คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ไปล่ะหนา ฉันขอลาไปต้อนแกะ!

ตอนที่ 31 : เปิดเทอมสอง (ต่อ)


     อัพเดท 6 พ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: แลกเปลี่ยน, AFS, ประสบการณ์, นิวซีแลนด์, ท่องเที่ยว
ผู้แต่ง : TeWaimos ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TeWaimos
My.iD: https://my.dek-d.com/TeWaimos
< Review/Vote > Rating : 95% [ 68 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 15,026
305 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 67 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ไปล่ะหนา ฉันขอลาไปต้อนแกะ! ตอนที่ 31 : เปิดเทอมสอง (ต่อ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 369 , โพส : 2 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


สัปดาห์ต่อมา ฉันก็พบความยุ่งยากขึ้นมานิดหน่อย เพราะลืมตัววิ่งไปเรียนห้องเดิมจนต้องรีบกระหืดกระหอบวิ่งกลับไปยังห้องใหม่  แคลคูลัสมาแทนที่ทักษะชีวิต และเมื่อฉันเปิดเข้าไปในห้อง ก็ไปเจอะกับเพื่อนๆที่ชมรมการละครเข้าเต็มๆ  ภายในห้องเรียนแคลคูลัสของปี 13 มีนักเรียนอยู่แค่ 6 คนเท่านั้นรวมฉันแล้ว  เพื่อนใหม่หันมามองด้วยสายตางงๆ จนกระทั่งอีธาน รองประธานโรงเรียนพูดขึ้นเป็นคนแรก

“มาผิดห้องรึเปล่า...เด็กน้อย?

“นี่แคลคูลัส ปี13 ใช่ไม๊” ฉันถามอย่างไม่แน่ใจ เริ่มจะถอยออกไปจากประตูช้าๆ

“ใช่ ถ้านั่นเป็นห้องที่เธอมองหา”

“งั้นก็ สวัสดีเพื่อนใหม่ ฉันนั่งตรงไหนได้บ้างล่ะ?

....................................................................................................................

มิสแอลคิลสัน อาจารย์ผมหยิกสั้นเป็นอาจารย์สอนชั้นนี้ เธอดูไม่ประหลาดใจเมื่อเห็นฉันกำลังวุ่นอยู่กับการยกเก้าอี้ลง

“เอาล่ะ เธอชื่อ?

“น้ำหวาน” และฉันก็ไม่ประหลาดใจเหมือนกันที่เธอจะยังเลิกคิ้ว สายตาว่างเปล่า

“น้ามมมมมม-หวานนนนนนนนน” ฉันทวนช้าๆ ชัดๆ  และในที่สุดก็ดูเหมือนเธอจะถอดใจ

“โอเค ชั้นคิดว่าคงจะเคยชินกับชื่อนั้นในไม่ช้า” เธอเดินกลับไปที่โต๊ะ คว้าหนังสือมาเล่มหนึ่งวางบนโต๊ะฉัน

“ทุกคน เปิดไปหน้า 136 เราจะเริ่มเรียนกันแล้ว  และเธอ ดูตามไปก่อนนะ ถ้าไม่เข้าใจก็ถามชั้น”

ฉันจำบรรยากาศในวันนั้นได้ดี สมการที่อาจารย์เขียนอยู่บนกระดานนั้นดูธรรมดา แต่วิธีได้คำตอบนั้นต่างออกไป  มิสแอลคิลสันบอกว่า มันคือการดิฟฟาเรนทิเอส... หลังจากผ่านไปสามตัวอย่าง ถึงฉันไม่เข้าใจนัก แต่ก็เริ่มจับทางได้ และพอถึงท้ายชั่วโมง ฉันก็เป็นนักเรียนคนเดียวที่สามารถให้คำตอบที่ถูกต้องกับแบบฝึกหัดได้ครบทุกข้อ

.

.

.

