[Fic EXO] Model&Cameraman - KrisLay ft. HunHan

ตอนที่ 14 : ::Chapter 13::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 พ.ย. 59

Chapter 13

  “ผมไม่หมั้น และผมจะทำงานที่บริษัทของพ่อเป็นการแลกเปลี่ยนและจะเพิ่มยอดขายให้มากกว่าปีที่แล้ว คนเดียวที่ผมจะหมั้นจะแต่งงานด้วยมีแค่ จางอี้ชิง เท่านั้นครับ” หลังจากที่พูดจบ ร่างสูงก็พาร่างบางออกมาจากห้องนั่งเล่นและก็พาขึ้นไปที่ห้องของตัวเองที่ชั้นสอง ส่วนพ่อแม่ของคริสก็หันมามองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ


  มือใหญ่บิดลูกบิดประตูก่อนจะผลักบานประตูเข้าไป ห้องส่วนตัวเขาของที่ไม่ได้ใช้มานานแต่ก็ยังสะอาดอยู่เพราะแม่บ้านมาความสะอาดที่ห้องเขาเกือบทุกวัน ร่างบางเดินตามร่างสูงเข้ามาอย่างว่าง่ายพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง เขารู้สึกคุ้นเคยกับห้องนี้อย่างแปลกๆ


  “นั่งรอก่อนนะ” คริสให้อี้ชิงนั่งรอเขาที่เตียงขนาดคิงไซส์ และอี้ชิงก็พยักหน้ารับก่อนจะมองตามร่างสูงที่เดินไปเปิดลิ้นชักเก็บของแล้วก็หยิบบางอย่างที่คล้ายกับอัลบั้มรูปภาพออกมา ร่างสูงเดินกลับมาที่เตียงก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆร่างบางพร้อมกับวางอัลบั้มรูปไว้บนตักของอี้ชิง


  “อะไรอ่ะ”


  “เปิดดูสิ” อี้ชิงไม่พูดอะไร มือบางก็เปิดอัลบั้มรูปภาพออกและกวาดสายตามองรูปภาพทุกรูป เป็นรูปของอี้ชิงสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัยเกือบทั้งหมดและมีรูปคู่ของอี้ชิงกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆอีกด้วย


  “ชุดนี้...” นิ้วเรียวจิ้มไปที่รูปเดี่ยวของร่างสูงในชุดบาสเก็ตบอลสีส้ม คริสหันมองร่างบางอย่างมีความหวังว่าอี้ชิงจะจำได้และประโยคที่อี้ชิงพูดออกมา... “อี้เคยฝันว่าฟานใส่ชุดนี้ แล้วอี้ก็ไปแอบดูฟานเล่นบาส ใช่มั้ยอ่ะ”


  “อื้อ ใช่แล้วครับ” คริสวาดยิ้มออกมาก่อนจะใช้ท่อนแขนกอดคอคนข้างๆ และมองดูอีกฝ่ายนั่งดูรูปไปเรื่อยๆ


  พออี้ชิงชี้ที่รูปๆหนึ่งที่พอจะจำได้ บางทีก็ถูกและบางทีก็ผิดคริสจึงเล่าให้อี้ฟังแต่มันก็ยังเป็นส่วนน้อยอยู่เพราะในอัลบั้มมีเป็นร้อยๆรูปแต่ที่อี้ชิงพอจะจำได้ยังไม่ถึงสิบเลยด้วยซ้ำ แต่อย่างน้อยอี้ชิงก็พอจะจำได้บ้างแล้วคริสก็ดีใจก่อนจะลุกขึ้นยืนและเอาอัลบั้มไปเก็บไว้ที่เดิม


  “ฟาน อี้ขออัลบั้มรูปนั้นได้มั้ย” อี้ชิงพูดขึ้นหลังจากลุกขึ้นยืน


  “ฟานไม่ให้หรอก” พูดจบก็ดึงลิ้นชักออกมาก่อนจะวางอัลบั้มรูปภาพลงไปและดันกลับปิดเหมือนเดิม ร่างสูงเดินมาหาร่างบางที่กำลังก้มหน้าหงอยอยู่ เขาใช้ท่อนแขนแกร่งโอบเอวคอดแล้วออกแรงดึงเข้ามาเล็กน้อยก่อนจะกระซิบข้างหู “เดี๋ยวก็แต่งงานแล้ว ฟานจะให้อี้ดูทั้งวันเลย”


