GODDESS MAFIA #มาเฟียเมียหมอ

ตอนที่ 7 : [อัพครบ]CHAPTER 7 -หมอเหงา-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

Rrrrrrrr

            “ใครวะ”

            มาเฟียหนุ่มย่นหน้ามองจอมือถือที่มีสายเรียกเข้าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา  แต่เวลานี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมารับสายใครเพราะเขากำลังสั่งลูกน้องซ้อมลูกหนี้ที่ไม่ยอมจ่ายดอกเบี้ยอยู่

            มือเรียวจัดการเก็บมือถือไว้ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลังเหมือนเดิมก่อนจะจดจ้องไปยังวัยรุ่นผีพนันที่ติดหนี้หลายหมื่นเพื่อเอาเงินไปแทงบอล

            “อาทิตย์หน้านะพี่  นี่ผมก็เอาเงินต้นให้แล้วไงเหลือแค่ดอกเอง       ผมไม่เบี้ยวแล้วพี่”

            ชายร่างผอมที่นอนขดอยู่บนพื้น  สภาพมีรอยฟกช้ำเนื่องจากเมื่อครู่โดนลูกน้องของภภีมหลายต่อหลายคนรุมกระทืบเป็นการสั่งสอน  มาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปนั่งยองๆอยู่เบื้องหน้าก่อนจะยื่นมือไปบีบปลายคาง

            “อาทิตย์หน้าดอกก็ขึ้นอีกเท่าตัวนะโว้ย!!  แต่ถ้ากูได้เงินไม่ครบ      มึงอาจจะไม่ได้โดนแค่กระทืบแบบนี้แน่”

            แววตาเกรี้ยวกราดจ้องมองไปยังลูกหนี้ที่ขณะนี้เริ่มจะรู้ชะตากรรมตัวเอง  ว่าสิ่งที่ภภีมพูดมันไม่ใช่การขู่แต่ทว่าเขาสามารถปลิดชีวิตลูกหนี้อย่างเขาได้อย่างง่ายดายหากไม่ยอมจ่ายเงินตามที่กำหนด

            ภภีมลุกขึ้นแล้วเดินนำลูกน้องออกมา  อาณาเขตแถวนี้เรียกได้ว่าเขาเป็นเจ้าถิ่นเลยก็ว่าได้  แต่หลายต่อหลายครั้งก็มักจะมีพวกนักเลงนอกคอกแอบมาเก็บค่าแผงลอยพ่อค้าแม่ค้าแบบหน้าด้านๆ

            อย่างเช่นวันนี้...

 

ผัวะ!!

            ความเลือดร้อนทำให้ภภีมวิ่งเข้าไปชกต่อยกับนักเลงกลุ่มนั้นทันที  ทั้งสองฝ่ายแลกหมัดกันพัลวันอย่างไม่มีใครยอมใคร  แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับกำลังพลของภภีมจนได้

            “นี่ที่กู!!  อย่าให้กูเห็นพวกมึงมาเก็บค่าแผงแถวนี้อีกนะ”

            มือเรียวยกขึ้นเช็ดเลือดที่ริมฝีปากตัวเอง  ส่วนนักเลงที่ไม่รู้                 อิโหน่อิเหน่ก็พากันวิ่งหนีไป 

 

Rrrrrrrrr

            เขาล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูอย่างหัวเสีย  เบอร์เดิมที่โทรเข้าเมื่อก่อนหน้านี้แล้วก็โทรเข้ามาไม่รู้จักหยุดหย่อน  ภภีมถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะสไลด์หน้าจอเพื่อรับสาย

            “บ้านมึงไฟไหม้เหรอ?  โทรมาอะไรนักหนา  กูไม่ใช่รถดับเพลิงนะ”

            [ฮัลโหลเมีย..]

            เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำกรอกผ่านปลายสายมาเขาก็สามารถรู้ได้ว่าคนที่โทรมาคือใคร  ภภีมเดินเบี่ยงจากลูกน้องออกมายืนที่ซอกตึกเพื่อคุยโทรศัพท์กับหมอเมฆ  ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะมาแอบคุยให้ดูลับๆล่อๆทำไม

            “ไอ้หมอเมฆ  มึงรู้เบอร์กูได้ยังไง  หายไปหลายวันนึกว่ากูจะหลุดพ้นจากมึงซะแล้วนะเนี่ย”

            [หายไปหลายวันคิดถึงผมก็บอกมาเถอะ]

            “แล้วมีอะไร?”

            [หิวอ่ะ  ซื้อข้าวมากินด้วยกันนะ  ข้าวอะไรก็ได้  ข้าวกล่องข้างทาง   ก็ได้  นี่ผมหิวจนไส้จะขาดแล้ว]

            “โตเป็นควายแล้วหากินเองไม่ได้ก็เรื่องของมึงเถอะ”

 

ตู๊ด ตู๊ด

            เขากดวางสายอย่างไม่ใยดีแล้วเดินไปสมทบกับลูกน้อง

            “ไปไหนต่อดีครับคุณหนู”

            “ไม่ไปไหนละ  พวกมึงกลับบ้านก่อนเลย  กูมีธุระนิดหน่อย”

            มาเฟียหนุ่มแยกตัวออกมาขึ้นรถสปอร์ตคู่ใจก่อนจะทะยานออกไปสู่ท้องถนน  สมองคิดทบทวนถึงเรื่องราวเมื่อครู่

            หิวแล้วมาบอกทำไม...