แล้วก็เวียนมาถึงพักกลางวัน

ถ้าถามฉัน ฉันไม่อยากมีเวลาพักมากนักเนื่องจากเหตุผลข้อใหญ่ๆคือ ฉันไม่รู้จะใช้เวลาพักนี้กับใคร  จริงอยู่ที่เราสามารถยืนแอบตามระเบียงใกล้กับเครื่องทำความร้อนได้นานตราบที่ไม่มีอาจารย์จอมเฮี้ยบเดินผ่านมาไล่เรา จริงที่ทุกกลางวันฉันจะอยู่ติดกับลูซี่และผองเพื่อนของเธอราวเหาฉลาม  แต่พูดกันตรงๆ ฉันก็ยังไม่รู้สึกว่ามีเพื่อนอยู่ดี

“ไฮ แนมว๊า” นาโอมิทัก เธอเพิ่งเดินออกมาจากห้องล็อคเกอร์พร้อมกับเจสสิกา ผู้ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเพื่อนรักของเธอ  ลูซี่ ธาท์นี จูดี้ และคนอื่นๆออกข้างนอกกันหมดแล้ว (ก็นี่มันหน้าห้องน้ำ ข้างนอกบรรยากาศดีกว่ากันตั้งเยอะ)  แต่ฉันอยากอยู่ข้างใน...ไม่มีลม...หนาวเล็กๆ...รับได้  ฉันรู้สึกได้ว่ามีคนมาพิงราวห่างจากฉันไม่ไกล พอหันไปก็เห็นนาโอมิกำลังดึงห่อแซนด์วิชยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ากระโปรงของเธอ

“เธอมีอะไรมากิน?” จู่ๆเธอก็ถามขึ้น หน้าตาเธอยิ้มแย้มตลอด และทำตาโตอย่างสงสัย

“แซนด์วิชทำเอง” ฉันตอบแล้วก็มองไปที่ชีสมากมาย ตกใจว่าตัวเองใส่ชีสมาเยอะขนาดนี้เลยหรอ...ยัยหวานอ้วนแน่ๆ

“แม่ชั้นทำไก่ราดซอสญี่ปุ่นเมื่อคืนนี้ และรสชาติมันดีมากๆเลย  ชั้นเลยเอามันมาใส่ในแซนด์วิชนี่ด้วย”

“ฟังดูน่าอร่อย” ฉันตอบไปตามมารยาท 555+

“นี่แน่ะ แนม! เธอน่าจะมาที่บ้านเรา แม่ชั้นคงอยากเรียนทำอาหารไทยบ้าง” ฉันหันไปมองว่าเธอจริงจังไม๊ แต่เธอก็ก้มหน้าก้มตากัดแซนด์วิชอย่างจริงจัง

“เมื่อไหร่ก็บอกนะ” ฉันพูด แต่ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินไม๊  ชั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจริงจังกับคำชวนนั่นรึเปล่า แต่ไมตรีจิตที่แสดงออกแม้จะเพียงเล็กน้อยนี้ ก็ได้เป่าหัวใจเด็กไทยคนนึงให้พองโตขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

...........................................................................................................

หลังจากช่วยมัมตากผ้า เก็บจานเข้าที่ นั่งดื่มโอวัลตินร้อนกะคุ้กกี้ที่อร่อยที่สุด  ฉันก็หลีกเข้ามาในห้อง  ยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมา  รวบของใส่เข้าไปแล้วหนีกลับบ้าน เอ๊ะ...ไม่ใช่และ  สัมภาระบางอย่างที่ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้มือถูกจุกอยู่ในนี้ทั้งนั้น  ฉันค้นได้ไม่นานก็เจอสิ่งที่กำลังมองหา หนังสือสอนทำอาหารไทยยังไงล่ะ! ฉันพลิกและจด และคั่นเมนูอาหารที่ทำได้ง่ายและน่าสนใจเอาไว้หลายหน้า