  “ต..แต่งงานอะไรเล่า” แก้มนุ่มขึ้นสีอมชมพู มือบางออกแรงตีที่หัวไหล่ของร่างสูงเบาๆแล้วก็อมยิ้มออกมา


  “รอให้ปัญหาทุกอย่างมันเคลียร์ก่อนนะครับ” คริสพูดพร้อมกับใช้ฝ่ามือลูบกลุ่มผมดำอย่างอ่อนโยน


  “อื้อ ว่าแต่จะไปหาหมอเฉินได้รึยังอ่ะ”


  “ฟานลืมไปเลย ฮ่าๆๆ ไปกันๆ” อี้ชิงหัวเราะตามก่อนจะถูกร่างสูงพาออกจากห้องนอนและเดินลงไปที่ชั้นล่าง พอก้าวลงมาจากบันไดขั้นสุดท้ายอี้ชิงก็พยายามชะเง้อมองไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับเดินตามร่างสูงอย่างช้าๆ


  “อี้มองหาใครหรอ” เมื่อรู้สึกว่าร่างบางเดินช้าลงจึงหันกลับไปถาม


  “อี้จะบอกลาพ่อแม่ของฟานก่อนน่ะ พวกท่านไปไหนแล้ว”


  “อยู่นี้จ้ะ” เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นมา ทั้งคริสกับอี้ชิงจึงหันไปมองที่ต้นเสียงที่กำลังเดินลงมาจากบันได อี้ชิงยังรู้สึกกลัวอยู่เล็กน้อยแต่ก็โค้งหัวลงเป็นการทำความเคารพ


  “คือ...ผมจะกลับแล้วครับ” อี้ชิงไม่กล้ามองหน้าท่านตรงๆ พอพูดจบก็หันมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ


  “ผมจะพาอี้ชิงไปหาหมอ ไปแล้วนะครับ” ร่างสูงก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะพาร่างบางเดินออกจากบ้านไปและรอให้บอดดี้การ์ดวนรถสปอร์ตของเขามาจอดเทียบที่หน้าบ้าน เขาเปิดประตูให้ร่างบางเข้าไปนั่งก่อนแล้วค่อยเดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับก่อนจะเร่งเครื่องขับออกไป




  ร่างสูงกับร่างบางนั่งรอหมอเฉินอยู่ในห้องทำงานของคุณหมอ และไม่นานเปิดห้องก็เปิดออกพร้อมกับร่างของคุณหมอที่เดินเข้ามาในห้อง คริสกับอี้ชิงหันไปมองพร้อมกันก่อนจะลุกขึ้นยืน เฉินวางเอกสารชุดหนึ่งบนโต๊ะเล็กก่อนจะผายมือให้แขกนั่งแล้วคุณหมอก็นั่งที่โซฟาอีกฝั่งหนึ่ง


  “ลองอ่านดูก่อนนะครับ” มือของหมอเฉินดันเอกสารไปทางอี้ชิง มือบางหยิบมันขึ้นมาแล้วก็เปิดอ่านดู


  “การรักษาด้วยการกระตุ้นไฟฟ้ามอง?” อี้ชิงอ่านทวนหัวข้อในกระดาษ


  “ใช่ครับ การรักษานี้ช่วยได้ส่วนหนึ่งครับ และผลจะออกมาดีถ้าร่างกายของคุณแข็งแรงแล้วก็ได้รับการรักษานี้อย่างต่อเนื่องครับ” หมอเฉินอธิบาย


  “ตกลง พาอี้ชิงไปตรวจร่างกาย” คริสพูดขึ้นทำให้อี้ชิงกับเฉินหันมามองเขา


  “มึงจะบ้าหรอวะ มึงถามอี้ชิงรึยัง”


  “ว่าไง อี้จะรักษามั้ย” คริสหันมาถามคนข้างๆที่ดูเหมือนว่าจะกำลังกลุ้มใจอยู่ “ทำไมหืม อี้ไม่พร้อมหรอ”


  “อื้อ ค่าใช้จ่ายคงจะเยอะน่าดู”