            หายไปไหนตั้งหลายวัน...

            แล้วเขาทำไมต้องประหม่าเมื่อได้ยินเสียงหมอเมฆด้วย...

            โกรธตัวเองจนต้องทุบกำปั้นลงบนพวงมาลัยอย่างหัวเสีย  อาการแปลกๆเหล่านี้เขาไม่ชอบเอาซะเลย

            เพียงไม่กี่นาทีรถสปอร์ตก็เลี้ยวเข้าจอดที่หน้าร้านสเต็กร้านโปรด  สองเท้าย่างเข้าร้านอย่างมาดมั่น

            “เอา..สเต็กเนื้อเทนเดอร์ลอยสองที่  กลับบ้าน”

            ไอ้หมอมันกินเนื้อรึเปล่าวะ?...

            “เอาสเต็กหมูเพิ่มอีกหนึ่งกล่อง”

            ไม่ทันประวิงเวลาคิดว่าหมอเมฆจะกินเนื้อหรือไม่  ปากบางก็รีบสั่ง สเต็กหมูเผื่อแล้วเป็นที่เรียบร้อยหากหมอเมฆไม่กินเนื้อวัว  โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่เขากระทำมันเรียกว่าความใส่ใจ

            เขาคิดแค่ทำตามหน้าที่นางบำเรอก็แค่นั้นเอง  อยู่ในสถานะที่ต้องยอมไปก่อน  แล้วการซื้ออาหารไปให้ก็ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร  ดีกว่าโดนปล้ำเป็นไหนๆแต่ถ้าหากสืบเรื่องที่เก็บคลิปจนรู้ได้เมื่อไหร่เขาคงไม่ปล่อยหมอเมฆเอาไว้แน่

            หัวใจกับสมองบางทีอาจทำงานตรงข้ามกันโดยไม่รู้ตัว...

AT  CONDO

 

            ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเดินเข้าออกคอนโดนี้บ่อยจนจะกลายเป็นบ้านหลังที่สอง  ทีแรกเพียงเพราะใช้เส้นบังคับเจ้าของคอนโดเพื่อให้เขาได้เข้าไปในห้องหมอเมฆ  ตั้งแต่วันนั้นมาเขาก็มีทั้งกุญแจ  คีย์การ์ดห้องหมอเมฆประหนึ่งว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของห้องนั้นไปซะได้


แกร๊ก

            มือเล็กเปิดประตูเข้าไปก่อนจะวางถุงอาหารไว้บนโต๊ะภายในห้องครัว  ความเงียบของห้องทำให้คนตัวเล็กขมวดคิ้วแล้วกราดมองไปรอบห้องแต่ก็ไม่พบหมอเมฆ

            สองเท้าย่างสามขุมไปที่ห้องนอน  เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอเมฆลืมตาขึ้นมามองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาในบริเวณนี้

            “บ่ายแก่แล้วยังไม่ตื่นอีกเหรอมึง”

            ร่างสูงที่นอนคว่ำส่งยิ้มหวานมาให้เมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินเข้ามาเป็น     มาเฟียหนุ่ม  คนตัวเล็กที่กอดอกมองใบหน้าเพิ่งตื่นนอนที่ส่งยิ้มมาให้อาการหน้าร้อนวูบวาบก็เกิดขึ้น

            “กินข้าวมารึยังครับ”

            “ยัง  พอดีกูผ่านมาแถวนี้เลยซื้อสเต็กมาให้  ถือว่าทำบุญทำทานก็แล้วกัน  ไม่ได้ตั้งใจซื้อมาให้หรอกนะ”

            หมอเมฆหลุดหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นภภีมจีบปากจีบคอพูดเสียงดังอย่างร้อนตัว  เขาลุกขึ้นจากที่นอนแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กพาดบ่าก่อนจะเดินมาหาภภีม  มือหนาเอื้อมไปขยี้ศีรษะทุยเล่นอย่างเอ็นดู

            “ตั้งแต่เอากับคุณ  ผมก็ไม่ได้เอากับใครอีกเลย”

            ทิ้งประโยคที่พาหัวใจเต้นไว้แล้วเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป  นี่เป็นประโยคทักทายกันหลังตื่นนอนเหรอ?  จู่ๆก็พูดขึ้นมาแบบนี้ก็ได้งั้นสิ? 

            กูก็ไม่ได้ไปทำอะไรกับใครเหมือนกันนั่นแหละ  มึงทำกูมีปม

            เขาแอบคิดในใจเงียบๆก่อนจะมองค้อนตามหลังหมอเมฆไป  ร่างสูงหายเข้าห้องน้ำไปเพียงไม่กี่นาทีก็เดินออกมาพร้อมกับเอาผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดหน้า

            “ไม่อาบน้ำเหรอ?”

