[Fic EXO] Crave - KrisLay ft. ChanBaek

ตอนที่ 6 : | Chapter 5 | Susceptible

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 มี.ค. 60

5 | Susceptible



  หลายวันต่อมา อี้ชิงเริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี้ได้บ้างแล้วแต่เวลาที่นั่งกับลูกค้า อี้ชิงยังมีเกร็งอยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าครั้งแรกๆ โจควอนกับซิ่วหมินก็คอยชี้แนะให้ตลอดว่าควรทำยังไง อี้เริ่มสนิทกับทุกคนมากขึ้นยกเว้นกับแบคฮยอนที่ยังคงทำตัวเย่อหยิ่งใส่เขาอยู่ อี้ชิงโทรไปหาแม่ของเขาบ้างเป็นบางวันและก็ได้โอนเงินส่วนหนึ่งกลับไปให้แม่ของเขาใช้หนี้ก่อน  



  คืนนี้แก๊งเก้งกวางทำหน้าที่บริการลูกค้าตามโต๊ะอย่างเดียวเพราะวันนี้เป็นคิวของฝั่งผู้หญิงที่ต้องขึ้นมาแสดงบนเวที ฮีชอลที่นั่งอยู่แถวๆบาร์เครื่องดื่มก็จ้องมองการแสดงบนเวทีพร้อมกับเบะปากมองบนก่อนจะยกน้ำพั้นช์ดื่ม 



  “ทำไมหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงยะ” เสียงของวิคตอเรียดังขึ้น ทำให้ฮีชอลถึงกับวางแก้วไว้ที่เคาน์เตอร์บาร์ 



  “เปล่านี่ จะมาหาเรื่องกันรึไง” 



  “นี่อิตุ๊ด! อุตส่าห์พูดดีๆด้วยแล้วนะ” วิคตอเรียยืนเท้าเอว 



  “นี้ไงๆ แกหาเรื่องฉันก่อนชัด!” ฮีชอลลุกขึ้นยืนบ้าง พร้อมกับจ้องตาเขม่งใส่วิคตอเรีย 



  “เจ๊สองคนนี้ก็กัดกันได้ทุกวันเลยเนอะ~” บาร์เทนเดอร์เหมือนจะแซวแต่ก็เหมือนด่า ทั้งคู่หันมามองบาร์เทนเดอร์ด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงก่อนจะเชิ่ดหน้าเดินแยกกันไปคนละทาง 



  อี้ชิงยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ลูกค้าหนุ่มคนหนึ่งด้วยรอยยิ้ม แขนของลูกค้ากอดเอวบางไว้แน่นและคอยดันให้ร่างบางเขยิบเข้ามาใกล้อยู่ตลอดเวลา เพื่อนของคุณลูกค้าก็เอื้อมมาลูบไล้ตามขาขาวเนียนจนอี้ชิงรู้สึกรำคาญ ลูกค้าคนนี้ชอบกระซิบข้างหูอี้ชิงอยู่บ่อยๆและหายใจรดต้นคอขาว ทำให้อี้ชิงต้องหดคอลงเพราะรู้สึกจั๊กจี้ 



  “ขอโทษนะคะคุณลูกค้า” ทั้งโต๊ะมาหันมามองฮีชอพร้อมๆกัน อี้ชิงแอบดีใจเพราะเหมือนเจ๊ฮีชอลจะมาช่วยเขาไว้ “มีลูกค้าท่านอื่นเรียกตัวน้งอี้ชิงไปน่ะค่ะ” 



  “อี้ขอตัวก่อนนะฮะ” อี้ชิงหันไปพูดกับลูกค้าพร้อมกับยิ้มหวานให้ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามฮีชอลไป 



  “คุณคริสคะ” ฮีชอลเดินมาที่โต๊ะวีไอพีที่พวกของคุณครินั่งเป็นประจำ ร่างสูงที่นั่งคอยอยู่แล้วก็หันมองร่างบางพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ฮีชอลตบบ่าของอี้ชิงเบาๆก่อนจะเดินห่างออกไป อี้ชิงสาวเท้าเดินไปนั่งข้างๆร่างสูงก่อนจะถูกมือหนาโอบเอวไว้ 



  “คิดถึงเธอจัง” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบก่อนจะฝังปลายจมูกโด่งกับแก้มขาว 



  “งื้อ~ เมื่อวานก็คุยกันนี่ฮะ” อี้ชิงยิ้มเขินๆ 



  “แต่เมื่อวานไม่ได้เห็นหน้าเธอนี่หน่”  



  “คิกๆ...อื้อ~” เสียงขำเบาๆถูกกลบด้วยปากหยัก คริกดจูบย้ำๆที่ปากอิ่มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเริ่มดูดดุนปากล่างป็นการหยอกล้อ  



  “ไม่อายคนอื่นบ้างหรอฮะ” หลังจากที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ อี้ชิงก็เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เคอะเขิน 



  “อายทำไมล่ะหื้ม?” ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ ใบหน้าคมคายก็เข้าซุกไซร้ซอกคอขาวแล้ว อี้ชิงส่งเสียงครางในลำคอแต่ก็ถูกเสียงเพลงกลบไปหมด มือหนากุมมือบางไว้พร้อมกับกดจูบไปทั่วบริเวณซอกคอของร่างบาง 



  “ค..คุณคริฮะ โทรศัพท์คุณสั่น” อี้ชิงรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างสั่นอยู่ข้างๆขาข้างขวาของเขาแต่อี้ชิงจำได้ว่าเขาใส่โทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงด้านซ้าย จึงเดาว่าน่าจะเป็นโทรศัพท์ของคริ 



  “ช่างมันเถอะ”  



