GODDESS MAFIA #มาเฟียเมียหมอ

ตอนที่ 2 : [อัพครบ] CHAPTER 2 -แผนล่าหมอ-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    15 ต.ค. 60

   ติดตามผลงานเซ็ตนี้ได้ที่งานหนังสือทั้ง 4 บูธนะคะ    


CHAPTER 2


ร่างบางยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอนด้วยสีหน้าครุ่นคิด  สายตาจับจ้องไปยังรอยแดงสองรอยที่ลำคอของตน  หวนคิดไปทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมายังไม่ได้ไปสอยสาวที่ไหนเลยสักคน  แล้วนี่มันรอยของใคร?  เขารู้ว่ามันเป็นรอยอะไรเพราะค่อนข้างจะโชกโชนเรื่องอย่างว่า 

            กูพลาดท่าให้ใครตอนไหนวะ?

            ในเมื่อหลายวันที่ผ่านมาเขาวุ่นวายอยู่กับการรวมแก๊ง  ขยายอำนาจไปยังพื้นที่ต่างๆ  และมีการปะทะกับคู่อริบ้าง  แค่นี้ก็เสียเวลาไปหลายวันแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปจ้ำจี้กับสาวๆกัน  เป็นความสงสัยที่เขาอยากจะได้ไม่อย่างนั้นมันก็ค้างคาใจไม่จบสิ้น

            มาเฟียหนุ่มเดินลงมายังด้านล่างของคฤหาสน์หลังใหญ่  ก่อนจะกวาดสายตาหาลูกน้องคนสนิทที่ไปไหนกับเขาแทบจะตลอดเวลาเรียกได้ว่าเป็นทั้งมือขวามือซ้ายเลยล่ะ

            “เฉิน!!  ตอนกูอยู่โรงพยาบาลมีใครเข้ามาในห้องไหมวะ?”

            “พวกเราไม่มีใครกล้าเข้าไปกวนคุณหนูตอนหลับหรอกครับ”

            “ไม่ใช่สิ  หมายถึงคนอื่น  มีสาวที่ไหนเข้ามาหากูไหม?  พยาบาล    คนไหนบอกกูมาเดี๋ยวกูจะไปสอยทีหลัง”

            “มีแต่หมอนะครับ  หมอคนนั้นที่ทำแผลให้คุณหนู”

            หน้าหวานยืนอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน  ในหัวกำลังคิดสับสน  หมอนั่นผู้ชายทั้งแท่งเลยนะ  ผู้ชายเหมือนกันจะมาทำแบบนี้ทำไม  เพ้อเจ้อ  หมอจะมาทำแบบนี้กับคนไข้จริงๆเหรอ?  ในหัวตีกันวุ่นวายและตั้งคำถามเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาจนหน้าเรียวเริ่มบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด

            “ไอ้ตี๋!!  กินข้าวเป็นเพื่อนเฮียหน่อย!!

            ภคินผู้เป็นพี่ชายตะโกนเรียกเขาเสียงดัง  หากคิดว่าเป็นลูกคนเล็กจะโดนตามใจแล้วล่ะก็..คิดผิด  เพราะเขาก็ต้องคอยตามใจพี่ชายจอมโหดอย่างภคินเช่นกัน  ความเหมือนของพี่น้องคู่นี้คือความเอาแต่ใจ  ส่วนความต่างนั้นคงจะอยู่ที่ความเก่งเสียมากกว่า  คนเป็นพี่ได้รับการฝึกฝนอาวุธและการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก  สั่งสมประสบการณ์ทางด้านบริหารธุรกิจตั้งแต่วัยเยาว์  พูดได้เต็มปากว่าภภีมอยู่ได้อย่างสุขสบายทุกวันนี้เพราะบารมีพี่ชาย           ทั้งคฤหาสน์หลังนี้  รวมทั้งเงินทองจากธุรกิจที่ภคินดูแล ล้วนเป็นผลงานของพี่ชายเขาทั้งสิ้น

            คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาพี่ชายที่โต๊ะอาหาร  เขาไม่ได้มาทานเป็นเพื่อนตามคำสั่ง  แต่เขาเองก็หิวเหมือนกัน  หลังจากฟื้นที่โรงพยาบาลก็กลับบ้านทันที  และถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิดมือเล็กเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งในตำแหน่งประจำคือขวามือของภคินที่นั่งตรงหัวโต๊ะ

            “เฮียไม่ออกไปไหนเหรอวันนี้?”