            “ผมไม่ได้ไปไหนสักหน่อย  นอนอยู่บนเตียงใครบอกว่าสกปรกกัน  คุณน่ะไปอาบน้ำเถอะ  มอมแมมจริงๆ  ไปซนที่ไหนมาอีกล่ะเดี๋ยวผมจะทำแผลให้”

            “ไม่อาบ  ไม่ต้องมายุ่ง  ซื้อสเต็กมาก็รีบๆกิน  เดี๋ยวกูจะกลับละ      จะแล่นมาหามึงทำไมก็ไม่รู้เสียเวลาชะมัด”

            “อ่ะ  ไหนบอกมีธุระแถวนี้พอดี?  คิดถึงผมก็บอกมาเถอะ”

            เขาส่ายหัวให้กับมุกหยอดของหมอเมฆอย่างเหนื่อยหน่ายเป็นการแก้เขิน  เดี๋ยวนี้อาการของเขาชักจะกำเริบบ่อยจนผิดปกติ  ไม่ชอบเอาซะเลยที่ต้องไม่เป็นตัวเองอยู่บ่อยๆ

            “ยุ่ง!!

            “จ้า  ขี้วีนจริงๆเมียผมเนี่ย”

            หมอเมฆคว้ามือเล็กจูงออกมายังห้องครัวเพื่อจะทานอาหารที่มาเฟียหนุ่มอุตส่าห์ซื้อมาให้  จะว่าไปทั้งสองคนก็ข้องแวะกันมาสักพักใหญ่แล้วนะ  หมอเมฆมักจะคอยวอแวภภีมทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ของเขา  หลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์  การกวนใจคนตัวเล็กนับว่าเป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งสำหรับหมอเจ้าเล่ห์

            “เดี๋ยวนี้ไม่ใส่แว่นแล้วเหรอ?”

            “หืม?  ผมเหรอ?  ผมใส่เวลาทำงานเพราะมันจะมองเห็นได้ชัดกว่า  นอกเวลางานก็ใส่คอนแทคเลนส์”

            หมอเมฆถึงกับแอบยิ้มให้กับคำถามของภภีม  เขาไม่คิดว่าคนขี้วีนและขี้โวยวายอย่างคนตัวเล็กจะแอบเก็บรายละเอียดแถมยังเอาใจใส่คนอื่นอีกด้วย  หรือภภีมจะแพ้ความอ่อนโยนที่เขามอบให้แล้ว? 

            ครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆพร้อมกับจัดการจัดอาหารลงจานแล้วถือมา  เสิร์ฟให้ภภีมที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

            “ถ้าไม่กินเนื้อก็มีหมูนะ”

            “กำลังจะถามอยู่พอดีว่าอีกกล่องของใคร  นึกว่าซื้อเผื่อชู้”

            “พูดบ้าอะไร”

            ไม่รู้กี่ครั้งที่เขาต้องถอนหายใจให้กับคำพูดจาบจ้วงพวกนี้ที่หลุดออกมาจากปากหมอเมฆ  มุกหยอดสาวที่มันใช้ได้ผลบ้างไม่ได้ผลบ้าง  ทว่ามันกลับเป็นความเคยชินไปเสียแล้วที่ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งก็ต้องได้ยินประโยคกวนประสาทพวกนี้

           

            “ซนเป็นแมวเลยนะ”

            หลังจากทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย  หมอเมฆก็บังคับให้ภภีมนั่งนิ่งๆอยู่บนเตียงให้เขาทำแผล  ก่อนหน้านี้ภภีมโวยวายใหญ่โตว่าแค่ทำแผลทำไมต้องพาเข้าห้องนอนด้วย  แต่หมอเมฆก็ปราบเด็กดื้อโดยการประกบจูบให้เงียบเสียง  ในที่สุดก็ลากกันมาจนถึงในห้องนอนจนได้

            “มือเบาดีนะ  เป็นหมอมานานแล้วใช่ไหม  ห้าปีใช่รึเปล่า?”

            “แอบสืบประวัติผมเหรอเนี่ย?  แต่ก็ตามนั้นแหละ”

            เขาเล่าเรื่องราวประสบการณ์ต่างๆในการทำงานให้คนตัวเล็กฟังโดยที่ภภีมไม่ได้ถาม  แต่เขาก็ตั้งใจฟังที่ร่างสูงพูดทุกประโยค  เหมือนเป็นเรื่องราวใหม่ๆที่เขาได้รับรู้  จนหลายอย่างมันสะท้อนกลับมาที่ตัวภภีมเอง  เขาใช้ชีวิตไปวันๆแบบไม่มีอะไรเลยซึ่งแตกต่างจากร่างสูงราวฟ้ากับเหว 

            “การทำงานนี่ยากเนอะ”

            เสียงเล็กพูดแผ่วเบา  จู่ๆก็นึกเบื่อตัวเองที่ใช้ชีวิตแบบหายใจทิ้งไป

วันๆ  ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะเป็นแบบนี้  แต่เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้เก่งเหมือนพี่ชาย  เวลาเห็นภคินทำงานเหนื่อยเขาก็อยากจะช่วยแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย  ก็เลยปล่อยผ่านไปตลอด  แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่สังเกตว่าพี่ชายเขาเหนื่อยแค่ไหน  เขาโตมาแบบพี่ชายเลี้ยงมากกว่าพ่อแม่  เพราะท่านอยู่ดูแลธุรกิจที่ต่างประเทศถาวร  จะกลับมาแค่ปีละครั้ง  ภาระทุกอย่างเลยตกเป็นของภคินคนเดียว

            ยิ่งมาฟังหมอเมฆในวันนี้ก็เหมือนตอกย้ำชีวิตที่ไม่เอาไหนของเขา

            “ยากเดี๋ยวทำไปก็ชิน  แต่มันเหนื่อยด้วยนี่สิ”

            เหมือนเปิดช่องทางให้หมอเมฆได้อ้อน  ร่างสูงขึ้นไปนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังก่อนจะโอบกอดร่างฟกช้ำอย่างแผ่วเบา  ทว่าร่างบางกลับนิ่งเงียบผิดปกติ  หน้าเรียวเหม่อลอยเหมือนคิดอะไรอยู่

            “กลับก่อนนะ”

            ภภีมถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะลุกออกไป..