  “ไม่ได้นะฮะ~ มันอาจจะเรื่องด่วนก็ได้นะฮะ” มือบางดันอกแกร่งไว้พร้อมกับเอียงตัวหลบ 



  “งั้นรออยู่ตรงนี้นะ ห้ามไปไหน” เมื่อเห็นว่าใบหน้าหวานพยักรับอย่างเข้าใจแล้ว คริก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปแถวๆห้องน้ำซึ่งบริเวณนั้นก็เงียบพอที่จะคุยโทรศัพท์ได้ 



  “ครับแม่” พอหามุมที่พอจะคุยโทรศัพท์ได้แล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย 



  [อยู่ไหนเนี่ยตาคริ หนูเจีเหม่ยไม่สบาย มาดูแลน้องเดี๋ยวนี้เลย] 



  “ผมไม่ว่างครับ ฝากแม่ดูแลแทนด้วยนะครับ” 



  [คริ!] คริกำลังจะวางสายแต่เพราะเสียงโวยวายของผู้เป็นแม่ เขาเลยยังถือสายไว้อยู่ [แกเที่ยวอยู่ใช่มั้ย!?] 



  “รื่องของผม แค่นี้นะครับ” คริเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะกดวางสายและเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องที่กำลังใส่กางเกงให้เรียบร้อย และเขาก็เห็นใครบางคนเดินออกจากห้องน้ำเหมือนกัน 



  “คุณคริ” เสียงเล็กของแบคฮยอนเอ่ยขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่ตกใจ 



  “ไปเช็ดออกให้หมดซะ” คริมองคราบน้ำสีขาวตรงอกเสื้อของแบคฮยอนพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะเขาก็เห็นว่าชานยอลกำลังนั่งคุยกับอี้ชิงอย่างสนุกสนาน 



  “อ้าวคุคริ ใครโทรมาหรอฮะ” อี้ชิงเอ่ยพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆให้ 



  “อ่อ แม่ฉันเองน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” เขาเอ่ยก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้างๆร่างบาง 



  “กูเดาน่ะ โทรมาเพราะมะ...โอ๊ย!!” ยังไม่ทันทีชานยอลจะพูดจบ เขาก็ถูกเหยียบที่เท้าอย่างจังโดยคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา 



  “คุณชานยอลเป็นอะไรหรอฮะ”  



  “สงสัยไอ้คริมันคงเผลอเหยียบเท้าผมน่ะ ไม่เป็นไรหรอกครับ” ชานยอลกัดฟันพูดในประโยคสุดท้ายพร้อมกับยิ้มแห้งๆออกมา 



  “ไปทำงานได้แล้วมึงอ่ คริพูดพร้อมกับสะบัดมือไล่เพื่อนดีเจ ชานยอยับปากพูดเป็นคำสบถก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป 



  “แม่คุณโทรตามกลับบ้านหรอฮะ” อี้ชิงเอ่ยถามพร้อมกับยื่นแก้วเหล้าให้ร่างสูง 



  “เดาเก่งจังนะ” คริยิ้มขำก่อนจะรับแก้วเหล้านั้นมายกดื่มหมดแก้ว และวางแก้วเปล่าไว้บนโต๊ะ 



  “แล้วทำไมคุณไม่กลับละฮะ...งื้อ~ คุณคริสอ่” คริสไม่ตอบ แต่กลับดึงร่างบางเข้ามากอดและฟัดแก้มขาวอย่างหมันเขี้ยว 



  “ก็ฉันอยากอยู่กับเธอนี่ อี้ชิง” คริเอ่ยเสียงออดอ้อนพร้อมกับเอาปลายจมูกมาชนกัน 



  “ไม่ได้ฮะ ยังไงครอบครัวก็สำคัญกว่านะฮะ มือบางออกแรงตีที่ไหล่กว้างเบาๆ 



  “อยากให้ฉันไปจริงหรอ 



  “อี้ห้ามคุณได้ด้วยหรอฮะ” 



  “ฮ่าๆๆ เด็กน้อย” มือหนายกขึ้นยีผมสีดำของร่างบางอย่างเอ็นดู “งั้นฉันจะกลับแล้วนะ” 



  “ให้อี้ไปส่งคุณที่รถมั้ยฮะ” 



  “แล้วแต่เธอเลย” คริยกยิ้มให้ก่อนจะวางเงินไว้บนโต๊ะแล้วค่อยลุกขึ้นยืน อี้ชิงก็ลุกขึ้นตามและถูกร่างสูงเดินจูงมือออกมานอกร้าน 



  คริจับมือบางไว้ระหว่างที่เขาเดินมาที่ลานจอดรถด้านข้างของร้าน อี้ชิงรู้สึกแปลกๆเหมือนว่าจะมีใครตามมาและพอลองหันกลับไปมองข้างหลัง ก็พบว่ามีผู้ชายในชุดดำคนหนึ่งทำท่าทางเหมือนเดินไปทางอื่นเป็นการกลบเกลื่อน อี้ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ต้องเบิกตากว้างและแสดงสีหน้าตกใจออกมาเพราะร่างบางถูกดันให้หลังติดชิดกับตัวรถ ส่วนร่างสูงใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างค้ำยันกับรถไว้ 



  “มี...อะไรรึเปล่าฮะคุณคริ 



  “.....” คริไม่ตอบ เขายกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ๆจนปลายจมูกชนกัน 



  ม..ไม่ได้นะฮะคุณคริ ตรงนี้มัน...ที่สาธารณะนะฮะ ใบหน้าหวานเอียงหลบพร้อมกับใช้มือบางดันอกแกร่งไว้ 



  “จะให้ฉันกลับจริงๆหรออี้ชิง หื้ม?” 



  “ฮะ เพราะแม่ของคุณสำคัญกว่า” 



  “งั้นพรุ่งนี้เธอต้องออกมาเที่ยวกับฉัน” 



  “เที่ยว? แต่ว่า...” 