            “เดี๋ยวตอนบ่ายเฮียมีประชุม  มึงก็อยู่ให้ติดบ้านซะบ้างนะไอ้ตี๋  ไม่ก็ไปช่วยเฮียทำงาน”

            เขากับพี่ชายช่างต่างกันนัก  ชีวิตเขาตั้งแต่เรียนจบมาก็นั่งกินนอนกินอยู่บ้าน  หรือบางทีก็ออกไปล่าอาณาเขตประกาศความยิ่งใหญ่  ส่วนพี่ชายเขาเป็นนักธุรกิจในเงามืด  ไม่สิ  ต้องเรียกว่าเบื้องหน้าเป็นนักธุรกิจถึงจะถูก  เพราะเบื้องหลังก็ทำเรื่องโสมมไว้มากเช่นกัน  แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ  ไม่ว่าภคินจะทำอะไรมันก็งอกเงยออกมาเป็นเงินทอง  เป็นธุรกิจที่ประสบความสำเร็จซะหมด  ส่วนภภีมนอกจากใช้เงินเก่งอย่างอื่นก็ไม่มีอะไรเก่งเลย

            บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่านไปตามปกติอย่างทุกครั้ง  แต่ที่แปลกไปคือลักษณะการทานอาหารของคนเป็นน้องเปลี่ยนไป  เพราะเขาโดนยิงเข้าที่หัวไหล่ด้านขวา  เลยไม่สามารถยกแขนได้ในขณะที่แผลยังไม่หายดีแบบนี้  สายตาคมเฉี่ยวของพี่ชายมองมาปราดเดียวก็สามารถรู้ได้ว่าน้องของเขาได้รับบาดเจ็บ  ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น  เมื่อก่อนภคินเป็นห่วงน้องชายมาก  สั่งห้ามสารพัดที่จะห้ามไม่ให้ไปมีเรื่องกับใครเพราะมันเจ็บตัวเปล่า  แต่น้องชายก็ดื้อรั้นไม่ยอมฟังเขาจึงปล่อยและตามใจมาตลอด  เชื่อมั่นอย่างหนึ่งว่าสุดท้ายแล้วน้องชายเขาจะเอาตัวรอดและแก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยตนเอง

            “ไอ้เฉิน!!  ไอ้หมอมันเข้ามาหากูนานแค่ไหน?”

            คนตัวเล็กอดที่จะคิดถึงรอยแดงที่คอไม่ได้  จึงตัดสินใจตะโกนถามเฉินผู้ซึ่งอยู่เฝ้าเขาที่ด้านนอกห้องคนไข้ตลอดเวลา

            “ไม่นานนะครับคุณหนู”

            เจ้าของชื่อสะดุ้งตัวโยนที่จู่ๆคุณหนูของเขาก็ตะโกนเรียกชื่อตนจากอีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์  ทำให้เป็นที่น่าสงสัยของทั้งลูกน้องและคนเป็นพี่ชาย  รวมถึงเจ้าตัวด้วย  ที่ตอนนี้ก็ยังคงหาคำตอบกับรอยที่เกิดขึ้นไม่จบ  ไม่สิ้น 

            ถ้าพูดตามหลักความจริงแล้ว  ไม่ว่ารอยนี่จะเกิดจากใครก็ช่าง  ผู้หญิงหรือผู้ชายมันก็ไม่ควรจะมาทำตอนที่เขาไม่มีสติรับรู้หรือต่อสู้  แบบนี้เรียกว่าตั้งใจจะกระตุกหนวดเสือชัดๆเลย  แต่การลงโทษคงต่างกันตรงที่ถ้าเป็นผู้หญิงอาจจะต้องลงทัณฑ์เธอผู้นั้นด้วยร่างกาย  ถ้าเป็นผู้ชายคงยิงให้ตายสถานเดียว!