            แต่ร่างสูงขืนแรงกอดแน่นกว่าเดิมและไม่ยอมให้ภภีมลุกไปไหน     ในความเป็นจริงหากเขาสวมกอดแบบนี้ภภีมต้องด่าเขาแล้วสิ  แต่ครั้งนี้ยอมให้กอดง่ายดายเกินไปจนหมอเมฆสงสัย

            “ไม่ให้กลับ  เป็นอะไร?”

            “เปล่า  เบื่อเฉยๆ”

            เมื่อคำตอบที่ได้มามันไม่เป็นความจริง  หมอเมฆเลยจัดการเค้นหาความจริงจากคนตัวเล็กโดยการจับภภีมให้นอนราบลงบนเตียงก่อนที่เขาจะตามขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้

            “นั่งคุยแล้วไม่บอก  ก็นอนคุยนี่แหละ  บอกมาว่าเป็นอะไร”

            หมอเมฆจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าเขาร้อนใจที่เห็นภภีมกังวลแค่ไหน  แต่

เขาเป็นคนอ่อนโยนแบบนี้อยู่แล้วล่ะ  แค่กับภภีมมักจะชอบดูแลแบบถึงเนื้อถึงตัวมากไปหน่อยเท่านั้นเอง

            “ลุกออกไป!!

            “บอกมาก่อนนับหนึ่งถึงสาม  ไม่บอกผมปล้ำนะ”

            “ก็...เหมือนกูใช้ชีวิตไปวันๆอ่ะ  ชีวิตแม่งไม่มีอะไรเลย  พอได้ฟังที่เล่าเมื่อกี้ก็นอยด์ๆ  เมื่อก่อนก็คิดอยากจะช่วยเฮียทำงานนะ  แต่กูมันไม่เก่งอะไรสักอย่างนอกจากใช้เงิน  มาตอนนี้ธุรกิจมันอยู่ตัวทุกอย่างแล้วจนไม่เหลืออะไรให้กูเข้าไปช่วย”

            แววตาหม่นแสงทำให้หมอเมฆรับรู้ถึงความรู้สึกของภภีม  จริงๆ     มาเฟียหนุ่มก็ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอยู่เหมือนกัน  มองอีกมุมหนึ่งที่มีแต่เงินคอยชุบเลี้ยงตัวเอง  มีพ่อแม่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน  พี่ชายคนเดียวก็โหมงานหนัก  ที่เขามีก็แค่ลูกน้องของตัวเอง  การสร้างพรรคพวกขึ้นมาทำให้ตัวเขาไม่เหงา  อย่างน้อยๆก็มีเพื่อนคุยให้ผ่านไปแต่ละวัน 

            “ไอ้คินได้ยินคงดีใจตายเลยเนี่ย  ผมว่าลองไปคุยกับมันดูก่อน       มันต้องมีอะไรให้คุณช่วยบ้างล่ะ  ด้วยความที่พี่แก่กว่านายนะ  นายใช้ชีวิตประมาทเกินไป  ไปทำงานกับไอ้คินเถอะเชื่อพี่หมอนะ”

            “พูดอะไรพี่ๆนายๆ  จะอ้วก”

            ภภีมผลักหน้าอกคนด้านบนก่อนจะเอี้ยวตัวลุกหนีจากหมอเมฆได้สำเร็จ

            “จะไปไหน  ไม่ให้กลับ”

            “ให้อยู่ทำไมนักหนา  กูจะกลับแล้ว”

            “ถ้ากลับผมอัพคลิปวิดีโอนี่จริงๆนะ!!

            เขารีบคว้ามือถือตัวเองขึ้นมาเตรียมอัพโหลดวิดีโอลงเว็บไซต์  ภภีม

ถึงกับหันมาถอนหายใจใส่  นี่สินะนางบำเรอ  ต้องตามใจหมอเมฆจนกว่าเขาจะพอใจ  แต่คิดไปคิดมาก็ยังดีซะกว่าโดนปล้ำเป็นไหนๆ  หากใครรู้ว่าผู้มากอิทธิพลอย่างภภีมต้องคอยนั่งเอาใจหมอเมฆแบบนี้เขาคงต้องรู้สึกอับอายไปทั้งชาติ

            “จริงๆมึงก็ดูเป็นคนดีนะหมอ  ติดอยู่อย่างเดียวก็เรื่องคลิปนี่แหละ  บางทีถ้ามึงลบๆคลิปไปเราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้นะ”

            เขาบอกหมอเมฆด้วยน้ำเสียงจริงจังโดยที่ในใจกลับคิดตรงกันข้าม  เขาก็แค่อยากจะหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้สักที  คนที่แค่เจอกันตอนทำแผลที่โรงพยาบาลแต่กลับต้องมาพบกับเหตุการณ์ที่พาตัวเขาถลำลึกเข้ามาขนาดนี้

            “ก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆสักหน่อย  ผมก็งานยุ่งจะตาย”

            “แล้วจะให้อยู่ทำไม  กูไม่มีอารมณ์มาให้มึงปล้ำหรอกนะ”

            “งั้นถ้าทำให้มีอารมณ์ได้ก็จะยอมใช่ปะ?”