  “ไม่เป็นไร ฉันจะโทรบอกเจ๊ฮีชอลเอง โอเคนะ?” 



  “ฮะ” อี้ชิงยิ้มหวานพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย คริสยิ้มอย่างพอใจก่อนจะประกบจูบกับปากอิ่ม อี้ชิงพยายามเอียงหลบแต่มือหนาก็ยกขึ้นมาจับใบหน้าหวานไว้ก่อนจะกดจูบลงมาไม่หยุด ออกแรงดูดดุนริมฝีปากอิ่มเล็กน้อยแล้วค่อยสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็ก ลิ้นหนาเกี่ยวลิ้นบางไปมาอย่างหยอกล้อ มือบางจับที่ต้นแขนของร่างสูงไว้แน่นและคอยรับจูบจากร่างสูงอย่างว่าง่าย ลิ้นหนาผละออกมาจากโพรงปากเล็กก่อนจะกดจูบเบาๆที่ปากอิ่มแล้วค่อยผละจูบออกอย่างช้าๆ 



  “พรุ่งนี้เจอกันนะ คนสวย”  



  “คิกๆ ฮะคุณคริ” ทั้งคู่ยิ้มให้กัน ก่อนที่คริสจะเป็นฝ่ายถอยห่างออกมาและเดินอ้อมไปที่ฝั่งของคนขับ อี้ชิงก้าวขาถอยออกห่างจากรถหรูของร่างสูง เมื่อคริสคาดเบลต์เสร็จแล้ว เขาก็ลดกระจกฝั่งข้างคนขับลงก่อนจะโบกมือไปมาให้ร่างบางเป็นการบอกลา อี้ชิงยิ้มหวานพร้อมกับโบกมือกลับไปและมองตามรถหรูของร่างสูงไปจนกระทั่งออกไปจากบริเวณของร้านแล้วค่อยเดินกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง 











  ทางฝั่งของเจีเหม่ย หลังจากที่คุณนายอู๋กลับไปนอนที่ห้องของตัวเองแล้ว เจีเหม่ยที่แกล้งนอนป่วยมาทั้งวันก็ลุกออกจากเตียงด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง เธอเดินวนไปวนมาอยู่สักพักก่อนจะรู้สึกว่าโทรศัพท์ที่ถืออยู่นั้นมันสั่น เธอมองดูที่หน้าจอก่อนจะกดรับสายทันที 



  “ว่ามา” 



  [คุณคริไปที่ผับ Paradise Land อีกแล้วครับ เมื่อกี้ก็เพิ่งกลับมาที่คอนโด] ลูกน้องของเธอรายงานพฤติกรรมของคริส



  “หึ รูปที่ฉันสั่งให้ถ่ายละ” 



  [เรียบร้อยแล้วครับ อัดรูปแล้วด้วยครับ] 



  “ดีมาก” เธอเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะกดวางสายไป 



  “ของดีๆไม่ชอบ ชอบของที่อยู่ในซ่องสินะ หึ 











  วันต่อมา 



  ที่ชั้นล่างของบ้านซูเหยา ร่างสูงของคริก็นั่งอยู่ที่โซฟาในมุมนั่งเล่น เขามาถึงที่นี้เมื่อสิบนาทีก่อนโดยไม่ให้คนที่อยู่ในบ้านนี้ไปบอกอี้ชิงว่าเขามาถึงแล้ว เสียงเดินลงบันไดไม้ดึงความสนใจของร่างสูง เขาหันมองร่างบางอยู่ในอาการตกใจ 



  “คุณคริมาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะเนี่ย ทำไมไม่มีใครบอกอี้เลยอ่ะ” อี้ชิงยู่ปากเล็กน้อยพลางหันมองคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัว คริมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้อี้ชิงแต่งตัวน่ารักดี ใส่เสื้อแขนยาวสีชมพูอ่อน กางเกงขาสั้นสีขาว รองเท้าผ้าใบสีขาวแล้วก็สะพายกระเป๋าเป้ไว้ข้างหนึ่ง 



  “ก็คุณคริไม่ให้บอกน่ะสิ เจ๊ไม่เกี่ยวน้า~” พูดจบ ฮีชอบก็รีบเดินไปที่หลังบ้าน 



  “งั้นเราไปกันเถอะ”  



  “ฮะ” อี้ชิงยิ้มหวานพร้อมกับเดินตามร่างสูงไปที่รถหรูที่ตอดอยู่หน้าบ้าน คริสเปิดประตูฝั่งด้านข้างคนขับให้ร่างบางเข้านั่งก่อนจะดันประตูปิดแล้วค่อยเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับแล้วก็ขับออกไป 











  “หิวมั้ย อยากกินอะไรรึเปล่า” ขับมาได้ไม่นาน คริก็เอ่ยถาม 



  “ยังไม่ค่อยหิวหรอกฮะ แล้วคุณคริล่ะ” อี้ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง 



  “ยังหรอก งั้นไปดูเสื้อผ้าให้เธอก่อนก็แล้วกัน” เขาหันมองร่างบางอยู่แป๊เดียวก่อนจะหันมองทางถนนข้างหน้าต่อ 



  “ไม่เป็นไรหรอกฮะ คืออี้...” 