            “หมอมันทำไมวะไอ้ตี๋”

            ภคินอดไม่ได้ที่จะถามเพราะอาการหงุดหงิดงุ่นง่านของน้องชาย   ทำให้เขาอยากจะรู้เรื่องราว

            “มันกวนตีนอ่ะเฮีย  ไม่มีอะไรหรอก”

            ไอ้หมอนั่นเข้าไปหาได้ไม่นาน  ไม่นานนี่พอจะดูดคอได้ไหม?

            คำตอบของเฉินมันตอกย้ำสิ่งที่คิด  มาเฟียหนุ่มเริ่มจะมั่นใจว่ารอยที่เกิดขึ้นนั้นต้องเป็นฝีมือของหมอคนนั้นแน่  หากมีแต่หมอที่เข้าไปหาเขา  ก็คงไม่มีใครคนไหนเป็นคนทำได้อีกนอกจากตัวหมอเอง  เขาเชื่อเฉินได้เพราะเฉินไม่กล้าที่จะโกหกคุณหนูของเขาอยู่แล้ว

            คนสวย...

            เสียงของหมอยังคงทุ้มอยู่ในหู  แค่เขาหน้าหวานก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้ใครที่ไหนมาทำรุ่มร่ามแบบนี้  มาเรียกเขาว่าคนสวยแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ  เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางจึงหยัดตัวลุกขึ้นทันทีท่ามกลางความงุนงงของพี่ชาย

            “จะไปไหนอีก  กินข้าวยังไม่หมดเลยนะ”

            “เรื่องของผมน่ะเฮีย”

            ภคินได้แต่ส่ายหัวกับความฉุนเฉียวและเอาแต่ใจของน้องชาย  แต่น้องของเขาเป็นแบบนี้ก็ไม่เคยมีเรื่องให้คนเป็นพี่ต้องกลุ้มใจเลยสักครั้ง  อาจจะมีแค่ช่วงแรกๆที่เริ่มจะทำตัวเป็นมาเฟียนักเลง  แต่เห็นว่าดูแลตัวเองได้ก็หายห่วง  อะไรที่ภภีมก่อ  ภภีมจะสะสางด้วยตนเอง 

ส่วนตัวคนเป็นพี่อยากจะให้น้องชายมาช่วยบริหารธุรกิจบ้างแต่ดูแล้วไม่น่าจะไหว  เลยปล่อยให้ทำตัวเหลวไหลไปแบบนี้แหละ  ยังไงชีวิต   พวกเขาก็ไม่ตกอับหรอก  แม้เขาจะต้องดูแลน้องชายด้วยตัวคนเดียวก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร  พ่อและแม่ของตนก็อยู่สุขสบายที่ฮ่องกงนานๆจะกลับมาสักที  การดูแลทุกอย่างเลยตกเป็นของภคินแต่เพียงผู้เดียว

            คนตัวเล็กต้องลุกจากโต๊ะอาหารกลางคันอย่างร้อนใจ  สองเท้าย่างก้าวไปหาลูกน้องด้วยความมาดมั่น

            “เฉิน!! ไปสืบมาว่าไอ้หมอเป็นใครมาจากไหน  มันพักที่ไหน  หยุดวันไหน  เอาข้อมูลมันมาให้หมด  กูต้องการข้อมูลภายในวันนี้!!

            “ครับ  คุณหนู”

            ร่างบางเดินมานั่งกุมขมับที่โซฟา  ในหัวพร่ำคิดว่าถ้าหมอเป็นเจ้าของรอยจริงๆเขาจะชกให้หน้ามันหงาย  หรือไม่ก็จะยิงทิ้งเสียเลย  กล้าดีมากเลยสินะมาทำเรื่องบัดซบแบบนี้กับมาเฟีย 

            คิดจะเอาคืนทั้งที  ถ้าเลือดชั่วไม่ออกอย่ามาเรียกว่าภภีม!!