            “ไอ้หมอเวรเอ้ย!!

            หมอเมฆหลุดหัวเราะออกมาเมื่อทำให้ภภีมโมโหได้

            “อยู่กับผมก่อน  นี่ๆ  ผมมีเกมให้เล่นด้วยนะ”

            ร่างสูงเข้าไปค้นเครื่องเล่นเกมพร้อมอุปกรณ์ต่างๆออกมา  เขาเพิ่งซื้อมาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง  หมอเมฆฝึกเล่นเกมที่ตัวเองซื้อมาอย่างงูๆปลาๆไม่ได้เก่งอะไรนัก

            “นี่เกมโปรดกูนี่!  มึงก็เล่นเหมือนกันเหรอหมอ?”

            “อ๋อ  อื้ม  มาเล่นสิ”

            เด็กน้อยที่เห็นเกมโปรดก็ตรงดิ่งเข้าไปจัดการเสียบสายต่างๆเข้าจอทีวีอย่างคล่องแคล่วท่ามกลางสายตาของคนที่นั่งมองเขาอยู่บนโซฟา

            “อ่ะ  ถ้ากูชนะสิบตาติดกันจะขอสั่งให้ลบคลิปบ้านั่นออก  โอเคปะ?”

            “มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

 

ตุ้บ!

            “ไอ้หมอ!!

            มือใหญ่ดึงคนตัวเล็กที่ยื่นจอยน์เกมมาให้เขาเข้าหาตัวเองจนภภีมเสียหลักและนั่งลงบนตักหมอเมฆในที่สุด 

            “ผมเล่นไม่เก่งหรอกขอตัดกำลังหน่อยนะ  ทำให้คุณเล่นไม่ถนัดก็เท่ากับเป็นการตัดกำลังอย่างหนึ่ง  แฟร์ๆไง”

            ภภีมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดที่ต้องตกเป็นทาสความเจ้าเล่ห์นี้       ครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งแต่รู้จักกับหมอเมฆมาเขาก็โดนลุกล้ำความเป็นส่วนตัวหลายอย่าง ครั้งนี้ก็เหมือนกันแค่จะนั่งเล่นเกมดีๆยังต้องมีกำแพงมนุษย์กักขังเขาไม่ให้ลุกไปไหนได้เลย

หน้าขาแกร่งกางออกให้คนตัวเล็กลงไปนั่งที่ว่างตรงหว่างขาของเขาแทน  สองแขนของหมอเมฆอ้อมกอดรอบตัวภภีมอย่างหลวมๆแล้วจับจอยน์เกมในมือไว้พร้อมเล่น

            นี่มันท่าเล่นเกมประเภทไหนกัน...

            ภภีมกดเริ่มเกมในทันที  ความอ่อนหัดของหมอเมฆทำให้มาเฟียหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาอย่างลืมตัวหลายทีจนร่างสูงแปลกใจ  เขาไม่เคยเห็นภภีมยิ้มเลยด้วยซ้ำไป  เห็นตอนเมาครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วแต่มันเป็นเพราะฤทธิ์เหล้า  ไม่ใช่สติครบเหมือนตอนนี้

            ตอนยิ้มก็น่ารักดีเหมือนกันนี่หว่า...

            เขาทำให้เด็กคนนี้หัวเราะออกมาได้งั้นเหรอ คางเรียวแอบเกยไว้ที่ลาดไหล่เล็กขณะที่ภภีมกำลังให้ความสนใจกับเกม  จนไม่ได้สังเกตว่าขณะนี้

ร่างกายของพวกเขามันแนบชิดกันแค่ไหน

            ที่จริงก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่งที่ทำตัวอวดเก่งไปวันๆเพราะเหงาสินะ...

            หมอเมฆคิดแบบนี้ขณะมองรอยยิ้มคนตัวเล็กจากด้านข้าง

            “แพ้ตาที่เก้าแล้วนะหมอ  อีกตาเดียวลบคลิปเลยนะ”

            “เลิกเล่นดีกว่า  ไม่สนุกแล้ว”

            “อ้าวเห้ย!!  ไอ้หมอ!  ทำไมขี้โกงแบบนี้วะ”


ฟอดด  

            จมูกโด่งรั้นกดลงที่แก้มนุ่มฟอดใหญ่จนภภีมย่นคอหนี  ใครจะชอบให้ผู้ชายด้วยกันมาหอมแก้ม  ทว่าความคิดกลับตรงข้ามอาการที่แสดงออก  เมื่อหน้าของเขารู้สึกร้อนอีกครั้งที่หมอเมฆทำตัวรุ่มร่ามใส่

            “คืนนี้นอนกับผมไหม?”