  “ไม่ต้องเกรงใจหรอกเด็กน้อย” คริเอ่ยขำๆพร้อมกับเอื้อมมือมายีผมสีดำเล่นจนฟูเล็กน้อย อี้ชิงไม่พูดอะไรต่อเพราะถึงยังไงก็ห้ามผู้ชายคนนี้ไม่ได้อยู่ดี  



  ภายในรถมีบทสนทนาเกิดขึ้นเป็นพักๆ อี้ชิงยังคงรู้สึกตื่นเต้นอยู่เล็กน้อยเวลาที่อยู่กับคุณคริ เพราะกลัวว่าจะวางตัวไม่ถูก เพราะสายตาคนอื่นๆก็จับจ้องมาที่ร่างสูงที่มีโครงหน้าหล่อเหลาและรูปร่างสูงโปร่ง อี้ชิงคิดไว้อยู่แล้วว่าเวลาที่คุณคริไปไหน สาวๆก็จะต้องหันมามองร่างสูงแน่ ส่วนเขาเองก็เป็นแค่เด็กที่มาจากต่างจังหวัด ฝืนใจตัวเองทำงานนี้เพื่อจะเอาเงินไปใช้หนี้แทนแม่ แต่ก็ถือว่ายังโชคดีที่ได้มาเจอกับคุณคริ แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกเกรงใจเพราะเงินของคริส และในเวลาเดียวกัน เวลาที่เห็นใบหน้าคมคายนี้ อี้ชิงกลัวว่าใจตัวเองจะหวั่นไหวกับการกระทำของเขา... 



  หลังจากที่จอดรถอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้ว คริก็พาร่างบางเดินเข้ามาในตัวห้างโดยการจับมือเดินจูงมาตั้งแต่อาคารจอดรถ อี้ชิงรู้สึกเขินเล็กน้อยที่เดินจับมือกับคุณคริในที่สาธารณะ พยายามเว้นระยะห่างไว้แต่ก็ถูกคุณคริสดึงตัวเข้าไปใกล้ตลอด จนในที่สุดคริก็พาอี้ชิงเข้ามาในร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์นึ่ง 



  “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า” พนักงานยิ้มต้อนรับ 



  “ช่วยดูเสื้อผ้าให้เด็กคนนี้ด้วยนะครับ ประมาณสักห้าชุดนะครับ” 



  “เดี๋ยวสิฮะคุณคริ มันไม่เยอะไปหรอฮะ” 



  “ไม่หรอก เธอไปเลือกดูเสื้อผ้าเอานะ เดี๋ยวฉันนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ” เขาลูบหัวทุยๆอย่างเอ็นดูก่อนออกแรงดันแผ่นหลังบางให้เดินตามพนักงานหญิงคนนั้นไป ส่วนเขาก็เดินไปนั่งที่โซฟาที่ทางร้านจัดไว้เพื่อนั่งรอ 






  หลายนาทีต่อมา พนักงานหญิงคนเดิมก็เดินถือเสื้อผ้าทั้งห้าชุดมา อี้ชิงก็เดินตามมาด้วย คริเงยหน้าขึ้นมาจากจอโทรศัพท์ก่อนจะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง ขายิ้มให้อี้ชิงเล็กน้อยก่อนจะบอกกับพนักงานว่าคิดเงินได้เลยครับ ก่อนจะเดินตามพนักงานคนนั้นไปที่แคชเชียร์ อี้ชิงเดินตามไปเงียบๆก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา 



  “คุณคริฮะ อี้ค่อยคืนเงินให้ทีหลังนะฮะ 



  “ไม่ต้องหรอก ฉันตั้งใจจะซื้อให้เธออยู่แล้วละ” คริเอ่ยยิ้มๆก่อนยื่นแบล็คการ์ดให้พนักงาน “แล้วอยากได้รองเท้าด้วยรึเปล่า” 



  “พอแล้วล่ะฮะ แค่นี้ก็เยอะพอแล้ว”  



  “ขี้เกรงใจจังเลยนะ งั้นไปหาอะไรกินกัน” หลังจากที่รับถุงกระดาษมาจากพนักงานหญิง ก็โอบเอวบางไว้แล้วเดินออกจากร้านเสื้อผ้าไปพร้อมๆกัน 



  คริพาอี้ชิงเดินผ่านตามร้านอาหารภายในห้าง เพื่อว่าอี้ชิงอยากจะกินอะไรก็จะได้กินร้านนั้นเลย แต่ดูเหมือนว่าคนขี้เกรงใจจะปิดปากเงียบ ไม่ยอมเอ่ยเลยว่าอยากกินร้านนั้นฮะ อยากกินร้านนี้ฮะ ิสหันมองร่างบางเป็นพักๆ พลางชี้แนะนำร้านที่อร่อยต่อี้ชิงก็ยังส่ายหน้าไปมาอยู่ดี คริสังเกตเห็นผู้ชายหลายคนที่เดินผ่านพวกเขาไป อาจจะเป็นเพราะว่าอี้ชิงตัวเล็กบางคล้ายผู้หญิง ใบหน้าก็หวานเกินผู้ชาย พวกผู้ชายที่เดินผ่านไปก็เหลียวหลังมองที่ขาขาวของอี้ชิงแทบทุกคน ครินึกโมโหคนที่ให้อี้ชิงใส่ขาสั้นขนาดนี้ 



  “คุณคริฮะ ร..ร้านนั้นได้มั้ยฮะ” เสียงหวานของอี้ชิงช่วยดึงสติของคริสกลับมา 



  “หนครับ ร้านนั้นหรอ” คริถามพลางหันมองตามที่อีกฝ่ายชี้ เป็นร้านหม้อไฟธรรมดาๆและดูท่าว่าจะถูกกว่าร้านอื่นๆ เขาหันกลับมามองใบหน้าอีกครั้งซึ่งเขาก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ เพราะเหมือนอี้ชิงจะส่งสายออดอ้อนมาให้เขา 



  “นะฮะ อี้กินอาหารฝรั่งไม่ค่อยเป็นหรอกฮะ” 