            “อ้าว  ไหนบอกมีประชุมบ่ายไงเฮีย  นี่จะไปไหน”

            “ไปหาสาวๆในสต็อกสิวะ”

            ภคินตอบปัดน้องชายแล้วเดินไปขึ้นรถคันหรูสีดำที่มีลูกน้องคอยเปิดประตูไว้ให้เตรียมเคลื่อนไปยังจุดหมายปลายทางตามที่เขาสั่ง  มาเฟียหนุ่มน้อยเพียงมองตามหลังพี่ชายออกไปเท่านั้น  ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร

เพราะรู้สึกหิว 

            ก็อารมณ์แปรปรวนแบบนี้ซะเกือบทุกวัน  เหล่าแม่บ้านจึงมีเรื่องให้ปวดหัวตลอด  คุณหนูของบ้านหลังนี้ทั้งสองคนโปรดปรานอาหารที่รสชาติต่างกัน  ในแต่ละมื้อจำเป็นต้องมีอาหารให้เลือกหลากหลาย  บางครั้งทานอาหารที่ทำยังไม่ทันครบทุกเมนูก็อิ่มเสียแล้ว  หรือบางทีทานแล้วก็ทานอีก  แม่ครัวแทบจะทำให้ไม่ทันใจ

            มื้ออาหารผ่านไปด้วยความยากลำบาก  มือซ้ายที่ไม่ถนัดจำเป็นต้องยกช้อนตักอาหารเข้าปาก  แต่คนอย่างเขาแม้จะลำบากแค่ไหนก็ต้องพึ่งตัวเองก่อน  จะเรียกให้คนอื่นมาป้อนข้าวป้อนน้ำคงน่าอายเกินไปหน่อย  เกรงว่าจะเสียมาดมาเฟียที่สั่งสมมานาน

            วันนี้คงจะออกไปไหนไม่ถนัด  ร่างบางจึงเอาอาวุธต่างๆที่ตนเองใช้ประจำออกมาทำความสะอาด  บนโต๊ะกระจกใสเรียงรายไปด้วยอาวุธปืน  มีดสั้น  สนับมือ  และไม้เบสบอล  ล้วนเป็นสิ่งที่เขาใช้เป็นประจำทั้งสิ้น  เขารู้สึกจิตใจสงบทุกครั้งที่นั่งใช้ผ้าเช็ดอาวุธของตนท่ามกลางความเงียบ  ทว่ากลับเห็นความสวยงามของมันชัดเจน  อาวุธแต่ละชนิดก็มีความงดงามในตัวของมัน

            “คุณหนูครับ”

            เฉินเดินสงบเสงี่ยมเข้ามาหาเจ้านาย  เพราะไม่รู้ว่าจะรบกวนสมาธิคนเป็นนายไหมหากจะเข้าไปหาตอนนี้  ดีไม่ดีอาจเจออาวุธอะไรสักอย่างบนโต๊ะลงทัณฑ์ก็เป็นได้

            “ว่าไง”

            แล้วมันก็เป็นไปตามที่เฉินคิด  เมื่อมาเฟียหนุ่มหันไปมองเขาตาขวางเหมือนโดนขัดใจ  พร้อมทั้งเล็งกระบอกปืนไปทางร่างกำยำของลูกน้อง  หากเรื่องที่จะนำมาบอกไม่สำคัญพอ  เขาอาจจะโดนเจ้านายยิงเข้าที่ไหนสักที่บนร่างกาย

เอ่อ...ข้อมูลของหมอที่ให้ไปหา  ได้ข้อมูลมาแล้วครับคุณหนู

ร่างบางยิ้มมุมปากก่อนจะวางอาวุธในมือลงและยืนขึ้นเท้าเอวอย่างตั้งใจฟัง  สีหน้ามาเฟียหนุ่มเปลี่ยนไปจากเดิมทันทีที่เฉินกล่าวจบ

มันเป็นใครว่ามา!!