            “ไม่อ่ะ  จะกลับไปคุยกับเฮียเรื่องทำงาน”

            หมอเมฆเล่นเกมไม่เก่งหรอกแค่อยากเล่นแก้เบื่อให้ภภีมเฉยๆ  ผลที่ออกมาคือแพ้ราบคาบหลายต่อหลายเกม 

            นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆใครสักคนแบบนี้

            “ภีมหิวข้าวไหม?  เดี๋ยวพี่ทำให้กินก่อนกลับ”

            หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเมื่อได้ยินหมอเมฆเรียกชื่อเล่นเขา  ซึ่งมันไม่เคยมีใครเรียกเลย  ภคินก็เรียกว่าตี๋  คนอื่นเรียกเขาว่าคุณหนู  จนเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองก็มีชื่อเล่น

            “มะ  ไม่อ่ะ  กลับบ้านดีกว่า  เบื่อหน้ามึงมากเลยหมอ”

            ภภีมทำท่าจะลุกออกไปจากอ้อมกอด  หมอเมฆเลยอยากยื้อเวลาคุยต่ออีกสักนิด

            “คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไง?”

            “จริงๆมึงก็ไม่ได้เป็นคนเลวอะไรนะหมอ  แต่ถ้ามึงไม่แบล็คเมล์กูเรื่องคลิปนั่นจะดีกว่านี้  มึงลบทิ้งไปสิ  กูยอมเป็นเพื่อนมึงต่อก็ได้  อยู่กับมึงก็   สนุกดี  บางทีก็เบื่อจะตีรันฟันแทงกับคนอื่นแล้วเหมือนกัน”

            “ใครเขาเอาเมียมาทำเพื่อนกัน”

            ในที่สุดภภีมก็ลุกออกมาจากอ้อมกอดของหมอเมฆจนได้  สองเท้ารีบตรงดิ่งไปยังประตูห้องโดยไม่หันมามองหมอเมฆอีกเลย  ทว่าคนขายาวกว่าก็เดินไปดักที่หน้าประตูไว้ได้ทัน

            “อะไรอีกหมอ  มาขวางทำไมอีก”

            “ผมทำคุณหายเบื่อได้  ขอรางวัลหน่อยสิ  ทำดีๆนะไม่งั้นผมโพส  คลิปของเราแน่”

            หน้าหล่อทำแก้มป่องยื่นเข้ามาหา  หมายจะให้คนตัวเล็กหอมแก้มเขาก่อนกลับ

            “ตลกละนะ  กูไม่ทำหรอก”

            หมอเมฆยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด...

            “นับหนึ่ง”

            “....”

            “นับสอง”

 

ฟอดดด

            ภภีมโน้มหน้าเข้าไปชนจนจมูกฝังลงที่แก้มหมอเมฆ  เขาทำอะไรไม่ถูกเลยผลักหมอเมฆให้ล้มลงกับพื้นแล้วรีบเปิดประตูออก  ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปโดยไม่คิดชีวิต

            สองมือเล็กจับแก้มตัวเองตลอดเวลา  หวังว่าฝ่ามือจะซึมซับไอร้อนที่แผ่ออกมาได้บ้าง  นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเสียอาการมากมายขนาดนี้  คำถามคือเมื่อกี้เขากล้าทำแบบนั้นไปได้ยังไง  ไปหอมแก้มหมอเมฆทำไม!!

            อีกคนหนึ่งที่เพิ่งโดนหอมแก้มไปหมาดๆก็อึ้งเช่นกัน  ไม่คิดว่าภภีมจะหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ขนาดนั้น  และไม่คิดว่าภภีมจะเขินเขาจนทำอะไรไม่ถูกอย่างที่เป็นเมื่อครู่  ในตอนนี้ร่างสูงที่ถูกผลักให้ล้มลงกับพื้นยังไม่ลุกขึ้นมาเลยเพราะมัวแต่นึกถึงใบหน้าของภภีมแล้วแอบนั่งยิ้มอยู่คนเดียวอย่างไม่รู้ตัว

            จะว่าไป...ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ...

           

 

 

 

AT  HOME

 

            ภภีมคิดและตัดสินใจดีแล้วว่าจะมาคุยกับภคินเรื่องทำงานให้รู้เรื่องภายในวันนี้  เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องพี่ชายก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูเสียงดัง

 

ก๊อก  ก๊อก  ปังๆๆๆๆ

 

            กว่าร่างกำยำของพี่ชายจะลุกมาเปิดประตูคนตัวเล็กทุบจนเจ็บมือ  ไม่รู้ที่มาเปิดประตูช้านี่ทำอะไรอยู่...

            “มีอะไรจะคุยกับเฮียวะไอ้ตี๋  มาเคาะห้องกลางดึกทำเหมือนไฟไหม้แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน  คนจะหลับจะนอน”

“พอแก่แล้วทำไมขี้บ่นจังวะเฮีย”

            ภภีมไม่อยากฟังพี่ชายบ่นเลยแทรกตัวเข้าไปในห้องนอนของภคินโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต  แต่แล้วก็มีหญิงสาวใส่ชุดแม่บ้านทำท่าจะเดินสวนกับเขาออกไป

            “เดี๋ยวก่อนเธอน่ะ  มาเป็นแม่บ้านใหม่เหรอ”

            “ค่ะ  เพิ่งมาทำงานได้สามวัน”

            “โดนไอ้เฮียปล้ำหรือยัง?”