  “เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอก ฟานจัดการเอง” พูดจบก็ใช้มือหนาลูบกลุ่มผมสีดำอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปพูดกับหมอเฉิน “เริ่มวันไหนว่ามาเลย”


  “ภายในอาทิตย์หน้า กูมีคิวว่างอยู่ จะติดต่อไปอีกทีละกัน” ทั้งคริสกับอี้ชิงพยักหน้ารับก่อนจะกล่าวลาหมอเฉินและเดินออกจากห้องไป


  คริสกับอี้ชิงลงมาที่ชั้นแรกของโรงพยาบาลเพื่อมาซื้อกาแฟ คริสยืนต่อแถวรอสั่งกาแฟส่วนอี้ชิงก็นั่งรอที่โต๊ะพลางอ่านเอกสารที่หมอเฉินให้มาด้วย คริสเดินมาหาอี้ชิงที่โต๊ะพร้อมกับแก้วกาแฟเย็นในมือก่อนจะเดินไปที่อาคารจอดรถ ระหว่างที่กำลังเดินไปที่รถ อี้ชิงก็รู้สึกว่ากระเป๋ากางเกงมันสั่นเลยล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาก่อนจะกดรับสาย


  “ว่าไงเซฮุน” ทันทีที่อี้ชิงรับสาย ร่างสูงที่เดินนำหน้าก็หันกลับมามองร่างบางที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ “ห้ะ!?....แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหน....โอเค จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” อี้ชิงกดวางสาย


  “มีเรื่องอะไรกัน” คริสเอ่ยถาม


  “คุณลู่หานโดนลักพาตัว...”


.


.


.


  รถสปอร์ตเลี้ยวเข้ามาในอาคารจอดรถของคอนโดที่ลู่หานพักอยู่ก่อนจะหยุดเคลื่อนตัวหลังจากที่เจอคนที่โทรมาหาอี้ชิงแล้ว ทั้งสองคนรีบลงมาจากรถและเดินไปหาร่างสูงของนักศึกษาที่นั่งพิงกำแพงอยู่แล้วก็มีรอยโดนต่อยอยู่เต็มใบหน้า


  “เซฮุน เกิดอะไรขึ้น!?” อี้ชิงเอ่ยถามหลังจากที่เขากับคริสช่วยพยุงร่างของนักศึกษาหนุ่มขึ้นมา


  “พวกมัน....พาตัวคุณลู่หานไป....”




  ก่อนหน้านี้


  รถสีดำด้านถอยหลังเข้าซองจอดรถก่อนที่เครื่องยนต์จะดับลง ร่างสูงของคนอายุน้อยกว่าลงมาจากรถก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปที่ทางออกแต่เสียงหวานของร่างเล็กก็เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่ร่างสูงเพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว


  “นายจะไปไหนน่ะเซฮุน”


  “กลับบ้านครับ” เขาตอบเสียงเรียบ ร่างเล็กจึงเดินมาหยุดยืนที่ตรงหน้าคนอายุน้อยกว่า


  “นายเป็นอะไร ตั้งแต่เช้าแล้วนะ”


  “ป่าวนี่ครับ ผมมาส่งคุณแล้วผมก็จะกลับบ้าน”


  “ฉันทำอะไรผิดรึป่าว นายบอกฉันมาสิ” ลู่หานพยายามจะเอื้อมมือไปจับมือหนาที่ไม่ได้ล้วงกระเป๋ากางเกงแต่ก็ถูกปฏิเสธ


  “ผมจะเลิกเป็นผู้จัดการของคุณ” พูดจบ เซฮุนก็สาวเท้าเดินต่อไปแต่แขนเล็กทั้งสองก็โอบเอวของเขาจากด้านหลังพร้อมกับเสียงสะอื้นของร่างเล็ก


  “ฮึก...อย่าไปเลยนะ” ลู่หานออกแรงกอดแน่นขึ้นแต่ร่างสูงก็ยังนิ่งอยู่


  “เลิกยุ่งกับผมสักทีเถอะครับ เราต่างกันเกินไป” เซฮุนพยายามแกะมือเล็กออกอย่างเบามือแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอม “คุณควรไปให้ไกลจากผม”


  “ฮืออ...ไม่”


  “...”