ตู๊ดู่! เสียงเตือนข้อความเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

1 ข้อความใหม่จากตอง... How r u honey? I miss you heaps na kub…

ฉันยิ้ม นึกขำในพัฒนาการของพวกเรา  หลังๆนี้ txt ที่ฉันได้รีบจากเพื่อนๆที่มาด้วยกันล้วนแล้วแต่เป็นภาษาอังกฤษ  แสลงและอักษรย่อถูกนำมาใช้ ผิดบ้างถูกบ้างก็เรียนรู้ แลกเปลี่ยนและใช้ปนๆกันไป  ดูเหมือนพวกเราทุกคนก็ได้อะไรบางอย่างจากการใช้ชีวิตอยู่แปลกถิ่นอย่างเหงาๆบ้างเหมือนกัน  ฉันออกจะโล่งใจที่ทราบว่า ความเหงาไม่ได้เกิดขึ้นกับฉันคนเดียว แต่เพื่อนๆก็มีปัญหาเดียวกันคือ ยังไม่มีเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ  ฉันออกจะโชคดีด้วยซ้ำที่อย่างน้อยฉันก็มีโฮสซิสเตอร์ให้ติดสอยห้อยตาม  พูดถึงความเหงาแล้ว จู่ๆฉันก็รู้สึกคิดถึงเพื่อนๆที่ไทยขึ้นมา...นี่ก็นานแล้วนะที่ไม่ได้คุยกัน  ออนเอ็มก็ไม่ค่อยได้เจอด้วยเวลาที่ต่างกัน  ตอนนี้ที่ไทยคงเลิกเรียนแล้ว และเงินในบัตรโทรศัพท์ก็ยังเหลืออยู่นิดหน่อย  มัมออกไปประชุมในเมือง ส่วนแด๊ดก็ออกไปทำงานในโรงรถอย่างเคย ลูซี่ออกไปหาธาท์นีที่ร้านขายของ  ถึงแม้จะไม่แน่ใจนัก แต่ฉันก็ตัดสินใจถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์มาโดยไม่รับอนุญาต แล้วรีบย่องเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว

ฉันกดเบอร์และรอ

ตู้ดดดดดดดดดดดด ตู้ดดดดดดดดดดดด ตู้ดดดดด!

ฮัลโหล เรียนอยู่อ่ะแค่นี้ก่อนนะสั้นอย่างน่าตกใจ! เสียงข้างในตัวฉันออกจะโวยวายที่เจ้าเพื่อนตัวแสบไม่แหกตามองว่ามันเป็นเบอร์จากไหน  ค่าต่อสายไม่ได้ถูกนะเว่ย -_-“   ฉันเอาโทรศัพท์ออกไปเก็บอย่างเบื่อหน่าย นี่อย่างน้อยถ้าจะได้ทักทายหรือแค่ได้ยินคำว่าคิดถึงซักหน่อยก็คงดีอยู่หรอก แล้วฉันก็เดินบึ่งกลับไปที่ห้อง เพ่งความสนใจทั้งหมดไปกับหนังสือสอนทำอาหารและลืมเรื่องอื่นๆไปจนหมดสิ้น



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ไปล่ะหนา ฉันขอลาไปต้อนแกะ! ตอนที่ 31 : เปิดเทอมสอง (ต่อ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 369 , โพส : 2 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 233
ว้าวๆๆๆๆๆ



เขียนได้สนุกมากเลยค่า
PS.  ไม่รุว่าพรุ่งนี้ตื่นมาจะพบอารัย..ไม่รุว่าอนาคตจะเปนงัย รุเพียงแค่ว่า...มั้ยว่ายากแค่ไหนชั้ลจะปัยเมืองนอกให้ได้
Name : moron_unun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ moron_unun [ IP : 114.128.126.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2553 / 23:37
# 1 : ความคิดเห็นที่ 231
ว๊า อย่างนี้คงเหงาแย่เลยนะคะ
Name : ซิน [ IP : 180.214.193.214 ]

วันที่: 7 พฤษภาคม 2553 / 21:08

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android