“หมอที่คุณหนูให้ไปหาชื่อเมฆาหรือเมฆ  ทำงานที่โรงพยาบาลนั้นมาห้าปีแล้ว  อาศัยอยู่คอนโดข้างโชว์รูมของนาย  อยู่ชั้น 37  ห้อง 3709  เป็นห้องวีไอพีอยู่ริมสุด  ที่บ้านเป็นหมอทุกคนเลยครับ  แล้วก็

“มันอยู่คอนโดข้างโชว์รูมเฮียเหรอ?.... จัดการให้กูได้ใช่ไหมเรื่องนี้?  กูต้องการไปหามันที่ห้อง”

            คนเป็นลูกน้องยิ้มกริ่มเพราะทำการบ้านมาดี  รู้ว่าคุณหนูต้องการอะไร  ภภีมเอียงคอรอคำตอบจากลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง  ก่อนที่เฉินจะยื่นบางอย่างมาให้

            “นี่คือกุญแจห้องของหมอเมฆครับคุณหนู  พอดีเสี่ยอู๊ดเจ้าของคอนโดเป็นลูกค้าอาบอบนวดของนาย  เลยยื่นข้อเสนอ...”

            “เออ  ช่างมัน!!  กูต้องการแค่นี้แหละ  วันนี้ไอ้หมอเมฆเลิกงาน         กี่โมง?  กูจะได้ไปถูกเวลา”

“ห้าโมงครับ”

            มือเล็กคว้ากุญแจและคีย์การ์ดมาเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวสวย  แค่คิดว่าจะได้ไปหาหมอเมฆก็เกิดรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้นบนใบหน้า  เขาได้เตรียมผลลัพธ์ของคำตอบเอาไว้แล้ว  หากที่มาของรอยแดงที่คอไม่ได้เกิด จากหมอเมฆ  มาเฟียหนุ่มก็พร้อมจะลามือ  แต่ถ้าหากว่าเป็นหมอเมฆเองที่

ทำการอุกอาจยามไม่ได้สติกับเขาล่ะก็  เตรียมพร้อมรับลูกกระสุนฝังอกไว้   ให้ดี

“อาหารมื้อค่ำขอจัดชุดใหญ่เลยนะ  กูจะกลับมากินให้หนำใจเลย  แม่งทำกูกินข้าวไม่อร่อยสารเลวจริงๆ”

คำสั่งแต้มรอยยิ้มเอ่ยกับลูกน้องคนสนิท  เพราะเขาจะต้องกลับมาอย่างอารมณ์ดี  ต่อให้รู้ว่ารอยที่คอจะใช่หรือไม่ใช่เขาก็ได้ระบายและได้รู้กันไปเลย  ไม่ต้องมานั่งเก็บความสงสัยไว้ให้หนักอก  มาเฟียหนุ่มทิ้งตัวนั่งโซฟาก่อนจะคว้ามีดสั้นมาขัดเงาเพื่อรอเวลาแม้ว่าจะมีแขนซ้ายใช้งานคล่องแคล่วอยู่ข้างเดียวก็ไม่ทำให้การใช้ชีวิตผิดปกติได้หรอก  ก็อย่างที่บอกว่าไม่ได้เจ็บตัวครั้งแรก  อาจจะชินแล้วเสียด้วยซ้ำ


LOADING 80 %


17.10

 

            “วันนี้ได้กลับเร็วแฮะ”

            ห้าโมงสิบนาทีเป็นเวลาที่ร่างสูงเซ็นไปออกงาน  ริมฝีปากเรียวบ่นกับตัวเองเบาๆถึงเวลาที่จะได้กลับบ้านที่วันนี้ล่วงเวลามาเพียงสิบนาที  เขาไม่รีรอที่จะเดินมายังลานจอดรถและขับมันกลับคอนโดอย่างรวดเร็ว

ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันก็นึกถึงน้ำอุ่นๆและเตียงนุ่มๆที่คุ้นเคย  อยากจะกลับไปแช่น้ำผ่อนคลายแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงกว้างของตัวเอง  ระยะทางจากโรงพยาบาลถึงคอนโดไม่ได้ไกลกันนัก  จึงใช้เวลาเพียงสี่สิบนาที