            สิ้นประโยคคำถามที่ตรงไปตรงมาของน้องชาย  ภคินและมัดไหมสบตากันชั่วครู่ก่อนที่ภคินจะเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

            “มัดไหม  ออกไปก่อนไป  เธอควรจะมีมารยาทนะเห็นๆอยู่ว่าน้องชายฉันมาหา  ฉันต้องมีธุระคุยกัน  มีอะไรก็ไปทำไป”

            “ก็นายบอกให้ฉันเข้ามาในห้องนี้ไม่ใช่หรือไงเล่า!!

            ภภีมถึงกับงงในประโยคสนทนาที่สองคนนี้คุยกัน  ไม่มีสาวใช้       คนไหนเหิมเกริมเรียกเฮียว่านายเหมือนอย่างที่มัดไหมเรียกเลยสักคนเดียว  มันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ

            “เธอนี่เถียงฉันเก่งจริงๆนะมัดไหม”

            “นายก็ขี้บ่นเหมือนกันนั่นแหละ”

            ร่างเล็กของหญิงสาวถือไม้กวาดแล้วเดินสะบัดตัวออกจากห้องนี้ไปทันที  ภคินมองตามหลังไปจนสุดทางเดินก่อนจะปิดประตูแล้วหันมาสนใจน้องชายที่ยืนกอดอกมองคนเป็นพี่อย่างมีเลศนัย

            “มองทำไม  มีอะไรก็พูดมาไอ้ตี๋”

            “อยากทำงาน  มีอะไรให้ทำบ้าง”

            ภคินไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน  อย่างน้องชายเขาที่ไม่เอาไหนคิดจะทำงานจริงๆเหรอ? 

“มึงอยากทำจริงๆเหรอตี๋”

“เออ  อยากทำ  แต่ถ้าทำก็ต้องรุ่งนะเฮีย  ทำยังไงก็ได้ให้ทำออกมาแล้วไม่เจ๊ง  เฮียสอนงานก็ได้  หรือไม่ก็เปิดอะไรเป็นของตัวเอง  เฮียว่าไงดี”

“กูกล่อมมึงให้ทำงานตั้งนานไม่ทำนะ  ทีตอนนี้จะมาทำกะทันหัน    มีอีกวิธีหนึ่งอ่ะแค่มึงอยู่เฉยๆมึงก็รวยเละ  สนมะ?”

“สนดิ  เอาเลย  ตกลงตามนี้”

ภคินยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาคนเป็นพ่อถึงเรื่องที่พวกเขาได้คุยกันไว้ก่อนหน้านี้แล้วโดยที่ภภีมไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย

 

ตู๊ดดดด

[ว่าไงลูกชาย]

“ป๊า  ไอ้ภีมตกลงนะ  มันจะทำงานแบบอยากรวยแต่ไม่อยากเหนื่อย  งั้นก็เอาตามที่เราคุยกัน  ป๊าไปบอกฝั่งนั้นให้ที”

[ฮ่าๆๆๆ  ได้ๆ  เดี๋ยวป๊าจัดการให้]

หลังจากวางสายไป  ภคินก็เปิดไอแพดค้นหารูปใครสักคน  เมื่อเจอแล้วก็ยื่นให้ภภีมดูทันที

“นี่เจ้าสาวมึง  เดี๋ยวป๊าจะไปสู่ขอให้  เจ้าของบ่อน้ำมันและคาสิโน  ไม่รวมอสังหาริมทรัพย์อีกมากมาย  มึงสบายแล้วตี๋”

หญิงสาวร่างท้วมอายุราวสี่สิปปีเห็นจะได้  ภภีมเห็นแล้วถึงกับพูดอะไรไม่ออก  นี่มันอะไรกัน  ทำไมจู่ๆก็มีเมีย?

“ไม่เอาเฮีย!!  เอามาเป็นแม่อีกคนเหรอแก่ขนาดนี้  สาวๆมีไหมวะ  เอาสวยๆเอ๊าะๆเหมือนแม่บ้านเมื่อกี้ก็ได้”

“ก็มึงตกลงกับเฮียเอง  ช่วยไม่ได้”

“กูไม่แต่ง  กูไม่ยอมด้วยถ้าจะมัดมือชกกันแบบนี้นะเฮีย”

“งั้นมึงก็ไปคุยกับป๊าเอง”

ภภีมถึงกับต้องซบหน้าลงที่ฝ่ามือตัวเองอย่างเคร่งเครียด  เขากับป๊าไม่ได้สนิทกันเท่าไร  คนในครอบครัวที่เขาสนิทใจที่สุดคือภคินต่างหาก        ตัวเขาต่างจากครอบครัวอื่นตรงที่ลูกชายคนเล็กอย่างเขาไม่ได้เป็นลูกรักอะไรมากมายของคนเป็นพ่อและแม่ 

“ว่าแต่มึงอยากทำงานเองหรือไอ้เมฆมันกล่อม?”