  “ได้สิครับคนเก่ง” คริยิ้มก่อนจะพาคนอายุน้อยกว่าไปที่ร้านนั้น 






  หลังจากที่กินจนอิ่มท้องแล้ว คุณคริก็พาอี้ชิงมาเดินย่อยในห้างสรรพสินค้า คราวนี้มือบางถูกกุมไว้ด้วยมือหนาของร่างสูง อี้ชิงเอาแต่ก้มหน้ามองพื้น หรือนานๆทีก็มองแผ่นหลังกว้างตรงหน้า อี้ชิงนึกถึงแผ่นหลังของร่างสูงที่เปลือยเปล่า เขาเคยเห็นลางๆเพราะตอนนั้นสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาก็เห็นแผ่นหลังกว้างของร่างสูง อี้ชิงไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดอยู่ทำให้ใบหูของตัวเองแดงแค่ไหน 



  “นี่อี้ชิง” เสียงทุ้มของคริเรียกสติของอี้ชิงกลับมา 



  “ฮ..ฮะ? มีอะไรรึเปล่าฮะคุณคริ”  



  “ฉันถามเธอว่าอยากได้อะไรอีกมั้ย”  



  “เอ่อ...ไม่แล้วฮะ” อี้ชิงไม่กล้าสบตาคู่นั้นของคุณคริ เพราะอยู่ๆก็รู้สึกหวั่นไหวกับสายตาของเขายังไงก็ไม่รู้ 



  “พูดกับฉันก็ต้องมองหน้าฉันสิ หื้ม?” คริโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหน้าหวาน ทำให้แก้มขาวทั้งสองข้างเปลี่ยนสีและรู้สึกร้อนเห่อขึ้นมา 



  “ค..คนเยอะแยะนะฮะคุณคริ พูดไปก็พยายามเอียงใบหน้าให้ออกห่าง  



  “ประเจิดประเจ้อไปรึเปล่าคะ คุณคริ เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น ทำให้อี้ชิงรีบดันร่างสูงให้ออกห่างทันที อี้ชิงหันหญิงสาวที่กำลังเดินมาทางเขา ดูจากการแต่งตัวแล้วก็น่าจะมีฐานะอยู่... 



  “เธอมาทำอะไรที่นี้” คริเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา 



  “ทำไมคะ ฉันแค่อยากมาเดินห้างกับผัวตัวเองมันผิดด้วยหรอคะ” เจียเหม่ยเน้นเสียงตรงคำว่า สามี พร้อมกับปรายตามองมาที่ร่างบางอย่างเหยียดหยาม พออี้ชิงได้ยินแบบนั้นแล้วก็หันมองคนข้างๆด้วยตาหวานที่มีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย 



  “เจีเหม่ย เธอกลับไปซะ 



  “เอ๊ะ? หรือว่าที่คุณเบี้ยวนัดฉันวันนี้ เพราะพากะ*รี่มาเที่ยวงั้นหรอคะ” เธอจิกตามองร่างบางที่กำลังก้มหน้าอยู่ ดูจากท่าทางแล้วคงจะร้องไห้แน่ๆ... 



  “เจีเหม่ย! เธอจะไปไหนก็ไปซะ! อย่ามายุ่งกับฉันอีก” คริพยายามไม่ตะคอกเสียงดังมากนักเพราะอยู่ในที่สาธารณะ เขาหันมองร่างบางข้างๆก่อนจะรีบพาไปให้ไกลจากที่ตรงนั้น เจีเหม่ยยกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับสาวเท้าเดินไป 






  “...ฮึก” เสียงสะอื้นดังขึ้นเมื่ออี้ชิงโดนพามาถึงที่อาคารจอดรถ “คุณคริสปล่อยอี้เถอะฮะ...ฮึก” 



  “ไม่” คริหันมามองอี้ชิงพร้อมกับจับไหล่บางทั้งสองข้างเอาไว้ “ฟังฉันอธิบายก่อนนะอี้ชิง” 



  “ฮึก...คุณไม่ต้องอธิบายแล้ว” น้ำตาใสๆไหลออกมาจากตาหวาน คริเห็นแบบนั้นจึงใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาออกให้ “ไปหาแฟนของคุณเถอะฮะคุณคริ 



  “เธอต้องฟังฉันก่อนสิอี้ชิง” 



  “.....” 



  “ฉันไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นแล้ว แต่ฉันหย่าไม่ได้” 



  “หมายความว่า คุณแต่งงานแล้ว...” คริพยักหน้าก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดก่อนจะลูบผมสีดำอย่างอ่อนโยน


 

  “เชื่อฉันนะ เด็กดี” 



  “อี้อยากกลับบ้านแล้วฮะ...” อี้ชิงเปลี่ยนเรื่อง มือบางดันร่างสูงตรงหน้าออกเบาๆก่อนจะเดินไปขึ้นรถหรูของคริ ร่างสูงเดินที่ประตูด้านหลังคนขับก่อนจะเปิดประตูและเอาถุงเสื้อผ้าทั้งหมดวางไว้ที่เบาะแล้วก็ปิดประตูเหมือนเดิม เขาขึ้นมานั่งที่ประจำก่อนจะเร่งเครื่องขับออกไป 



  อี้ชิงไม่เอยปากพูดแม้แต่คำเดียว เอาแต่นั่งมองข้างทางผ่านกระจกใส่ของรถ คริก็คอยหันมองคนข้างๆเป็นพักๆ แต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร เขากะว่าจะบอกเรื่องที่เขาแต่งงานแล้วทีหลัง แต่เพราะมาบังเอิญเจอกันแบบนั้น คริสเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน อี้ชิงเองก็คงคิดว่าตัวเองเป็นเหตุที่ทำให้เขากับเจีเหม่ยทะเลาะกัน เขาอยากจะบอกทุกอย่างให้กระจ่างแต่เพราะอี้ชิงเป็นคนแบบนี้ คงบอกให้เลิกมาหากันแน่ๆ 