ฝ่ามรสุมรถติดบนท้องถนนจนมาถึงจุดหมาย 

            เมื่อรถจอดสนิทแล้ว  สองเท้าก้าวลงจากรถก่อนจะเดินเข้าไปยังตัวอาคารคอนโดเหมือนทุกวัน  ลิฟต์ถูกกดไปยังชั้นสามสิบเจ็ด  และรอเพียงไม่กี่อึดใจก็ถึงชั้นที่หมอเมฆอาศัยอยู่ 

            ฝ่าเท้าก้าวไปยังห้องพักอย่างเคยชิน  ฝีเท้าหนักแน่นหยุดอยู่ที่หน้าประตูก่อนจะเปิดมันเข้าไปเช่นทุกวัน

 

แกร๊ก

            มือเรียวเปิดประตูห้องโดยไม่รู้สึกฉงนใจว่ามีสายตาอีกคู่จ้องมองอยู่  เขาจัดการถอดรองเท้าและเก็บเข้าตู้ ก่อนจะเอี้ยวตัวเดินเข้าไปยังห้องครัว  ทว่าปลายหางตาเหลือบเห็นใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวโปรด       ตาคมจึงหันไปมองเพื่อความแน่ใจ

            ทั้งคู่สบตากันนิ่งด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง  มาเฟียหนุ่มรู้สึกถึง       ชัยชนะและรอคำถามจากร่างสูงว่าเขามาที่นี่ได้ยังไง  แต่สำหรับหมอเมฆนั้นมองคนที่มานั่งรอด้วยแววตาเรียบนิ่งเพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะเดินไปยังห้องครัวต่อ  เมื่อแน่ใจว่าพ้นรัศมีที่แขกผู้มาเยือนไม่สามารถมองเห็นเขาได้ รอยยิ้มร้ายจึงผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ

            แบบนี้เรียกเหยื่อติดกับก็คงไม่ผิด...

            มาเฟียหนุ่มมองตามร่างสูงไปด้วยความไม่เข้าใจ  ทั้งที่เห็นกันแล้วแท้ๆแต่ทำไมถึงทำหน้าเหมือนไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรเลย  คนตัวเล็กหยัดตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวนุ่ม  จัดการดึงเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงให้เรียบตึงก่อนจะเดินตามร่างสูงเข้าไปในครัว

            “กวนตีนกูเหรอหมอ?”

            ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเผยให้เห็นโดดเด่นสู่สายตาแขกผู้มาเยือน  เมื่อหมอเมฆถอดเสื้อเชิ้ตออกและสวมผ้ากันเปื้อนเพื่อบดบังร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าอันน่าหลงใหลของตน  คำถามที่พ่นด้วยวาจาไม่ค่อยน่าฟังของภภีมทำให้ร่างสูงเหยียดตามองเพียงเล็กน้อยก่อนจะเอี้ยวตัวหันหลังมาเปิดตู้เย็นเพื่อค้นหาวัตถุดิบมาทำอาหาร  และไร้ซึ่งคำตอบที่ร่างบางถามมาก่อนหน้านี้

            “...”

            “เนี่ย  ถามไม่ตอบแบบนี้กวนตีนชัดๆ!  เสียมารยาท!!

            “ผมกวนตรงไหน  แล้วคนที่เสียมารยาทนี่ไม่ใช่คนที่บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของผมเหรอ?  ว่าไงคนสวย..”

            “คนสวยบ้าน...”

            “จุ๊ๆๆ  ไม่เอาน่า  ไปนั่งรอไป  เดี๋ยวผมทำกับข้าวไปให้ทานนะครับ  อิ่มท้องก่อนค่อยว่ากันเนอะ”

            หมอเมฆยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่คนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนเท้าเอวพร้อมกับขมวดคิ้วมองคนที่ง่วนกับการทำอาหารโดยไม่คิดจะสนใจเขาอีกต่อไป  เมื่อยืนมองสักพักโดยไร้ซึ่งความสนใจจากร่างสูง  ภภีมจึงเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม 

            ลีลานัก  ถ้ายังเล่นตุกติกอีกก็ต้องสั่งสอนสักหน่อยแล้วล่ะ

            มาเฟียหนุ่มนึกกึ่งบ่นกึ่งด่า  และไม่นานข้าวผัดกะเพราหมูสับหน้าตาน่าทานสองจานก็ถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสเบื้องหน้าด้วยฝีมือของเจ้าของห้อง

            “วางยากูรึเปล่าหมอ?”