“อยากทำเองสิ  เกี่ยวอะไรกับไอ้หมอ  ไม่ได้ไปเจอกับมันมา            สักหน่อย”

เขาโกหกหน้าตายออกไป  ทั้งที่ความจริงแล้วเพิ่งกลับมาจากคอนโดหมอเมฆแท้ๆ  และที่คิดอยากทำงานส่วนหนึ่งก็มาจากการที่ฟังหมอเมฆเล่าเรื่องงานให้ฟังแล้วมาเปรียบเทียบกับตัวเอง

“เฮียจ้างไอ้เมฆแสนหนึ่งถ้ามันกล่อมให้มึงทำงานได้”

ทันทีที่ได้ฟังประโยคนี้  ร่างบางก็กำหมัดแน่นจนแขนสั่นไปทั้งลำ  อุตส่าห์จะเชื่อใจหมอเมฆแต่กลับเป็นแผนลวงงั้นเหรอ  ถ้าเทียบกับแก๊งคู่อริรวมกันสิบแก๊งมาหยามเขายังไม่ทำให้โมโหเท่าหมอเมฆคนเดียวเลย  กี่ครั้งแล้วที่ทำเรื่องเลวกับร่างบางแบบนี้  หลายต่อหลายครั้งแล้วที่เผลอจะเชื่อใจหมอเมฆ

            และเรื่องนี้หมอเมฆต้องมีส่วนรับผิดชอบหากเขาต้องได้เมียเป็นป้าขึ้นมาจริงๆแล้วล่ะก็นะ  


LOADING 100 %

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

234 ความคิดเห็น

  1. #233 btsk-pop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 16:18
    จะลงต่อรึเปล่าค่ะ
    #233
    2
    • #233-1 OLIVIA / CLAZZICAL(จากตอนที่ 7)
      24 พฤษภาคม 2563 / 17:02
      ลงติดเหรียญจนจบอยู่ที่เว็บฟิคชั่นล็อคจ้า
      #233-1
  2. #232 ศศพินทุ์ ปัคมา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:26
    ไม่ลงต่อแล้วหรอคะ
    #232
    0
  3. #231 17022519 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 10:55
    ทำยังไง..จะได้อ่านต่อ ขอซื้อเล่มต้องทำไง
    #231
    0
  4. #230 Kaimook254955 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 10:01
    อัพต่ออีกค่ะ♥
    #230
    0
  5. #226 NingBundith (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 12:31
    -หมอเลว จะคอยดูวันไหนถ้ารักน้องภภีมขึ้นมาแล้วจะรู้สึก
    #226
    0
  6. #222 cencirak99 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 02:34

    เศร้ามาก..เหมือนหมอจะดีแต่ก็ไม่ เจ็บปวดแทนน้องภีม
    #222
    0
  7. #221 cencirak99 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 02:33
    อยากอ่านอีก ฮื้ออออ
    #221
    0
  8. #218 0933166887 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 22:53

    สนุกมากและหนเาอ่านมาก
    #218
    0
  9. #216 0902195130 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 16:59
    อยากให้หมอเมฆรักภีมก่อนน
    #216
    0
  10. #214 ปลายฟ้าา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 15:24

    เมื่อไหร่หมอเมฆจะหลงรักภีมสักที อยากให้ภีมเอาคืนกับความร้ายกาจ ใจร้ายของหมอเหลือเกินนน หมั่นไส้พระเอกเว้ยยยยย
    #214
    0
  11. #210 PuayPuayPloy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:53
    สงสารภีมมมมม
    #210
    0
  12. #209 MookMokarin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 16:59
    มาต่อน้ะ รออยู่คะ ชอบอ่านสนุกมากกกกก
    #209
    0
  13. #208 Departure (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:01
    ช่วงแรกๆนี่ไม่ชอบหมอเลย แต่มาตอนนี้นี่ใจละลายเลยค่ะคุณ ละมุนนนนนนนนนน
    #208
    0
  14. #206 MookMokarin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 22:30
    มาแล้วววว รอนานมากๆๆเลย มาต่อสักที่😥😥😥
    #206
    0
  15. #205 PuayPuayPloy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:32
    ฮือออออ น่ารักจะตายอยู่แล้ว ใจบางไปหมดดดดด
    #205
    0
  16. #204 Faytory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:58
    จะมีรีปริ้นท์ไหมน้อ อยากได้หนังสือ
    #204
    0
  17. #202 oKisSaTen123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 18:12
    ขอบคุณค่ะ รอจ้าาๆๆๆๆ
    #202
    0
  18. #201 Kanokporn Srikamon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 07:28
    รอออออออ
    #201
    0
  19. #199 MaPraoww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:04
    รออออออออ
    #199
    0
  20. #198 seeehunnn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:41
    อยากอ่านต่อใจจะขาด 55 สู้ๆไรท์
    #198
    0
  21. #197 toktok_toyo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 11:41
    อยากได้หนังสืออออ
    #197
    0
  22. #194 kumaju (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 11:38
    อยากได้หนังสืออ่าาา
    #194
    0
  23. #192 mangpor43 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 21:22
    น่ารักกกกก
    #192
    0
  24. #150 aomaunthan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 14:03
    ^////^
    #150
    0
  25. #49 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 11:33
    เมียงอนแนะหมอ
    #49
    0