

            “สองชั่วโมงก่อนฉันยังเข้าใจว่าพี่รักฉันอยู่เลย  แต่ไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านมา  สิ่งที่ฉันเห็นมันไม่ใช่สิ่งที่คนรักเขาตอบแทนกัน”

            “แต่พี่รัก...”

            “ออกไปได้แล้ว  ฉันต้องซื้อเตียงใหม่อีก  ไม่อยากเสียเวลาคุยกับคนอย่างพี่นานกว่านี้  เปลืองเวลาชีวิตฉันเปล่าๆ”

            แอมแปร์หักคีย์การ์ดของแฟนหนุ่มก่อนจะโยนออกไปนอกห้อง  เท้าข้างหนึ่งยกขึ้นถีบกระเป๋าใบใหญ่ให้กระเด็นออกไปด้านนอกเช่นกัน  มือเรียวผลักร่างสูงออกไปทั้งสภาพผ้าขนหนูผืนเดียว  เธอรีบปิดประตูแล้วคล้องโซ่จากด้านในไว้  เสียงเรียกที่คุ้นเคยคอยเรียกหาเธอและพยายามจะเปิดประตูเข้ามาทว่ามันก็ไร้

            เธออยู่ด้านในคอยมองจากตาแมวของประตูออกไปด้านนอกเห็นสีหน้าว้าวุ่นของคนรักกำลังพยายามจะเข้ามา จนมันไม่สำเร็จเขาก็จากไป  ร่างบางทรุดตัวลงนั่งที่หน้าประตูก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาแบบสุดจะกลั้น

            เธอทั้งโกรธ  ทั้งเสียใจ  ทั้งๆที่ผ่านมามันมีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้นระหว่างเรา  จนเธอคิดจะฝากชีวิตทั้งชีวิตให้เขาแล้วแท้ๆ  พอเกิดเรื่องสารเลวนี้ขึ้นทำไมไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด  ยังจะหาเรื่องแก้ตัวได้น้ำขุ่นๆ

            แอมแปร์ได้รับการกระทำที่เกินให้อภัย  ผู้ชายคนนั้นทำให้ความรักแปดปีกลายเป็นแปดวันได้โดยไม่นึกถึงใจเธอเลย ถ้าหากไม่กลับมาก่อนกำหนดก็คงไม่รู้อะไรเลย

            เธอคิดว่าที่ผ่านมาคือรักแท้  แต่ในความเป็นจริงมันคงไม่ใช่

            รักแท้มันไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้หรอก!!

            รักแท้ที่คาดหวังมาตลอด  รักแท้ที่คิดว่าเจอแล้ว  เพิ่งรู้ว่ามันไม่เรียกว่ารักด้วยซ้ำ  ความรักที่ทำให้ใครอีกคนเสียใจมันไม่ได้เรียกว่าความรักหรอก  เขาเรียกว่ารักตัวเอง  ความเจ็บปวดที่เจอวันนี้ทำให้เธอเกลียดพี่ซี  เกลียดตัวเองที่ต้องกลายเป็นผู้หญิงหน้าโง่

            เธอจะทำให้รู้... 

            ว่าอย่าเชื่อในรักแท้เพราะจะกลายเป็นคนโง่โดยไม่รู้ตัว  แล้วจะพิสูจน์ให้ดู  ว่าผู้ชายมันก็ใจง่ายกันทุกคน  สุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็ไม่พ้นผู้หญิงที่ซื่อสัตย์ ในเมื่อเธอเจ็บปวดคนอื่นก็ต้องเจ็บปวดไม่ต่างกัน  งั้นมาลองดูกันว่าคนอย่างฉันจะอ่อยแฟนชาวบ้านเขาสำเร็จกี่ราย? 

            เจ็บปวดด้วยการถูกแทงข้างหลัง  ก็ต้องแทงข้างหลังคนอื่นบ้าง  มันถึงจะสะใจ  ถือว่าเป็นการช่วยผู้หญิงหน้าโง่ให้หลุดพ้นจากพันธนาการของผู้ชายเลวๆ  ซึ่งมันก็เลวทุกคน

            ทำให้ได้รู้ว่าไม่มีผู้ชายคนไหนไม่มักมาก ทำให้รู้... ว่ารักแท้และความจริงใจมันไม่มีบนโลกใบนี้

 

            เพียงแค่ความคิดอยากเอาชนะและต้องการพิสูจน์ความจริงของเธอ  อาจทำให้ชีวิตใครหลายคนเปลี่ยนไป  รวมทั้งตัวเธอเอง...

 

LOADING 100 %

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...


ติดตามแฟนเพจ

OLIVIA
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #67 เมยเมย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 20:39
    สู้ๆค่ะ คอยติดตามน้าาาา
    #67
    0
  2. #39 0614626364 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 17:32
    คงเจ็บจี๊ดดดเหมือนใจจะขาดสงสารนาง?~?
    #39
    0
  3. #36 soonmee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 16:13
    สงสารนางเอก ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮือออออ
    #36
    0