  “ฉันรักนาย...ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” ลู่หานซุกใบหน้ากับแผ่นหลังกว้าง เซฮุนก็ยังคงทำเป็นไม่สนใจ มือปริศนากระแทกด้านข้างของมือเข้ากับท้ายทอยของร่างเล็กจนหมดสติลงไปนอนกับพื้น ร่างสูงหันกลับมามองด้วยความตกใจแล้วก็โดนท่อนไม้ฟาดเข้าที่กลางหลังจนล้มลง


  “เหอะ พวกกูมาเตือนแล้วก็ไม่ฟัง” หัวโจกคนเดิมที่เคยมาหาเรื่องเซฮุน ปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของร่างสูงอย่างแรงแล้วก็ต่อยซ้ำๆไปอีกหลายทีก่อนจะปล่อยให้เซฮุนล้มลงนอนกับพื้น ร่างสูงพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะเจ็บหลังและแรงเหยียบที่หลังจากหัวโจก เขามองร่างเล็กที่กำลังถูกพาตัวไปที่รถตู้คันหนึ่งโดยลูกน้องของมัน หัวโจกเตะเข้าที่สีข้างของร่างสูงก่อนจะเดินไปขึ้นรถตู้คันนั้นแล้วก็ขับออกไป




  มือหนาเลื่อนเปิดประตูเหล็กเก่าๆของโกดัง ด้วยความที่โกดังมีขนาดใหญ่และเงียบมาก ทำให้เสียงเปิดประตูนั้นดังกึกก้องไปทั่ว คริสเดินเข้ามาก็เห็นไกลๆว่ามีไฟส่องร่างๆหนึ่งที่ถูกผูกติดไว้กับเก้าอี้ เซฮุนกับอี้ชิงที่เดินตามเข้ามาที่หลังพอเห็นว่าร่างเล็กนั้นคือลู่หาน เซฮุนจึงจะรีบไปช่วยแต่ก็ถูกคริสห้ามไว้


  “ไม่เห็นพวกนักเลงที่ยืนคุมอยู่รึไง” เซฮุนเห็นว่ามีพวกนักเลงยืนคุมอยู่เป็นจุดๆ จึงสาวเท้าเดินไปอย่างช้าๆ ส่วนร่างบางที่ตามมาด้วยก็เดินตามหลังคริสไม่ห่างพร้อมกับประสานมือกับมือหนาไว้แน่น เซฮุนเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆและก็ต้องหยุดฝีเท้าเมื่อนักเลงคนหนึ่งมายืนขวางหน้าเขา


  “ถอย” เซฮุนเอ่ย แต่นักเลงก็ทำหน้ากวนๆใส่เขาจึงต่อยเข้าไปที่หน้ากวนๆนั้นหนึ่งที ทำให้นักเลงคนที่เหลือเตรียมอาวุธที่อยู่ในมือไว้พร้อม และมีสองคนที่เข้ามาตีเซฮุนด้วยท่อนไม้ก่อนจะจับให้เซฮุนนั่งคุกเข่าแล้วก็เอามือวางไว้บนหัว


  “ใจเย็นๆกันก่อน เอาล่ะ เจ้านายพวกแกอยู่ไหน” คริสเอ่ยถามพร้อมกับจับมือบางไว้ให้แน่นที่สุด พวกนักเลงแยกกันกลับไปยืนที่เดิม พร้อมกับร่างของใครบางคนใช้ชุดดำล้วนที่เดินออกมาจากมุมมืด “ฮวาง จื่อเทา?”


  “ว้าวว โดนจับได้ซะแล้วสิ” จื่อเทาแสยะยิ้มก่อนจะใช้นิ้วชี้เชยคางของคนร่างเล็กให้เงยหน้าขึ้น ทำให้เซฮุนเห็นรอยช้ำที่มุมปากเล็กและมีเลือดไหลออกมา “มีคนมาช่วยเร็วดีจังนะ”


  “มึง!” เซฮุนลุกขึ้นและจะเข้าไปต่อยหน้าของจื่อเทาแต่ก็ถูกลูกน้องของเทาล็อคตัวไว้ และลูกน้องส่วนหนึ่งก็ไปยืนอยู่ข้างหลังคริสกับอี้ชิง ทำให้พวกเขาโดนล้อมไว้หมดแล้ว