  ตลอดเส้นทางที่มีแต่ความเงียบ จนในที่สุดรถหรูก็จอดอยู่ที่หน้าบ้านของซูเหยา อี้ขิงเปิดประตูลงจากรถและกำลังจะเปิดประตูรั้วบ้านแต่ก็ถูกเสียงทุ้มเรียกไว้ก่อน 



  “เดี๋ยวก่อนอี้ชิง” คริรีบลงมาจากรถพร้อมกับหยิบถุงเสื้อผ้า ก่อนจะเดินมาหาร่างบางและยื่นถุงพวกนั้นให้ 



  “อี้ไม่เอาฮะ...” ได้ยินแบบนั้น คริจึงจับมือบางให้มาจับหูหิ้วของถุงเสื้อผ้าพวกนั้น “คุณคริ...” 



  “ฉันจะอธิบายให้เธอฟังวันหลังละกัน คืนนี้เจอกันนะ” พูดจบ คริก็เดินกลับไปขึ้นรถก่อนจะขับออกไป 



  อี้ชิงยืนมองรถคนนั้นจนพ้นระยะสายตาแล้ว จึงค่อยเดินเข้าไปในตัวบ้านก็บังเอิญเจอกับร่างเล็กที่กำลังเดินลงมาจากบันไดพอดี สายตาเหยียดคู่นั้นมองมาที่เขาเหมือนเดิมพร้อมกับร่างเล็กที่เดินเข้ามาใกล้ 



  “คุณคริพาไปช้อปสินะ ไปอ่อยเขาอิท่าไหนล่ะ ห๊ะ?” แบคฮยอนมองถุงเสื้อผ้าที่อยู่ในมือของอี้ชิงก็นึกอิจฉา 



  “ป..เปล่านะฮะ คุณคริสชวนอี้ออกไปเอง” อี้ก้มหน้าก้มตาตอบ  



  “เหอะ ระวังเถอะ เมียเขาจะตามมาจิกหัวตบเอา” พูดจบก็แกล้งเดินชนไหล่ของร่างบาง จนอี้ชิงเซไปอีกทางจนเกือบล้ม 



  “พี่แบครู้ด้วยหรอฮะ” อี้ชิงพูดดักเอาไว้ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินออกจากบ้าน “เรื่องที่คุณคริแต่งงานแล้วน่ะ พี่แบครู้หรอฮะ” 



  “ในฐานะที่เราขายตัวเหมือนกัน ฉันขอเตือนว่าอย่าไปยุ่งกับคุณคริจะดีกว่า” แบคฮยอนเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเดินออกจากบ้านไป อี้ชิงยิ้มออกมาเล็กน้อย ถึงแม้ว่าแบคฮยอนจะพูดน้ำเสียงเรียบๆแต่ก็คงเป็นห่วงเขาอยู่เหมือนกัน 



  “อ้าวอี้ชิง กลับมาแล้วหรอ” เสียงของซิ่วหมินดังขึ้นขณะที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสอง 



  “ฮะพี่หมิน อี้ขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะฮะ อี้ชิงส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองและเลี้ยวเข้าห้องนอนของตัวเอง 











  20:34 PM 



  คริสเดินเข้ามาในผับที่ประจำ เขากวาดสายตามองหาร่างบางจนกระทั่งหยุดอยู่ที่โต๊ะของลูกค้ากลุ่มหนึ่ง อี้ชิงนั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นโดยมีพวกเสี่ยแก่ๆนั่งล้อมอยู่หลายคน เขามองที่ใบหน้าหวานและสังเกตเห็นว่าตาหวานเริ่มแดงก่ำ มือหยาบกร้านพวกนั้นลูบไล้ผิวขาวเนียนตามขา แขน และใบหน้า คริกำหมัดแน่นก่อนจะออกตัวเดินไปที่โต๊ะนั้น 



  “เฮ้ย มีไรวะไอ้หนุ่ม” ลุงคนหนึ่งเอ่ยถาม แต่คริไม่ตอบ กลับดึงร่างบางให้ลุกออกมาจากโต๊ะและให้หลบอยู่ข้างหลัง อี้ชิงเริ่มสะอื้นจึงกอดแขนแกร่งไว้แน่น 



  “เฮ้ย!! เด็กนี้พวกกูจองแล้ว!” ลุงอีกคนหนึ่งโวยวายขึ้นมาและทำท่าจะต่อยคริ 



  “ถามเจ้าตัวเขาหรือยัง ว่าเขาอยากเอากับพวกมึงหรือเปล่า” คริเอ่ยอย่างใจเย็นที่สุด 



  “เหอะ! ก็แค่กะ*รี่คนเดียวทำไมต้องถามด้วยวะ!”  



  ผลั่ะ! 



  คริตอบกลับด้วยหมัด รอลุงที่โดนต่อยล้มลงไปนอนกับพื้นแล้ว ลุงที่เหลือก็พยายามจะเข้ามารุมต่อยเขา แต่พอเห็นสายตาของคริแล้วก็ชะงักหมัดตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะพยุงร่างของลุที่โดนต่อยเดินออกจากไปร้าน 



  “ค..คุณคริไปต่อยเขาทำไมล่ะฮะ” เสียงหวานเอ่ยเบาๆพร้อมกับหันมองรอบๆร้าน ลูกค้าคนอื่นๆจ้องมองมาที่เขาสองคนรวมถึงชานยอล แบคฮยอนและทุกๆคน  



  “.....” คริสไม่ตอบแต่กลับลากร่างบางให้ออกไปนอกร้าน 



. 



. 



. 