            “วาง  กินไปแล้วหลับเลย”

            “เหอะ  กวนตีน  งั้นรีบๆกินให้หมดเลยนะ  กูมีคำถามจะถามและมึง

ต้องตอบความจริงกับกู”

            “คุณพูดกับผมเพราะๆหน่อยไม่ได้เหรอ  ผมยังพูดกับคุณดีๆเลยนะ  คุณพูดเพราะๆบ้างก็คงจะน่ารักไม่เบา”

            รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างตั้งใจ  แววตาคมหรี่มองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยความถูกใจ  เหยื่อมาถึงถ้ำเสือขนาดนี้  มีหรือที่เสืออย่างเขาจะปล่อยเหยื่อให้ออกไปง่ายๆ  ถ้าเสือตัวอื่นก็ไม่แน่  แต่เสือซุ่มอย่างหมอเมฆไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน

            ต้องกินเหยื่อให้อิ่ม แล้วค่อยโยนทิ้งโยนขว้างให้หมากินต่อ

            เขานั่งมองมาเฟียหนุ่มตักข้าวเข้าปากไปคำแรกด้วยอาการลุ้นระทึกว่าจะติรสมือเขาไหม  เพราะปกติก็ทำกินเองคนเดียวมันก็พอกินได้  ยังไม่เคยทำอาหารให้ใครกินเหมือนกัน  เมื่อไม่มีคำพูดใดจากภภีม  หมอเมฆจึงถอดผ้ากันเปื้อนออกและนั่งเปลือยท่อนบนกินข้าวไปด้วยกัน

            “ถอดเสื้อทำไม  แอร์เย็นจะตาย”

            “คุณก็ถอดบ้างสิ  จะได้เหมือนกัน”

            “ประสาทเหอะ!

            “ไม่เป็นไร  เดี๋ยวก็ได้ถอด”

            เหมือนกล่าวทิ้งทวนไปอย่างนั้น  ฟังเหมือนคำพูดผิวเผินแต่เปล่าเลย  เขาแค่ต้องการบอกเป็นกลายๆว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็เท่านั้น  มาถึงห้องเสือต้องเตรียมใจโดนเสือตะครุบมาบ้างแล้วล่ะ 

            โง่แบบนี้เป็นมาเฟียได้ยังไง...

            

UPLOAD 100%

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

#มาเฟียเมียหมอ


ติดตามนักเขียน 

v

CLAZZICAL

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

234 ความคิดเห็น

  1. #207 b-tagen2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 16:38
    นึกว่าจะมาหาเรื่องเท่ๆแบบมาเฟีย มาถึงมานั่งกินข้าวกัน คืออะไร555555
    #207
    0
  2. #175 lasthopeathome (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 11:44
    ถึงจะโง่เเต่ก็เร้าใจนะคร้าาาา
    #175
    0
  3. #173 paechpeach♡、 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:00
    กะจะมาหาเรื่องเขาสงสัยจะโดนซะเองนะเนี่ย5555555
    #173
    0
  4. #167 KiRaNa1991 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 17:51
    หมอเมฆเจ้าเล่ห์จังนะ
    #167
    0
  5. #83 anntiiz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:28
    ถอด!? ถอดอะไรอิหมอ!? ถอดอาร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #83
    0
  6. #17 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 14:55
    หมอเมฆจอมเจ้าเลห์
    #17
    0
  7. #16 dena_chocolate (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 09:33
    กรี๊ดดดดดดดดดด มาต่อแล้ววววว มาต่อถี่ๆหน่อยจิเค้าช๊อบบชอบบบบบ ><
    #16
    0
  8. #14 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 20:55
    มีแมงเม่ากำลับจะบินเข้ากองไฟ หึหึ
    #14
    0