  “ใจเย็นๆหน่า...เจรจากันดีๆไม่ดีกว่าหรอ” พูดจบก็เดินมายืนตรงหน้าเซฮุนก่อนจะต่อยเข้าที่ใบหน้าของนักศึกษา


  “จื่อเทา นายต้องการอะไร บอกมาเลยดีกว่า” คริสพยายามไม่ใช่กำลังในตอนแรกเพราะเขาอยากรู้ถึงเหตุผลที่ลักพาตัวลู่หานมา ถ้าใช้กำลังตอนนี้คงไม่เป็นผลดีแน่


  “ก็แค่อยากต่อรองด้วย” จื่อเทาสาวเท้าเดินมาหยุดยืนตรงหน้าร่างสูงของคริส “ให้ฉันเป็นดาวเด่นของค่ายแทนนายแล้วฉันจะเป็นน้องเขยที่ดีกับนาย โอเคมั้ย?”


  “น้องเขย?” คริสขมวดคิ้วอย่างสงสัย


  “ใช่ครับว่าที่พี่เขย ถ้านายตกลงฉันจะไม่ทำร้ายใคร” พูดจบก็เหล่มองร่างบางที่หลบอยู่หลังของร่างสูง “คนข้างหลังนายก็ไม่เลวเหมือนกันนะ”


  “อย่ายุ่งกับอี้ชิง” คริสกำหมัดแน่น


  “หึ ตกลงจะจะเอายังไง”


  “ไม่!!” เซฮุนตะโกนขึ้นมาดังก้องไปทั่วโกดังก่อนจะหันมาเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของจื่อเทาจนเกือบล้ม “คนอย่าง

มึงไม่เหมาะกับคุณลู่หาน!...อ๊อก!


  “มึงคิดว่ามึงเหมาะมากนักรึไง!” หลังจากที่ต่อยเข้าที่หน้าท้องของเซฮุน จื่อเทาก็กระชากคอเสื้อมาและต่อยไปอีกหนึ่งหมัด


  “อย่างน้อยกูก็ไม่เล่นสกปรกแบบมึงล่ะกัน ถุย!” เซฮุนก็ถุยเลือดที่กบปากใส่หน้าของจื่อเทาเต็มๆ เลยโดนผลักให้ลงไปนอนกับพื้นและถูกลูกน้องของจื่อเทารุมกระทืบ ร่างเล็กที่ถูกจับไว้เป็นตัวประกันเริ่มรู้สึกตัว ค่อยๆเงยหน้าขึ้นและมองเหตุการณ์ตรงหน้า


  “ซ..เซฮุน!” ลู่หานออกแรงดิ้นให้หลุดจากเก้าอี้ แต่เชือกที่หมัดอยู่มันก็แน่นเกินที่จะดิ้นให้หลุด จื่อเทาเช็ดหน้ากับแขนเสื้อก่อนจะเดินมายืนข้างหลังของลู่หาน


  “ว่าไงคริส จะยกน้องชายให้ฉันรึป่าว” จื่อเทาพูดพร้อมกับลูบหัวของร่างเล็กเบาๆ แต่ลู่หานกลับรู้สึกกลัวจนร้องไห้ออกมาพร้อมมองร่างสูงของเซฮุนที่นอนโอดโอยเพราะความเจ็บ


  “ฉันให้นายเป็นที่หนึ่งของค่ายได้ แต่ถ้าฉันไม่ยกลู่หานให้ นายจะว่าไง”


  “คุณก็มาแต่งงานกับฉัน แล้วน้องชายของคุณก็จะปลอดภัย” เสียงปริศนาตอบแทนจื่อเทา ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดแซกสีดำสั้นแบบรัดรูป แขนยาวแต่เป็นผ้าลูกไม้สีดำ เธอเดินออกมาจากมุมมืดทำให้คริสกับอี้ชิงต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเธอ


  “คุณหนูปิงปิง...” อี้ชิงเอ่ยออกมาเบาๆแต่เป็นเพราะโกดังนั้นเงียบและกว้างใหญ่ จึงทำให้เจ้าของชื่อได้ยินที่อี้ชิงพูด