 “เดี๋ยวสิฮะ คุณคริ...อ๊ะ” อี้ชิงถูกลากมาถึงลานจอดรถก่อนจะถูกเหวี่ยงให้หลังชนกับด้านข้างของรถหรูของคริ เขาใช้ท่อนแขนสองข้างเท้าหลังขารถเพื่อกั้นไม่ให้อี้ชิงหนี 



  “.....”  



  “.....” ทั้งคู่เงียบใส่กัน มีเพียงแค่มือหนาที่ยังขยับอยู่ จับใบหน้าหวานให้หันไปมาเล็กน้อยเพื่อดูว่าตาลุงพวกนั้นทำอะไรไว้บ้างแต่โชคดีที่ยังไม่มีรอยอะไรที่คอขาว  



  “เธอทนนั่งอยู่ตรงนั้นได้ยังไง อี้ชิง” คริสจ้องมาอย่างจริงจัง พร้อมกับน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง 



  “อ..อี้แค่จะนั่งรินเหล้าให้ แต่เขาไม่ยอมให้อี้ลุกไปไหน...ฮึก ขอบคุณนะฮะคุณคริ” อี้ชิงโผเข้ากอดร่างสูงตรงหน้าที่ห่างกันไม่มากนัก แขนแกร่งโอบกอดร่างบางอย่างอบอุ่นพร้อมกับใช้มือหนาลูบผมสีดำอย่างอ่อนโยน  



  “ไม่ร้องนะคนเก่ง อยู่กับฉันแล้วไม่ต้องกลัวนะ”  



  “ฮึก...ฮะคุณคริ” อี้ชิงพยักหน้ารับแต่ก็ยังมีน้ำตาไหลอยู่ คริส่ายหน้าไปมาเบาๆพร้อมกับยิ้มออกมา เขาคลายกอดออกมาเล็กน้อยก่อนจะใช้ปลายนิ้วเชิดใบหน้าหวานขึ้นมา เขาโน้มใบหน้าลงให้ปากหยักซับน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าหวาน อี้ชิงหลับตาพริ้มปล่อยให้ร่างสูงทำแบบนั้นไปเรื่อยๆจนกระทั่งรู้สึกอุ่นๆนุ่มๆที่ริมฝีปาก ปากหยักกดจูบย้ำที่ปากอิ่มอย่าช้าๆ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะปฏิเสธ อี้ชิงจึงเป็นฝ่ายถอนจูบออกมาและคลายกอดออก 



  “คุณแต่งงานแล้ว อย่ามาทำแบบนี้กับอี้เลยฮะ...” 



  “เธอนี่จริงๆเลยนะอี้ชิง...” คริส่ายหน้าไปมาเบาๆ 



  “อี้ทำไมฮะ...ด-เดี๋ยวสิฮะคุณคริ” ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบ อี้ชิงก็ถูกบังคับให้เข้าไปนั่งในรถ คริปิดประตูฝั่งของอี้ชิงก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งของคนขับแล้วค่อยเร่งเครื่องขับออกไปที่ถนนสายหลัก 










  คริพาอี้ชิงมาที่คอนโดของเขา เดินนำหน้าร่างบางโดยที่จับมือไว้ตลอดทาง แต่พอออกมาจากลิฟท์ โทรศัพท์ของอี้ชิงก็ส่งเสียง อี้ชิงกดรับสายก่อนจะพูดคุยกับเจ๊ฮีชอลอยู่สักพัก พอคุยเสร็จแล้วจึงเดินตามร่างสูงเข้าไปในห้อง 



  “เธอไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวหาอะไรให้กิน” คริสคลายปมเนคไทออกก่อนจะปลดกระดุมที่แขนเสื้อและพับขึ้นมาถึงบริเวณข้อศอก 



  “อี้ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนนะฮะ 



  “เดี๋ยวฉันเตรียมให้” 



  “แล้ว...กางเกงในล่ะฮะ” อี้ชิงเอ่ยออกมาอย่างเคอะเขิน จึงยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเอง 



  “นั้นแหละ ไปอาบน้ำเถอะ” อี้ชิงพยักหน้ารับก่อนจะสาวเท้าเดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่รีบร้อน “ให้ฉันช่วยอาบมั้ย” 



  “ไม่เป็นไรฮะ อี้อาบเองได้” ปากอิ่มยู่เข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องนอนของร่างสูง คนขี้แกล้งหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเตรียมของว่างง่ายๆอย่างซีเรียลไว้หนึ่งชามและขึ้นไปเตรียมชุดนอนให้ร่างบางที่ห้องของตัวเอง 



. 



. 



. 



  สักพักอี้ชิงก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดที่เจ้าของห้องเตรียมไว้ให้ เสื้อเชิร์ตตัวเก่าที่คริไม่ค่อยจะได้ใส่แล้วกับกางเกงขาสั้นที่คริว่าน่าจะตัวเล็กที่สุด เขาตั้งใจให้อี้ชิงใส่แบบนี้เพราะเห็นมันดูยั่วยวนยังไงก็ไม่รู้ เขาพาอี้ชิงลงมาที่ชั้นล่างแล้วก็บอกให้อี้ชิงนั่งกินไปก่อน ส่วนเขาก็จะไปอาบน้ำ  



  พอกินซีเรียลหมดชามแล้ว อี้ชิงก็เอาไปล้างในอ่านล้างจานก่อนจะเดินดูรอบๆห้องชุดนี้เพื่อฆ่าเวลา เดินผ่านมาที่ชั้นวางหนังสือ อี้ชิงจึงหยิบหนังสือมาดูทีละเล่มแล้วก็เอามันวางไว้ที่เดิม ตาหวานเหลือบไปเห็นอัลบั้มรูปภาพวางอยู่บนโต๊ะทำงานที่อยู่ใกล้ๆกันจึงหยิบขึ้นมาเปิดดู อี้ชิงเดาว่าน่าจะเป็นคุณคริเมื่อสองถึงสามปีที่แล้วและก็คงจะไปเที่ยวต่างประเทศ อี้ชิงเปิดดูไปเรื่อยๆโดยไม่รู้เลยว่าร่างสูงกำลังเดินตรงมาทางเขาอย่างเงียบๆ 