  “ใช่ ฉันเอง” เสียงส้นสูงกับพื้นปูนดังก้องไปทั่วโกดัง เธอเดินเข้ามาใกล้ร่างสูงก่อนจะทวนคำถามเดิมอีกครั้ง


  “เลือกมาสิคะ จะแต่งงานกับฉันหรือจะเป็นพี่เขยของจื่อเทา”


  “ผมไม่เลือกอะไรทั้งนั้น” ปิงปิงกระตุกยิ้มก่อนจะพยักหน้าให้กับลูกน้องตรงหน้าเธอ ลูกน้องคนหนึ่งกระชากตัวของอี้ชิงออกมาเป็นตัวประกันและใช้ปืนจ่อข้างขมับไว้


  “ฟาน...ฮึก” อี้ชิงตัวสั่นทั้งตัวพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา


  “ปล่อยอี้ชิงเดี๋ยวนี้!


  “คุณก็เลือกมาสิคะ ถ้าคุณเลือกฉัน น้องชายกับอี้ชิงของคุณจะปลอดภัย”


  “เหอะ...” เซฮุนค่อยๆยันตัวขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล “พวกน่าสมเพช คนเขาไม่รักก็น่าจะรู้นะว่าเพราะอะไร”


  “มึงหุบปากไปเลย!” จื่อเทาหยิบปืนที่เหน็บไว้ด้านหลังมาและยิงไปที่ตอนต้นของเซฮุนแต่กระสุนกลับถากผ่านไปแทนที่จะฝังเข้าไปข้างในเนื้อ มือหนาอีกข้างยกขึ้นมาปิดแผลไว้


  “เซฮุน! เลิกทำร้ายเขาได้แล้วจื่อเทา!” ลู่หานออกแรงดิ้นมากขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล “เฮียคริสยกตำแหน่งให้คุณแล้วคุณก็น่าพอใจนะจื่อเทา ฮึก…”


  “ใช่จื่อเทา ปล่อยทุกคนไปซะ ฉันจะไม่แจ้งความจำนายทั้งสองคนเลย” คริสพูดพลางหันไปอี้ชิงทางด้านซ้ายพร้อมกับแอบปัดมือไปทางซ้ายให้อี้ชิงเห็น ร่างบางเหล่มองไปทางด้านซ้ายก็พบว่ามีท่อนไม้วางอยู่


  “แล้วคุณจะยอมแต่งงานกับฉันมั้ยคริส”


  “ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใครอีก...” อี้ชิงใช้ช่วงที่ปิงปิงกำลังคุยกับคริส เอื้อมมือไปหยิบท่อนไม้มาฟาดขาของนักเลงที่จับตัวเขาไว้อยู่ พอมันปล่อยให้เป็นอิสระแล้วจึงฟาดที่ศีรษะอีกหนึ่งครั้งและรีบเข้ามาสวมกอดกับร่างสูง ปิงปิงเห็นปืนของลูกน้องตกอยู่จึงรีบไปเก็บ


  “อย่ายิง!!


  ปัง!!


  คริสตะโกนขึ้นมาก่อนจะหันหลังมารับลูกกระสุนแทน เขากอดร่างบางไว้แน่นแต่เพราะความเจ็บที่เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วจึงค่อยๆทรุดตัวลง อี้ชิงพยายามพยุงร่างสูงไว้แต่ร่างสูงก็หมดสติไปหลังจากที่ศีรษะของคริสซบบนตักของอี้ชิงแล้ว


  “ฟาน!...ฟานฟื้นสิ! ฮึก...” น้ำไหลอุ่นๆไหลออกมาจากตาหวานทั้งสองข้าง มือบางกุมมือหนาไว้แน่นพร้อมกับเขย่าตัวคนที่นอนหมดสติ ปิงปิงมือสั่นจนทิ้งปืนลงกับพื้นก่อนจะวิ่งไปที่ประตูโกดังแต่ประตูก็ถูกเปิดออกก่อนพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาจับกุมตัวเธอไว้


  “ตำรวจ!” จื่อเทาทำท่าจะหนีแต่เซฮุนกลับเข้าไปกระชากแขนและพยายามแย่งปืนจากจื่อเทา ใช้ขาถีบกันไปมาแล้วก็แย่งปืนกันไปด้วยจึงทำให้ปืนลั่น


  ปัง!!


  ปังๆๆ!!