  “ดูอะไรอยู่หื้ม?” จู่ๆเสียงทุ้มของเจ้าของห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแกร่งที่โอบรอบเอวบางจากด้านหลัง 



  “ขอโทษฮะ พอดีเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะน่ะฮะ” อี้ชิงพูดพร้อมกับวางอัลบั้มรูปภาพไว้ที่เดิมและหมุนตัวกลับหลังหัน ก็เห็นว่าร่างสูงเปลือยแต่ท่อนบน ส่วนท่อนล่างก็มีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวอยู่ “แล้ว...ภรรยาคุณล่ะฮะ จะไม่กลับมาที่นี้หรอ


 

  “ฉันอยู่ที่นี้คนเดียว ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็รั้งฉันไว้ด้วยะเบียนสมรส ฉันขอร้องให้หย่าหลายรอบแล้วแต่เธอคนนั้นก็ไม่ยอม เป็นแบบนี้มาเกือบปีแล้ว” คริอธิบายให้อี้ชิงฟัง 



  “คุณทำแบบนี้ ฝ่ายหญิงก็น่าสงสารแย่สิฮะ” 



  “ฉันต่างหากละ” พูดจบ คริก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อหอมแก้มขาวทั้งสองข้าง 



  “ฮื่อ~ คุณคริสอ่ เมื่อเห็นว่าอี้ชิงอมลมไว้ในแก้มก็หลุดยิ้มออกมาก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างค้ำโต๊ะที่ร่างบางยืนพิงอยู่ 



  “อี้ชิง มันอาจจะเร็วไปสำหรับเธอ...” 



  “.....” 



  “คือฉัน...” 



  “คุณคริทำไมหรอฮะ” 



  “ฉัน...”































|Talk|

ฮริ้วววววววววว มาอัพแล้วค่าาาา

พอดีไรต์หนีไปเที่ยวมาเลยเพิ่งมาอัพ หลังจากนี้ก็คงไม่ได้อัพถี่เหมือนช่วงแรกๆแล้วน้าาา เพราะยังไม่ได้แต่งรอไว้เลย อุ้ย.......

ยังไงก็ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ ติด #ฟิคกระหายkl ในทวิตได้เลยย 

ปล. รักรีดเดอร์ทุกคนเลยนะ>3<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

145 ความคิดเห็น

  1. #117 Pakjira0906 (@Pakjira0906) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 14:03
    ฉัน? บอกรัก? ขอคบ? หรือว่า ขอแต่งงาน!! สุดยอดดด
    #117
    0
  2. #90 Xingmin (@fairy32) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 20:55
    คริสจะพูดอะไรนะ?
    #90
    0
  3. #78 hunhunie (@mookhdwk1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:47
    คืออารายยย
    #78
    0
  4. #63 VanillazWriter (@PunEiEi_Akasemm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 23:54
    ขอแต่งงาน!! ขอเลยยยยย!~ ทิ้งระเบิดไว้ลูกใหญ่มากค่ะไรท์ T T ต่อน้าาาาา
    #63
    0
  5. #62 มายองเนจิ (@Ponlapad2543) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 23:38
    คืออะไรอยากมีลูกหรือเฮีย
    #62
    0
  6. #61 juji han (@hannie137) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 00:25
    อย่าม่ามากนะไรท์ ใจเราบาง
    #61
    0
  7. #60 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 15:09
    คือฉันอะรัยวะคริส?????
    #60
    0
  8. #58 wp_0510 (@wp_0510) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 10:26
    อยากให้อี้ชิงท้องได้อะค่ะ
    แม่คริสก็อยากให้เปิดใจรักอี้มากๆและรู้นิสัยของลูกสะใภ้ตัวดีนั้นที
    #58
    0
  9. #57 YYWRY (@ying_wiraya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 08:07
    ตัดจบอย่างงี้เลยเหรอคะไรต์ แงงงง
    #57
    0
  10. วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 07:25
    จะพูดไรก็รีบพูดอิพี่คริส รีบหย่าด้วย566666
    #56
    0
  11. #55 aeiya0607 (@aeiya0607) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 05:37
    ฉัน..อะไรเอ่ย? คริคริ
    #55
    0
  12. #54 เอเรียล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 05:32
    อี้ชิงน่ารักดีค่ะ คริสดูแคร์อี้ชิงจังเลย
    #54
    0
  13. #53 snitchgolden (@snitchgolden) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 01:17
    สนุกมากๆเลยค่า อี้ชิงน่ารักมากๆเลย ติดตามต่อนะคะ
    #53
    0
  14. #49 Aurora fanxing (@pphet1907) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:20
    คุณคริสจะบอกอะไรกับอี้ชิงจ๊ะรีบๆบอกซะนะ
    #49
    0
  15. #48 pangexo-l (@pangexo-l) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:15
    ปล. อี้ชิ้งควรเจ็บแล้วจำสักนิดอ่ะบอกตรง555555 ทำแบบนี้ยิ่งเหมือนโง่ไปใหญ่เลย อีพี่คริสแกนี่นะไปหย่าแล้วมาดูพี่อี้ของชุ้นส่ะ555555 งืออ รักไรท์ มาต่อบ่อยๆน๊าา
    #48
    0
  16. #47 Kt88 (@popo810) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:11
    แงงงงงงง จะบอกรักอี้หรือไรหรือยังไงฟานน อยากให้คริสเคลียร์ตัวเองเร็วๆ
    #47
    0