  ร่างของจื่อเทาทรุดลงไปนอนกับพื้นและกำปืนไว้ในมือ ส่วนเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ยิงลูกน้องที่เหลือให้บาดเจ็บ เซฮุนรีบแก้มัดให้ลู่หานก่อนจะสวมกอดกันแน่น ลู่หานเห็นพี่ชายตัวเองนอนหมดสติจึงรีบเข้าไปดูอาการ เจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวปิงปิงกับลูกน้องทั้งหมดไปและเรียกรถพยาบาลมารับตัวคริสกับจื่อเทาไปรักษา


.


.


.


  กว่าสิบชั่วโมงแล้วที่ร่างสูงนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงคนไข้ อี้ชิงนั่งเฝ้าไข้ทั้งคืนเพราะเป็นห่วงคริสและที่คริสต้องเป็นแบบนี้เพราะช่วยเขาไว้แท้ๆ แต่ก็มีช่วงหนึ่งที่อี้ชิงเผลอหลับไปแต่ก็หลับได้ไม่กี่นาทีเพราะฝันร้าย มือบางกุมมือหนาขึ้นมาประสานด้วยกันก่อนจะแหนบหลังมือสากกับแก้มนุ่มและน้ำตามันก็ไหลออกมาพอดี ประตูห้องพักเปิดออกพร้อมกับรถวิลแชร์ที่ร่างสูงของเซฮุนนั่งอยู่และลู่หานที่เป็นคนเข็นมา มือเล็กดันประตูให้ปิดลงก่อนจะเข็นวิลแชร์เข้ามาใกล้ๆเตียงคนไข้ ลากเก้าอี้เข้ามาก่อนจะนั่งลงข้างๆเซฮุน


  “เฮียยังไม่ฟื้นหรอครับ” ลู่หานเอ่ยถาม แล้วอี้ชิงก็พยักหน้าให้เป็นคำตอบ


  “พี่อี้ชิงไม่ได้นอนเลยใช่มั้ยครับ” เซฮุนสังเกตเห็นว่าสีหน้าของอี้ชิงดูเพลียมากและขอบตาที่เริ่มคล้ำขึ้น ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ อี้ชิงยังคงกุมมือหนาไว้อยู่เลยรู้สึกถึงแรงบีบที่มือ


  “ฟาน...” อี้ชิงเอ่ยออกมาเบาๆ ร่างสูงเริ่มขยับตัวนิดหน่อยแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ เขาหันไปมองร่างบางที่กุมมือเขาอยู่อย่างช้าๆ ก่อนจะเริ่มขยับปากพูด


   “เธอคือใคร....”












Talk จ้าาาาาาา

อ้าววๆๆๆ ไหงเฮียพูดงั้นล่ะคะะะ มาลุ้นกันตอนหน้านะคะ55555

แล้วก็ไรต์จะบอกว่าเรื่องใกล้จบแล้วเนอะ แต่ว่าไรต์มีแต่งตอนสเปเชี่ยลด้วยนะคะมี 2 ตอน

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนมากๆเลยยยย รักนะ จุ้บๆ



O W E N TM.
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #109 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:56
    ทำไมเปผ้นแบบนี้
    #109
    0
  2. #87 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 17:30
    เอ้าอี้ก้เพิ่งเริ่มจะรักษาเองคริสมาความจำเสื่อมอีกคนถถถถ
    #87
    0
  3. #82 banamelody (@aunnattha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 06:57
    ทำไมไรต์ทำงี้อ่าา
    #82
    0
  4. #81 preeyanuchkhun (@khunnuch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 15:07
    ม่ายยยย
    #81
    0
  5. #80 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:24
    ไม่ๆๆๆๆๆ เฮียจะมาความจำเสื่อมอะไรตอนนี้
    #80
    0
  6. #79 wp_0510 (@wp_0510) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:04
    เฮียความจำเสื่อม ไม่นะอี้ยังความจำไม่มาครบเลย
    ขอให้อี้ท้องได้เถอะ
    #79
    0
  7. #78 tawei (@43972540072) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:10
    กลายเป็นว่าต้องช่วยทั้งชิงกับฟานให้ฟื้นความจำฮืออสงสารทั้งฮุนฮานทั้งคริสเลย์เลย
    #78
    0